Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

10 Οκτ 2012

"Γιατί δεν κάθονται τελικά σε κανέναν", Νίκος Κυριακίδης

Κάποιοι ψαράδες άθεοι και χαρτοπαίχτες
θυμήθηκαν άξαφνα τον τελευταίο της χορό.
Δεν πρόκειται για νησί.
Είναι μια σκάλα χωμένη σε μια λίμνη.
Ακριβώς γιατί χόρευε ασταμάτητα όλο το βράδυ,
- κλίμα υγρό και σάπιο άλλωστε -
είχε βγάλει το πουλόβερ της.
Ο τζόγος είναι εμμονή
Δεν θυμάσαι καν, πρόσφατα χρώματα.
‘’Πονάνε, σουβλιές τα πόδια
γιατί να χτυπάει στα κόκαλα η ηλικία ;’’
‘’Να παίρνεις παυσίπονο πρωί σα ξυπνάς
και να πίνεις κάνα καφέ παραπάνω’’
Το καλοκαίρι παρόλη τη μούχλα,
έρχονται κάποιες γκόμενες επί τούτου
Πολλές απ αυτές τις έχουν πάρει.
Η μέτρια προς χάλια γκόμενα,
είναι σαν τη σωτηρία μετά το ιατρικό λάθος :
Σε γλυτώνει απ΄ την απελπισία στο παρα-ένα.
Καλά καμία σχέση - αυτή ήταν αερικό βέβαια
‘’Είδες πάλι, παίζουμε με τρεις απουσίες...
Το είδα εξώφυλλο στο πρακτορείο’’
‘’Ρε συ, ποιος απ τους δυο έχει πάρει την πιο άσχημη;’’
‘’Εγώ μακράν! Θυμάσαι εκείνη τη Σόνια , πλησίαζε τα εβδομήντα κιόλας
πάλευα δυο ώρες, ούτε φάλαινα νάχα πιάσει’’
‘’Οι όμορφες γιατί πεθαίνουν μικρές συνήθως;’’
‘’Γιατί δεν κάθονται τελικά σε κανέναν’’
‘’ Εγώ θαρρώ θα το πάρουμε το χ, γαμώ τους τραυματισμούς μου μέσα’’

Ανέκδοτο ποίημα του Νίκου Κυριακίδη

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...