Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

16 Σεπ 2013

Ενεός με τον τρόπο που γλιτώνει η Ποίηση, ΝΙΚΟΛΑΣ ΕΥΑΝΤΙΝΟΣ

Υπάρχει
ένα χαλί στον αργαλειό του χρόνου
που παραμένει μονόχρωμο παρά τις επιδεξιότητες
μια σιωπή που ξεχειλίζει από τα χείλη του κολυμβητή όταν καλεί βοήθεια
ένα παιδί αόρατο κι αναμάρτητο
που χτενίζει τα μπερδεμένα μαλλιά των εραστών

Ποιος επιτέλους θα μιλήσει για αυτά,
ποιος θα ταΐσει την ανθρωπότητα που με κατοικεί;

Ισως ο νεκρός που με κοιτά τόση ώρα επίμονα έξω από την κλειστή πόρτα.

Ισως εκείνος, με την κατάμαυρη περιβολή, σκοτώσει την πείνα. Κρατά στο χέρι ματωμένο χαλινάρι. Γιατί από το στόμα του αλόγου του που κάποτε πετούσε, δεν σταματά να τρέχει το αίμα...
μασάει τα φτερά του.

Ποίημα από τη συλλογή Ενεός... Ποίηση, Εκδόσεις Μανδραγόρας 2012

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...