Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

13 Νοε 2012

Για να τελειώνουμε μ' αυτή την υπόθεση, ΕΛΕΝΑ ΠΟΛΥΓΕΝΗ

Όχι εμένα, όχι το πρόσωπό
Μου, όχι αυτό που κρύβεται κάτω
Απ' το πουκάμισο.
Μιλάω κι ας ξέρω ότι η φωνή
Θα πνιγεί μες στα ψυγεία που
Παγώνουν τα σφαγμένα
Ζώα.

Υπάρχει δεν υπάρχει, τι με ενδιαφέρει.
Έτσι στο βρόντο κουνάω τα χέρια προς
Τον ουρανό.
Τι όμορφα που είναι τ' αγγελούδια
Σκοτωμένα
Με τα θλιμμένα μάτια τους, να μας κοιτούν.


Ποίημα από τη συλλογή Η θλίψη μου είναι μια γυναίκα,
(.poema..) εκδόσεις 2012

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...