Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

6 Οκτ 2015

Ένα παιδί μετράει τ' άστρα

Καθισμένος στο πάτωμα, κατεβασμένα στόρια, η σόμπα αναμμένη δίπλα μου, η ώρα περίπου επτά το απόγευμα, κρατώ στα χέρια μου ένα βιβλίο που φέρνει στο μυαλό μου ιστορίες γνώριμες από παλιά και περίεργα συναισθήματα…

Σηκώνομαι με δυσκολία, πηγαίνω σε μια γωνιά της βιβλιοθήκης  που έχω μαζεμένες όλες μου τις μουσικές, και διαλέγω ένα δισκάκι που ξέρω πως θα μπορούσε να φέρει στη ψυχή μου λίγη θλίψη μα παράλληλα και τόση παρηγοριά.

Στα χέρια μου, το «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα», και στα αυτιά μου μελωδίες από μία από τις πιο τρυφερές ταινίες που έχω δει ποτέ στη ζωή μου, το «Λαβύρινθο του Πάνα», πιάνω τον εαυτό μου να γυρίζει πίσω στα χρόνια που ήμουν και εγώ παιδί και προσπαθούσα να πιαστώ από κάπου, να κρυφτώ πίσω από κάπου, να νιώσω ότι ανήκω κάπου…

H συνέχεια εδώ

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...