Ιστολόγιο για την Ποίηση και την Εκπαίδευση

Φίλε, Τσανακλίδου

2012-02-10T12:06:00.001+02:00

Στίχοι: Τάκης Καρνάτσος

Μουσική: Γιάννης Σπανός

Ποιος είσαι, φίλε

δε σε ξέρω, φίλε

πες μου τ' όνομά σου

άλλα λόγια δε ρωτώ απόψε.

Τσιγάρο, φίλε

τη φωτιά σου δως μου

κάθισε κοντά μου

λίγο έτσι για να ζεσταθώ απόψε.

Κι αν κλάψω, φίλε

θα 'ναι που 'μαι μόνη

και φοβάμαι, Θέ μου

δείχνω μα δεν είμαι δυνατή.

Τα φώτα σβήσε

και την πόρτα κλείσε

πλάι σου θα πέσω

πέτρα στο νερό και ας χαθώ απόψε.

Τρομάζω, φίλε

φλόγα η ματιά σου,

άγγελε της νύχτας

στις φτερούγες σου θα μπω απόψε.

Ρωτάς ποια είμαι

ποια στ' αλήθεια είμαι

να που κάποιο ψέμα

πρέπει να βρω πάλι για να πω απόψε.

Μη φεύγεις, φίλε

λίγο ακόμα μείνε

πώς φοβάμαι, Θέ μου

δείχνω μα δεν είμαι δυνατή.

Αντίο, φίλε

μόνη τώρα μένω

κάποιο τρόπο θα βρω

για να ξεχαστώ και πάλι απόψε, φίλε.

ΕΥΤΥΧΕΙΣ ΕΡΑΣΤΕΣ, Έλενα Λυμπεροπούλου

2012-02-10T08:32:00.001+02:00

Τώρα δε φοβάμαι πιά την αστάθεια σου

η θλίψη μου δάμασε τις άγριες απειλές

του φευγιού σου

σʼ αυτήν όρκισα τα δάχτυλα μου

να μη σε γυρέψουν

στον ύπνο μου μόνο θα σε βλέπω

με αχτένιστα μαλλιά

να χαμογελάς και θα ξημερώνει

κι όταν ξεστρατήσεις σε απόμερους τόπους

με μια άβυσσο στους ώμους

θα αφήσω ελεύθερο και τον τελευταίο πόνο

αυτόν που έκρυψα καλά

στην καινούργια μέρα.

Τα Ελληνόπουλα πάνε ΚΑΙ θέατρο - εκτός από σινεμά

2012-02-09T08:12:00.002+02:00

Χωρίς να θέλω να υπερθεματίσω στις απόψεις της δημοσιογράφου Χριστίνας Ταχιάου, (βλέπε: "Δε μου αρέσει η Ελλάδα του ομορφάντρα, prοtagon.gr) και συγχρόνως επιστρέφοντας στη γραφή μετά από πολύ καιρό αποχής (λόγω φόρτου εργασίας), θα ήθελα να καταθέσω ένα μικρό, άκακο, ασήμαντο περιστατικό - γιατί, τι μπορεί πλέον να είναι σημαντικό, συγκρινόμενο με τους εθνικούς και κοινωνικούς κλυδωνισμούς που βιώνουμε; - ένα αθώο, αστείο και χαριτωμένο ιδίωμα του Ελληνάρα, να καταγράψω, όχι όμως του "Ομορφάντρα", ούτε του "Αγαπούλα, πούλα", που τόσο αποστρέφεται η αρθρογράφος, ούτε και των θεατών της μεσημεριανής ζώνης, των τούρκικων σίριαλ, του κουτσομπολιού, ούτε των παρουσιαστών ανάλαφρων εκπομπών, που απέκτησαν πλέον αποστολή, να προσφέρουν στο κοινό τους λίγη χαρά, βρε αδερφέ, κι ανάπαυλα από τα βάσανα της κρίσης, ούτε των ειδησεογραφικών δελτίων που αντισταθμίζουν στην υπερβολική χαρά την ηδονή του τρόμου, ούτε εν γένει όλων αυτών που εκπροσωπούν τον μέσο όρο του του μέσου Έλληνα, της μέσης νοημοσύνης, της μέσης παιδείας, και πάει λέγοντας.....

Το περιστατικό που θα σας αφηγηθώ συνέβη πριν λίγες μέρες όταν πήγα στην παράσταση του Θείου Βάνια στο θέατρο Μπάντμιντον (εξαιρετική παράσταση, παρεμπιπτόντως! Κι ένα έργο τόσο σύγχρονο, τόσο δραματικά επίκαιρο!). Ακολούθησα το δρόμο στον οποίο με καθοδηγούσαν οι παρκαδόροι, πάρκαρα, βγήκα από το αμάξι, είδα την παράσταση και μετά από τη συγκίνηση του τέλους και τα αλλεπάλληλα χειροκροτήματα και τα ενσυνείδητα και χειμαρρώδη "μπράβο" του κοινού, όπως είναι προφανές, έφυγα από το θέατρο, ξαναμπήκα στο αμάξι και ακολουθώντας τη ροή των άλλων αυτοκινήτων έκανα αναστροφή για να αναχωρήσω από τον ίδιο δρόμο. Ο νους μου ήταν, κι αυτό εύλογο και αυτονόητο, στην παράσταση που μόλις είχα δει. Σχολίαζα τις υποκριτικές επιδόσεις, τη δύναμη που είχαν οι παύσεις-ανάσες των ηθοποιών, παύσεις που σπαρταρούσαν από αίσθημα και αλήθεια, συζητούσα με το συνοδηγό μου για τις αιρετικές για τα δεδομένα του ρεαλιστικού θεάτρου ιδέες του σκηνοθέτη, οι οποίες όχι μόνο δεν κατέλυσαν το ρεαλισμό του έργου, αλλά αντίθετα τον ανέδειξαν μ' ένα εσωτερικό προοπτικό βάθος, και υπομονετικά περίμενα στη δεξιά λωρίδα, κομμάτι κι εγώ μιας μεγάλης ουράς αυτοκινήτων, προχωρώντας σημειωτόν, να οδηγηθώ στο φανάρι και να βγω στην Κατεχάκη.

Η αριστερή λωρίδα, η λωρίδα εισόδου στο θέατρο, από την οποία είχα έρθει - κι εγώ όπως κι όλοι - ήταν εκείνη τη στιγμή τελείως άδεια. Βλέπω όμως από τον καθρέφτη να έρχεται από πίσω, βολίδα, ένα αυτοκίνητο, να προσπερνάει την ατελείωτη ουρά, σαν να ήταν το δρομάκι μονόδρομος, να φεύγει και να χάνεται από μπροστά μας στο βάθος του αντίθετου ρεύματος. Πάει ο Τσέχωφ, πάει η έξοχη παράσταση, παν οι διαλογισμοί μου, πάει και η γόνιμη συζήτηση με τον αγαπημένο συνοδηγό! Θυμός ατελείωτος, όσος και η ουρά της αναμονής μέχρι το φανάρι, συνωστίστηκε μέσα μου. Πριν προλάβω να τον ελευθερώσω και να στολίσω με τους πιο κατάλληλους χαρακτηρισμούς τον Ελληνάρα που ήταν πιο έξυπνος από όλους εμάς τους ηλίθιους και έφτασε πρώτος στο φανάρι της Κατεχάκη, νάσου κι ένα δεύτερο Ελληνόπουλο, ακολουθώντας τα χνάρια του πρώτου. Πριν προλάβω να αγανακτήσω και με τον δεύτερο, νάσου κι ένας τρίτος, ή τρίτη, θα σας γελάσω. Έτρεχε κι αυτός-αυτή σαν να ήταν στην Εθνική οδό κι έκανε προσπέραση σε τρία φορτηγά μαζί. Πριν ξαναπρολάβω να εκπλαγώ, το αντίθετο ρεύμα, αυτό, επαναλαμβάνω από το οποίο ΟΛΟΙ είχαμε μπει και άρα ξέραμε ότι είναι διπλός δρόμος, είχε πάθει συμφόρηση από τα πολλά έξυπνα ελληνόπουλα που ευλαβικά ακολούθησαν την πρωτοβουλία εκείνου του Πρώτου.

Τότε άρχισαν να ακούγονται κορναρίσματα.Προφανώς από το φανάρι κάποιοι προσπαθούσαν να μπουν στο δρόμο αλλά δεν μπορούσαν γιατί είχε μποτιλιάρει.Στα ηχοχρώματα των κορναρισμάτων μπορούσες να ακούσεις τώρα όλο το νεοελληνικό υβρεολόγιο δρόμου. Αρχίσαμε με το συνοδηγό να μεταφράζουμε την κάθε κόρνα και γελούσαμε.΄'Ετσι πέρασε αρκετή ώρα με κόρνες, βρισίδι σε μετάφραση, και τούφες καυσαερίου, μαζί και βροχή, μέχρι που εμφανίστηκε ένα περιπολικό που ανέλαβε να '"καθαρίσει" το ρεύμα από τα παρείσακτα Ελληνόπουλα και να ξεμπλοκάρει την είσοδο προς το θέατρο. Με τα πολλά ο δρόμος άνοιξε. Κάποιοι οδηγοί όμως, μόλις περνούσαν μπροστά από το περιπολικό, ξαναμπαίναν στο αντίθετο ρεύμα και βγαίναν πρώτοι στο φανάρι, το οποίο τώρα επιτέλους το βλέπαμε κι εμείς να αναβεί μακρινό προς τη σωτηρία μας.

Όταν τελικά έστριψα στο φανάρι και βρέθηκα στο άνοιγμα της Κατεχάκη, δεν ήξερα τι ένιωθα: Χαρά πού ξέφυγα από τις κόρνες και το βρισίδι, ντροπή για τα συνήθεια των συνελλήνων, θυμό που μου στερήθηκε η επίγευση της παράστασης;. Κι όχι μόνο αυτό: Ποια ήμουν, πού πήγαινα από πού ερχόμουν; Από γλεντοκόπι της παραλιακής, από παρακολούθηση άγνωστού μου αγγλοσαξωνικού αθλήματος, από ντέρμπι των αιωνίων;

Είχα βγει πια στην Κηφισίας, όταν με τρόμο θυμήθηκα ότι είχα δει το Θείο Βάνια από το ιστορικό Θέατρο της Μόσχας...

Μπρρρρ....

Πηγή:http://boukalistithalassa.blogspot.com/

Σύνολο μουσικής δωματίου: μουσική από έργα του Shakespeare

2012-02-09T08:07:00.001+02:00

Την Κυριακή 19 Φεβρουαρίου στο Ιδιόμελο, Ελευθερίου Βενιζέλου 17 και Βασιλέως Κωνσταντίνου, θα έχουμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε τη μεσόφωνο Μπέττυ Χαρλαύτη, τη Γιώτα Καραμούτσιου (φλάουτο), τη Μυρτώ Δημητρουλοπούλου (τσέλο), τη Γεωργία Ζουπανιώτη (κιθάρα) και τον Άγγελο Γαβριήλ (κιθάρα) σε μια βραδιά αφιερωμένη σε μουσικές και τραγούδια από τα θεατρικά έργα: Ερρίκος ο V, Αγάπης Αγώνας Άγονος, Πολύ Κακό για Τϊποτα, Οι Εύθυμες Κυράδες του Γουίνσορ, Ρωμαίος και Ιουλιέτα, Ερρίκος ο VI, Οι Άρχοντες της Βερόνα και Δωδεκάτη Νύχτα.

Ανάγνωση αποσπασμάτων: Μανώλης Γιούργος και Γεωργία Δεληγιαννοπούλου.

Ώρα έναρξης: 20.00

είσοδος: 10 ευρώ

κρατήσεις: 210 6817042

διεύθυνση: Ελευθερίου Βενιζέλου 17 και Βασιλέως Κωνσταντίνου, Μαρούσι, 200 περίπου μέτρα από το σταθμό του ΗΣΑΠ.

Πηγή: idiomelo

Ιούλιος Βερν, Jules Verne (8 Φεβρουαρίου 1828 - 24 Μαρτίου 1905)

2012-02-08T00:05:00.001+02:00

Ο Ιούλιος Βέρν (JulesVerne) γεννήθηκε στη Νάντη της Γαλλίας στις 8 Φεβρουαρίου 1828, Ο πατέρας τουPierre Verne ήταν δικηγόρος. Η μητέρα του Sophie ήταν αριστοκρατικήςκαταγωγής. Η παιδική του ηλικία κύλισεμέσα σε ηρεμία και ανεμελιά. Τελείωσε το σχολείο στη Νάντη παίρνοντας διπλώματαστη λογοτεχνία (1844) και στα νομικά (1846). Το 1848 εγκαταστάθηκε στο Παρίσιγια να συνεχίσει τις σπουδές του στα Νομικά.

Γοητευμένος από τηλογοτεχνία, την ποίηση και το θέατρο, από την παιδική ηλικία του, τουςαφιερώθηκε. Το 1850 γνωρίστηκε με τον Αλέξανδρο Δουμά (πατέρα) χάριν στηβοήθεια του οποίου κατόρθωσε να ανεβάσει το πρώτο του θεατρικό έργο (Lespailles rompues). Ένα μονόπρακτο που το έγραψε με τη συνεργασία του Δουμά(γιού). Αρνήθηκε να συμμορφωθεί στην επιθυμία του πατέρα του να επιστέψει στηΝάντη, μένοντας μόνιμα στο Παρίσι. Μέχρι το 1854 είχε ανεβάσει πολλά θεατρικάέργα που γράφτηκαν με τη συνεργασία του Michel Carre.

Το 1856 γνώρισε τημέλλουσα γυναίκα του την Honorine Morel,την οποία παντρεύτηκε ένα χρόνο αργότερα το 1857. Ανάμεσα στα καινούργια πρόσωπα της ζωής τουείναι και μερικοί διάσημοι φίλοι του όπως ο εξερευνητής Aristide Hignard, πουταξιδεύουν μαζί στην Αγγλία και τη Σκωτία (1859) και στην Σκανδιναβία (1860). ΟHignard έγραφε και στίχους τραγουδιών που πολλά χρωστάνε στον φίλο του Ιούλιο.'Αλλος διάσημος φίλος του ήταν ο φωτογράφος Felix Tournachon, γνωστός με τοκαλλιτεχνικό ψευδώνυμο Nadar, που μεταξύ των άλλων ήταν πρωτοπόρος της αεροπλοίαςκαι ιδιοκτήτης του μεγαλύτερου αερόστατου του καιρού του, του Giant. Μαζί μετον Nadar ίδρυσαν τη "The Society for the promotion of locomotion by meansof machines heavier than the atmosphere", με σκοπό την διάδωση της ιδέαςτων αεροπορικών ταξιδιών με συσκευές βαρύτερες του αέρα. Οι φίλοι του τονενέπνευσαν πολλούς από τους ήρωες των μυθιστορημάτων του και δεν το κρύβει.Χαρακτηριστικός είναι ο ήρωας του βιβλίου του "Από τη γή στηΣελήνη"(1869) Michel Ardan (Nadar). To 1862 μια συνάντηση του με τον εκδότηPierre Jules Hetzel του αναζωπυρώνει το πάθος του για τη λογοτεχνία και τογράψιμο. Εκδότης και συγγραφέας ο Pierre Jules Hetzel ένθερμος Δημοκρατικός.Εξορισμένος στις Βρυξέλλες, μετά από το κίνημα της 2ης Δεκεμβρίου 1851,επέστρεψε στο Παρίσι το 1860 και συνέχισε το εκδοτικό του έργο. Το πρώτοχειρόγραφο του Βέρν που διάβασε ήταν το "ταξίδι με το αερόστατο" πουτο μετονόμασε σε "πέντε εβδομάδες με το αερόστατο" που ήταν η πρώτηαλλά όχι και η μόνη από τις δημιουργικές του διορθώσεις του στα κείμενα τουΒέρν. Το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε το 1863 και ήταν το πρώτο μιας μακροχρόνιαςλογοτεχνικής συνεργασίας. Το 1866 τα μυθιστορήματα του Βέρν ομαδοποιήθηκαν σεμια εκδοτική σειρά με τον τίτλο "Παράξενα ταξίδια σε γνωστούς καιάγνωστους κόσμους". Ο συγγραφέας και ο εκδότης με αυτό συνέλαβαν ένα νέολογοτεχνικό είδος το γεωγραφικό - ταξιδιωτικό μυθιστόρημα. Μια σειρά βιβλίωνικανά να περιγράψουν κάτω από αυτή τη νέα μορφή, ολόκληρη τη Γη.

Αν και ο Hetzel είχεδημοσιεύσει αρκετούς από τους μεγάλους συγγραφείς του 19ου αιώνα ( Balzac,Hugo, Musset, Sand ) το όνομά του συνδέθηκε προ πάντων με επιτυχία των βιβλίωντου Βέρν, που πρόσθετα ήταν εικονογραφημένα από σημαντικούς καλλιτέχνες τηςεποχής (Ferat, Riou, Neuville, Benett, Rous). Οι τίτλοι των "Παράξενων ταξιδιών"της πρώτης περιόδου είναι από τους πιο διάσημους. "Πέντε εβδομάδες με τοαερόστατο", "ταξίδι στο κέτρο τη γης" , "από τη γη στησελήνη" με την συνέχεια του "γύρω από τη σελήνη", "τα τέκνατου πλοιάρχου Grant" , "είκοσι χιλιάδες λεύγες υπό την θάλασσα",με τον διάσημο ήρωα του καπετάνιο Νέμο ( όχι δεν είναι ώς καρτούν της Ντίσνευ ηπρώτη του παρουσία ). Εκείνο το πρώτο διάστημα ο Βέρν πρότεινε στον εκδότη τουμερικά φουτουριστικά μυθιστορήματα που ο Hetzel του τα απόρριψε. Οταν μετά τοθάνατο του Βέρν ανακαλύφθηκαν και εκδόθηκαν, έγιναν πολύ μεγάλες παγκόσμιεςεκδοτικές επιτυχίες. (όπως το Paris au XX siecle που πρωτοεκδόθηκε το 1994)

Το 1867 ο Ιούλιος Βέρνταξίδεψε με τον Μεγάλο Ανατολικό από το Λίβερπουλ στη Νεα Υόρκη. Θα περιγράψειαυτό το ταξίδι στο έργο του "Η πλωτή πολιτεία". Το 1872πρωτοδημοσιεύει σε συνέχειες τον "γύρο του κόσμου σε 80 ημέρες" πουθα γίνει η μεγαλύτερη επιτυχία του. Ακολουθούν "Το μυστηριώδες νησί","Ο δεκαπενταετής πλοίαρχος" και τα "Μιχαήλ Στρογκώφ" και"Έκτωρ Σερβαντάκ" (Το όνομα "Στρογκώφ" έφτασε σε λίγοδιάστημα να σημαίνει το οτιδήποτε εξαιρετικά παράξενο και ασυνήθιστο).

Ο Ιούλιος Βέρν αφιέρωνεένα πολύ μεγάλο μέρος του χρόνου του στο διάβασμα. Εφημερίδες, περιοδικά καιβιβλία ειδικά με επιστημονικό περιεχόμενο. Το 1868 έγραψε μια γεωγραφία τηςΓαλλίας και των αποικιών. Κατ'απαίτηση του εκδότη του γράφει μια ιστορία τωνμεγάλων εξερευνήσεων και ανακαλύψεων για να αποδείξει με αυτό το τρόπο ότι ταμυθιστορήματα του είναι βασισμένα σε πραγματικά και επιστημονικά στοιχεία. Η έκδοσητων "Παράξενων ταξιδιών" συνεχίζεται με κανονικό ρυθμό καιμεταφράζονται ταυτόχρονα σε πάρα πολλές γλώσσες. Το 1886 ο ανιψιός τουσυγγραφέα, Gaston Verne, σε μια κρίση τρέλλας, πυροβολεί τον θείο του χωρίςκανένα προφανή λόγο και αυτό το τραύμα στο πόδι θα βασανίζει τον Βέρν για όλητην υπόλοιπη ζωή του. Τον ίδιο χρόνο πεθαίνει και ο εκδότης του Hetzel που οιπαρατηρήσεις και οι διορθώσεις του πολλά έχουν προσφέρει στα κείμενα του.

Η έκδοση της σειράςσυνεχίστηκε από τον γιο του εκδότη Jules Hetzel μέχρι το 1914 που παραχώρησετον εκδοτικό του οίκο στον εκδότη Hachette. Η σειρά συνεχίζει να γνωρίζειμεγάλη επιτυχία. Εκείνο το διάστημα ο Βέρν μετακομίζει στην επαρχία καιασχολείται με τα κοινά σε τοπικό, δημοτικό επίπεδο. Προσπαθεί να εφαρμόσει στονεπαρχιακό μικρόκοσμο τις ιδέες του περί διακυβέρνησης και των ουτοπικών τουοραματισμών για την ιδανική κοινωνία, που τόσο συχνά διαχέονται και στα έργατου. Λόγω της απομόνωσης του Βέρν στη Γαλλική επαρχία και της επικοινωνίας τουμε τον εκδότη του μόνο ταχυδρομικά, διάφοροι σπεύδουν να τον επισκεφτούν για ναεπιβεβαιώσουν την ύπαρξη του και ο Βέρν τους υποδέχεται ήρεμα και φιλόξενα.Επιστήμονες που αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σε ήρωες των μυθιστορημάτων του,τον μηνύουν επιθυμώντας να μοιραστούν λίγη από τη διασημότητα του. Στο τέλοςτου 19ου αιώνα γίνονται της μόδας τα αστυνομικά μυθιστορήματα και ο Βέρνμπαίνει δυναμικά στο καινούργιο είδος. Παρόλη την επιτυχία του, εν ζωή δενέτυχε της αναγνώρισης που του όφειλαν τα γαλλικά γράμματα και η Γαλλία. Αυτό σεσυνδυασμό με τα προβλήματα υγείας, το παλιό τραύμα, τον διαβήτη και τονκαταρράκτη που τον βασάνιζαν, έκαναν τα τελευταία του χρόνια πολύ μελαγχολικά,μέχρι τον θάνατο του στις 25 Μαρτίου του 1905.

Ο Βέρν είναι έναςσυγγραφέας που σε ταξιδεύει και σε κάνει να ονειρεύεσαι, όμως δεν είναι μόνογια παιδιά. Ο Βέρν δεν γράφει παιδική λογοτεχνία. Μπορεί να ανακαλύπτει τη γη,το κόσμο, την επιστημονική γνώση, με τα μεγάλα μάτια ενός παιδιού γεμάτουθαυμασμό και συγκίνηση, αλλά το έργο του είναι γεμάτο υψηλά νοήματα και σύμβολα. Η αφηγηματική του τεχνική αγγίζει την τελειότητα (δεν είναι τυχαίο μιας καιδιορθώνει και ξαναδιορθώνει τα κείμενα του πολλές φορές φέρνοντας τον εκδότητου στα όρια του ). Στο γράψιμο ακολουθεί την συμβουλή του συμπατριώτη τουποιητή Μπουαλώ που γράφει στην "Ποιητική" του : "Εκατό φορές ναγράφετε και να ξαναγράφετε το κείμενο σας χαρίζοντας του ολοένα και πιότερηκαλλιέπεια". Όπου έχει σταθεί τυχερός με τους μεταφραστές του - πράγμα πουέχει συμβεί πολλές φορές και στις ελληνικές εκδόσεις του - ξεδιπλώνετε αγέρωχοόλο το λογοτεχνικό του μεγαλείο, οι πολιτικές του θέσεις, η οικολογική τουσυνείδηση. Ένα έργο πολύτιμο που το κάνει ακόμα πιο πολύτιμο ο όγκος του. Φέτοςγιορτάσαμε τα 100 χρόνια από το θάνατο του. Μια γιορτή μνήμης και μελέτης τουέργου και του λογοτέχνη των "Παράξενων ταξιδιών σε γνωστούς και άγνωστουςκόσμους". Ταξίδια στον ταπεινό μας πλανήτη που εκείνος λάτρεψε.

Πηγή: booksinfo.gr

Sidney Bechet's New Orleans Feetwarmers - Mood Indigo

2012-02-07T08:21:00.002+02:00

Mood Indigo, γραμμένο από τους Bigard, Ellington και Mills, το 16ο κομμάτι του άλμπουμ με τίτλο Blues in the Air του αμερικάνου καλλιτέχνη Sidney Bechet.

Ηχογραφήθηκε 15 Δεκεμβρίου 1932 - 20 Δεκεμβρίου 1944.

Κυκλοφόρησε 7 Νοεμβρίου 2003.

Ύφος κομματιού και άλμπουμ: Jazz

Πηγή:http://rhythmichorizons।blogspot.com/

Annual LD Conference Information & Registration

2012-02-07T08:04:00.001+02:00

We are very happy to share with you the program for our 7th Annual Conference on Learning Differences, Connecting the Pieces: Differentiation Strategies, Testing and Assessment, Inspiring Genius and Creativity and Social-Emotional Development, which will be held on the campus of ACS Athens on May 3-5, 2012.

This year’s program will take a different form from past conferences.

Thursday and Friday, May 3 & 4, will consist of four intensive two-day institutes, each focused on one of the conference strands (Differentiation Strategies, Testing and Assessment, Inspiring Genius and Creativity and Social-Emotional Development). Participants may enroll in one of these institutes for an intensive, in-depth learning experience. Saturday, May 5, will be structured as a more typical workshop day, with over 15 individual sessions for participants to choose from.

Participants may enroll in both the institute and workshop programs, or in only the institute program or only the Saturday workshop sessions.

For detailed program information (including workshop descriptions, presenter biographies, registration fees, accommodation information, tours and more) and
online registration, please visit the ACS Athens website: www.acs.gr or connect to the link below:

http://www.acs.gr/ldc-main-2012
Please note that we are offering one free registration for every five persons registering from individual schools or organizations.

Thank you for acknowledging the significance of this project and for passing this information on to your colleagues, families and friends.

We are all looking forward to another successful event this May.

Μπορεί ν' αρκούν λίγα, LEONARDO SINISGALLI

2012-02-06T11:13:00.002+02:00

Μπορούν λίγα ν' αρκούν για να ανασάνεις πάλι,

παιδιάστικο ένα σκίρτημα, παρόρμηση κι ας πέφτει στο κενό.

Δεν ξέρω σε τι δρόμους περπατώ,

τους τοίχους, όταν άγνωστος ξυστά στο μάκρος τους διαβαίνω.

Σαν ηλίθιος κραυγάζω με υψωμένα τα χέρια.

Δεν την έχω παλέψει τη ζωή.

Με το τακούνι συνέθλιψα την κάφτρα,

στα δάχτυλά μου ανάμεσα τσάκισα τα λουλούδια.

Και δεν πλησιάζω πια

Τις παλιές τις αγάπες, τα γκρεμισμένα εμβλήματα.

Τριγύρω μου διευρύνω το κενό.

Ποίημα από τη συλλογή Ο Σαλτιμπάγκος της ψυχής μου -Δεκαπέντε Ιταλοί ποιητές του εικοστού αιώνα,

μτφρ.: Κάρολος Τσίζεκ, Μαρία Καραγιάννη, Οκτασέλιδο τουΜπιλιέτου 2011

Ελένη Βιτάλη - Ίσως φταίνε τα φεγγάρια

2012-02-06T09:10:00.001+02:00

Στίχοι: Τάσος Σαμαρτζής

Μουσική: Νότης Μαυρουδής

Πρώτη εκτέλεση: Ελένη Βιτάλη

Άλλες ερμηνείες: Αντώνης Καλογιάννης

Ηλιάννα Σκουλή & Νότης Μαυρουδής ( Ντουέτο )

Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Έλλη Πασπαλά

Αναστασία Μουτσάτσου & Παντελής Θαλασσινός ( Ντουέτο )

Μες στο φτηνό ξενοδοχείο και στα σεντόνια των πολλών

μες σε καθρέφτες δίχως μνήμη θα ξεκινήσουμε λοιπόν

γλιστρούν τα όνειρα στον ύπνο όπως τα τρένα στο σταθμό

και στην ανάσα σου γυρεύω κάποιο αρχαίο σκηνικό

Ίσως φταίνε τα φεγγάρια που ‘μαι τόσο μοναχή

νιώθω πως γερνώ τα βράδια και χρωστάω στη ζωή

ίσως φταίνε τα φεγγάρια και πολλοί με λεν τρελή

που όλο ψάχνω στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί

ίσως φταίνε τα φεγγάρια ίσως πάλι φταις κι εσύ

Μια αχτίδα φως περνά τις γρίλιες και σβήνει αυτά που γίναν χθες

πώς μπλέκουν λέω οι ιστορίες και των ανθρώπων οι τροχιές

μες στο φτηνό ξενοδοχείο και στα σεντόνια των πολλών

μες σε καθρέφτες δίχως μνήμη θα τελειώσουμε λοιπόν

Ίσως φταίνε τα φεγγάρια που ‘μαι τόσο μοναχή

νιώθω πως γερνώ τα βράδια και χρωστάω στη ζωή

ίσως φταίνε τα φεγγάρια και πολλοί με λεν τρελή

που όλο ψάχνω στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί

ίσως φταίνε τα φεγγάρια ίσως πάλι φταις κι εσύ

To exit του Γιώργου Γραμματικάκη

2012-02-05T00:12:00.002+02:00

Η μόνη μου επιθυμία είναι να εξέλθω. To exit. Να εξέλθω από αυτό που είναι σήμερα η πατρίδα, από όσα ζούμε καθημερινά και τα όσα προοιωνίζεται το μέλλον.

Να εξέλθω. To exit. Οι πολιτικοί και τα καμώματά τους μου προκαλούν αποστροφή και μόνον τις «Ειδήσεις των 8» -τι είναι άραγε είδηση;- αφορούν η εκλογολογία και οι πληκτικές δηλώσεις τους. Δεν αντέχω άλλο την διαρκή συζήτηση για τα «μέτρα» που έπονται ή την δόση που εκκρεμεί, ούτε για το πόσο κρίσιμος είναι για πολλοστή φορά ο μήνας που διανύομε. Κουράστηκα να είμαι κι εγώ μέρος της μελαγχολίας, που όλο και περισσότερο τυλίγει τα πρόσωπα και τους δρόμους. Δεν αντέχεται η βεβαιότητα: Ότι αν προχωρήσουμε έτσι, μας μέλλονται χειρότερα δεινά, η τραγωδία ενεδρεύει.

Να εξέλθω λοιπόν. Αυτό επιθυμώ. Έχω μάλιστα την υποψία ότι αυτό επιθυμούν και πολλοί άλλοι. Αυτό επιθυμούμε για τον καινούργιο χρόνο, που μετρά ήδη τα πρώτα του βήματα. Να εξέλθομε. Διότι, αντί η κρίση να φέρει στην χώρα την σοβαρότητα και την ευθύνη, έχει εκτραπεί σε μια περιδίνηση περί το μηδέν, σε μια αφόρητη φλυαρία με λίγο περιεχόμενο. Τον τόνο δίδουν πάλι οι πολιτικοί και οι πολιτικάντηδες, οι διανοούμενοι της εγωπάθειας, οι αναλυτές της δυστυχίας μας. Όπως ένα ποτάμι, που παρασύρει στην ορμητική ροή του σκουπίδια και λάσπες και στο τέλος κυριαρχείται από αυτά.

Η μόνη λοιπόν λύση είναι: Το exit. Δεν αντέχεται άλλο μια καθημερινότητα, που ενώ η «κρίση» εκδηλώνεται σε κάθε της γωνία, επιμένει επίσης να μιλά ασταμάτητα για την κρίση. Αρνούμαι στο εξής να ακούσω όσους επαγγέλλονται διαρκώς την «σωτηρία» μας, αλλά και ορισμένους άλλους, που οραματίζονται την ταπείνωση και την επιστροφή μας στην «δραχμή». Με εξοργίζουν εκείνοι που δήθεν υπερασπίζονται τα ιερά και τα όσια του τόπου - ή την εθνική κυριαρχία μας - ενώ είμαστε οι Έλληνες που τον παραδώσαμε στο μπετόν και την ασχήμια. Δεν με συγκινεί πια ο θρήνος των συνδικαλιστών και των λογής «εκπροσώπων»: την εξουσία τους υπερασπίζονται μόνον, για την δική τους βολή ενδιαφέρονται συνήθως.

Εμείς λοιπόν, όλοι οι άλλοι, είναι ανάγκη να εξέλθομε. Σε ένα σπουδαίο αλλά ελάχιστα γνωστό διήγημα του Ιουλίου Βέρν -το «Πείραμα του δόκτορος Οξ»- οι κάτοικοι μιας ολόκληρης πόλεως περιέρχονται αργά σε μια κατάσταση ανεξήγητη. Ο παραλογισμός και η ένταση κυριαρχούν. Η κατάσταση όμως αυτή εκτονώνεται ευθύς ως κάποιοι από τους κατοίκους περιπατήσουν τυχαία προς την κορυφή ενός λόφου. Εκεί ανακαλύπτουν και πάλι τον πραγματικό εαυτό τους, τις ξεχασμένες αξίες και τα πράγματα που τους συνδέουν. Η ερμηνεία δεν αργεί: Ένας παρανοϊκός επιστήμων, ο δόκτωρ Οξ, διοχέτευε στην πόλη και προς χάριν των πειραμάτων του ένα αέριο με καταστρεπτικές επιδράσεις στα νεύρα και την προσωπικότητα των κατοίκων. Αρκούσε ο καθαρός αέρας του λόφου, για να επανέλθουν οι τυχεροί σε ένα κώδικα αξιών και συμπεριφοράς, που περιόριζε την επίδραση των τοξικών αερίων.

Έξω λοιπόν, προς τον καθαρό αέρα, προς την κορυφή του λόφου. Ας παραμερίσομε προσωρινά το πολύπλοκο ερώτημα: Ποιός άραγε ή ποιοί είναι εκείνοι, που διοχετεύουν τα τοξικά αέρια στην Πόλη; Νά'ναι λοιπόν το «σύστημα», οι ανάξιοι πολιτικοί, η τρόικα -ή μήπως μια Ευρώπη που ξέχασε τους πρωταρχικούς λόγους της υπάρξεως της; Με αυτά τα ερωτήματα ασχολούνται ωστόσο κατά κόρον οι πρωινές εκπομπές της τηλεόρασης, επίκαιρα αφιερώματα και ειδικά βιβλία, βαρύγδουποι αναλυτές και δημοσκόποι. Η ίδια η επιδημία δεν φαίνεται να τους ενδιαφέρει, κυρίως περιγράφουν τα συμπτώματα της. Εμείς εδώ, που δεν ακολουθούμε αυτό το ρεύμα, ας εστιάσομε στο μόνο εθνικό αίτημα: Έξω, στον καθαρό αέρα. Εκεί που κινούνται ακόμα άνθρωποι, με τις αδυναμίες και την μεγαλοσύνη τους και όχι τα θύματα ενός παρανοϊκού δόκτορα. Εκεί, που κυριαρχεί το ερώτημα «τι μπορούμε να κάνομε;» και όχι το εξαντλημένο «ποιος φταίει». Εκεί: Δίπλα στον άνεργο, όσοι μπορούμε, κοντά στα θύματα του δόκτορα Οξ, όσοι αντέχομε.

To exit, φίλοι. Αυτό είναι το μόνο αίτημα -και όχι βέβαια οι εκλογές!- που έχει περιεχόμενο και σημασία. To exit: Από μια Ελλάδα, που σέρνεται πάλι από τις αμαρτίες και την πολιτική της ευτέλεια, στην άλλη Ελλάδα, την παράλληλη Ελλάδα, που δεν έπαυσε να υπάρχει. Εκεί βρίσκεται πάντοτε ο δάσκαλος, που διδάσκει σωστά τα παιδιά ή ο γιατρός, που δεν βλέπει τον πάσχοντα ως χαρτονόμισμα. Στην παράλληλη Ελλάδα ανήκουν οι άνθρωποι της Τέχνης που, συχνά ανέστιοι και πένητες, επιμένουν να δημιουργούν στο θέατρο, στη μουσική, στον κινηματογράφο. Εκεί πάλι ανήκουν όσοι κινητοποιούνται, χωρίς την αυτοπροβολή που επιδιώκουν άλλοι, για το καλό του διπλανού τους, για να διασωθεί μια ομορφιά που χάνεται, για να γίνει η σιωπηρή οργή μας φροντίδα και πράξη.

Είναι ο μόνος τρόπος: Tο exit. Από την Ελλάδα του κενού λόγου και του παροξυσμού, στην άλλη Ελλάδα, που υπάρχει δίπλα μας και μέσα μας. Ενώ όμως τα φωτεινά σήματα δείχνουν τον δρόμο, ας μην νομίσει κανείς ότι είναι εύκολος και ασφαλής. Κυρίως επειδή σε κάθε του στροφή, σε κάθε του πέρασμα, πρέπει να κοιτάζομε κατάματα τους νέους ανθρώπους και να ψιθυρίζομε ένα συγγνώμη.

Πηγή: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.authors&id=8

Οι κρίσεις και ο καταλυτικός τους ρόλος στον μεσαιωνικό κόσμο

2012-02-05T00:00:00.002+02:00

Η βίωση μιας κρίσης, όπως η σημερινή, αυξάνει το ενδιαφέρον για τη μελέτη των ποικίλων κρίσεων που συνέβησαν στο παρελθον.
Ο μεσαιωνικός κόσμος (βυζαντινός, ανατολικός και δυτικός) θα αποτελέσει το πεδίο μελέτης και αναφοράς των εννέα (9) επιμέρους επιστημονικών ανακοινώσεων του παρόντος κύκλου.
(07-28/02/2012)

Κάθε Τρίτη 19:30 Είσοδος ελεύθερη
Αμφιθέατρο "Λεωνίδας Ζέρβας"

Για το αναλυτικό πρόγραμμα των εκδηλώσεων : www.eie.gr

Ήρθες - Άθως Χατζηματθαίου

2012-02-04T08:11:00.001+02:00

Ένα χαμόγελό σου ήταν αρκετό

για να αλλάξει της καρδιάς μου τους παλμούς

κι εκεί που πήγαινα ολόισια στον γκρεμό

βρέθηκα να πετώ στους ουρανούς

Ήρθες την πιο κατάλληλη στιγμή

λίγα λεπτά πριν πέσει η αυλαία

ήρθες κι ανοίξανε μαζί σου οι ουρανοί

κι όλα φαντάζουν γύρω τόσο ωραία.

Μια μόνο λέξη σου ήταν αρκετή

για να αλλάξει η ζωή μου ριζικά

κι' ενώ πιο πριν σερνόμουνα στη γη

τώρα στους ώμους έβαλα φτερά.

Υστερόγραφο - Ελένη Μαυρογονάτου

2012-02-04T08:07:00.001+02:00

Ήρθα…

Τόσο καιρό

εναγώνια σε ζητούσα…

Σχεδόν ανέλπιστα…

Σχεδόν…

Ανάβω το τσιγάρο που

δεν πρέπει,

μιλάω με λόγια που

δεν θέλεις ν΄ ακούς,

μέσα σου μπαίνω

με το άλλοθι του ποιητή,

που μπορεί να μπαινοβγαίνει

σε ψυχές κι όνειρα

αλώβητος…

Βράδυ

~μεταίχμιο άνοιξης

και καλοκαιριού...

Άραγε τι κυοφορείς

για μένα μέσα σου;

{εκ των έσω}

Coco Robicheaux - Love of a Woman

2012-02-03T08:24:00.003+02:00

Love Of A Woman, το τέταρτο κατά σειρά τραγούδι του άλμπουμ με τίτλο Louisiana Medicine
Man του αμερικάνου μουσικού της blues John Curtis Arceneawy περισσότερο γνωστός
με το όνομα Coco Rodicheaux।Ηχογραφήθηκε στα Chez Flames Studio και Orleans Records Studio το 1997 και κυκλοφόρησε στις 14 Απριλίου του 1998.

Ύφος τραγουδιού και άλμπουμ: Modern Electric Blues

Πηγή: http://rhythmichorizons.blogspot.com/

Οι Παραμυθοκόρες αφηγούνται παραμύθια των αδερφών Γκριμ

2012-02-03T08:07:00.001+02:00

Το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012 οι Παραμυθοκόρες, Αντωνία Βέλλιου, Βασιλεία Βαξεβάνη και Ιφιγένεια Κακριδώνη, τιμώντας την επέτειο των 200 χρόνων από την πρώτη έκδοση των παραμυθιών των αδερφών Γκριμ, θα έρθουν στο Ιδιόμελο να αφηγηθούν ιστορίες των μεγάλων παραμυθάδων με μουσικές και τραγούδια.

Η παράσταση απευθύνεται σε παιδιά δημοτικού αλλά και σε όσους αγαπούν τις ιστορίες των αδερφών Γκριμ και γενικώς τις αφηγήσεις!
ώρα 12.00 μ.μ.
είσοδος 10 ευρώ

πληροφορίες - κρατήσεις θέσεων: 210 6817 042

Πηγή: idiomelo

Θέλω να μου χαρίσεις κάτι - Ανθή Δοξιάδη Τριπ

2012-02-02T00:08:00.000+02:00

Θέλω να μου χαρίσειςκάτι.

- Ό,τι θες.

- Ό,τι θέλω; Τ’ορκίζεσαι;

- Στ’ όρκίζομαι.

- Είναι δύσκολο.

- Δεν πειράζει.

- Είναι ακριβό.

- Δεν με νοιάζει.

- Είναι σπάνιο.

- Τόσο το καλύτερο.

- Είναι επικίνδυνο.

- Δεν φοβάμαι.

- Μπορεί να καείς άμα τοπιάσεις.

- Θα γίνω νερό να σβήσωτην φωτιά.

- Μπορεί να σουγλιστρήσει απ’ τα χέρια και να φύγει.

- Θα το ξαναπιάσω.

- Μπορεί να πάει πολύμακριά.

- Θα το κυνηγήσω.

- Μπορεί να χαθεί στονουρανό.

- Θα γίνω πουλί να τοψάξω.

- Μπορεί να βυθιστεί στηθάλασσα.

- Θα γίνω αγκίστρι να τοπιάσω.

- Μπορεί να πνιγεί στοσκοτάδι.

- Θα περιμένω ταχαράματα.

- Μα μπορεί να διαλυθείως τότε.

- Θα φέρω τ’ άστρα ναφωτίσουν πιο νωρίς.

- Είναι τόσο μικρό, δενθα μπορέσεις να το πιάσεις.

- Θα ζητήσω σ’ έναμυρμήγκι να με βοηθήσει.

- Κι αν είναι μεγάλο σανσπίτι;

- Θα φέρω γερανό.

- Κι αν είναι μεγάλο σανβουνό;

- Θα φέρω ένα γερανό πιομεγάλο από βουνό.

- Υπάρχει;

- Θα τον φτιάξω.

- Που ξέρεις να φτιάχνειςγερανούς;

- Δεν ξέρω.

- Τότε;

- Τότε θα μάθω.

- Από που;

- Από τα βιβλία.

- Κι αν δεν το λένε ταβιβλία;

- Θα βρω τον γέροντα πουφτιάχνει γερανούς.

- Κι αν έχει πεθάνει;

- Θα βρω τον άλλονγέροντα.

- Ποιον άλλον γέροντα;

- Εκείνον που ξέρει όλατα βότανα.

- Όλα τα βότανα;

- Όλα τα χόρτα και ταμικρά άνθη του αγρού. Ξέρει τι μάγια κρύβουν.

- Και πως θα φέρειεκείνος το βουνό;

- Όχι εκείνος, εγώ. Θαμου δώσει βότανα να πιω, να γίνω τόσο δυνατός, που θα μπορέσω να το σηκώσω τοβουνό.

- Εμένα θα μπορείς να μεπάρεις αγκαλιά;

- Πάντα.

- Τώρα.

- Τώρα. Έλα, τι θέλεις;

- Θέλω να μου χαρίσειςκάτι.

- Ό,τι θέλεις.

- Ό,τι, ό,τι θέλω, τ’ορκίζεσαι;

- Στ’ ορκίζομαι.

- Θέλω … θέλω κάτι πουδεν υπάρχει πουθενά.

- Να το φτιάξουμε.

- Με τι;

- Με τι θέλεις;

- Δεν ξέρω.

- Να το φτιάξουμε με ξύλοκαρυδιάς και χρυσά καρφιά.

- Όχι, όχι δεν είναιέτσι.

- Να το φτιάξουμε μεπούπουλα και ψίχουλα, με σταγόνες και γαργαλήματα και να του βάλουμε ένα κλειδίνα το κουρδίζεις.

- Όχι, όχι, δεν θέλωκλειδί.

- Γιατί;

- Μπορεί να το χάσω.

- Θα στο κρεμάσω στονλαιμό.

- Μπορεί να χαθώ κι εγώ.

- Θα έρθω να σε βρω.

- Κι αν δεν μπορείς να μεβρεις;

- Θα μπορέσω.

- Κι αν είναι σκοτάδι;

- Θ’ ανάψω κερί.

- Κι αν λιώσει το κερί;

- Ως τότε θα σ’ έχω βρει.

- Κι αν όχι;

- Θα ψάχνω ώσπου να σεβρω.

- Πόσο θα ψάχνεις;

- ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!

- Τι θα πει για πάντα;

- Ότι Σ’ ΑΓΑΠΩ!

- Κι εγώ τι θα κάνω ώσπουνα με βρεις;

- Μπορείς να κοιμηθείς.

- Που;

- Κάτω από μια μυρσινιά.

- Που έχει μυρσινιές;

- Παντού.

- Έχει και λιοντάριαπαντού;

- Όχι.

- Που έχει λιοντάρια;

- Στην ζούγκλα.

- Είναι κοντά η ζούγκλα;

- Πολύ μακριά. Στην άλληάκρη του κόσμου…

- Δεν μπορούν να έρθουνεδώ ποτέ;

- Ποτέ.

- Τ’ ορκίζεσαι;

- Στ’ ορκίζομαι.

- Ξέχασα τι θα πει γιαπάντα.

- Θα πει ότι σ’ αγαπώ.

- Πόσο;

- Ως τον ουρανό.

- Ναι, ναι. Να κοιμηθώτώρα;

- Ναι.

- Θα με πάρεις αγκαλιά;

- Ναι.

- Θέλω να μου χαρίσειςκάτι.

- Ό,τι θέλεις.

- Ό,τι, ό,τι θέλω, τ’ορκίζεσαι;

- Ναι.

Μαίρη Γούλστονκραφτ Σέλλεϋ, Mary Wollstonecraft Shelley (30 Αυγούστου 1797 – 1 Φεβρουαρίου 1851)

2012-02-01T00:09:00.005+02:00

Η Μαίρη Σέλεϊ γεννήθηκε το 1797 στο Λονδίνο, κόρη του William Godwin και της Mary Wollstonecraft, διάσημων ριζοσπαστών συγγραφέων της εποχής τους. Η μητέρα της, μια από τις πρώτες φεμινίστριες, πέθανε στη γέννα. Τη μεγάλωσε ο απόμακρος πατέρας της (ο φιλόσοφος Γουίλιαμ Γκόντγουιν).

Η Μαίρη Σέλεϊ είχε από μικρή ιδιαίτερη σχέση με τους νεκρούς. Με τα βιβλία της αγκαλιά συνήθιζε να επισκέπτεται τον τάφο της μητέρας της στον ναό του Αγίου Παγκρατίου, στο Κεντρικό Λονδίνο. Εκεί περνούσε ώρες διαβάζοντας Γκαίτε, Μίλτωνα ή Πλούταρχο κάτω από τη μαρμάρινη μητρική σκέπη. Στο ίδιο σημείο, όταν δεν συνομιλούσε με σπουδαίους συγγραφείς, συναντούσε μυστικά τον μέλλοντα σύζυγό της, εξίσου σπουδαίο ποιητή, Πέρσι Σέλεϊ.

Το 1814 η Μαίρη γνώρισε και σύντομα ερωτεύτηκε τον τότε άσημο Πέρσι Μπις Σέλεϊ, με τον οποίο παντρεύτηκε. Από τα τέσσερα παιδιά που έκαναν, επέζησε μόνον ο Πέρσι Φλόρενς. Έζησαν στην Ιταλία από το 1818 ως το 1822, ως το θάνατο δηλαδή του Σέλεϊ, που πνίγηκε όταν ανατράπηκε το σκάφος του "Άριελ" σε μια καταιγίδα. Η Μαίρη επέστρεψε στο Λονδίνο με τον Πέρσι Φλόρενς, όπου συνέχισε να ζει ως επαγγελματίας συγγραφέας

H Σέλεϊ έγραψε το μυθιστόρημα Φρανκενστάιν ή ο σύγχρονος Προμηθέας όταν ήταν 19 χρόνων, λίγο πριν παντρευτεί τον Σέλεϊ. Το έναυσμα για τη συγγραφή του δόθηκε σε μια από τις πιο διάσημες λογοτεχνικές βραδιές, στις 16 Ιουνίου 1816. Η Μαίρη βρισκόταν με τον Σέλεϊ στην Ελβετία και εκείνη τη νύχτα την πέρασαν στη βίλα του λόρδου Βύρωνα στις όχθες της λίμνης της Γενεύης. Ο καιρός όλες εκείνες τις μέρες ήταν βροχερός και η παρέα περνούσε την ώρα της με αφηγήσεις ιστοριών για φαντάσματα. Ο λόρδος Βύρων πρότεινε ένα διαγωνισμό: να γράψει ο καθένας τους από μια ιστορία τρόμου. Πέρασε μια βδομάδα μέχρι να εμπνευστεί η Μαίρη τη δική της ιστορία για τον αποκρυφιστή Βίκτορα Φρανκενστάιν και το τερατώδες πλάσμα που δημιούργησε. Ολοκλήρωσε το γράψιμό της τον Μάιο του 1817 και την πρωτοχρονιά του 1818 κυκλοφόρησε σε βιβλίο.

«Ενα πλέγμα φοβερής και αηδιαστικής παράνοιας» χαρακτήρισαν οι κριτικοί τον «Φρανκενστάιν» όταν έσκασε ανώνυμα στο εκδοτικό προσκήνιο. Και δεν ήταν οι μόνοι που είχαν αμφιβολίες για το αποτέλεσμα: «Πώς μπόρεσε ένα τόσο μικρό κορίτσι (σ.σ.: 19 χρόνων) να συλλάβει και να αναπτύξει μια τόσο αποκρουστική ιδέα;» αναρωτιόταν η ίδια η Σέλεϊ στο ημερολόγιό της. Το λογοτεχνικό δημιούργημα είχε τρομάξει τη δημιουργό του, ακριβώς όπως το τέρας είχε τρομάξει τον πρόγονό του (προσοχή, Βίκτωρ Φρανκενστάιν λέγεται ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου. Το τέρας δεν αποκτά ποτέ όνομα αλλά αποκαλείται «αυτό», «ερπετό», «δαίμονας» κ.ά.). Και είναι εντελώς φυσιολογικό να σταθεί ανήσυχη η νεαρή γυναίκα απέναντι σε αυτή τη ζοφερή μεταφυσική ιστορία αρρωστημένης φιλοδοξίας, παραμορφωτικής πατρότητας και υπαρξιακής απελπισίας που γέννησε η πένα της. «Ποιος ήμουν; Τι ήμουν; Από πού προήλθα;» αγωνιά να ανακαλύψει το πλάσμα, που περιφέρεται στα δάση πεταμένο από τον μοναδικό γονέα του, ανεπιθύμητο από τους ανθρώπους, με τη μανία για εκδίκηση να πυροδοτεί τη σκέψη του. Άλλα έργα της είναι: "Ο τελευταίος άνθρωπος" (1826), "Πέρκιν Ουόρμπεκ" (1830), "Λοντόρ" (1835), "Φόκνερ" (1837) και "Περιπλανήσεις στη Γερμανία και την Ιταλία" (1844). Επιμελήθηκε επίσης την πρώτη συγκεντρωτική έκδοση του ποιητικού έργου του Πέρσι Μπ. Σέλεϊ (1839). Πέθανε στο Λονδίνο την 1η Φεβρουαρίου 1851.

πηγές: perizitito, livani, lexilogia, reviewtheatre.wordpress

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΣ ΠΛΗΣΗ "ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΕΡΑΣ, ΣΟΥ ΛΕΩ!"

2012-02-01T00:00:00.002+02:00

Θα χαρώ πολύ να σας δω στην παρουσίαση του βιβλίου μου που θα γίνει την Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου στο Σπίτι της Κύπρου Ξενοφώντος 2Α, Σύνταγμα στις 8 το βράδυ.

Για το σύνδρομο άσπεργκερ θα μιλήσει η ψυχολόγος Ελένη Λούβρου.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν η δημοσιογράφος Σάντρα Βούλγαρη και ο συγγραφέας Αντώνης Παπαθεοδούλου.

Οι ηθοποιοί Κωνσταντίνος Πασσάς και Άννα Ψαρρά θα παρουσιάσουν αποσπάσματα του βιβλίου σε θεατρική μορφή.

Νόρμαν Κίνγκσλεϊ Μέιλερ, Norman Kingsley Mailer (31 Ιανουαρίου 1923 - 10 Νοεμβρίου 2007)

2012-01-31T13:54:00.003+02:00

"Αμερικανός μυθιστοριογράφος (γεννήθηκε το 1923 στοΛονγκ Μπραντς του Νιου Τζέρσυ, ΗΠΑ), ο οποίος καλλιέργησε με επιτυχία έναδημοσιογραφικό ύφος, παρουσιάζοντας πραγματικά γεγονότα μέσα από την πλούσια σευποκειμενικό στοιχείο και σε φαντασία μορφή του μυθιστορήματος. Με τα έργα τουάσκησε ριζοσπαστική κριτική στον ολοκληρωτισμό, τον οποίο θεωρεί συμφυή με τησυγκεντρωτική δομή της εξουσίας στην Αμερική του 20ού αιώνα.

Ο Μαίηλερ αποφοίτησε από το Χάρβαρντ το 1943 με ειδικότηταστην αεροναυτική μηχανική. Το 1944 κατατάχθηκε στον στρατό και υπηρέτησε στονΕιρηνικό ώς το 1946. Ενώ είχε ήδη εγγραφεί στη Σορβόνη, στο Παρίσι, έγραψε τοΟι γυμνοί και οι νεκροί (The Naked and the Dead, 1948), που χαιρετίστηκε αμέσωςως ένα από τα τελειότερα αμερικανικά μυθιστορήματα που γεννήθηκαν από τον Β'Παγκόσμιο πόλεμο.

Η επιτυχία του αυτή, στα 25 του χρόνια, τον έκανε να ελπίσειότι θα αναδειχνόταν από συγγραφέας πολεμικών μυθιστορημάτων σε ηγετική μορφήτης μεταπολεμικής γενιάς στον χώρο της λογοτεχνίας. Η αναζήτηση όμως θεμάτωνκαι μορφών που θα του έδιναν τη δυνατότητα να εκφράσει την ουσία εκείνων ταοποία ο ίδιος θεωρούσε ως τα προβλήματα του καιρού του τον παγίδεψε σε έργααναζήτησης, που έβρισκαν πολύ μικρή απήχηση στο πλατύ κοινό. Το δεύτερομυθιστόρημα του Στο χείλος τής βαρβαρότητας (Barbary Shore, 1951) και το Πάρκοελαφιών (The Deer Park, 1955) έγιναν δεκτά από την κριτική με εχθρότητα καιανάμικτα σχόλια. Το επόμενο σημαντικό έργο του ήταν ένα μεγάλης έκτασης δοκίμιομε τον τίτλο Ο Λευκός Νέγρος (The White Negro, 1957), μια γεμάτη συμπάθειαμελέτη ενός περιθωριακού κοινωνικού φαινομένου - των «χίπις».

Το 1959 ο Μαίηλερ προσείλκυσε και πάλι την προσοχή με τιςΑυτοδιαφημίσεις του (Advertisements for Myself), μια συλλογή από ημιτελείςιστορίες, τμήματα από μυθιστορήματα, δοκίμια, σχόλια, σημειώσεις σε καρνέ καιιδέες για μυθιστόρημα. Αυτό το συνονθύλευμα, ως τρόπος αυτοαπογύμνωσης καιαυτοαποκάλυψης, κίνησε τον θαυμασμό της νεώτερης γενιάς, που αναζητούσε νέουςτρόπους ζωής και νέες μορφές τέχνης. Τα μεταγενέστερα μυθιστορήματα του ΜαίηλερΑμερικανικό όνειρο (Αn American Dream, 1965) και Γιατί είμαστε στο Βιετνάμ;(Why are we in Vietnam?, 1967) διαβάστηκαν πλατιά, αν και δεν είχαν επιτυχίαστον χώρο τής κριτικής.

Σε σύγκρουση με την κριτική και με τους αναγνώστες, οΜαίηλερ εκτιμήθηκε λιγότερο ως μυθιστοριογράφος και περισσότερο ωςδημοσιογράφος με τις Στρατιές της νύχτας (The Armies of Ihe Night, 1968), τοΜαϊάμι και η πολιορκία του Σικάγου (Miami and the Siege of Chicago, 1968) καιτo Για μια φωτιά στο φεγγάρι (Of a Fire on the Moon, 1970). Από τα έργα τουαξίζει ακόμη να αναφερθούν οι συλλογές δοκιμίων, Τα χαρτιά τού προέδρου (ThePresidential Papers, 1963) και Κανίβαλοι και χριστιανοί (Cannibals andChristians, 1966), Το τραγούδι τού εκτελεστή (The Executioner's Song, 1979),μυθιστόρημα βασισμένο στη ζωή του κατάδικου δολοφόνου Γκάρυ Γκίλμορ, Αρχαίαβράδια (Ancient Evenings, 1983), ο πρώτος τόμος μιας τριλογίας για την Αίγυπτο καιΤα σκληρά παληκάρια δεν χορεύουν (Tough Guys Don't Dance, 1984), ένα σύγχρονομυθιστόρημα αγωνίας και μυστηρίου («θρίλερ»). Έπειτα από το Harlot's Ghost(1991), εξέδωσε μια μελέτη για τον Λη Χάρβυ Όσβαλντ με τίτλο Η ιστορία τούΌσβαλντ (Oswald's Tale, 1995), το βιβλίο Πορτραίτο του Πικάσο σε νεαρή ηλικία(Portrait of Picasso as a Young Man, 1995) και μια παράδοξη αναθεώρηση τηςιστορίας του Ιησού με τίτλο Το κατά τον Υιόν Ευαγγέλιον (The Gospel Accordingto the Son, 1997)".

Πηγή: Πάπυρος, Larousse, Britannica

Nina Simone - I put a spell on you.

2012-01-31T00:20:00.001+02:00

I put a spell on you..

'Cause you're mine.

You better stop the things you do..

I ain't lyin'

No I ain't lyin'...

You know I can't stand it,

You're runnin' around.

You know better daddy..

I can't stand it cause you put me down.

I put a spell on you..

Because you're mine...

You're mine..

I love ya..

I love you..

I love you...

I love you anyhow..

And I don't care.

if you don't want me,

I'm yours right now...

You hear me,

I put a spell on you..

Because you're mine...

Κολατσιό με κουπόνια σε 18 σχολεία

2012-01-31T00:10:00.001+02:00

Από την ερχόμενη εβδομάδα
Κολατσιό με κουπόνια σε18 σχολεία για να αντιμετωπιστεί ο υποσιτισμός μαθητών

Από την ερχόμενη εβδομάδατο υπουργείο Παιδείας θα ξεκινήσει να παράσχει μικρογεύματα σε 18 σχολεία εννέαπεριοχών του Λεκανοπεδίου που αντιμετωπίζουν έντονα κοινωνικά προβλήματα, ενώπρόκειται σύντομα να τεθεί σε εφαρμογή πρόγραμμα βοήθειας απευθείας σεοικογένειες που βρίσκονται σε δεινή οικονομική κατάσταση.

Τα σχολεία όπου θαεφαρμοστεί πιλοτικά το πρόγραμμα βρίσκονται καταρχάς στον Ταύρο, τα ΚάτωΠατήσια, τα Εξάρχεια, το Μενίδι και την Πλατεία Βάθη και αργότερα στο Μοσχάτο,τη Νίκαια, τον Ασπρόπυργο και τον Αυλώνα.

Τα μικρογεύματα θαπροσφέρονται δωρεάν με κουπόνια σε όλους τους μαθητές των σχολείων και θαπεριλαμβάνουν υγιεινές τροφές, όπως γάλα, μπισκότα με δημητριακά, φρούτα,σάντουιτς κ.λπ.

Ταυτόχρονα εξελίσσονταισυνέργειες με την Εκκλησία, τους δήμους, ιδιωτικές εταιρείες αλλά και τηναξιοποίηση όλων των χρηματοδοτικών εργαλείων που έχει στη διάθεσή του τοκράτος.

Τις ανακοινώσεις έκανεστη Βουλή η υφυπουργός Παιδείας Εύη Χριστοφιλοπούλου, απαντώντας σε επίκαιρηερώτηση του βουλευτή της ΝΔ Κυριάκου Μητσοτάκη σχετικά με την αντιμετώπιση τωνκρουσμάτων υποσιτισμού παιδιών.

Πηγή: http://www.tanea.gr

Το ανεκτίμητο τίποτα,Γιάννης Η. Παππάς

2012-01-30T00:29:00.001+02:00

Τίποτα είναι το κλάμα του μωρού,
το ζεστό ψωμί στα χέρια του μετανάστη,
ένα ποτήρι νερό στα χείλη του διψασμένου˙

είναι το πρώτο φως της αυγής,
το σ'’αγαπώ του έφηβου κοριτσιού,
το σκίρτημα του ζαρκαδιού.

Τίποτα είναι το δάκρυ στο μάγουλο της μάνας,
ο ήχος της καμπάνας σ'’έρημο ξωκλήσι,
το λάλημα του πετεινού τα χαράματα˙

είναι η κάθε μέρα που ανυπόμονη περνάει,
είναι η ίδια μας η ζωή,
τίποτα είναι αυτό το ανεκτίμητο τίποτα.

Η Apple δημιουργεί τα βιβλία του μέλλοντος

2012-01-30T00:02:00.001+02:00

Όλοι μας λίγο-πολύ έχουμε φανταστεί στο απώτερο μέλλον μαθητές σε μία τάξη να χρησιμοποιούν αντί για βιβλία, tablet PCs. Η Apple φέρνει αυτό το μέλλον λίγο πιο κοντά, με την κυκλοφορία του λογισμικού iBooks 2, το οποίο θα επιτρέπει στους εκδότες να δημιουργήσουν διαδραστικά βιβλία ειδικά για το iPad.

Οι ειδικοί κάνουν λόγο για μία σειρά από εφαρμογές που θα μεταμορφώσουν εντελώς τη διδασκαλία, όπως απλές εικόνες που με ένα κλικ οδηγούν σε μαζική προβολή περισσοτέρων εικόνων, υπερσυνδέσμους που συνδέουν απευθείας το κείμενο με ένα γλωσσάρι, καθώς και τεστ πολλαπλής επιλογής που βαθμολογούνται την ίδια στιγμή. Ακόμα, οι μαθητές θα μπορούν να «υπογραμμίζουν» κείμενο με ένα άγγιγμα του δαχτύλου τους και να αποθηκεύουν όλες τις σημειώσεις τους σε έναν συγκεκριμένο χώρο, για πιο εύκολη και άμεση πρόσβαση.

Στα αρνητικά μέχρι τώρα έχουν επισημανθεί η υψηλή τιμή των διαδραστικών βιβλίων (θα κοστίζουν κοντά στα 15 δολάρια το καθένα), αλλά και η ελιτίστικη φύση του iPad, που πολλοί φοβούνται πως θα έχει σαν αποτέλεσμα την διεύρυνση των ανισοτήτων στην εκπαίδευση μεταξύ εύπορων και φτωχών, αφού ουσιαστικά όποιος μπορεί να αγοράσει ένα iPadθα μπορεί και να «αγοράσει» καλύτερη παιδεία।

Πηγή: index

Έλα μαζί μου - Λάκης Παππάς

2012-01-29T18:59:00.001+02:00

Στίχοι: Γιάννης Αργύρης

Μουσική: Παντελής Λεούσης

Πρώτη εκτέλεση: Λάκης Παππάς

Άλλες ερμηνείες:

Χαρούλα Αλεξίου & Δήμητρα Γαλάνη ( Ντουέτο )

Έλα μαζί μου, κάπου να πάμε χέρι με χέρι.

Σ' ένα άσπρο σύννεφο, σ' ένα παράδεισο,

σε κάποιο αστέρι.

Πάνω από σύννεφα, πάνω από θάλασσες

κι από στεριές.

Στους γαλαξίες και στις απέραντες τις ξαστεριές.

Έλα μαζί μου μια νύχτα μόνο, βήμα με βήμα.

Σαν γλάροι ξένοιαστοι να ταξιδεύουμε

πάνω απ' το κύμα.

Εμείς κι η αγάπη μας για άλλο όνειρο,

γι άλλη φωλιά.

Τον έρωτά μας Θεό να κάνουμε και βασιλιά.

Eπισκέπτης, ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

2012-01-29T09:08:00.002+02:00

εις μνήμην

«Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω τοταξίδι σας

Είμαι επισκέπτης

Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά

κι έπειτα δεν μου ανήκει

Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει "δικό μου είναι"

Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία

Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε

Ότι δεν έχω καν όνομα

Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο

Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω

Ξεχάστε με στη θάλασσα

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία».

Ποίημα ανέκδοτο, από την περίοδο συγγραφής του σεναρίου γιατην ταινία «Ταξίδι στα Κύθηρα»

Νάσος Βαγενάς

2012-01-28T08:52:00.004+02:00

Ο Νάσος Βαγενάς είναι καθηγητής της Θεωρίας και Κριτικής της Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Το αναγνωστικό κοινό τον γνωρίζει ως διακεκριμένο ποιητή αλλά και ως κριτικό σε θέματα της λογοτεχνίας. Από καιρό σχεδιάζαμε να προσεγγίσουμε τον Νάσο Βαγενά. Η αφορμή μας δόθηκε από την έκδοση της νέας του ποιητικής συλλογής «Η νήσος των Μακάρων». Μία συζήτηση με έναν τέτοιο δημιουργό είναι αισθητική απόλαυση αλλά και γνωριμία με τον κόσμο της ποίησης.
Του Ελπιδοφόρου Ιντζέμπελη

ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ Η ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙ Η ΝΗΣΟΣ ΤΩΝ ΜΑΚΑΡΩΝ;
Η ανάγνωση της εισαγωγής στο ποιητικό έργο του Κάλβου, η οποία περιέχεται στην πρόσφατη έκδοση των Ωδών. Περιέχει πράγματα ασύστατα τόσο, που προκάλεσε την άμεση αντίδρασή μου. Για να διασκεδάσω έγραψα τα σονέτα για τον Κάλβο. Αυτά μου έβγαλαν και τα σονέτα για τους άλλους ποιητές.

ΤΟ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΚΑΘΕΝΑ ΘΕΜΑ ΤΟΥΣ ΕΝΑΝ ΠΟΙΗΤΗ, ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΜΑΛΙΣΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΕΥΕΣΤΕ ΜΕ ΚΡΙΤΙΚΟ, ΘΑ ΛΕΓΑΜΕ, ΤΡΟΠΟ.
Προσπαθώ να αποτυπώσω σε αυτά το ποιητικό στίγμα του κάθε ποιητή και τα αισθήματα που τρέφω για το έργο του.

ΓΙΑΤΙ ΣΟΝΕΤΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΛΛΩΝ ΜΟΡΦΩΝ;
Το σονέτο αποτελεί και άσκηση ποιητικής πειθαρχίας, την οποία θεωρώ απαραίτητη στην εποχή μας, όπου ο ελεύθερος στίχος έχει οδηγηθεί σε κατάσταση ποιητικής αμορφίας.

ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΟΝΕΤΑ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΕ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ ΟΠΩΣ Ο ΣΟΛΩΜΟΣ, Ο ΚΑΛΒΟΣ, Ο ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ, Ο ΡΙΤΣΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΛΛΟΙ. ΌΜΩΣ ΣΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΣΑΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΟΝΕΤΑ
ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΛΛΟΥΣ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟΥΣ ΟΠΩΣ Ο ΡΑΓΚΑΒΗΣ,
Ο ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΠΑΡΑΣΧΟΣ, Ο ΦΙΛΥΡΑΣ, Ο ΚΟΤΖΙΟΥΛΑΣ.
ΤΙ ΣΑΣ ΣΥΝΔΕΕΙ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ;
Με τον Ραγκαβή και τον Παράσχο με συνδέουν τα αισθήματά μου για την ποιητική τους μοίρα. Ο Παράσχος αγαπήθηκε όσο κανείς άλλος ποιητής του καιρού του –ήταν, θα έλεγα, ο Ελύτης της εποχής του–, και όμως σήμερα δεν τον διαβάζει κανείς. Ο Ραγκαβής ήταν ποιητής με μεγάλες ποιητικές δυνατότητες, όπως δείχνει το πρώτο ποιητικό του έργο , το «Δήμος και Ελένη» (1831), που είναι σε δημώδη γλώσσα – ένας ποιητής που υπήρξε γλωσσικό θύμα της εποχής του, από τη στιγμή που διοχέτευσε αυτές τις δυνατότητές του στην καθαρεύουσα. Ο Φιλύρας και ο Κοτζιούλας είναι σημαντικοί ελάσσονες, μάστορες του στίχου, και θα συμβούλευα τους νέους ποιητές να μαθήτευαν στην τεχνική τους.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΤΖΙΟΥΛΑ ΕΧΕΤΕ ΕΝΑ ΚΡΙΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ
ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΑΣ ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΣ ΣΤΟΧΟΣ.

Προσπαθώ μ’ αυτό να δείξω γιατί θα πρέπει να τον επανεκτιμήσουμε. Είναι ένας ποιητής του έμμετρου στίχου με ποιήματα πολύ πιο ζωντανά σήμερα, πιο σύγχρονα, απ’ ό,τι τα ποιήματα των ποιητών της εποχής του που έγραφαν σε ελεύθερο στίχο.

ΈΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΟΝΕΤΑ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΛΒΟ ΑΡΧΙΖΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ: «Ο ΣΤΙΧΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΨΥΧΗΣ/ ΣΕ ΠΑΓΩΝΙΑ ΣΑΝ ΚΑΙ ΤΟΥΤΗ ΔΕΝ ΥΠΟΦΕΡΕΤΑΙ». ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ Η ΧΩΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΕΙ ΚΑΙ ΒΑΛΣΑΜΟ;
Η ποίηση μπορεί να προσφέρει παρηγοριά, ή και ελπίδα, όταν οι δύσκολες στιγμές που περνάει η χώρα είναι πολιτικής ή ηθικής φύσεως. Δεν νομίζω ότι μπορεί να αποτελέσει βάλσαμο όταν η εξαθλίωση είναι οικονομική.

«ΘΟΛΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ, ΑΣΥΝΔΕΤΕΣ, ΑΥΘΑΙΡΕΤΕΣ/ ΔΕΝ ΓΚΡΕΜΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ». ΌΤΑΝ ΟΜΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ, ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΦΩΣ ΄Η ΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ;
Όταν το όνειρο σήμερα είναι πώς τα πράγματα να μη χειροτερεύσουν, δηλαδή πώς να αποφύγουμε την έσχατη εξαθλίωση, τότε η ελπίδα είναι τόσο αμυδρή, που δεν μπορούμε να μιλάμε για φως. Σ’ αυτή την περίπτωση το όνειρο έχει φτάσει στην κατάντια μιας ευχής. Δεν ονειρευόμαστε, ευχόμαστε.

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΜΙΛΗΣΕ ΜΕ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ. ΑΠΟΚΑΛΕΣΕ ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ «ΛΑΠΑΔΕΣ». ΓΙΑΤΙ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΥΠΟΤΙΜΑ
΄Η ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ;Προφανώς ο βουλευτής αυτός είχε ελάχιστη σχέση με την ποίηση, και μιλούσε για τους ποιητής μέσα από τη γνωριμία του με κάποιος στιχοπλόκους, οι οποίοι εμφανίζονταν ως ποιητές. Θα πρέπει να δούμε μέσα σε ποια συμφραζόμενα τους αποκάλεσε λαπάδες, και γιατί αισθάνθηκε την ανάγκη, βουλευτής αυτός, να μιλήσει για ποιητές.

ΠΟΙΑ ΘΑ ΗΤΑΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΑΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΣΤΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΤΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΣΑΝ ΣΤΙΧΟΥΣ ΄Η ΕΙΧΑΝ ΣΤΟ ΜΑΞΙΛΑΡΙ ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΗ;
Δεν νομίζω ότι θα ήταν καλύτερα, αν λάβουμε υπόψη τον μέσο δείκτη πνευματικής καλλιέργειας των πολιτικών μας. Μάλλον χειρότερα θα ήταν, αν στην έννοια των πραγμάτων περιλαμβάναμε και την ποίηση – θα κακοπάθαινε η ποίηση. Βέβαια η ποίηση, και η λογοτεχνία γενικότερα, κακοπαθαίνει και από τους κριτικούς της λογοτεχνίας, όταν τη συνδέουν περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε με την πολιτική. Θέλω να πω, δεν είναι λίγοι οι κριτικοί που στα κείμενά τους χρησιμοποιούν ως αξιολογικά κριτήρια πολιτικά τσιτάτα, ή έχουν στο μαξιλάρι τους κείμενα του αγαπημένου τους κοινωνικοπολιτικού στοχαστή. Ξέρετε, μου φαίνονται αστεία συνθήματα του τύπου «Οι ποιητές στην εξουσία», που τα βλέπω ακόμη και σήμερα σε τοίχους των Εξαρχείων. Για την άσκηση εξουσίας –διακυβέρνησης, αν θέλετε, αν η λέξη εξουσία ενοχλεί– πολύ πιο σημαντική από την εξουσία είναι η λογική, η οποία δυστυχώς απουσιάζει τις τελευταίες δεκαετίες, και όχι μόνο από το πολιτικό μας πεδίο. Μας έχει λείψει και η φαντασία, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΚΑΤΕΧΕΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΒΑΘΜΙΔΑ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ;
Στην αρχαιότητα η ποίηση ήταν σχεδόν όλη η λογοτεχνία – θέλω να πω ότι η ποίηση εκτελούσε και χρέη μυθιστορήματος και διηγήματος, ακόμη και φιλοσοφικού δοκιμίου. Στην εποχή μας δεν είναι μόνο η πεζογραφία –κυρίως το μυθιστόρημα με την ανάδυσή του τους προηγούμενους αιώνες– εκείνη που απορρόφησε το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού και το απομάκρυνε από την ποίηση· είναι και η εμφάνιση νέων τεχνών, κυρίως του κινηματογράφου, και η ευρύτατη διάδοση της τέχνης των εικόνων με την τηλεόραση. Όλα αυτά ικανοποιούν ευκολότερα τις λογοτεχνικές –και τις συναφείς με αυτές καλλιτεχνικές– ανάγκες των ανθρώπων. Ακόμη, η ανάγνωση της ποίησης απαιτεί μεγαλύτερη κινητοποίηση από την πλευρά του δέκτη απ’ ό,τι η προσέγγιση άλλων τεχνών, κι αυτό σε μια εποχή γενικής χαλαρότητας, όπως η δική μας, δεν ευνοεί την ανάγνωση των ποιημάτων.

ΔΙΑΒΑΖΕΙ Ο ΈΛΛΗΝΑΣ ΠΟΙΗΣΗ;
Διαβάζει ελάχιστα περισσότερο απ’ όσο γράφει ποίηση. Θέλω να πω, οι αναγνώστες της ποίησης –πιστεύω όχι μόνο για τους λόγους που ανέφερα παραπάνω, αλλά και γιατί ο ποιητικός μας λόγος σήμερα βρίσκεται στην ακμή στην οποία βρισκόταν στα μέσα του περασμένου αιώνα– είναι λίγο περισσότεροι από εκείνους που εκφράζονται με την ποιητική γραφή, δηλαδή ελάχιστοι σε σύγκριση με εκείνους που διαβάζουν πεζογραφία –κυρίως μυθιστόρημα– χωρίς να έχουν οι ίδιοι συγγραφικές φιλοδοξίες. Αυτό δεν είναι μόνο κακό, έχει και τα καλά του. Διότι αν είναι η ποίηση να ξανακερδίσει το ενδιαφέρον των αναγνωστών, αυτό θα γίνει με τους δικούς της όρους, τους όρους που θα επιβάλει η ποιητική τέχνη, και όχι με το κίνητρο της ευρείας, της εμπορικής αναγνωσιμότητας.

ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΣΥΧΝΑ ΣΤΟΝ ΤΥΠΟ ΓΙΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗΣ. ΑΛΗΘΕΙΑ, ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ
Η ΠΟΙΗΣΗ;
Η ποίηση, η λογοτεχνία γενικά, δεν διδάσκεται. Ή έχεις το λογοτεχνικό ταλέντο ή δεν το έχεις – είναι χάρισμα φυσικό, το οποίο, βέβαια, χρειάζεται και να το αναπτύξει όποιος το έχει. Δεν θέλω να πω ότι τα μαθήματα «δημιουργικής γραφής», τα οποία παρακολουθούν στις μέρες μας πολλοί –έχουν γίνει της μόδας–, είναι εντελώς ανώφελα. Στους ταλαντούχους δεν πιστεύω ότι προσφέρουν κάτι το σημαντικό. Αυτοί βρίσκουν τον δρόμο μόνοι τους. Είναι χρήσιμα για τους μη ταλαντούχους, γιατί τους βοηθούν να βελτιώσουν την επικοινωνία τους με τη λογοτεχνία, να γίνουν καλύτεροι αναγνώστες της – με την προϋπόθεση, φυσικά, ότι όσοι «διδάσκουν» τα μαθήματα αυτά είναι ταλαντούχοι συγγραφείς.

ΣΤΑ ΔΥΟ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΣΑΣ Ο ΣΕΦΕΡΗΣ ΚΑΤΕΧΕΙ ΠΕΡΙΟΠΤΗ ΘΕΣΗ. ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΣΑΣ «Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ» ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΟΝΕΤΟ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ, ΣΕ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΑΠΟ ΤΑ ΣΟΝΕΤΑ. ΚΑΙ Ο ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΣ ΣΤΟΧΟΣ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΕΦΤΑ ΚΡΙΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ. ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΟΛΩΝ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΜΕ ΤΟ
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΧΟΡΕΥΤΗΣ, ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΕΦΕΡΗ;
Όχι μόνο τα εφτά κείμενα αλλά και το ποίημα που αναφέρατε, που είναι κι αυτό ποίημα «κριτικό», είναι συμπληρωματικά του βιβλίου, που είναι ένα βιβλίο νεανικό, μια διδακτορική διατριβή. Από το 1979, που δημοσιεύτηκε, ως το 2009, που γράφτηκε το τελευταίο από αυτά τα κείμενα, είχα τον χρόνο να μελετήσω καλύτερα ορισμένες πτυχές του έργου του Σεφέρη, που, αν είχαν σχολιαστεί στη διατριβή, θα την έκαναν καλύτερο βιβλίο. Αλλά τα κείμενα αυτά γράφτηκαν και από αντίδραση στην υποτιθέμενη περισπούδαστη αμφισβήτησης του σεφερικού έργου από ανθρώπους που συγχέουν τους κανόνες της «πολιτικής ορθότητας» με εκείνους της λογοτεχνικής κριτικής.

Πηγή: intex

ΜΙΚΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Ντίνος Χριστιανόπουλος

2012-01-27T11:59:00.000+02:00

Τὸ Κορμὶ καὶ τὸ Σαράκι

μπατιρημένο κουρεῖο

Σάββατο βράδυ

χωρὶς δουλειὰ

μπατιρημένο κορμὶ

Σάββατο βράδυ

χωρὶς ἔρωτα

τὸ φιλὶ

ἑνώνει πιὸ πολὺ

ἀπ᾿ τὸ κορμὶ

γι᾿ αὐτὸ τὸ ἀποφεύγουν

οἱ πιὸ πολλοὶ

τὸ γατί μου

δὲ χορταίνει μόνο μὲ χάδια

θέλει καὶ φαΐ

τὸ κορμί μου

δὲ χορταίνει μόνο μὲ φαΐ

θέλει καὶ χάδια

ἀπ᾿ ὅλα τὰ ἀφηρημένα οὐσιαστικὰ

πειράζει νὰ ἑξαιρέσουμε τὴ μοναξιά;

ἀφαίρεσε τὴ νύχτα ἀπ᾿ τὰ μάτια σου –

πῶς νὰ παλέψω μόνος με τοὺς δυό σας;

ἡ νύχτα εἶναι παγερὴ

καὶ μ᾿ ἔχεις στήσει

μὲ γέλασες

μὲ γέρασες

μὴν καταργεῖτε τὴν ὑπογεγραμμένη

ἰδίως κάτω ἀπὸ τὸ ὠμέγα

εἶναι κρῖμα νὰ ἐκλείψει

ἡ πιὸ μικρὴ ἀσέλγεια

τοῦ ἀλφαβήτου μας

κάθε φορὰ ποὺ νομίζω πὼς σ᾿ ἔχω στὸ χέρι

βλέπω πόσο ὁ ἔρωτας εἶναι ἀχειροποίητος

ἔλαιον θέλω καὶ οὐ θυσίαν

κι ἐμεῖς ποὺ θυσιαστήκαμε;

κι ἐμεῖς ποὺ δὲ λαδώσαμε;

ἔχτισα τὸν παράδεισό μου

μὲ τὰ ὑλικὰ τῆς κόλασής σου

θυσίασα τὸν ὕπνο μου κυρία

γιὰ νὰ διαβάσω τὰ ποιήματά σας

κι ἐκεῖνα μ᾿ ἀποκοίμησαν

Θανάση γιατί ἔκοψες τὸ ἄλφα ἀπὸ μπροστά;

γιὰ ἕνα γράμμα χάνεις τὴν ἀθανασία

τὰ πρόβατα ἀπήργησαν

ζητοῦν καλύτερες συνθῆκες σφαγῆς

«ὅταν πεθάνω, νὰ μὲ θάψτε στὸ χωριό» –

θέλουν νὰ τιμήσουν μὲ τὸ πτῶμα τους

τὴν πατρίδα ποὺ ἀρνήθηκαν μὲ τὸ σῶμα τους

ὡραῖα ἑρμηνεύεις τὰ τραγούδια

ἂς δοῦμε πῶς τὰ καταφέρνεις καὶ στὰ παρατράγουδα

καὶ τί δὲν κάνατε γιὰ νὰ μὲ θάψετε

ὅμως ξεχάσατε πὼς ἤμουν σπόρος

μιὰ γυναῖκα στὸ δρόμο

μαλώνει τὸ παιδάκι της

«δε θὰ πᾶμε στὸ σπίτι;

θὰ σὲ κρεμάσω ἀνάποδα»

γύρισα κι εἶδα τὸ μικρό:

ἤτανε κιόλας κρεμασμένο

ἡ νύχτα μὲ ὁδήγησε σ᾿ αὐτοὺς τοὺς δρόμους;

ἢ αὐτοὶ οἱ δρόμοι μὲ ὁδήγησαν στὴ νύχτα;

γιὰ τὸ πέτσινο σακάκι σου

ποὺ σὲ κάνει τόσο ὡραῖο

ἔχασε τὴ ζωή του ἕνα ζῷο

καὶ κοντεύω νὰ τὴ χάσω κι ἐγώ

H ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ- Γ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ - 1966

2012-01-27T09:22:00.002+02:00

Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος

Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις

εκεί που πάει να σκύψει

με το σουγιά στο κόκκαλο

με το λουρί στο σβέρκο

Νάτη πετιέται απο ξαρχής

κι αντριεύει και θεριεύει

και καμακώνει το θεριό

με το καμάκι του ήλιου

Πηγή: http://tomarasnik.blogspot.com/

Καθρέφτης, Barbara Korun

2012-01-26T09:52:00.004+02:00

Ένας άντρας γέρνει επάνω μου
σαν πάνω από νερό.
Εύχεται να δει το πρόσωπό του
στον υδάτινο καθρέφτη μου
όμως το νερό μου είναι σκοτεινό,
σκοτεινό και βαθύ, δεν θα
αποδώσει την μορφή του.
Ψάχνει, έκπληκτος
μετά έκθαμβος, και φοβάμαι ότι
θα πηδήξει μέσα, μέσα μου,
και κοιτάζοντας επίμονα τον εαυτό του
θα βρει το πρόσωπό του εκεί, νεκρό।

(μετάφραση: Μαρία Ανδρεαδέλλη)

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ένας πολιτικά επίκαιρος συγγραφέας

2012-01-26T08:11:00.002+02:00

Την Παρασκευή 27 Ιανουαρίου η φιλόλογος και συγγραφέας Μαρία Σπυροπούλου - Θεοδωρίδου, στα πλαίσια τριήμερου αφιερώματος στον Παπαδιαμάντη, θα κάνει μια εμπεριστατωμένη και πυκνή παρουσίαση του "πολιτικού" Παπαδιαμάντη, όπως αυτός αποκαλύπτεται μέσα από τα γραπτά του, με τίτλο: "Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ένας πολιτικά επίκαιρος συγγραφέας".
O Μανώλης Γιούργος θα αποδώσει κείμενα του Παπαδιαμάντη।

Ώρα έναρξης: 20.00
Είσοδος ελεύθερη.

διεύθυνση: Ελευθερίου Βενιζέλου 17 και Β. Κων/νου, Μαρούσι
επικοινωνία - κρατήσεις θέσεων: 210 6817042

«Έφυγε» ο Θόδωρος Αγγελόπουλος

2012-01-25T08:36:00.002+02:00

Έχασε τη μάχη για τη ζωή, σε ηλικία 77 ετών, ο σκηνοθέτηςΘόδωρος Αγγελόπουλος, ο οποίος νοσηλευόταν στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείαςνοσοκομείου στο Φάληρο αφότου τραυματίσθηκε σοβαρά σε τροχαίο.

Τον σκηνοθέτη παρέσυρε μοτοσικλέτα στην περιφερειακή οδόΔραπετσώνας, μετά το πρώτο τούνελ, στο ρεύμα προς Κερατσίνι. O ΘόδωροςΑγγελόπουλος βρισκόταν στο σημείο για γύρισμα ταινίας και τη στιγμή πουδιέσχιζε το οδόστρωμα παρασύρθηκε από τη μοτοσικλέτα, την οποία οδηγούσεειδικός φρουρός εκτός υπηρεσίας.

O Θόδωρος Αγγελόπουλος ήταν ο δημιουργός του «Θίασου», του«Μεγαλέξανδρου» και άλλων επικολυρικών ταινιών που έκανε γνωστή την Ελλάδα σεόλη την υφήλιο για περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες. Ο κορυφαίος καιπολυβραβευμένος διεθνής Έλληνας σκηνοθέτης με διακρίσεις στην Ελλάδα και τοεξωτερικό.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος εγκατέλειψε τις σπουδές του στηΝομική Σχολή της Αθήνας και το 1961 έφυγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παρακολούθησεστη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας και φιλμογραφίας, καθώς και μαθήματαεθνολογίας και στη συνέχεια μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή ΚινηματογράφουIDHEC και στο Musee de l' homme.

Σκηνή από την ταινία «Η Σκόνη του Χρόνου»

Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1964 και μέχρι το 1967εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα Δημοκρατική Αλλαγή, μαζί μετον Βασίλη Ραφαηλίδη και την Τώνια Μαρκετάκη. Με τον κινηματογράφο άρχισε ναασχολείται το 1965 και το 1968 παρουσίασε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία,Εκπομπή, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Το 1970, η πρώτη μεγάλουμήκους ταινία του, Αναπαράσταση, κέρδισε το πρώτο βραβείο στο ΦεστιβάλΚινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και άλλες διακρίσεις στο εξωτερικό, καισηματοδότησε την αυγή του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Έκτοτε, οιταινίες του έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έχει κερδίσει πολλάβραβεία, τα οποία τον καθιέρωσαν παγκοσμίως ως έναν από τους σπουδαιότερουςσκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου.

Πολλά αφιερώματα που τιμούν τη δουλειά του ΘόδωρουΑγγελόπουλου έχουν πραγματοποιηθεί σ' όλο τον κόσμο. Έχει αναγορευθεί επίτιμοςδιδάκτορας των Πανεπιστημίου των Βρυξελλών, του Πανεπιστημίου X Ναντέρ(Nanterre) στο Παρίσι και του Πανεπιστημίου του Έσσεξ (Essex). Μαζί με τονΒασίλη Ραφαηλίδη υπήρξε συνιδρυτής του περιοδικού Σύγχρονος Κινηματογράφος.

To 1998 στις Κάνες κατακτά τον Χρυσό Φοίνικα για την ταινίατου "Αιωνιότητα και μια μέρα" κάνοντας ξανά την Ελλάδα περήφανη γιατον πολιτισμό της.

«Φτιάχνουμε συνεχώς την ίδια ταινία»

Σκηνή από την ταινία «Το λιβάδι που δακρύζει»

«Πιστεύω ότι όλοι φτιάχνουμε συνεχώς την ίδια ταινία.Είμαστε καταδικασμένοι να κάνουμε μόνο μια ταινία ή να γράψουμε μόνο ένα βιβλίοή μόνο ένα ποίημα σε διάφορες εναλλαγές. Χάρη στην επανάληψη, γίνεταιτραγούδι», είχε δηλώσει ο Θόδωρος Αγγελόπουλος το 2008, κατά τη βράβευσή του μετο χρυσό μετάλλιο του ιδρύματος Circulo de Bellas Artes στη Μαδρίτη.

O χρόνος

Για τη σχέση με το χρόνο είχε πει τα εξής: «Στηνκινηματογραφική μου σύλληψη υπάρχει ένας χρόνος. Γι' αυτό προσπάθησα να βάλω τοπαρελθόν στο ίδιο επίπεδο με το παρόν, σαν να μην υπήρξε καμία διακοπή, σαν νασυνέβαιναν όλα στο παρόν».

«Εκείνο που με έκανε να θέλω να γίνω σκηνοθέτης ήταν τοθέατρο»

«Η πρώτη ταινία που είδα», είχε δηλώσει το 2002 ο ΘόδωροςΑγγελόπουλος, «ήταν οι "Αγγελοι με λασπωμένα πρόσωπα" το 1946, στηΝίκαια του Πειραιά. Ηταν την ηρωική εκείνη εποχή που τα αγόρια πηδούσαν τημάντρα του θερινού σινεμά για να δουν τον Χόμφρεϊ Μπόγκαρτ, τη Ρίτα Χαίηγουορθ,τον Γκάρι Κούπερ.

»Εκτοτε, είδα πολλές ταινίες, εκατοντάδες ταινίες. Από τοπρωί μέχρι το βράδυ στο Ροζικλαίρ, στην Αλάσκα. Και προ παντός έβλεπα ταινίεςαστυνομικές. Με τρελένανε τα βιβλία του Ντάσιελ Χάμετ. Ηθελα να γυρίσωαστυνομικές ταινίες. Εκείνο όμως που με έκανε να θέλω να γίνω σκηνοθέτης δενήταν ο κινηματογράφος, αλλά το θέατρο. Μια παράσταση που είδα με τον ΑλέξηΜινωτή και την Κατίνα Παξινού. Ηταν η "Ηλέκτρα" του Ευριπίδη. ΗΠαξινού ήταν που με συγκλόνισε. Δεν ξεκίνησα από ανάγκη να εκφραστώ, εξηγεί.Εκφραζόμουν από 16 χρονών με ποιήματα και διηγήματα που δημοσιεύονταν στη ΝέαΕστία».

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ

1968 "Εκπομπή" μικρού μήκους

1970 "Αναπαράσταση"

Βραβείο καλύτερης ξένης ταινίας στο Φεστιβάλ του Hyeres(1971),

Βραβείο Georges Sadoul (1971)

1972 "Μέρες του '36 "

Βραβείο FIPRESCI Βερολίνο 1973

1975 "Ο Θίασος"

Βραβείο FIPRESCI, Διεθνές Φεστιβάλ Καννών 1975,

Βραβείο Interfilm Βερολίνο "Forum" 1975,

Βραβείο καλύτερης ταινίας της χρονιάς, British FilmInstitute 1976,

Βραβείο Καλύτερης ταινίας στον κόσμο για τη δεκαετία1970-80, Ένωση Κριτικών Ιταλίας,

Μία από τις καλύτερες ταινίες της ιστορίας τουκινηματογράφου, FIPRESCI,

Καλύτερη ταινία της χρονιάς, Grand Prix για τις τέχνες,Ιαπωνία,

Βραβείο Golden Age, Βρυξέλλες 1976

1977 " Οι κυνηγοί"

Βραβείο καλύτερης ταινίας Golden Hugo, Σικάγο 1978

1980 "Μεγαλέξανδρος"

Βραβείο Χρυσό Λιοντάρι και FIPRESCI, Βενετία 1980

1981 "Ένα χωριό, ένας χωριάτης" ντοκιμαντέρ

1983 "Αθήνα, επιστροφή στην Ακρόπολη" τηλεοπτικόντοκιμαντέρ

1984 "Ταξίδι στα Κύθηρα"

1986 "Ο μελισσοκόμος"

1988 "Toπίο στην ομίχλη"

1991 "Το μετέωρο βήμα του πελαργού"

Cinema Lumiere, Μπολόνια (Ιταλία), Μάρτιος - Απρίλιος 2002,

Φεστιβάλ Σίδνεϊ (Αυστραλία), Ιούνιος 2003

1995 " Το βλέμμα του Οδυσσέα"

Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής, Διεθνές Φεστιβάλ Καννών1995

FIPRESCI Βραβείο της Διεθνούς Ενωσης Κριτικών, ΔιεθνέςΦεστιβάλ Καννών 1995,

Felix των Κριτικών ταινίας της χρονιάς, 1995

1998 " Μια αιωνιότητα και μια μέρα"

Χρυσός Φοίνικας στο Διεθνές Φεστιβάλ Καννών, 1998

2004 "Το λιβάδι που δακρύζει"

2008 "Η σκόνη του χρόνου"

Πηγή: naftemporiki.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι ξεχασμένες μέρες, Άννα Νιαράκη

2012-01-24T08:20:00.003+02:00

Ποιον αφορούν στ' αλήθεια;
Σκεπασμένες νερά
Σε βυθούς ξεκουράζουν
Τα μέλη τους

Οι άλλες είναι που με ανησυχούν
Αυτές που έρχονται με ορμή
Αυτές που γεννιούνται τώρα
Που με καλύπτουν με τη λύσσα τους

Αυτές φοβάμαι.

Την καινούργια λύπη
Που ξεχειλώνει τα μάτια μου
Την καινούργια οργή
Που αναβλύζει αθεράπευτη

Θέλει καιρό η λήθη
Να κάνει τη δουλειά της.
Θέλει καινούργια κόλπα
τη μνήμη να ξεκάνει.

Να τη διαλύσει εντελώς
Να τη θρυμματίσει
Να μην θυμάμαι
πώς ενώνονται
Αυτά τα κομμάτια
Που σκόρπισαν
Ξανά και ξανά και ξανά

Να μην θυμάμαι τις ενώσεις θέλω.
Να ξεγραφτούν οι συνταγές.

Ολοι οι αρμοί να χάσκουν
ασυνάρτητοι

Κι αν είναι να ξαναδιπλωθώ
Ας γίνει αυθόρμητα
Εξώθερμα
Αργά

Χωρίς κατάλυση.

Θέλει χρόνο η λήθη να κάνει τη δουλειά της.
Να με ξεγράψει εντελώς απ' το κιτάπι.

Κάτι τέτοιες ώρες νοσταλγώ
τις ξεχασμένες μέρες.
Μα δεν τις συλλογιέμαι και πολύ
μην τις ταράξω.

Μ' αρέσει να τις σκέφτομαι
Γυμνές, άγνωστες, ξένες
Σε μπλε βυθούς ανάσκελα
Ν' ατενίζουν το σκοτάδι.

Ο γλάρος, Μανόλης Λιδάκης

2012-01-23T14:46:00.001+02:00

Στίχοι: Βάσω Αλαγιάννη

Μουσική: Βάσω Αλαγιάννη

Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Λιδάκης

Έκανα τη μοναξιά μου

παραθύρι στα όνειρα μου

κι ήρθε κι έκατσε ένας γλάρος

και μου μίλησε με θάρρος.

Μου ‘πε: κοίτα πως πετάω

κι από τα ψηλά κοιτάω

έτσι είδα τα όνειρά σου

κι είμαι τώρα εδώ μπροστά σου.

Μου ‘πε κι άλλα - μου ‘πε κι άλλα

ώσπου άρχισε ψιχάλα...

έλα, μου ‘πε, πάμε τώρα

δε φοβόμαστε τη μπόρα...

Θα πετάξουμε παντού

έχω θύελλα στο νου

αστραπή μες στην καρδιά μου

ουρανό τα όνειρά μου.

Έκανα τη μοναξιά μου

παραμύθι στα όνειρά μου

κι ήρθε κι έκατσε ένας γλάρος

και μου μίλησε με θάρρος.

Μικρές απαγγελίες, Πάμπος Κουζάλης

2012-01-23T08:15:00.002+02:00

Μονήρης και κατηφής Δεκέμβριος

ζητεί Αλκυονίδα μέρα

για φωτερό σκοπό

***

Ζητείται

αποχαιρετιστήριο βλέμμα

σε παραμεθόριο σκίρτημα

για επείγουσα

σιδηρόδρομη αναχώρηση

***

Σοβαρός κύριος

κυρίως μόνος

ζητεί

για μερική απασχόληση

ανεμοχαρή σκέψη

***

Διατίθεται σώμα

ανεπίσκεπτο

σε άριστη κατάσταση

λόγω αιφνίδιας αναχώρησης

της νιότης του

***

Κερδοφόρος μοναξιά

και πόθος ανεκπλήρωτος

έδωσαν αμοιβαία υπόσχεση γάμου

***

Ραπτομηχανή ζητά επειγόντως

κλωστή μεταξωτή

για προσαρμογές

σε ρούχα που μεγάλωσαν

μακριά απ’ τα σώματά τους

***

Διατίθεται λόγος διφορούμενος

για χείλη πολυμήχανα

κι αμήχανα χαρτιά

***

Πωλείται πανσέληνος

υψηλής φωτεινότητας

χαμηλής κατανάλωσης

για μεγάλης διάρκειας

ώρες πυρακτώσεως

Μενέλαος Λουντέμης (1906 ή 1912 - 22 Ιανουαρίου 1977)

2012-01-22T08:51:00.005+02:00

Πολυγραφότατος και πολυδιαβασμένος λογοτέχνης, ο επονομαζόμενος και Μαξίμ Γκόργκι της Ελλάδας। Η «πένα» του έχει αμεσότητα, λυρισμό, δύναμη και ρεαλισμό. Έργα του, όπως τα μυθιστορήματα «Συννεφιάζει», «Οι κερασιές θα ανθίσουν φέτος» και το μπεστ-σέλερ «Ένα παιδί μετράει τ' άστρα» διαβάστηκαν πολύ από τη νεολαία τις δεκαετίες του '50, του '60 καιτου '70.

Γεννήθηκε το 1906 ή κατ' άλλους το 1912 στο χωριό Αγία Κυριακή της Μικράς Ασίας και το πραγματικό του όνομα ήταν Δημήτριος Μπαλάσογλου ή Βαλασιάδης. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή, η οικογένειά του περιπλανήθηκε αρκετά, μέχρι να εγκατασταθεί το 1923 στο χωριό Εξαπλάτανος της Έδεσσας.

Η οικογένειά του ήταν εύπορη, αλλά έχασε τα πάντα στον Μεγάλο Ξεριζωμό. Έτσι, ο νεαρός Δημήτρης αναγκάστηκε από τα νεανικά του χρόνια να εργαστεί σκληρά ως λαντζέρης, λούστρος, ψάλτης, δάσκαλος και επιστάτης στα έργα του Γαλλικού Ποταμού (Λουδίας). Από τον ποταμό Λουδία εμπνεύστηκε το φιλολογικό του ψευδώνυμο Λουντέμης. Η στράτευσή του στην Αριστερά και η πολιτική δράση μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ του στοίχισε την αποβολή του απ' όλα τα γυμνάσια της χώρας.

Στα ελληνικά γράμματα εμφανίσθηκε πολύ νωρίς, το 1927, με δημοσιεύσεις ποιημάτων του σε εφημερίδες της Έδεσσας. Το 1930 ποιήματα και διηγήματά του δημοσιεύτηκαν στο λογοτεχνικό περιοδικό «Νέα Εστία», ενώ το 1934 υπογράφει για πρώτη φορά ως Μενέλαος Λουντέμης στο διήγημά του «Μια νύχτα με πολλά φώτα κάτω από μια πόλη με πολλά αστέρια».

Έπειτα από μια οδύσσεια μετακινήσεων, ο Λουντέμης θα έλθει στην Αθήνα και θα γνωριστεί με αριστερούς διανοούμενους, οι οποίοι σύχναζαν στη λέσχη «αν Σουσί» της οδού Πατησίων. Καθοριστική ήταν η γνωριμία του με τους διακεκριμένους ομοτέχνους του Κώστα Βάρναλη, Άγγελο Σικελιανό και Μιλτιάδη Μαλακάση. Ο τελευταίος θα τον βοηθήσει να βρει δουλειά ως βιβλιοθηκάριος στην «Αθηναϊκή Λέσχη» και να ανασάνει οικονομικά.

Την ίδια εποχή αναπτύσσει στενή φιλία με τον καθηγητή της Φιλοσοφικής Δημήτρη Βέη, ο οποίος θα τον δεχθεί ως ακροατή στις παραδόσεις του, αφού ο Λουντέμης δεν μπορούσε να εγγραφεί στη Φιλοσοφική, καθώς δεν είχε τελειώσει το γυμνάσιο, λόγω των πολιτικών του περιπετειών και της οικονομικής του ανέχειας. Το 1938 ήταν ήδη φτασμένος συγγραφέας και τιμήθηκε με το Μέγα Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας για τη συλλογή διηγημάτων του «Τα πλοία δεν άραξαν».

Στην κατοχή οργανώθηκε στο ΕΑΜ και διετέλεσε γραμματέας της οργάνωσης διανοουμένων. Κατά τον εμφύλιο συλλαμβάνεται για τα αριστερά του φρονήματα, δικάζεται για εσχάτη προδοσία και καταδικάζεται σε θάνατο, ποινή που δεν εκτελέστηκε ποτέ. Αντ' αυτού, εξορίζεται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Μακρόνησο και στον Άη Στράτη, μαζί με το Θεοδωράκη και τον Ρίτσο.

Το 1956 τον μετέφεραν στην Αθήνα από τον τόπο εξορίας του για να δικαστεί, επειδή, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, στο βιβλίο του «Βουρκωμένες μέρες» αναφέρονται «….προπαρασκευαστικές πράξεις εσχάτης προδοσίας….». Στη δίκη που έγινε με τον εμφυλιοπολεμικό νόμο 509/47, οι μάρτυρες υποστήριξαν ότι το βιβλίο του «προπαγανδίζει τας πολιτικάς του ιδέας, θίγει την έννοια του κράτους, κλονίζει την εμπιστοσύνη του λαού στη Δικαιοσύνη, καλλιεργεί το μίσος».

Επιφανείς πνευματικές προσωπικότητες έσπευσαν να τον υπερασπιστούν (Άγις Θέρος, Γιώργος Θεοτοκάς, Κώστας Βάρναλης, Στράτης Δούκας, Ασημάκης Πανσέληνος, Κώστας Κοτζιάς), υποστηρίζοντας ότι το βιβλίο του «είναι ένα εξαιρετικό έργο, γεμάτο αγάπη για τον άνθρωπο και πίστη στην πορεία του προς το μέλλον». Απολογούμενος, ο Λουντέμης δέχτηκε παρέμβαση του προέδρου, ο οποίος του είπε πως «αν πράγματι νιώθεις στοργή για το παιδί και τη γυναίκα σου, θα 'πρεπε να 'χεις κάνει δήλωση αποκήρυξης του ΚΚΕ». Και η απάντηση του Λουντέμη: «Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα τα κάνω πάλι τέσσερα εγώ».

Μετά τη δίκη και την απαγόρευση κυκλοφορίας των βιβλίων του, το κλίμα είναι βαρύ για τον Λουντέμη. Εκπατρίζεται στο Βουκουρέστι και χάνει την ελληνική ιθαγένεια από τη δικτατορία του Παπαδόπουλου. Στη Ρουμανία συνεχίζει το συγγραφικό του έργο, αλλά νοσταλγεί πάντα την πατρίδα, «ένα ελληνικό καφεδάκι...μιά ρετσίαν..», έγραφε σ' ένα φίλο του. Μετά την μεταπολίτευση ανακτά την ελληνική ιθαγένεια και επιστρέφει στην Ελλάδα το 1976. Δεν πρόλαβε να χαρεί για την επάνοδό του και στις 22 Ιανουαρίου 1977 πεθαίνει από καρδιακή προσβολή και ενταφιάζεται στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

Ο Μενέλαος Λουντέμης ανήκει στους έλληνες λογοτέχνες του μεσοπολέμου που στράφηκαν προς τον κοινωνικό ρεαλισμό. Η ιδιοτυπία του έργου του έγκειται στον «ερασιτεχνικό» τρόπο γραφής, τον οποίο υπηρέτησε εν πλήρει συνειδήσει, καθώς ο ίδιος υποστήριζε πως δε τον ενδιαφέρει η Τέχνη, αλλά η καταγραφή της πραγματικότητας και η κατάδειξη της κοινωνικής ανισότητας. Το έργο του εντάσσεται στο ρεύμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού (Κνουτ Χάμσουν, Μαξίμ Γκόργκι, Παναΐτ Ιστράτι κ.ά.): ρεαλιστική απεικόνιση τοπίων και προσώπων με έντονη αισθηματολογία, που αγγίζει κάποτε το μελοδραματισμό, βιωματική γραφή, ηθογραφικά και συμβολικά στοιχεία.

Στη λογοτεχνία του Λουντέμη δεσπόζει η τάση του να στρέφεται εξ' ολοκλήρου γύρω από ένα κεντρικό πρόσωπο - αφηγητή, που ανήκει στους περιθωριακούς τύπους των καταπιεσμένων κοινωνικά στρωμάτων και το οποίο μας δίνει την προσωπική του οπτική της μοναξιάς, του ανεκπλήρωτου του έρωτα και της δυστυχίας του κόσμου. Μέρος της κριτικής (Ζήρας) του καταλογίζει τεχνικές και εκφραστικές ατέλειες, στρατευμένο ύφος που αποβαίνει σε βάρος της οικονομίας της, αφήγησης, αλλά αναγνωρίζει τον λυρικό του οίστρο. Κάποιοι άλλοι θεωρούν το έργο του απολύτως ξεπερασμένο σήμερα, καθώς αναφέρεται σ' ένα κόσμο που δεν υπάρχει πια.

Ποιήματα του Λουντέμη μελοποίησαν οι αδερφοί Κατσιμίχα («Ερωτικό Κάλεσμα») και ο συνθέτης Σπύρος Σαμοίλης («Οι κερασιές θ' ανθίσουνε και φέτος») με ερμηνευτή τον Αντώνη Καλογιάννη.

Πηγή: sansimera

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια...

2012-01-21T22:42:00.001+02:00

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου

Έλα μωρό μου, δεν είναι κανείς

Σώμα δικό μου και μιας μηχανής

Έλα κοντά μου για να΄ρθω κι εγώ

κι είναι του δρόμου το ναι που θα πω

Έλα μωρό μου, μην πας πουθενά

στο σ΄αγαπώ μου θ΄ανέβεις βουνά

Έλα κοντά μου και τρέξε όσο θες

το σ΄αγαπώ μου δεν έχει στροφές

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια

κι έτσι τρελά με συγκινείς

έρχεσαι-φεύγεις πως τ΄αποφεύγεις

να γίνουμε όλοι συγγενείς

Έλα μωρό μου κι ας είναι πρωί

το παρελθόν μου το ξέρει η ζωή

Έλα κοντά μου να φτιάξουμε εμείς

στον πυρετό μας καφέ της στιγμής

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια

Κι όταν στην πόρτα σ΄οδηγώ

δεν έχει αντίο στο αποκλείω

απ΄το παράλογο να βγω

Αναμονή - Μενέλαος Λουντέμης

2012-01-21T01:14:00.003+02:00

Σε περιμένω. Μη ρωτάς γιατί.

Μη ρωτάς γιατί περιμένει εκείνος

Που δεν έχει τι να περιμένει.

Και όμως περιμένει.

Γιατί σαν πάψει να περιμένει

Είναι σα να παύει να βλέπει

Σα να παύει να κοιτά τον ουρανό

Να παύει να ελπίζει

Σα να παύει να ζει.

Αβάσταχτο είναι... Πικρό είναι

Να σιμώνεις αργά στ'ακρογιάλι

Χωρίς να είσαι ναυαγός

Ούτε σωτήρας

Παρά ναυάγιο...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ Η ΓΡΑΜΜΙΚΗ Α

2012-01-20T08:22:00.002+02:00

Πολιτιστικό γεγονός διεθνούς εμβέλειας είναι η ανάγνωση της Γραμμικής Γραφής Α από τον Ηρακλειώτη ερευνητή Μηνά Τσικριτζή. Μελέτη η οποία κυκλοφορεί τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις της Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης με τίτλο: «Γραμμική Α. Συμβολή στην κατανόηση μιας αιγαιακής γραφής».

Το βιβλίο που προλογίζεται από την επίκουρο καθηγήτρια Προϊστορικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, Κατερίνα Κόπακα, αναμένεται να προκαλέσει έντονους και γόνιμους προβληματισμούς στη διεθνή επιστημονική κοινότητα αλλά και στους μη ειδικούς, αφού σύμφωνα με την τεκμηριωμένη άποψη του μελετητή, η Γραμμική Γραφή Α είναι ελληνική γραφή, η οποία -όπως είναι φυσικό- μετατοπίζει ιστορικά τη χρήση της ελληνικής γραφής στην περίοδο (1750 π.Χ. – 1450 π.Χ.).

Σύμφωνα με την άποψη του κ. Τσικριτσή, η Γραμμική Γραφή Α αποτελεί μία από τις «αρχαιότερες συλλαβικές γραφές της ανθρωπότητας και -μαζί με τα κρητικά ιερογλυφικά- την πιο παλιά γραφή του ευρωπαϊκού πολιτισμού». Παράλληλα, η Γραμμική Β είναι προϊόν εξέλιξης της Γραμμικής Α.

Ο συγγραφέας, που είναι καθηγητής Πληροφορικής, στη διάρκεια των μεταπτυχιακών του σπουδών στη Θεολογία, ανέπτυξε έναν αλγόριθμο «ελέγχου της ταυτότητας και της γνησιότητας των ψευδεπίγραφων
χριστιανικών κειμένων, εφαρμόζοντας στατιστικές μεθόδους πάνω στα φωνήματα, τις συλλαβικές αξίες και τη συχνότητα των ριζών των λέξεων που συνθέτουν ένα κείμενο. «Κατά τη διάρκεια δοκιμών που έγιναν για το παραπάνω πρόγραμμα», όπως μας λέει, «επιχείρησα να εφαρμόσω τη μέθοδο και στα αρχεία των λέξεων της Γραμμικής Α και Β, αρχεία που δημιούργησα με βάση τα διαθέσιμα συλλαβογράμματα των δύο γραφών». Το αποτέλεσμα του εν λόγω πειραματισμού ήταν πως οι φωνητικές αξίες 20 συλλαβογραμμάτων της Γραμμικής Α που μέχρι τότε έπαιρναν «στη βιβλιογραφία τις φωνητικές αξίες των αντίστοιχών τους της Γραμμικής Β με μόνο κριτήριο τη μορφολογική ομοιότητα των συμβόλων, θα μπορούσαν να αλλάξουν, αν χρησιμοποιούνταν ως επιπλέον κριτήριο και η συχνότητα εμφάνισής τους στην αρχή και στο τέλος των λέξεων».

Κάνοντας μια σύγκριση μεταξύ των αποκρυπτογραφημένωνν λέξεων της Γραμμικής Β και της μεταγραφής της Γραμμικής Α εξάγονται συμπεράσματα εντυπωσιακών αντιστοιχιών.

«Πραγματικά, από τα διαθέσιμα στατιστικά δεδομένα της Γραμμικής Β διαπιστώνεται ότι το 65% των λέξεων είναι κύρια ονόματα. Αν αυτό το ποσοστό αφαιρεθεί από το σύνολο των γνωστών λέξεων της Γραμμικής Β μένουν περίπου 1.000 λέξεις -δεν είναι κύρια ονόματα. Και απ’ αυτές μόνο το 1/3 (350) λέξεις είναι διαφορετικών τύπων κλιτές λέξεις. Από τα υπόλοιπα 2/3 (650 λέξεις), μόνο οι μισές ερμηνεύονται με αντίστοιχους ομηρικούς ή κλασικούς τύπους, με σχετική βεβαιότητα και με βάση το λογιστικό περιεχόμενο των πινακίδων και τη χρήση τους».

Περίπου αντίστοιχα ποσοστά με ελάχιστες αποκλίσεις συναντώνται αναλογικά και στην εφαρμοζόμενη μεταγραφή της Γραμμικής Α. Συγκεκριμένα, ο συγγραφέας αναφέρει τα εξής στοιχεία:

«Από ένα σύνολο, δηλαδή, περίπου 600 λέξεων, 420 είναι κύρια ονόματα και τοπωνύμια (ποσοστό=2/3).

Από τις υπόλοιπες 180 λέξεις (ποσοστό=1/3), οι μισές αναγνωρίζονται με σχετική βεβαιότητα και με βάση ομηρικούς και κλασικούς τύπους, στους οποίους παραπέμπει από τη μια το περιεχόμενο των κειμένων και από την άλλη η λειτουργία -χρήση των ενεπίγραφων ευρημάτων. Οι υπόλοιπες 90 λέξεις που δεν αναγνωρίζονται, πιθανόν, να σχετίζονται με απολεσθείσες λέξεις ή με ξένα γλωσσικά δάνεια, κυρίως σε περιοχές όπως η ανατολική Κρήτη».

Ο κ. Τσικριτσής θεωρεί ότι, σύμφωνα με την ανάγνωση της συλλαβικής μινωικής γραφής που ο ίδιος πραγματοποίησε, στην εν λόγω γλώσσα υπάρχουν «χαρακτηριστικά μιας προ-αιολικής διαλέκτου, καθώς και ασυναίρετους τύπους μιας -θα μπορούσαμε να πούμε- προϊωνικής διαλέκτου, οι οποίοι οφείλονται, πιθανότατα, στις διαρκείς αλληλεπιδράσεις των φυλών που μιλούσαν ένα ελληνοπελασγικό γλωσσικό ιδίωμα. Το γλωσσικό δεδομένο των κοινών λέξεων και των τοπωνυμίων, με θέμα που λήγει σε -νθ ή σσ ή ττ (Κόρινθος, Παρνασσός, Απύρανθος κ.ά.), σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές, όπου κατοικούσαν ελληνικά φύλα, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι παραπάνω φυλές χρησιμοποιούσαν την ίδια γλώσσα, χωρισμένη σε διάφορες διαλέκτους, που ωστόσο δεν εμπόδιζαν τη μια περιοχή να κατανοεί εύκολα τη διάλεκτο της άλλης».

Αυτή τη θεώρηση ο συγγραφέας την εδράζει πάνω σε δύο κυρίως συμπεράσματα: στο γεγονός ότι η πικτογραφία (δι’ εικόνων γραφή – κρητικά ιερογλυφικά), που προϋπήρξε της Γραμμικής Α, ήταν σε σημαντικό βαθμό λεξισυλλαβική γραφή• καθώς και στο χαρακτηρισμό της Γραμμικής Α ως συλλαβολεξιγραφικής γραφής, επειδή στη γραφή αυτή διατηρείται ένα μικρό ποσοστό λεξιγραφημάτων, τα οποία, σε συνδυασμό με διαφορετικά κάθε φορά συλλαβικά σημεία, αποδίδουν διαφορετικές σημασίες λέξεων (π.χ. nau-si, nau-si-ni κ.ά.).

Ο εντοπισμός στα αρχεία της Γραμμικής Α κάποιων λέξεων και ανθρωπωνύμιων μη ελληνικών οφείλεται, κατά πάσα πιθανότητα, σε εποίκους και γυναίκες δούλων που είχαν έρθει να εργαστούν στην Κρήτη. Οι γυναίκες ανελάμβαναν την ανατροφή των παιδιών.

Από τα 178 συλλαβογράμματα της Γραμμικής Α, όπως τονίζεται στη μελέτη, 50 είναι όμοια με αυτά της Γραμμικής Β, από αυτά όμως μόνο πέντε μπορούν με βεβαιότητα να ταυτιστούν με αντίστοιχα σύμβολα της Γραμμικής Β και του κυπριακού συλλαβικού συστήματος. Ο κ. Τσικριτσής, όμως, φαίνεται ότι επιβεβαιώνει τη ρήση του Τσάουντιγκ, που μαζί με τον Βέντρις αποκωδικοποίησαν πριν από περίπου πενήντα χρόνια περίπου τη Γραμμική Β. «Είναι εντελώς σίγουρο ότι η Γραμμική Β ήταν δάνειο από την προγενέστερη Γραμμική Α. Πού και πότε συνέβη ο δανεισμός είναι άγνωστο, αλλά έχουμε λόγο να πιστεύουμε ότι μπορεί να έγινε πολύ νωρίτερα από τη χρονολογία των πινακίδων της Γραμμικής Β που σώθηκαν», τονίζει σε σχετική μελέτη του με τίτλο, «Γραμμική Β και συγγενικές γραφές», ο Τσάουντιγκ.

Στο ενδιαφέρον κεφάλαιο για τη γλωσσική δομή της Γραμμικής Α, ο συγγραφέας αναφέρει πως «το μικρό διαθέσιμο δείγμα, 571 λέξεις, δεν προσφέρεται για να αποδοθούν με βεβαιότητα όλοι οι κανόνες της Γραμμικής Α», επιπρόσθετα, η προέλευση των επιγραφών από διαφορετικές χρονικές περιόδους και περιοχές δυσκολεύει τη δημιουργία αυστηρών κανόνων.

Τα συμπεράσματα που εξάγονται ωστόσο είναι τα εξής:

*Οι γραφείς σε ελάχιστες περιπτώσεις χωρίζουν διάφορα μέρη με οριζόντιες γραμμές, όπως συμβαίνει κατά κανόνα στις σελιδόσχημες πινακίδες της Γραμμικής Β. Στα κείμενα της Γραμμικής Α, οι γραφείς χωρίζουν σε «παραγράφους», αφήνοντας ένα χώρο κενό, για να συνεχίσουν αμέσως παρακάτω σε μια νέα καταγραφή, διαφορετική ως προς το νόημα από το προηγούμενο κείμενο.

* Τα σημεία στίξης που χρησιμοποιούνται στη Γραμμική Β, για να διαχωρίζουν τις λέξεις, πολλές φορές δεν υπάρχουν στη Γραμμική Α.

* Σε ορισμένες περιπτώσεις οι γραφείς, αφού εξαντλήσουν το χώρο στη μια πλευρά της πινακίδας, συνεχίζουν στην πίσω πλευρά.

* Σε πολλές περιπτώσεις, όταν μια συλλαβή τονίζεται, επηρεάζεται ο τρόπος γραφής της συλλαβής, γεγονός που διαφοροποιεί τη Γραμμική Α από τη Γραμμική Β.

* Μερικά πιθανά ονόματα που εντοπίζονται στη Γραμμική Α είναι: Δαλιδά, Τελχίς, Φάνινα, Βατίδα, Λαόδικι, όσον αφορά τα θηλυκά, και Δάρης, Μιλότραλης, Γυπαίνος, Δώσων κ.λπ., όσον αφορά τα αρσενικά.

* Καθοριστικά στοιχεία για τον έλεγχο της προτεινόμενης μεταγραφής αποτελούν οι λέξεις: Ku-ro= χουλόν (όλον, για το σύνολο), ki-ro= ιρόν (για το ιερόν) και go-to ku-ro= ποσόν χουλόν (για το συνολικό άθροισμα).

* Σημαντικότατο είναι επίσης το γεγονός της ύπαρξης σιτηρεσίων που δίνεται και κρασί, στοιχείο που δεν συναντάται στη Γραμμική Β.

* Στην πινακίδα ΗΤ30 επιβεβαιώνονται τέσσερα γεύματα για 650 περίπου άτομα.

* Τα αγροτικά προϊόντα που διαβάζονται είναι στάρι, κριθάρι, όσπρια, οίνος, σύκα, λάδι, ελιές, μέλι, κοπάδια ζώων κ.λπ.

* Το μετρικό αριθμητικό σύστημα στη Γραμμική Α είναι σχετικά απλό και όμοιο με αυτό της Γραμμικής Β.

* Η κάθετη γραμμή συμβολίζει τη μονάδα, η οριζόντια γραμμή τη δεκάδα, ο κύκλος ή η κουκκίδα την εκατοντάδα, ο κύκλος με το σταυρό στη μέση τη χιλιάδα।

Πηγή:olympia.gr

Ολονυχτία, Νικηφόρος Βρεττάκος

2012-01-19T00:40:00.001+02:00

Δε με κατάλαβες όλη τη νύχτα

ήμουνα πλάϊ σου, προσπαθούσα να κλείσω

τα παράθυρα, πάλευα – όλη τη νύχτα.

Ο αγέρας επέμενε.

Άπλωσα τότε

τις παλάμες μου πάνω σου σαν

δυό φύλλα ουρανού, και σε σκέπασα.

‘Έπειτα βγήκα στον εξώστη και κοίταζα

δίχως χέρια τον κόσμο.

Ποίηση Νικηφόρου Βρεττάκου, από την συλλογή «Το βάθος του Κόσμου» (1961)

Τίτλος βιβλίου : Νικηφόρου Βρεττάκου, Τα ποιήματα

Τόμος δεύτερος, εκδόσεις ΤΡΙΑ ΦΥΛΛΑ

Λογοτεχνικές συναντήσεις και σεμινάρια στο Βιβλιοπωλείο Πατάκη

2012-01-18T08:28:00.001+02:00

Δέκα καταξιωμένοι συγγραφείς μιλούν για τον κόσμο και τη μέθοδο της τέχνης τους. Κάθε Τετάρτη και για 10 εβδομάδες ένας Έλληνας πεζογράφος συναντάει στο βιβλιοπωλείο Πατάκη (Ακαδημίας 65, Αθήνα) τον κριτικό λογοτεχνίας Βαγγέλη Χατζηβασιλείου και συζητάει μαζί του σε μορφή ταχύρρυθμου σεμιναρίου για το σύνολο της δουλειάς του.

Οι συναντήσεις θα ξεκινήσουν στις 18 Ιανουαρίου με τον Θανάση Βαλτινό και θα συνεχιστούν έως και τις 21 Μαρτίου με τη συμμετοχή των Ευγενίας Φακίνου, Κώστα Μουρσελά, Μισέλ Φάις, Νίκου Παναγιωτόπουλου, Γιώργη Γιατρομανωλάκη, Σωτήρη Δηµητρίου, Μάρως Δούκα, Ρέας Γαλανάκη και Πέτρου Μάρκαρη.

Από τις εκδόσεις Πατάκη εκκινούν, επίσης, στις 6 Φεβρουαρίου τα εαρινά τμήματα των εργαστηρίων δημιουργικής γραφής «Σχόλη», υπό τη διεύθυνση του Στρατή Χαβιαρά.
Διδάσκουν οι Μισέλ Φάις (διήγημα και νουβέλα), Στρ. Χαβιαράς (μυθιστόρημα προχωρημένων), Νίκος Παναγιωτόπουλος (μυθιστόρημα αρχαρίων), Κώστας Γ. Παπαγεωργίου (ποίηση), Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης (θεατρική γραφή), κριτική και θεωρία της λογοτεχνίας (Βαγγέλης Χατζηβασιλείου), παιδική λογοτεχνία (Βαγγέλης Ηλιόπουλος) διόρθωση και επιμέλεια κειμένων (Κώστας Σταμάτης, Στρατής Μπουρνάζος).

Παρουσίαση του βιβλίου "ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ" του Roger A. Hart

2012-01-18T08:14:00.001+02:00

Παρουσίαση του βιβλίου του ROGER A. HART
"ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ -
Θεωρία και πρακτική της εμπλοκής παιδιών στην ανάπτυξη της κοινότητας και τη φροντίδα του περιβάλλοντος"
την Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2012 και ώρα 19:00 στον 10ο όροφο του Πύργου της Παιδαγωγικής

Ο Roger Hart (City University of New York) είναι υπεύθυνος της Ερευνητικής ομάδας «Children’s Environments Research Group” στο Πανεπιστήμιο της Ν.Υόρκης και εκδότης του περιοδικού "Children’s Environments”.
Πρόλογος – Επιμέλεια: Κωνσταντίνα Ταμουτσέλη

Το βιβλίο θα παρουσιάσουν οι:

Ιωάννα Τσολακοπούλου, Εκπαιδευτικός
Ευγενία Φλογαϊτη, Καθηγήτρια στο Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην Προσχολική Ηλικία του Ε.Κ.Π.Α.
Παύλος Χαραμής, Αντιπρόεδρος στο Κέντρου Μελετών και Τεκμηρίωσης της ΟΛΜΕ
Κωνσταντίνα Ταμουτσέλη, Λεκτόρισσα στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Α.Π.Θ.

Τη συζήτηση συντονίζει η Δήμητρα Κογκίδου, Καθηγήτρια και Κοσμητόρισσα της Παιδαγωγικής Σχολής στο Α.Π.Θ.

SMS-Κώστας Ζούνζουρας

2012-01-17T11:24:00.001+02:00

Εκείνη:

Υπάρχει μια ψυχή που σε νοιάζεται

Ένα μυαλό που 'ολο σε σκέφτεται

Και μια καρδιά που σε λατρεύει

Δυα μάτια λυπημένα

Και μια αγκαλιά που πεθαίνει χωρίς εσένα

Εκείνος:

Υπάρχει ένα φως μες στα μάτια σου

Μικρός Θεός, που δάκρυ γίνεται

Στο παρελθόν με ταξιδεύει

Όνειρα ξεχασμένα

Σε μια αγκαλιά που περιμένει ακόμα εσένα

Γρηγόρης Μπιθικώτσης - Δάμων και Φιντίας

2012-01-17T09:40:00.003+02:00

Στίχοι: Γκάτσος Νίκος

Μουσική: Χατζιδάκις Μάνος

Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Ήταν κάποτε δυο φίλοι στο μικρό μας το νησί

δυόσμος με το καρυοφύλλι, τσάμπουρο με το κρασί.

Βγαίνανε μαζί σεργιάνι πριν αλλάξουν οι καιροί

και στην εκκλησιά του Αϊ-Γιάννη άναβαν μαζί κερί.

Έλαμπε το καλοκαίρι, ήμουνα κι εγώ παιδί,

τέτοιο αγαπημένο ταίρι στη ζωή δεν είχα δει.

Τους εκοίταζαν οι γλάροι τους εκοίταζα κι εγώ,

σαν θαλασσινό φεγγάρι πάνω από την Αμοργό.

Κάποτε έφερε τ' αγέρι μια γοργόνα από τη Τζια

τρυφερή σαν περιστέρι, λυγερή σα νερατζιά.

Με τα φωτεινά της μάτια στο γιαλό κάθε βραδιά

έκανε εκατό κομμάτια τη φτωχή τους την καρδιά.

Είχε ο κόσμος πια μαυρίσει κι από κείνο τον καιρό

έγινε η ψυχή τους βρύση με φαρμακερό νερό.

Πήρε ο ένας το μαχαίρι, πήρε ο άλλος το σπαθί

και τ' αγαπημένο ταίρι το 'χε η μοίρα να χαθεί.

Πηγή: http://tomarasnik.blogspot.com/

Στιβεν Πρεσσφιλντ, Ο πόλεμος της τέχνης,Εκδόσεις Πατάκης

2012-01-16T08:06:00.004+02:00

Ο συγγραφέας Στίβεν Πρέσσφιλντ χρησιμοποιεί την τέχνη σαν όπλο απέναντι στην παρακμή και την ασχήμια που επιμένουν ν' αντιστέκονται.
Σε κάθε μορφή εργασίας υποκρύπτεται και ένας ισχυρός παράγοντας αντίστασης, αναβλητικότητας, αυτο-ξεγελάσματος, λες και ο υποψήφιος εργαζόμενος το σκάει από την πίσω πόρτα καικαταφεύγει σε πιο απλά και ηδονικά πράγματα: γιατί να βάψω το σπίτι μου, αφού μπορώ να πάω να παίξω χαρτιά; Γιατί να πάω στον γιατρό να κάνω εξετάσεις, αφού είναι πιο εύκολο να παρατείνω τον ύπνο μου; Γιατί να ξεκινήσω σήμερα το βιβλίο μου και όχι αύριο; Και αύριο μέρα είναι. Ο Πρέσσφιλντ είναι επιτυχημένος συγγραφέας και, αν κατέγινε να συγγράψει αυτή την πραγματεία περί Αντιστάσεως, το οφείλει στον πόλεμο που διεξήγε καθημερινά εναντίον της.

Παρόμοια κείμενα γράφονται κατά χιλιάδες στην Αμερική (πώς να γίνετε καλός σύζυγος, πώς να κόψετε το αλκοόλ, πώς να αρέσετε στις γυναίκες, πώς να μεγαλώσετε τα παιδιά σας, πώς να μην πάρετε κατάκαρδα τον χωρισμό σας), με τη διαφορά ότι στην περίπτωση του Πρέσσφιλντ έχουμε έναν συγγραφέα που πέρασε τη μεγάλη δοκιμασία, έπεισε τόσο τους κριτικούς όσο και το κοινό ότι αξίζει, οπότε η δοκιμασία του αναφορικά με την «Αντίσταση» λαμβάνει διαστάσεις προσωπικής περιπέτειας που τον οδήγησε σε ένα είδος μύχιας αποκάλυψης. «Κάθε ήλιος δημιουργεί σκιά και σκιά της ευφυΐας είναι η Αντίσταση. Όσο ισχυρό είναι το κάλεσμα της ψυχής για την υλοποίηση των στόχων μας, τόσο δραστικές είναι οι δυνάμεις της Αντίστασης που στοιχίζονται απέναντί του. Η Αντίσταση είναι ταχύτερη από τη σφαίρα, ισχυρότερη από την ατμομηχανή, δυσκολότερη στην απεξάρτηση από την κοκαΐνη. Δεν είμαστε οι μόνοι που έχουμε ισοπεδωθεί από την Αντίσταση. Εκατομμύρια άξιοι άνθρωποι, άντρες και γυναίκες, έχουν ηττηθεί πριν από μας. Και ακούστε τη μεγαλύτερη μαλακία: δεν καταλαβαίνουμε καν τι μας βρήκε. Εγώ δεν κατάλαβα. Από την ηλικία των 24 ετών ως τα 32, η Αντίσταση με διαολόστειλε δεκατρείς φορές από την Ανατολική ως τη Δυτική Ακτή και πάλι πίσω, και δεν γνώριζα καν ότι υπήρχε. Αναζήτησα παντού τον εχθρό και απέτυχα να δω ότι βρισκόταν μπροστά στα μάτια μου». Όπως θα δούμε, ο Πρέσσφιλντ αρνείται να διακρίνει την έγκυρη δημιουργικότητα από τη φτηνή ενασχόληση με το γράψιμο. Για παράδειγμα, ούτε μια φορά δεν αναφέρεται στην περίπτωση του γραφιά που πάσχει από γραφομανία, που εκδίδει στη σειρά τα «αριστουργήματά» του, αλλά τελικά χάνει τη μάχη με τους κριτικούς και με τον ίδιο τον βαθύτερο, αλλά ατάλαντο εαυτό του.

Σε αυτή την περίπτωση η Αντίσταση παίρνει άλλο νόημα. Όχι μόνο δεν στέκει εμπόδιο στον συγγραφέα αλλά του ανοίγει συνεχώς τον δρόμο. Ξέρουμε κόσμο και κοσμάκη που σκαρώνει σχεδόν καθημερινά ποιήματα, που «δουλεύει» κάποιο θεατρικό κομμάτι ή γράφει την αυτοβιογραφία του. Σε αυτή την περίπτωση η διάθεση για εργασία είναι αντιστρόφως ανάλογη προς το τάλαντο. Ωστόσο, ο Πρέσσφιλντ αρνείται αυτή την εκδοχή, όχι επειδή δεν υπάρχει αλλά, απλούστατα, επειδή σε καθετί που δημιουργείται υπάρχει ιεράρχηση. Οπότε, οι αναλύσεις του δεν σκοπούν στο πώς γίνεται κανείς καλός συγγραφέας, αλλά απλούστατα στο πώς απελευθερώνεται από την Αντίσταση που ψευδομαρτυρεί σε βάρος μας, χαλκεύει ψεύδη, διαστρεβλώνει διαθέσεις, εκφοβίζει, καλοπιάνει, επιχειρηματολογεί σαν «νοικιασμένος» δικηγορίσκος, απειλεί σαν ληστής κ.λπ. Άλλωστε, δεν στέκει στη θαυμάσια στιγμή όπου ο υποψήφιος γραφιάς νιώθει –σαν τις ετοιμόγεννες- ότι σπάσανε τα νερά και αραδιάζει σελίδες επί σελίδων. Ουσιαστικά, με αυτό τον τρόπο αποφεύγουμε τον ατάλαντο και ταυτίζουμε την όποια εργασία με την αξία, αλλά τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται...

Άλλωστε, τα παραδείγματα είναι χαρακτηριστικά. Μια γυναίκα μαθαίνει ότι έχει καρκίνο
και ότι της απομένουν έξι μήνες ζωής. Τι θα κάνει; Θα αφεθεί στη δυστυχία της ή θα ορθώσει το ανάστημά της; Οι φίλοι της εκπλήσσονται όταν τη βλέπουν να γράφει τραγούδια, να σπουδάζει αρχαία ελληνικά ή να αφιερώνεται στη φροντίδα παιδιών με AIDS. Υστερόγραφο; Ο καρκίνος υποχωρεί...

Το παράδειγμα του Χίτλερ είναι αμερικανικής υφής. Ο Αδόλφος, όπως ξέρουμε, πήγε στη Βιέννη για να σπουδάσει. Παρότι λοιπόν έκανε αίτηση στην Ακαδημία Καλών Τεχνών και αργότερα στην Αρχιτεκτονική, η Αντίσταση δεν του επέτρεψε να προχωρήσει. Το συμπέρασμα παραείναι στρεβλό: για τον Χίτλερ ήταν πιο εύκολο να ξεκινήσει τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο παρά να αντιμετωπίσει έναν λευκό καμβά...

Απεναντίας, η περίπτωση του Χένρι Φόντα προσφέρει ένα πιο εύστοχο παράδειγμα: κάθε
φορά που ο διάσημος ηθοποιός ανέβαινε στη σκηνή, δεν μπορούσε ν’ αποφύγει τον εμετό. Ακόμη και στα 75 του δεν μπορούσε ν’ απαλλαγεί από τον φόβο που του προκαλούσε η σκηνή. Αλλά, τελικά, ο επαγγελματίας καταφέρνει να τρέψει τον φόβο σε φυγή. Ο Χένρι Φόντα εμέσσει, σκουπίζεται και τελικά βγαίνει στη σκηνή...

Ομολογεί ο Πρέσσφιλντ: «Τίποτα δεν ενδυναμώνει όσο η επικύρωση στον πραγματικό κόσμο, ακόμα και αν αφορά κάποια αποτυχία». Η πρώτη του επαγγελματική συγγραφική δουλειά –μετά από 17 έτη προσπαθειών- αφορούσε μια ταινία με τίτλο Κινγκ Κονγκ 2: Η επιστροφή. Συνεργάτης του ήταν ο Ρον Σούσετ (δημιουργός του Άλιεν και της Ολικής Επαναφοράς) και το σενάριο απευθυνόταν στον Ντίνο ντε Λαουρέντις. Ακόμα και όταν είδαμε την ταινία, ήμασταν σίγουροι ότι θα έσπαγε ταμεία, ομολογεί. Φυσικά, κανείς από τους καλεσμένους δεν εμφανίστηκε στην πρεμιέρα, την δε επόμενη μέρα η κριτική έγραψε: «Ρόναλντ Σούσετ και Στίβεν Πρέσσφιλντ: ελπίζουμε να μην είναι τα πραγματικά τους ονόματα, για το καλό των γονιών τους».

Ο συγγραφέας ένιωθε να γίνεται κομμάτια, αλλά ο φίλος του Τόνι Κέπλμαν τον συνέφερε: «“Είσαι εκεί που ήθελες. Τώρα τρως μερικές γροθιές, αλλά αυτό είναι το τίμημα επειδή βρίσκεσαι στο ρινγκ και όχι στην κερκίδα. Κόψε τα παράπονα και να είσαι ευγνώμων”. Τότε κατάλαβα ότι ήμουν επαγγελματίας, μπορεί να μην είχα κάποια επιτυχία, πλην όμως είχα μια πραγματική αποτυχία...». Όπερ σημαίνει ότι το παν είναι η σχέση με την πραγματικότητα, αυτή συντρίβει αλλά και σώζει.
O βολονταρισμός είναι προφανής και πανθομολογούμενος. Επίσης, η προοπτική του πάση θυσία «επιτυχημενάκια» αποτελεί διαβατήριο για τη δύσκολη αμερικανική κοινωνία. Ως εκ τούτου, δεν είναι διόλου παράξενο ότι η συμβουλευτική τέχνη του συγγραφέα στρέφεται προς τον ακραιφνή επαγγελματισμό. Όντως ο επαγγελματίας φροντίζει να κρατάει κάποια απόσταση από το εργαλείο του - ήτοι το άτομό του, το σώμα του, τη φωνή του, το ταλέντο του. Η συνέχεια; Άραγε η Μαντόνα τριγυρίζει σπίτι της με κωνικά σουτιέν και κορσέδες τύπου «έλα να με γαμήσεις»; Η Μαντόνα δεν ταυτίζεται με τη Μαντόνα, απλώς χρησιμοποιεί τη «Μαντόνα». Αργά ή γρήγορα κάθε γραφιάς θα προσαρμοστεί στο περιβάλλον, θα οργανωθεί μαζί με τους άλλους και ενάντια στους άλλους, θα ταυτιστεί και θα αποταυτιστεί με τον εαυτό του - σε τελική φάση δεν αποκλείεται να γίνει Εγώ ή Εσύ Α.Ε. - Ανώνυμη Εταιρεία.

«Όταν πρωτομετακόμισα στο Λος Άντζελες και γνωρίστηκα με σεναριογράφους που εργάζονταν, έμαθα ότι πολλοί είχαν δικές τους εταιρείες. Παρείχαν τις συγγραφικές υπηρεσίες τους όχι προσωπικά, αλλά ως “δανεικοί” από τις ατομικές επιχειρήσεις τους. Τα συγγραφικά τους συμβόλαια ανέφεραν “τις υπηρεσίες τους” κι έπειτα το όνομά τους. Πρώτη φορά έβλεπα κάτι τέτοιο.
Το θεώρησα πολύ πρώτο. Όταν ένας συγγραφέας μετατρέπει τον εαυτό του σε εταιρεία, υπάρχουν συγκεκριμένα φορολογικά και οικονομικά πλεονεκτήματα. Όμως, εκείνο που λατρεύω στη συγκεκριμένη κίνηση είναι ο συμβολισμός. Μου αρέσει η ιδέα της Εγώ Α.Ε. Κατ’ αυτό τον τρόπο, μπορώ να έχω δυο ρόλους. Μπορώ να με προσλάβω και να με απολύσω. Μπορώ ακόμα να χώνω το κεφάλι μου στον ίδιο μου τον κώλο.

Η μετατροπή του εαυτού σας σε επιχείρηση (ή απλώς και η ιδέα) ενισχύει τη διάσταση του επαγγελματισμού, αφού διαχωρίζει “τον καλλιτέχνη που κάνει τη δουλειά” από τον “άνθρωπο με το γενικό πρόσταγμα”. Εσύ, ο συγγραφέας, μπορεί να έχεις φουσκωμένα μυαλά, αλλά εσύ, το αφεντικό, θυμάσαι πώς να ξεκαβαλήσεις το καλάμι». Δεν ξέρουμε από που δανείζεται μυαλό ο Πρέσσφιλντ, πάντως από σελίδα σε σελίδα αναζητεί κάτι βαθύτερο, εσώτερο, ανεξέλεγκτο, περίπου σαν βοήθεια εξ ουρανού. Με άλλα λόγια ο πλατωνισμός, όσο μασκαρεμένος κι αν εμφανίζεται, έχει πολλά ποδάρια, μιλάει πολλές γλώσσες, πείθει, τέλος πάντων, ακόμη και τα στουρνάρια. «Όταν καθόμαστε από μέρα σε μέρα και αγωνιζόμαστε, κάτι μυστηριώδες αρχίζει να συμβαίνει. Αόρατες δυνάμεις στοιχίζονται στο πλευρό μας, τυχαίες ανακαλύψεις ενδυναμώνουν τη θέλησή μας. Γύρω μας πυκνώνει μια δύναμη. Η Μούσα καταγράφει την αφοσίωσή μας, την επιδοκιμάζει, κερδίζουμε την εύνοιά της. Όταν καθόμαστε να δουλέψουμε, καταλήγουμε μια μαγνητισμένη ράβδος που έλκει όλα τα μεταλλικά ρινίσματα. Ιδέες έρχονται, διαπιστώσεις συγκεντρώνονται».

Όταν συμπεραίνει ότι οι μη δημιουργικοί άνθρωποι μισούν τους δημιουργικούς, ουσιαστικά παραδέχεται ότι οι καλλιτέχνες και οι συγγραφείς συνδέονται με κάποιο δίκτυο ενέργειας και έμπνευσης με το οποίο ο κοινός άνθρωπος δεν μπορεί να συνδεθεί. Άρα, έφτασε η στιγμή να μας μιλήσει για τη διαφορά του Εγώ από τον Εαυτό, για το γνωστό μοτίβο του Καρλ Γιουνγκ.
Τι είναι το Εγώ; Πρόκειται για ένα τμήμα του ψυχισμού μας που το θεωρούμε καθημερινό μας κτήμα, ως συνειδητή νοημοσύνη, ως νου που σκέφτεται, σχεδιάζει, ασχολείται με την καθημερινότητα περίπου σαν φύλακας άγγελος μας. Πλην όμως ο Εαυτός -που συχνά τον ταυτίζουμε με το Εγώ- διαφέρει ριζικά. Μόνο αν συλλάβουμε το Ασυνείδητο -ατομικό και συλλογικό- μπορούμε να έχουμε πρόσβαση στον Εαυτό που κατά Γιουνγκ αποτελεί την έδρα της ψυχής.
Επανερχόμενος στο θέμα του, ο Πρέσσφιλντ ισχυρίζεται ότι η βαθύτητα (η εσωτερικότητα, το μυθικό ρίζωμα του ανθρώπου) ανήκει στον Εαυτό, ενώ η Αντίσταση είναι πλάσμα του Εγώ. Όνειρα, ιδέες, διαλογισμοί, νηστεία, προσευχή, οράματα, περιστρεφόμενοι δερβίσηδες, γιόγκι, Ινδιάνοι που τρυπιούνται στον Χορό του Ήλιου, ρέιβ πάρτι κ.λπ. είναι εκδηλώσεις του Εαυτού, αντίθετα το Εγώ μισεί τον Εαυτό, αναστέλλει την εξέλιξή μας, με έναν λόγο δημιουργεί την Αντίσταση που επιτίθεται στον αφυπνισμένο δημιουργό.

Πηγή: Lifo.gr

Μολιέρος, Molière, (15 Ιανουαρίου 1622 - 17 Φεβρουαρίου 1673)

2012-01-15T08:36:00.004+02:00

Η φυσική νοημοσύνη δεν μπορεί να νικήσειτην φυσική ηλιθιότητα.

Μολιέρος

Ο Μολιέρος (κανονικό όνομα Jean-BaptistePoquelin – Ζαν-Μπατίστ Ποκλέν),ήταν Γάλλος θεατρικός συγγραφέας, διευθυντήςθεάτρου και ηθοποιός. Οι Γάλλοι τον θεωρούν ως τον καλύτερο κλασσικό ποιητήτους, ενώ για πολλούς είναι και ο καλύτερος Γάλλος λογοτέχνης. Μπόρεσε καιέφερε την κωμωδία σε ίση θέση με την τραγωδία, και αυτό είναι το μεγαλύτεροκατόρθωμά του. Ανήκε στο καλλιτεχνικό κίνημα του κλασσικισμού.

Ο Μολιέρος ήταν ο μεγαλύτερος γιος ενόςέμπορου υφασμάτων στο Παρίσι, ο οποίος έγινε το 1631 βασιλικός διακοσμητής.Έτσι, ο πατέρας του Μολιέρου τον προόριζε να γίνει θαλαμηπόλος του βασιλιά.Φοίτησε σε ένα Ιησουητικό κολέγιο στο Παρίσι. Την πρώτη του επαφή με το θέατροτην έκανε μαζί με τον παππού του, ο οποίος αγαπούσε το θέατρο.

Στα 16 του χρόνια έφυγε να σπουδάσει νομικήστην Ορλεάνη. Όταν επέστρεψε στο Παρίσι έγινε δικηγόρος. Το 1642 γνώρισε μίαηθοποιό, την Μαντλέν Μπεζάρ (Madeleine Bejart), η οποία ενίσχυσε την αγάπη τουγια το θέατρο. Ο πατέρας του όμως ήταν αντίθετος προς το θέατρο. Έτσι, το 1643ο Μολιέρος αναγκάστηκε να παρατήσει το επάγγελμα του δικηγόρου και ίδρυσε μαζίμε τους αδερφούς της ερωμένης του και μαζί με μερικούς άλλους κωμικούς ένανθεατρικό θίασο. Αυτός ο θίασος μετά από τις πρώτες αποτυχίες (είχε καταλήξεικαι σε χρεοκοπία για μια στιγμή) άρχισε να παρουσιάζει επιτυχίες στην Δυτικήκαι στην Νότια Γαλλία. Ο Μολιέρος όμως άρχισε μόλις το 1665 να γράφει δικά τουθεατρικά έργα.

Το 1658 ο Μολιέρος επέστρεψε στο Παρίσι καιάρχισε να έχει επαφές με τον αδερφό του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄. Προσκλήθηκε ναπαρουσιάσει μερικά έργα στην βασιλική αυλή. Την ίδια περίοδο άρχισε να γίνεταισιγά σιγά διάσημος. Το 1659 εμφανίστηκε το έργο του "Οι γελοίες κομψέςκυρίες", το οποίο έκανε θραύση και κέρδισε αμέσως την εμπιστοσύνη τουβασιλιά.

Η επόμενη πολύ μεγάλη επιτυχία ήταν το 1662το θεατρικό έργο "Το σχολείο των γυναικών". Ο βασιλιάς, βλέποντας τηνμεγάλη επιτυχία του Μολιέρου, άρχισε να τον ενισχύει οικονομικά.

Τον Μάιο του 1664 ο Μολιέρος, που είχεγίνει διευθυντής του θεατρικού θίασου του βασιλιά, διοργάνωσε μιαφαντασμαγορική γιορτή στους κήπους των Βερσαλλιών, όπου παρουσίασε 4 νέαθεατρικά κομμάτια: την Πριγκίπισσα της Ελίδας (La Princesse d'Élide), τον Γάμομε το στανιό,τους Εκνευριστικούς και τον Ταρτούφο (Le Tartuffe). Η τελευταίααυτή κωμωδία, ο Ταρτούφος, είχε ήδη αρχίσει να προκαλεί την έντονη κριτική καιτις αντιδράσεις μερικών ευγενών της Αυλής πριν ακόμη γίνει η πρώτη επίσημηπαρουσίαση.

Ο Μολιέρος γράφει τον Ταρτούφο το 1664, σεηλικία 43 χρονών. Προτού τον τελειώσει, ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ τον επιστρατεύει γιανα συνεργαστεί με το συνθέτη Λουλύ και το σκηνογράφο Βιγκαρίνι σε μιαφαντασμαγορική φιέστα στις Βερσαλλίες. Ο ίδιος ο Μολιέρος υποδύεται το θεόΠάνα, σκαρφαλωμένος σ΄ ένα τεράστιο μαγικό βουνό. Τη στερνή μέρα της γιορτήςπαρουσιάζει, σαν επίλογο, τις τρεις πρώτες πράξεις απ΄ τον Ταρτούφο. Ο βασιλιάςτον έχει ωστόσο προειδοποιήσει: «Μην τα βάζεις με τους θρησκόληπτους. Θα σεφάνε».Η κωμωδία είχε ως βασικό πρωταγωνιστή έναν επιφανειακά πολύ θρησκομανήάνθρωπο,ο οποίος όμως στην πραγματικότητα ήταν ένας απατεώνας που επιδίωκεδύναμη.

Μετά την παρουσίαση ξέσπασε μεγάληαγανάκτηση στην "παλαιά αυλή",στους ευγενείς δηλαδή που ήταν μεγάλησε ηλικία και αναπολούσαν τις μέρες πριν το 1661, πριν αναλάβει την εξουσία οΛουδοβίκος ΙΔ΄, τότε δηλαδή που είχαν πολιτική δύναμη. Ο Λουδοβίκος ΙΔ΄, αν καικατηγορηματικός απέναντι στην στάση των ευγενών αυτών, κάτω από την μεγάληπίεση τους αναγκάστηκε να απαγορεύσει επίσημα κάθε παρουσίαση του θεατρικούαυτού έργου.

Τα επόμενα χρόνια του Μολιέρου πέρασαν μετον διαρκή και επίμονο αγώνα του για τον Ταρτούφο. Παρολ' αυτά ο βασιλιάςσυνέχισε να υποστηρίζει το Μολιέρο και μάλιστα το καλοκαίρι του 1665 αύξησε τοεπίδομα του προς αυτόν από τις 1000 στις 6000 λίβρες, ενώ ο θεατρικός θίασοςτου οποίου ηγούνταν ο Μολιέρος μετονομάστηκε στον επίσημο θεατρικό θίασο τουβασιλιά. Αυτά τα δύο ευχάριστα γεγονότα συνέβησαν αμέσως μετά την γέννηση τηςκόρης του, η οποία έμελλε να είναι η μόνη που θα επιζούσε από τα παιδιά τουΜολιέρου.

Το καλοκαίρι του 1667 ο Μολιέρος ανέλαβεμια επεξεργασμένη έκδοση του Ταρτούφου, την οποία μετονόμασε Ο Απατεώνας. όμωςο πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου του Παρισιού αντέδρασε άμεσα με μίααπαγόρευση του κομματιού,ενώ ο αρχιεπίσκοπος του Παρισιού απείλησε τον Μολιέροακόμη και με αφορισμό. Ο βασιλιάς όμως επέτρεψε να γίνει η παρουσίαση τουθεατρικού έργου ιδιωτικά από τον αδελφό του.

Μόλις στις 5 Φεβρουαρίου 1669, όταν η"παλιά Αυλή" είχε αποδυναμωθεί τελείως,και ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ κρατούσεστα χέρια του γερά τα ηνία της γαλλικής κυβέρνησης, μπόρεσε ο Μολιέρος χωρίςκανένα πρόβλημα πλέον και χωρίς αντιδράσεις, κριτικές και αφορισμούς, ναπαρουσιάσει επίσημα την θεατρική κωμωδία Ταρτούφος ή ο απατεώνας(Tartuffe, oul'Imposteur), με τεράστια επιτυχία.

Εν τω μεταξύ ξαναασχολήθηκε με το θέμα τηςυποκρισίας: στα τέλη του 1664,μετά την πρώτη απαγόρευση του Ταρτούφου,συνέγραψετον Δον Ζουάν, μία κωμωδία με θέμα έναν αριστοκράτη απατεώνα γυναικών, που στοτέλος καταλήγει στην κόλαση. Τον Ιούνιο του 1666 ο Μολιέρος εξέδωσε την κωμωδίαΟ Μισάνθρωπος(Le Misanthrope), μία σάτιρα σχετικά με την υποκριτική ευγένειακαι την ανέντιμη κολακεία στην βασιλική αυλή αλλά και στα σαλόνια του Παρισιού.Η ασυνήθιστα έντονα αυτοβιογραφικά αποτυπωμένη φιγούρα του Άλκεστου, τουπρωταγωνιστή του Μισάνθρωπου, αντικατοπτρίζει την απέχθεια του Μολιέρου και τηνμη θέληση του να ενταχθεί στη ζωή της βασιλικής αυλής, όπου κυριαρχούσε τοψεύδος, η υποκρισία, οι ίντριγκες και η κολακεία.

Το 1668,μετά την δεύτερη απαγόρευση τουΤαρτούφου,ο Μολιέρος για πρώτη φορά εξέφρασε σιγανή κριτική στον προστάτη τουκαι μαικήνα του θεάτρου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄, στο έργο του Αμφιτρύωνας(Amphitryon).

Μια από τις πιο γνωστές στιγμές της ζωήςτου Μολιέρου είναι και η τελευταία του η οποία έγινε θρύλος. Ο Μολιέρος δενπέθανε, όπως πιστεύεται, πάνω στη σκηνή. Κατά τη διάρκεια στης παράστασης «Οκατά φαντασίαν ασθενής» κατέρρευσε στην σκηνή βήχοντας και αιμορραγώντας καιπαρά τις πιέσεις του βασιλιά Λουδοβίκου XIV για ξεκούραση, εκείνος συνέχισε ναπαίζει μέχρι το τέλος του έργου. Ύστερα από αυτό κατέρρευσε ξανά έχονταςμεγαλύτερη αιμορραγία αυτή τη φορά και πέθανε λίγες ώρες αργότερα στο σπίτιτου. Ενταφιάστηκε χωρίς χριστιανική κηδεία και όντας ηθοποιός απαγορευόταν εκνόμου να ταφεί στο ιερό χώμα ενός νεκροταφείου. Η σύζυγός του ζήτησε από τοβασιλιά Λουδοβίκο XIV να επιτρέψει μια απλή τελετή αργά τη νύχτα. Εκείνοςδέχτηκε και ο Μολιέρος τοποθετήθηκε στο μέρος του νεκροταφείου που προοριζότανγια τα αβάπτιστα βρέφη. Σε ‘κείνη την μυστική κηδεία παραβρέθηκαν πάνω από 800άτομα. Το 1792 τα οστά του μεταφέρθηκαν στο μουσείο μνημείων της Γαλλίας και το1817 μεταφέρθηκαν στο νεκροταφείο Le Père Lachaise. Λέγεται πως τη νύχτα πουπέθανε, ο Μολιέρος φορούσε πράσινα ρούχα και έκτοτε υπάρχει η προκατάληψη πωςτο πράσινο χρώμα φέρνει κακοτυχία στους ηθοποιούς.

Πηγή: Βικιπαίδεια

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ «ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ»

2012-01-14T00:22:00.002+02:00

Οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ σας προσκαλούν στο art bar ποιήματα και εγκλήματα Αγίας Ειρήνης 17 (μεταξύ Αθηνάς και Αιόλου), Μοναστηράκι τη Δευτέρα 23 Ιανουαρίου και ώρα 20.30
στην παρουσίαση της νουβέλας της
ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ "Το δέντρο της Αμαλίας"
από την ποιήτρια Μιράντα Ποτηριάδου.

Αποσπάσματα θα διαβάσει η δασκάλα λόγου Κατερίνα Βλάχου και ο ηθοποιός Μανώλης Γιούργος.

Η Γεωργία Δεληγιαννοπούλου θα τραγουδήσει με την κιθάρα της.

Εκποίηση – Παζάρι Βιβλίου 2012. Πλατεία Κλαυθμώνος από 20/1 έως 8/2/2012.

2012-01-14T00:14:00.003+02:00

Εκποίηση – Παζάρι Βιβλίου 2012. Πλατεία Κλαυθμώνος από 20/1 έως 8/2/2012.

Ώρες λειτουργίας καθημερινά και Κυριακές από τις 10 το πρωί έως 10 το βράδυ.

Η ΕΚΠΟΙΗΣΗ – ΠΑΖΑΡΙ ΒΙΒΛΙΟΥ 2012 οργανώνεται από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βιβλίου (Σ.ΕΚ.Β.) και το Επαγγελματικό Σωματείο Εκδοτών – Βιβλιοπωλών Ελλάδος (Ε.Σ.Ε.Β.Ε.)

150 εκδότες εκποιούν 500.000 βιβλία σε τιμές που αρχίζουν από 0,50 ευρώ, στην μεγαλύτερη και πιο οργανωμένη εκποίηση βιβλίου.

Σε θερμαινόμενη σκεπαστή κατασκευή σε χώρο 1000 τετραγωνικών μέτρων στην καρδιά της Αθήνας, στην πλατεία Κλαυθμώνος.

Μπορείτε να βρείτε βιβλία όλων των ειδών σε απίστευτα χαμηλές τιμές. Οι εκπτώσεις των βιβλίων στην εκποίηση παζάρι αρχίζουν από 70% και σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνουν και το 90%.

Ο μοναδικός περιορισμός είναι τα βιβλία που εκποιούνται να έχουν εκδοθεί μέχρι και το 2006 και όχι αργότερα. Δηλαδή δεν υπάρχουν βιβλία που εκδόθηκαν το 2007 η το 2008.

Με ελάχιστα χρήματα μπορεί κανείς να προμηθευτεί βιβλία – δεν υπάρχει κανένας περιορισμός στο ποσό η την ποσότητα αγοράς – μπορεί κανείς να προμηθευθεί ακόμη και ένα βιβλίο αξίας 0,50 ευρώ.

Σε αυτό το τεράστιο πλήθος βιβλίων είναι σίγουρο πως ο καθένας θα βρει πολλά βιβλία που τον ενδιαφέρουν και που δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί πως θα τα βρει σε τόσο χαμηλή τιμή.

Η εκδήλωση ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΠΑΖΑΡΙ ΒΙΒΛΙΟΥ μόνο μια φορά τον χρόνο και μόνο για το χρονικό διάστημα των 20 ημερών στην πλατεία Κλαυθώνος.

Στην διάθεση σας για οποιαδήποτε άλλη πληροφορία η διευκρίνιση.
Ε.Σ.Ε.Β.Ε.: Επαγγελματικό Σωματείο Εκδοτών – Βιβλιοπωλών Ελλάδος
Μαυρομιχάλη 1, 106 79, Αθήνα, Τηλ.: 2103637426, Fax: 210 3630669
e-mail:info@esebe.grΑυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε./ http://www।esebe.

Πηγή:paspif।gr

Γιάννης Κότσιρας - Ανάθεμά σε

2012-01-13T11:46:00.001+02:00

Στίχοι: Παντελής Θαλασσινός

Μουσική: Παντελής Θαλασσινός

Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός

Σ' έχω ώρες ώρες μα το Θεό

τόσο πολλή ανάγκη

που τρέχουν απ' τα μάτια μου

θάλασσες και πελάγη

Στείλε ένα γράμμα μια συλλαβή

αν έχεις το Θεό σου

που κρέμομαι απ' τα χείλη σου

κι είμαι στο έλεός σου

Ανάθεμά σε δε με λυπάσαι

που καίγομαι και λιώνω

που μ' έκανες και σ' αγαπώ

και τώρα μαραζώνω

Κλειδώθηκαν οι σκέψεις μου

μες στου μυαλού τα υπόγεια

αχ πόσα θέλω να σου πω

και δεν υπάρχουν λόγια

Ανάθεμά σε δε με λυπάσαι

που καίγομαι και λιώνω

που μ' έκανες και σ' αγαπώ

και τώρα μαραζώνω

Η μόλις μουσική, Ορέστης Αλεξάκης

2012-01-13T08:34:00.001+02:00

Μην απορείς που δυσανασχετώ

ν’ ακολουθώ τα βήματά σου Μνήμη

Γνωρίζω την αλήθεια τι ωφελεί

αδιάκοπα σ’ αυτήν να μ’ επιστρέφεις;

Για ποιο σκοπό ο χορός των ερειπίων;

Η επαναβίωση τόσων χωρισμών;

Η εκταφή του ενταφιασμένου χρόνου;

Σώπασε … σώπασε .. η ψυχή κοιμάται

Μην την ξυπνάς … κουράστηκε να ελπίζει

Κουλουριασμένη μέσα στον εαυτό της

έχει αφεθεί στη μόλις μουσική

που η αίσθηση του μάταιου αναδίδει

Aπό τη συλλογή Το άλμπουμ των αποκομμάτων, 2009

Δημήτριος Αλ. Ξηντάρας, "Οι θεματοφύλακες τις Ανθρώπινης Υπόστασης", Εκδόσεις Βλάσση

2012-01-12T08:50:00.001+02:00

Πρόσκληση

Ο Εκδοστικός Οίκος " Αδελφοί Βλάσση" σας προσκαλεί
στη παρουσίαση του βιβλίου του Δημητρίου Αλ. Ξηντάρα:

"Οι θεματοφύλακες της Ανθρώπινης Υπόστασης"
την Τρίτη 24 Ιανουαρίου 2012, στις 7.00 μ.μ.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί
στο Φιλολογικό Σύλλογο "Παρνασσός" (αίθουσα Κωστή Παλαμά)
Πλατεία Αγ. Γεωργίου Καρύτση 8.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

Άννα Μαρία Βλάσση Εκδότρια, Αθανάσιος Παπάς Ομ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών
Πέτρος Ορφανός Σχολικός Σύμβουλος και ο Συγγραφέας

Θα ακολουθήσει δεξίωση

Η παρουσίασή σας θα μας τιμήσει ιδιαίτερα

Ε΄ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΟΛΟΓΙΑΣ Η Ποιητική του τοπίου

2012-01-12T08:40:00.003+02:00

Ε΄ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ
ΓΕΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΟΛΟΓΙΑΣ

Η Ποιητική του τοπίου

Σε συνεργασία με το
ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ / ΕΘΝΙΚΟ ΊΔΡΥΜΑ ΕΡΕΥΝΩΝ

Πρόγραμμα
«Νεοελληνική Γραμματολογία και Ιστορία των Ιδεών (18ος-20ός αι.)»
Με την ευγενική υποστήριξη
ΊΔΡΥΜΑ ΙΩΑΝΝΟΥ Φ. ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΡΓΑΣΙΩΝ
Αθήνα, 19-22 Ιανουαρίου 2012
Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, αμφιθέατρο «Λεωνίδας Ζέρβας»
Βασιλέως Κωνσταντίνου 48, Αθήνα2

Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2012
(απόγευμα)
17.00΄ Προσέλευση συνέδρων
17.30’ Έναρξη εργασιών του συνεδρίου
17.30΄-17.50΄ Χαιρετισμοί
17.50΄-18.30΄ Εναρκτήρια ομιλία, τιμητική για το έργο του Κώστα
Στεργιόπουλου, επίτιμου προέδρου της Ελληνικής Εταιρείας
Γενικής και Συγκριτικής Γραμματολογίας.
Έρη ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ, Τοπία του ήλιου και του φεγγαριού.
18.30΄-19.00΄ Διάλειμμα
Πρόεδρος: Ελένη ΠΟΛΙΤΟΥ-ΜΑΡΜΑΡΙΝΟΥ
19.00΄-19.20΄ Ζ.Ι. ΣΙΑΦΛΕΚΗΣ, Ο δυνατός κόσμος της αναπαράστασης του
λογοτεχνικού τοπίου.
19.20΄-19.40΄ Γεώργιος ΞΗΡΟΠΑΪΔΗΣ, Τόποι και τοπία του Υψηλού: Kant,
Friedrich, Kleist.
19.40΄-19.55΄ Συζήτηση
19.55΄-20.15΄ Αικατερίνη ΔΟΥΚΑ-ΚΑΜΠΙΤΟΓΛΟΥ, Το ελληνικό τοπίο στην ποίηση
του Byron.
20.15΄-20-35΄ Δημήτρης ΑΓΓΕΛΑΤΟΣ, Συγκριτική Ποιητική: Η εικονοποίηση του
τοπίου στην πεζογραφία και τη ζωγραφική. Τα παραδείγματα του
Παπαδιαμάντη και του Cézanne.
20.35΄-20.50΄ Συζήτηση

Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2012
(πρωί)
Πρόεδρος: Αναστασία ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ
09.30΄-09.50΄ Γιώργος ΒΑΡΣΟΣ, Πολύτροπα τοπία: μεταφραστικοί
ανασχηματισμοί ομηρικών εικόνων.
09.50΄-10.10΄ Κατερίνα ΚΑΡΑΚΑΣΗ, Οι Κήποι του Διαφωτισμού ως Ετεροτοπίες.
Δύο παραδείγματα: Rousseau: Julie ou la Nouvelle Héloïse και
Goethe: Wahlverwandtschaften.3
10.10΄-10.25΄ Συζήτηση
10.25΄-10.45΄ Νικόλαος ΜΑΥΡΕΛΟΣ, Το ανατολίτικο αστικό τοπίο (κτίρια και
άνθρωποι) και η αναπαράστασή τους στον Νικόλαο
Μαυροκορδάτο (Φιλοθέου Πάρεργα) και στον Μοντεσκιέ
(Περσικές Επιστολές).
10.45΄-11.05΄ Θόδωρος ΚΑΤΣΙΚΑΡΟΣ, Η ποιητική του τοπίου στα έργα
φιλελληνικής έμπνευσης Άγγλων, Γάλλων και Γερμανών
λογοτεχνών.
11.05΄-11.20΄ Συζήτηση
11.20΄-12.00΄ Διάλειμμα
Πρόεδρος: Αικατερίνη ΔΟΥΚΑ-ΚΑΜΠΙΤΟΓΛΟΥ
12.00΄-12.20΄ Λύντια ΣΤΕΦΑΝΟΥ, Γεωγραφικοί άξονες ποιημάτων.
12.20΄-12.40΄ Μιχαήλ ΠΑΣΧΑΛΗΣ, Η Ζάκυνθος του Φώσκολου και η Λευκάδα του
Σικελιανού: τεχνικές κατασκευής του γενέθλιου τόπου με δάνεια
αρχαϊκά στοιχεία.
12.40΄-12.55΄ Συζήτηση
12.55΄-13.15΄ Aναστασία ΔΑΣΚΑΡΟΛΗ, Tόπος Πνεύματος – Tοπίο Eνοράσεως. O
Άθως στη γραμματεία ξένων περιηγητών κατά το πρώτο ήμισυ
του 19ου αιώνος.
13.15΄-13.35΄ Ουρανία ΠΟΛΥΚΑΝΔΡΙΩΤΗ, Τόποι μνήμης και η φαντασιακή
αναβίωση του αρχαίου τοπίου.
13.35’-13.50΄ Συζήτηση
Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2012
(απόγευμα)
Πρόεδρος: Ζ.Ι. ΣΙΑΦΛΕΚΗΣ
17.00΄-17.20΄ Αθηνά ΓΕΩΡΓΑΝΤΑ, Η Ζάκυνθος του Κάλβου. Πηγές έμπνευσης από
την αγγλική και τη γαλλική γραμματεία.
17.20΄-17.40΄ Λάμπρος ΒΑΡΕΛΑΣ, Αστικό και επαρχιακό τοπίο στην ελληνική
ηθογραφία: από την αμφιταλάντευση στην επικράτηση του
επαρχιακού.
17.40΄-17.55΄ Συζήτηση
17.55΄-18.15΄ Βίκυ ΠΑΤΣΙΟΥ, Το ηθογραφικό τοπίο στη λογοτεχνία και τη
ζωγραφική: Γεώργιος Δροσίνης, Άγγελος Γιαλλινάς.4
18.15΄-18.35΄ Άννα ΧΡΥΣΟΓΕΛΟΥ-ΚΑΤΣΗ, Το εξωτικό ή ειδυλλιακό τοπίο του
έρωτα. Το λυρικό ταξίδι προς την «ευδαίμονα χώρα».
18.35΄-18.50΄ Συζήτηση
18.50΄-19.10΄ Διάλειμμα
Πρόεδρος: Μιχαήλ ΠΑΣΧΑΛΗΣ
19.10΄-19.30΄ Ελένη ΠΟΛΙΤΟΥ-ΜΑΡΜΑΡΙΝΟΥ, Ποιητική του τοπίου ή τοπία με την
ποιητική λογοτεχνικών γενών και ρευμάτων; Αναπαραστάσεις
τοπίων στη (ρεαλιστική) πεζογραφία και τη (συμβολιστική)
ποίηση.
19.30΄-19.50΄ Χριστίνα ΝΤΟΥΝΙΑ, “Τοπία” της θάλασσας στον Μπωντλαίρ και τον
Καρυωτάκη.
19.50΄-20.10΄ Μάρθα ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗ, Τριαντάφυλλα και ρόδα: η νεωτερικότητα του
τοπίου στην ποίηση του μεσοπολέμου.
20.10΄-20.35΄ Συζήτηση
20.35΄-20.55΄ Σταυρούλα Γ. ΤΣΟΥΠΡΟΥ, Η καλλιτεχνική “ανιδιοτέλεια” στην
«Ποιητική του τοπίου»: ένα λογοτεχνικό κίνημα στις παρυφές ενός
«φυσιολατρικού νατουραλισμού».
20.55΄-21.15΄ Βίκτωρ Κωνσταντίνος ΙΒΑΝΟΒΙΤΣ, Από το τοπίο-πορτρέτο στο
πορτρέτο του τοπίου.
21.15΄-21.30΄ Συζήτηση

Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2012
(πρωί)
Πρόεδρος: Έρη ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
09.30΄-09.50΄ Αικατερίνη ΜΗΤΡΑΛΕΞΗ, Το μοτίβο του ορυχείου και η γραφή της
τέχνης στον ρομαντισμό και στον μοντερνισμό.
09.50΄-10.10΄ Θοδωρής ΧΙΩΤΗΣ, Φάσματα και φαντασμαγορία: αρρώστια και
αστικό τοπίο στον μοντερνισμό.
10.10΄-10.25΄ Συζήτηση
10.25΄-10.45΄ Εύη ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ, Περιδιαβάζοντας το άστυ. Κάφκα και
Μπένγιαμιν.
10.45΄-11.05΄ Αγγελική ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ, Τόποι της νεωτερικότητας στον Τ.Σ.
Έλιοτ και τον Μπένγιαμιν.
11.05΄-11.25΄ Κέλη ΔΑΣΚΑΛΑ, Η λυρική φυσιολατρία της «Γενιάς του 1940» και οι
«βόρειες λογοτεχνίες».5
11.25΄-11.40΄ Συζήτηση
11.40΄-12.00΄ Διάλειμμα
Πρόεδρος: Βίκυ ΠΑΤΣΙΟΥ
12.00΄-12.20΄ Αθηνά ΚΟΡΩΝΗ, Ο αμερικανικός νότος του Τέννεσση Ουίλλιαμς, το
Πίτσμπουργκ του Όγκουστ Ουίλσον και ο Χάρολντ Πίντερ.
12.20΄-12.40΄ Αφροδίτη ΣΙΒΕΤΙΔΟΥ, Η ποιητική του χώρου στο σύγχρονο δράμα.
12.40΄-12.55΄ Συζήτηση
12.55΄-13.15΄ Γιώργος ΦΡΕΡΗΣ, Η ποιητική του τοπίου στο πολεμικό
μυθιστόρημα.
13.15΄-13.35΄ Δημήτρης ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΣ, Le paysage infernal: simple cadre de
l’action ou élément essentiel du récit fantastique et du roman
traitant de la guerre?
13.35’-13.50΄ Συζήτηση
Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2012
(απόγευμα)
Πρόεδρος: Χριστίνα ΝΤΟΥΝΙΑ
17.00΄-17.20΄ Κίρκη ΚΕΦΑΛΕΑ, Η ποιητική του τοπίου στο αφήγημα Το μπαλκόνι
των Σπετσών του Michel Déon.
17.20΄-17.40΄ Διαμάντη ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ, Εσωτερικός τόπος και εξωτερικό
τοπίο στους Έλληνες και Γάλλους υπερρεαλιστές.
17.40΄-17.55΄ Συζήτηση
17.55΄-18.15΄ Αντιγόνη ΒΛΑΒΙΑΝΟΥ, Robert Graves, I Claudius (1934) –
Marguerite Yourcenar, Mémoires d’Hadrien (1951). Από την
κλασική αρμονία του τοπίου στο άναρχο μπαρόκ της ψυχής και
αντιστρόφως.
18.15΄-18.35΄ Εύη ΒΟΓΙΑΤΖΑΚΗ, Η ποιητική του θαλασσινού τοπίου στη
νεωτερική λογοτεχνία του 20ού αιώνα: J. Joyce, T.S. Eliot, Γ.
Σεφέρης και Ν. Γ. Πεντζίκης.
18.35΄-18.50΄ Συζήτηση
18.50΄-19.10΄ Διάλειμμα6
Πρόεδρος: Δημήτρης ΑΓΓΕΛΑΤΟΣ
19.10΄-19.30΄ Θανάσης ΑΓΑΘΟΣ, Κύπρον, ου μ' εθέσπισεν... : το ποιητικό τοπίο
του Σεφέρη στη μεγάλη οθόνη.
19.30΄-19.50΄ Ευριπίδης ΓΑΡΑΝΤΟΥΔΗΣ, Η ποιητική του τοπίου από τον
κινηματογράφο στην ποίηση: ο Clarence Brown, ο Αναστάσιος
Δρίβας και η «συντριμμένη» Greta Garbo.
19.50΄-20.05΄ Συζήτηση
20.05΄-20.25΄ Maria VAMVOURI RUFFY, Η ποιητική του τοπίου σε ποιήματα για
τον εμφύλιο σπαραγμό: Antonio Machado, W.B. Yeats και Τάκης
Σινόπουλος.
20.25΄-20.45΄ Κατερίνα ΚΑΡΑΤΑΣΟΥ, «And all […] a twilight piece». Η γνώση και η
ενέργεια του λόγου για το τοπίο στο είδος του δραματικού
μονολόγου.
20.45΄-21.05΄ Τζίνα ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ / Ελευθέριος ΜΥΣΤΑΚΑΣ / Αλίκη ΤΣΟΤΣΟΡΟΥ, Η
λειτουργία του τοπίου στους ποιητές και τους ζωγράφους της
Γενιάς του 1930 ως locus amoenus.
21.05΄-21.20΄ Συζήτηση

Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2012
(πρωί)
Πρόεδρος: Ευριπίδης ΓΑΡΑΝΤΟΥΔΗΣ
09.30΄-09.50΄ Κωνσταντίνα ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ, Τόπος και τοπίο ως πρωταγωνιστές
στην ελληνική και την ιταλική μεταπολεμική λογοτεχνία.
Παραδείγματα από την ηπειρωτική και τη σικελική πεζογραφία.
09.50΄-10.10΄ Τιτίκα ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΙΑ, Το τοπίο ως γλώσσα ή γραφές της εξορίας.
Μέλπω Αξιώτη και Χόρχε Σεμπρούν.
10.10΄-10.25΄ Συζήτηση
10.25΄-10.45΄ Απόστολος ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, Παρισινό μετρό, γραμμή 14
(Bibliothèque F. Mitterrand – Madeleine): από το υπόγειο αστικό
τοπίο στο δαίδαλο της Θεωρίας.
10.45΄-11.05΄ Όλγα ΛΑΣΚΑΡΙΔΟΥ, Η φωτογραφική ματιά στο τοπίο. Το
παράδειγμα της σύγχρονης ποίησης.
11.05΄-11.20΄ Συζήτηση
11.20΄-12.00΄ Διάλειμμα7
Πρόεδρος: Αντιγόνη ΒΛΑΒΙΑΝΟΥ
12.00΄-12.20΄ Λίζα ΜΑΜΑΚΟΥΚΑ, Αστικά τοπία ως σκηνικά μεταφυσικών λοιμών:
Από την Πανούκλα του Αλμπέρ Καμύ και Το Κοράκι του Στήβεν
Κινγκ ως το Graffito του Παύλου Μάτεσι.
12.20΄-12.40΄ Aναστασία ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ, Χώρος, μνήμη και ταυτότητα στα έργα
Πού να κρυφτείς (2010) της Αμάντας Μιχαλοπούλου και
Austerlitz (2001) του W. G. Sebald.
12.40΄-12.55΄ Συζήτηση
12.55΄-13.15΄ Ελένα ΚΟΥΤΡΙΑΝΟΥ, Η ποιητική του τοπίου στο έργο των Οδυσσέα
Ελύτη και Octavio Paz.
13.15΄-13.35΄ Λητώ ΙΩΑΚΕΙΜΙΔΟΥ, Από το μελαγχολικό στο κραυγαλέο: η ποιητική
της εικόνας στο εξπρεσιονιστικό τοπίο.
13.35’-13.50΄ Συζήτηση
13.50΄ Ουρανία ΠΟΛΥΚΑΝΔΡΙΩΤΗ, Κλείσιμο των εργασιών του Συνεδρίου.8
Επιστημονική Επιτροπή
ΕΛΕΝΗ ΠΟΛΙΤΟΥ-ΜΑΡΜΑΡΙΝΟΥ, Ομότιμη Καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας του Τμήματος
Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ζ. Ι. ΣΙΑΦΛΕΚΗΣ, Καθηγητής Συγκριτικής Φιλολογίας και Θεωρίας της Λογοτεχνίας στον Τομέα
Νεοελληνικής Φιλολογίας / Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
ΈΡΗ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ, Καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας στον Τομέα Νεοελληνικής
Φιλολογίας / Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
ΟΥΡΑΝΙΑ ΠΟΛΥΚΑΝΔΡΙΩΤΗ, Κύρια ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών του Εθνικού
Ιδρύματος Ερευνών • Πρόεδρος του Δ.Σ. της ΕΕΓΣΓ.
ΒΙΚΥ ΠΑΤΣΙΟΥ, Καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής
Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθηνών • Αντιπρόεδρος του Δ.Σ. της ΕΕΓΣΓ.
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΓΑΡΑΝΤΟΥΔΗΣ, Αναπληρωτής Καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας στον Τομέα
Νεοελληνικής Φιλολογίας / Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών • Γενικός
Γραμματέας του Δ.Σ. της ΕΕΓΣΓ.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Γερμανικής Λογοτεχνίας 19ου και 20ού
αιώνα στο Τμήμα Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών • Ταμίας του
Δ.Σ. της ΕΕΓΣΓ.
ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΒΛΑΒΙΑΝΟΥ, Λέκτορας Ιστορίας Ευρωπαϊκής Λογοτεχνίας (υπό διορισμό), ΕΑΠ • Ειδική
Γραμματέας του Δ.Σ. της ΕΕΓΣΓ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΓΓΕΛΑΤΟΣ, Καθηγητής Νεοελληνικής Φιλολογίας και Θεωρίας της Λογοτεχνίας στο
Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών • Μέλος του Δ.Σ. της ΕΕΓΣΓ.
ΑΛΙΚΗ ΤΣΟΤΣΟΡΟΥ, ΕΕΔΙΠ Διδασκαλείου Νέας Ελληνικής της Φιλοσοφικής Σχολής του
Πανεπιστημίου Αθηνών • Μέλος του Δ.Σ. της ΕΕΓΣΓ.
Οργανωτική Επιτροπή
ΟΥΡΑΝΙΑ ΠΟΛΥΚΑΝΔΡΙΩΤΗ (Πρόεδρος) • ΒΙΚΥ ΠΑΤΣΙΟΥ (Αντιπρόεδρος) • ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΓΑΡΑΝΤΟΥΔΗΣ
(Γενικός Γραμματέας) • ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ (Ταμίας) • ΑΝΤΙΓΟΝ

ΥΠΑΡΧΟΥΝΕ ΥΠΟΓΕΙΕΣ ΛΙΜΝΕΣ, ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

2012-01-11T08:24:00.002+02:00

ΥΠΑΡΧΟΥΝΕ ΥΠΟΓΕΙΕΣ ΛΙΜΝΕΣ, υπόγειοι ποταμοί

που τίποτε δεν αντικαθρεφτίζουν (αστέρια ή φεγγάρια)

ούτε και κατοικούνται ή διαπλέονται από τίποτε

(ψάρια ή σκάφη). Υπάρχουνε, απλώς, κάτω

απ' τα πόδια μας. Κάποτε κάποτε, τροφοδοτούν

κάποιο πηγάδι, κάποια πηγή, δροσίζουνε τα σπλάχνα

και το μέτωπό μας. Τόσο ταπεινά, τόσο αθόρυφα

βγαίνουν στην επιφάνεια αυτές οι υπόγειες δυνάμεις.

Aπό τη συλλογή Στο Υπόγειο, εκδόσεις Νεφέλη 2004

ΘΕΛΩ ΜΟΝΑΧΑ, ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ

2012-01-11T08:21:00.000+02:00

Δε θέλω να ξέρω κανόνες για την Ποίηση

ούτε τι γράφουνε γ’ αυτήν

οι σπουδασμένοι.

Θέλω μονάχα

να με απορροφάει

όλο να με απορροφάει η μουσική

για να μπορώ μέσα στα ποιήματά μου

να σωπαίνω.

Από το βιβλίο: Χρίστος Λάσκαρης, «Ποιήματα», εκδόσειςΓαβριηλίδης, Αθήνα 2004

Λιγότερες οι νέες εκδόσεις βιβλίων, πολλές οι οφειλές

2012-01-10T00:01:00.002+02:00

ΒΙΒΛΙΟ. Ηταν διαφορετικές αυτές οι γιορτές. Και στον χώρο του βιβλίου. Ο μειωμένος ρυθμός των νέων εκδόσεων ήταν φανερός διά γυμνού οφθαλμού. Δεν ήταν μόνο οι τίτλοι που μειώθηκαν. Φανερά μειωμένη ήταν και η κίνηση στα βιβλιοπωλεία - ζωντάνεψε κάπως τις δύο τελευταίες εβδομάδες.

Στα δύο αντικειμενικά προβλήματα, απόρροια του συνολικά συγκρατημένου έως συμπιεσμένου ρυθμού στην κατανάλωση, προστίθενται και άλλα. Οτι, για παράδειγμα, οι εκδότες, παρότι γνωρίζουν ότι τα βιβλία που τοποθέτησαν στα βιβλιοπωλεία κινήθηκαν και πουλήθηκαν, δεν βλέπουν έσοδα στα ταμεία. Γιατί τα περισσότερα βιβλιοπωλεία πληρώνουν με ρυθμό... στάγδην! Με μικρές δόσεις και σε άτακτα χρονικά διαστήματα. Πολλοί εκδότες έχουν αρχίσει να δίνουν μόνο μετρητοίς ή σταμάτησαν τη συνεργασία τους με κάποια βιβλιοπωλεία. Και από εκεί ακριβώς ξεκινάει ο φαύλος κύκλος που μεταφέρεται σε όλο τον εκδοτικό κλάδο: τα βιβλιοπωλεία χρωστούν πολλά χρήματα στους εκδότες, οι εκδότες δεν έχουν ρευστό για τις υποχρεώσεις τους -κάποιοι ήδη έχουν κάνει στάση πληρωμών στους υπαλλήλους και τους συνεργάτες τους- η μειωμένη ρευστότητα αντανακλάται και στον μελλοντικό εκδοτικό προγραμματισμό κ. ο. κ. Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι ελάχιστοι εκδότες έχουν σχεδιάσει τον προγραμματισμό του α΄ εξαμήνου του 2012. «Να βγάζουμε βιβλία χωρίς να εισπράττουμε τίποτα;» αναρωτήθηκε ένας παλιός εκδότης στην Αθήνα.

Τα δικαιώματα

Η μάχη επιβίωσης αλλά και και η μάχη κυριαρχίας στο νέο τοπίο δεν αφορά μόνο τις πωλήσεις. Αφορά και τους συγγραφείς, δηλαδή το προφίλ και τα ξένα δικαιώματα. Κι εκεί φαίνεται ότι δίνονται μικρές, αλλά σκληρές μάχες. Οι εκδόσεις «Ψυχογιός» φαίνεται ότι διεκδικούν και ήδη έχουν πάρει μεγάλα ξένα ονόματα, επενδύοντας, όπως φαίνεται, σε μεγάλα ξένα ονόματα στα ιδιότυπα χρηματιστήρια των ξένων δικαιωμάτων. Ανάμεσά τους είναι τα αποκλειστικά δικαιώματα των βιβλίων του Ουμπέρτο Εκο, του Σκανδιναβού Στιγκ Λάρσον, του Πίτερ Κάρεϊ, ενώ μόλις τον περασμένο Νοέμβριο ανακοίνωσε την απόκτηση του δημοφιλούς Ιάπωνα συγγραφέα Χαρούκι Μουρακάμι και την έκδοση (το φθινόπωρο του 2012) του τελευταίου μεγάλου έργου του, με τον ευρηματικό τίτλο «1Q84», που πούλησε σε ένα μήνα 1 εκατ. αντίτυπα στην Ιαπωνία.

Το 2012 θα αλλάξει το τοπίο και στον χώρο του πολιτισμού। Φαίνεται ότι το βιβλίο είναι από τους πιο ευπαθείς τομείς και οι εξελίξεις ίσως έρθουν σύντομα από εκεί.

Πηγή: kathimerini

Δύο ψεύτικοι συναγερμοί πριν από τη μεγάλη ληστεία στην Πινακοθήκη

2012-01-09T16:05:00.002+02:00

Ένας άνδρας ψηλός και αδύνατος, που δεν είχε καλυμμένα ταχαρακτηριστικά του και φορούσε σκούρα ρούχα, περιγράφεται ως ο δράστης τηςμεγάλης κλοπής των ελαιογραφιών «Γυναικείο Κεφάλι» του Πάμπλο Πικάσο -πρόκειται για το μοναδικό έργο του ζωγράφου που διαθέτει η Εθνική Πινακοθήκη,το οποίο είχε δωρήσει ο ίδιος το '49, δέκα χρόνια αφότου το φιλοτέχνησε - και«Μύλος» του ολλανδού Πιετ Μοντριάν και ένα έργο σε χαρτί του ιταλού GuglielmoCaccia (Moncalvo) σήμερα τα ξημερώματα από την Εθνική Πινακοθήκη.

Ο δράστης εγκατέλειψε μέσα στην πινακοθήκη έναν χαρτοκόπτημε τον οποίο ίσως έκοψε το περίγραμμα των δύο πινάκων, καθώς και ενός ακόμηέργου του Μοντριάν - πρόκειται για το «Τοπίο», τον δεύτερο Μοντριάν τηςΠινακοθήκης -, το οποίο σκόπευε να αφαιρέσει, αλλά εγκατέλειψε μέσα στο κτίριοόταν έγινε αντιληπτός από τον φύλακα.

Οι αξιωματικοί της ΕΛΑΣ μιλούν για την δράση διεθνούςκυκλώματος και εξετάζουν το ενδεχόμενο η κλοπή να σχετίζεται με αντίστοιχοπεριστατικό που σημειώθηκε τον Μάιο του 2010 από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Παρίσι με στόχο πέντε πίνακες του Πικάσο και τουΜατίς συνολικής αξίας περίπου 100 εκ ευρώ!

Η μεγάλη κλοπή της Αθήνας θα μπορούσε, ίσως, να είχεαποφευχθεί αν υπήρχε καλύτερη εκτίμηση των δύο εξωτερικών συναγερμών πουσήμαναν στην Εθνική Πινακοθήκη, ο πρώτος στις 8.00 η ώρα το βράδυ της Κυριακήςκαι ο δεύτερος λίγη ώρα αργότερα. Και οι δύο θεωρήθηκαν «άνευ σημασίας» και δενοδήγησαν σε καμία ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας.

Παρότι ο εσωτερικός ιδιωτικός φρουρός, που είχε βάρδια στηνΠινακοθήκη επικοινώνησε με το επιχειρησιακό κέντρο της εταιρείας security, ηοποία έχει αναλάβει τη φύλαξη μόλις χτύπησε και σ' αυτήν ο συναγερμός, όπως καιστην Αμεση Δράση, που μετέβη στην Πινακοθήκη, το περιστατικό αποδόθηκε σε...πουλιά, που είχαν χτυπήσει στα παράθυρα με αποτέλεσμα την ενεργοποίησή του!

Εκ των υστέρων οι αξιωματικοί της ΕΛΑΣ εκτιμούν ότι στηνπραγματικότητα επρόκειτο για κινήσεις αντιπερισπασμού των δραστών, είτε απλώςγια αποτυχημένες προσπάθειές τους να απομονώσουν τα καλώδια του εξωτερικούσυναγερμού. Τελικά οι ληστές παραβίασαν μια γυψοσανίδα στην πλευρά όπουβρίσκεται η καφετέρια της πινακοθήκης και πέρασαν από εκεί στην αίθουσα όπουβρίσκονταν τα έργα.

Όταν τελικά γύρω στις 4.45 τα ξημερώματα ξαναπτύπησε οεσωτερικός αυτή τη φορά συναγερμός ο φύλακας,που βρισκόταν στο ισόγειο τουκτιρίου, στην αίθουσα με τις οθόνες από τις κάμερες ασφαλείας, αντέδρασενωχελικά, επηρεασμένος από τις προηγούμενες φορές. Μπήκε στην κυρίως αίθουσατης Εθνικής Πινακοθήκης, όπου είδε τον δράστη να επιχειρεί να κλέψει τον πίνακατου Πικάσο και τους δύο του Μοντριάν.

Όπως κατέθεσε στους αστυνομικούς «ο δράστης δεν ήτανοπλισμένος, ούτε τον απείλησε, απλώς μόλις τον είδε πέταξε έναν από τουςπίνακες του Μοντριάν και προσπάθησε να φύγει από τον ίδιο χώρο από τον οποίοείχε εισβάλει στην Πινακοθήκη». Ο φύλακας δεν κατάφερε να δει τον τρόποδιαφυγής του, όμως υπολογίζεται ότι έφυγε με όχημα που οδηγούσε άλλος συνεργόςτου.

Οι αξιωματικοί της ΕΛΑΣ αναφέρουν ότι «πρόκειται για έργοοργανωμένου κυκλώματος κλοπής έργων τέχνης. Είναι εντυπωσιακό ότι από τουςπίνακες μεγάλης αξίας ξένων ζωγράφων που υπήρχαν στην συγκεκριμένη αίθουσα τηςΕθνικής Πινακοθήκης έκλεψαν τους συγκεκριμένους του Πικάσο και του Μοντριάν.Είναι εντυπωσιακές οι ομοιότητες με την κλοπή στο Παρίσι στις 20 Μαΐου του2010. Κι εκεί παρουσιάσθηκαν προβλήματα στο σύστημα συναγερμού, ενώ οι κινήσειςτου δράστη θεωρείται ότι έχουν εξαιρετικές ομοιότητες με αυτές της ΕθνικήςΠινακοθήκης».

Σημειώνεται ότι κλοπή έργου του Πικάσο είχε σημειωθεί καιτον Ιούλιο του 2011 στο Σαν Φρανσίσκο, όμως το έργο τέχνης είχε εντοπισθείλίγες ώρες αργότερα και ο δράστης είχε συλληφθεί.

Πηγή: http://www.tovima.gr

Εκλεψαν το «Γυναικείο κεφάλι» του Πικάσο από την Εθνική Πινακοθήκη

2012-01-09T13:23:00.001+02:00

Τρία έργα αφαίρεσαν άγνωστοι που εισέβαλαν τα ξημερώματα απόπαράθυρο της πίσω πλευράς του κτιρίου.

Στο στόχαστρο διαρρηκτών μπήκε λίγο πριν από τις 5 τα ξημερώματαη Εθνική Πινακοθήκη που βρίσκεται στη Βασ. Κωνσταντίνου 50, απέναντι από τοξενοδοχείο Χίλτον. Οι διαρρήκτες αφαίρεσαν τρία έργα και φαίνεται ότιεπιχείρησαν να πάρουν και ένα τέταρτο που βρέθηκε κάτω από τη θέση του αφημένοστο πάτωμα.

Το ένα από τα τρία έργα που εκλάπησαν είναι του ΠάμπλοΠικάσο. Είχε δωρηθεί στην Εθνική Πινακοθήκη από τον ίδιο τον καλλιτέχνη, οοποίος το φιλοτέχνησε το 1939. Πρόκειται για το Γυναικείο κεφάλι, λάδι σεμουσαμά, διαστάσεων 56 επί 40 εκατ. Το δεύτερο, σύμφωνα με πληροφορίες, είναιέργο Ολλανδού ζωγράφου και το τρίτο ένα σχέδιο, μικρότερης αξίας σε σύγκριση μετα άλλα δύο.

Οι άγνωστοι εισέβαλαν στο κτίριο παραβιάζοντας ένα παράθυροστην πίσω πλευράς ενώ την ώρα που τρέπονταν σε φυγή σύμφωνα με πληροφορίες οφύλακας είδε τον έναν από αυτούς χωρίς να προλάβει να κάνει κάτι.

Για τον εντοπισμό των δραστών διεξάγουν έρευνες οιαστυνομικοί, οι οποίοι βρήκαν και τέταρτο έργο στο δάπεδο της Πινακοθήκης τοοποίο από ό,τι φαίνεται οι δράστες δεν κατάφεραν να το πάρουν μαζί τους.

Περισσότερες λεπτομέρειες για τα έργα που αφαιρέθηκαν καιγια τις συνθήκες υπό τις οποίες έγινε η διάρρηξη αναμένεται να δοθούν τις επόμενες ώρες σε έκτακτη συνέντευξη Τύπουτης διευθύντριας της Εθνικής Πινακοθήκης, Μαρίνας Λαμπράκη-Πλάκα.

Πηγή: http://www.tovima.gr

Ασφαλής κατεύθυνση, ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

2012-01-09T08:24:00.001+02:00

Κι επειδή τα οικονομικά μου πήγαιναν όλο και στο

χειρότερο, άρχισα να γίνομαι εφευρετικός: κατέβαινα,

λόγου χάρη, στο υπόγειο όπου βρισκόταν ένα παλιό

χαλασμένο ρολόι, το έβαζα στην πιο κρίσιμη ώρα και

περίμενα - κι ας είναι ευλογημένο τ' όνομα του Θεού, ποτέ

δεν έπεσα έξω, ύστερα, υπερήφανος, πήγαινα στοοινομαγειρείο,

όπου ο ατμός απ' τις κατσαρόλες με γέμιζε

θρησκευτικές σκέψεις, συνωστιζόταν ο φτωχόκοσμος, μέθυσοι

με ποδοπατημένα καπέλα, λόγια χιλιοειπωμένα, σαν

τις εποχές, ώσπου, τέλος, πιωμένος, έπαιρνα από πίσω

κάποιον απ' τους νεκρούς μου κι έτσι έβρισκα πάντα το

σπίτι μου...

Ποίημα από την ανθολογία Ποιήματα που αγαπήσαμε

(επιμ.: Γ.Μαρκόπουλος-Κ.Νικολάκης), εκδόσεις Εκάτη 2009

Και μετά τις γιορτές... ...μην το πετάς, χάρισέ το!

2012-01-08T01:19:00.004+02:00

1.Το Ίδρυμα Αστέγων του Δήμου Αθηναίων έχει ανάγκη από ρούχα, σεντόνια, παπλώματα. Εάν έχετε ρούχα (παιδικά/ γυναικεία/ ανδρικά), σεντόνια, παπλώματα που δεν χρειάζεστε πια, το ίδρυμα αστέγων Κ.Υ.Α.Δ.Α. δέχεται καθημερινά προσφορές 8.00-3.00 στην Πειραιώς 35. Τηλέφωνα επικοινωνίας: 210 5239.465 & 210 5246.516, www.kyada.gr, kyada@otenet.gr

2.Το Χατζηκυριάκειο ίδρυμα παιδικής προστασίας χρειάζεται βιβλία όλων των ηλικιών για την ενίσχυση της βιβλιοθήκης του. Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στο 210 4515.387 ή επισκεφτείτε το www.xatzikiriakio.gr

3. Ελληνικό Καραβάνι Αλληλεγγύης. Προγράμματα «οικονομικής υιοθεσίας» ορφανών παιδιών που έχασαν έναν ή και τους δύο γονείς τους σε πολεμικές συγκρούσεις ή σε φυσικές καταστροφές. Πλ. Ελευθερίας 1, 210 3314.334, 210 3378.412, 210 3816.886
4.Mαγαζί μεταχειρισμένων: Φειδίου 14-16, 106 78, Αθήνα
Tηλ/Fax: 210 3816.886

5. Habitat for Humanity - Greater Athens, Στρατηγού 14, Πειραιάς, +30 (210) 4182.251, www.habitatforhumanitygreece.org. Βοηθούν ανθρώπους που δεν έχουν σπίτι.

6.Ομάδα ΡΕΤΟ, πρώην ναρκομανών. Παίρνουν οτιδήποτε, είτε λειτουργεί είτε όχι, και απασχολούν άτομα για επισκευές ή κατασκευές. Έχουν ένα ή δύο μαγαζιά με μεταχειρισμένα αντικείμενα, έπιπλα κ.λπ. Παραλαμβάνουν από το σπίτι μεγάλα και μικρά αντικείμενα (έπιπλα, ηλεκτρικές/ηλεκτρονικές συσκευές, ρούχα, παιχνίδια κ.ά.). 210 6625.096

7. «Πράσινος Γάτος»: ανακύκλωση προϊόντων
Δέχεται τα πράγματα που δεν χρειαζόμαστε πια και μας δίνει ένα άκρως συμβολικό αντίτιμο. Στον Πράσινο Γάτο μπορεί κανείς να βρει πληθώρα αντικειμένων, από ρούχα (πλένονται σε επαγγελματικά πλυντήρια με έξοδα της ιδιοκτήτριας Σοφία Φιλέρη και σιδερώνονται από την ίδια!), μέχρι CD, DVD, βιβλία σε όλες τις γλώσσες, παιχνίδια, αλλά και χειροποίητα αντικείμενα, με τιμές από 1,5 ευρώ μέχρι περίπου 50 (τόσο κοστολογήθηκε ένα επώνυμο ταγιέρ). Ο Γάτος τροφοδοτεί συνεχώς οργανώσεις, όπως π.χ. η «Κλίμακα», η οποία δραστηριοποιείται στο χώρο των αστέγων. Ιπποκράτους 142, 697 9178257

8. Skoros
Ο Σκόρος είναι το χαριστικό παζάρι του Σπόρου, που μετακόμισε στο δικό του αυτόνομο χώρο. Στο χαριστικό παζάρι ξαναδίνουν αξία, προσφέρουν πράγματα αχρησιμοποίητα αλλά όχι άχρηστα, χωρίς τιμή (γιατί άλλο αξία και άλλο τιμή), χωρίς χρήματα, χωρίς να χρειάζεται να φέρουμε κάτι για να πάρουμε κάτι άλλο. Φέρτε αντικείμενα, ρούχα, βιβλία, cd, και ό,τι άλλο δεν χρησιμοποιείτε και πάρτε ό,τι σας είναι χρήσιμο. Περισσότερες πληροφορίες για τη φιλοσοφία του, στο skoros.espiv.net/about. Ζ. Πηγής & Ερεσού, Εξάρχεια, 698 1076913, Δευτ.-Πέμ. 17.30-20.30, Παρ. 17.30-22.30, Σάβ. 11.30-15.00

9. Χάρισέ το
Στο website www.xariseto.gr μπορεί να βρει κανείς διάφορα αντικείμενα που για κάποιον δεν είναι χρήσιμα, αλλά κάποιος άλλος μπορεί να τα χρειάζεται. Όπως λένε και οι δημιουργοί του, «η επαναχρησιμοποίηση δεν είναι ντροπή ή μειονέκτημα, είναι πρόταση και στόχος, ένας εναλλακτικός τρόπος ανακύκλωσης».

10. FreeCycle
Το κίνημα FreeCycle ξεκίνησε το 2003 στην Αριζόνα και από τότε έχει επεκταθεί σε 75 χώρες σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα. Αρκεί να ρίξετε μία ματιά και να εγγραφείτε στο groups.yahoo.com/group/AthensGreeceFreecycle. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε το επίσημο website του freecycle www.freecycle.org/

11. Απόρριψη ογκωδών αντικειμένων από τον Δ. Αθηναίων
Ένα τηλέφωνο στην υπηρεσία καθαριότητας του Δημοτικού Διαμερίσματος που ανήκουμε ή στο 1960 της Δ/νσης Καθαριότητας ή στο 1595 της Γραμμής του Δημότη, αρκεί ώστε να διευκρινιστεί η ώρα που μπορούμε να βγάλουμε το ογκώδες αντικείμενο που επιθυμούμε να απορρίψουμε.

Τα ρούχα (δεν) είναι περιττά

• Αποθήκη Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, Άστρους 111, Κολωνός, 210 5147.300
Πολίτες Για Την Αφρική, Πανσελήνου 35 & Καστελλίου 13-15, Γαλάτσι, 210 8069.737, info@citizensforafrica.com.gr
• Ελληνικό Συμβούλιο Για Τους Πρόσφυγες, τηλεφωνήσε στα 210 3320.006 & 210 3320.027, http://www.gcr.gr
Στέκι Μεταναστών, Τσαμαδού 13-15, 210 3813.928
• Η Κιβωτός Του Κόσμου (παιδικά), Ζηνοδώρου 3 & Καλλικλέους, Κολωνός, 210 5141.935 – 210 5141.953
και
• Το Ίδρυμα Αστέγων Δήμου Αθηναίων δέχεται καθημερινά προσφορές ρούχων, παπλωμάτων κτλ. 08.00 – 15.00, Πειραιώς 35. 21 05239.465 και 2105246516, kyada@otenet.gr
• Εστία Δωρεάν Παροχής Τροφίμων, Ρούχων και Οικιακού Εξοπλισμού του Δήμου Πεντέλης στις Κατασκηνώσεις της Δημοτικής Κοινότητας Ν। Πεντέλης, τέρμα Μ. Αλεξάνδρου& Σκρά

Πηγή: athensvoice

ΥΙΟΙ ΤΩΝ ΙΩΝ, Νίκος Μοσχοβάκος

2012-01-07T18:58:00.000+02:00

Δύο ιοί συναντήθηκαν στον σπλήνα.

Αφού αντάλλαξαν τυπικές χαιρετούρες

αποφάσισαν να μεταβούν χάριν αναψυχής

οικογενειακώς στο συκώτι.

Ύστερα από ένα συναρπαστικό

μα επίπονο ταξίδι

κι αφού διήλθαν

τριχοειδή αγγεία φλέβες κι αρτηρίες

προσάραξαν στο άγνωστο ηπατικό τοπίο.

Αίφνης οι απερίσκεπτοι έφηβοι

υιοί των ιών θέλοντας να δείξουν

πως αυτονομήθηκαν, απομακρύνθηκαν

κι άρχισαν να γλεντοκοπούν.

Τότε ήταν, αγάπη μου, που άκουσα να λες,

ανεβαίνει ο πυρετός μου πάλι κι έχω ρίγος.

Δώσ' μου το χέρι σου.

Μαρινέλλα & Κώστας Χατζης - Σπουδαίοι άνθρωποι, αλλά 1993

2012-01-07T08:07:00.001+02:00

Στίχοι: Σώτια Τσώτου

Μουσική: Κώστας Χατζής

Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Χατζής

Άλλες ερμηνείες:Τόλης Βοσκόπουλος, Χαρούλα Αλεξίου

Σπουδαίοι άνθρωποι, αλλά

Η μοναξιά τους παγώνει

Πηγαίνουνε στο σινεμά

Για να μη νοιώθουνε μόνοι

Μα εγώ έχω εσένα, κι εσύ εμένα

Κι είν' η αγάπη μας χρυσό πουλί

Μα εγώ έχω εσένα, κι εσύ εμένα

Δυο π' αγαπιούνται είναι πολλοί

Θόρυβοι φώτα φωνές

Και μες στα γέλια το χιόνι

Τηλέφωνα συντροφιές

Για να μη νιώθουνε μόνοι

Chris Eckman and Anita Lipnicka - Who Will Light Your Path?

2012-01-06T08:20:00.002+02:00

Ποίηση: Dane Zajc (1929-2005) Σλοβένος ποιητής

Μουσική:Chris Eckman

Εκτέλεση: Chris Eckman και Anita Lipnicka

Άλμπουμ: The Last Side of the Mountain (2008)

Who Will Light Your Path

Who will light your path
Through the night?
When you travel the marshes
Toward which light
Will you turn your eyes?

When you hang in the void,
To whom will you call?
When you have no pillow,
Where will you
Lay your head?
Who will light
Your path
Through the night,
Toward what light
Will you turn?

The night is full of sounds,
But can you recognize
The right one?

The night is full of lights,
But which light
Is the light of your eyes?

And who casts the hook
For night waters
Into your mouth?

Who follows you close
As you go
Along your way?

Which teeth, white and rabid
From loneliness and hunger
Sink into your flesh?

Who will cut the ties?
Oh, what a sharp
Invisible knife

Who will wait for you
At the crossroads?
At midnight
Toward what light
Will you turn?

Πηγή: http://rhythmichorizons.blogspot.com/

Ο "εν Αθήναις Παπαδιαμάντης": θεατρική παράσταση στις 13, 14 και 15 Ιανουαρίου!

2012-01-06T00:04:00.003+02:00

Για τις 13, 14 και 15 Ιανουαρίου του 2012 μετατίθενται οι παραστάσεις του "εν Αθήναις Παπαδιαμάντη" δια λόγους ασθενείας!

Ο Παπαδιαμάντης στην Αθήνα.
Ο Παπαδιαμάντης της κοινωνικής παρατήρησης, αλλά και της βαθιάς συγκίνησης. Ο Παπαδιαμάντης της καλοκάγαθης ειρωνείας, αλλά και της εγκαρτέρησης και της φιλάνθρωπης αποδοχής.
Κι ο αρθρογράφος Παπαδιαμάντης. Που αναμετριέται με την ιστορία της πρωτεύουσας και οραματίζεται μέσα σε καιρούς γνησίως ελληνικούς, πριν και μετά από "εθνικές" καταστροφές (χρεωκοπίες και καταστροφικούς πολέμους), πριν και μετά από "εθνικούς" θριάμβους (Α' Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αθήνα, 1896).

Μέσα σε μια σκηνογραφία, λίγο περισσότερη από το "τίποτα" και λίγο λιγότερη από το "ελάχιστο" (όπως και στα γραφτά του κυρ-Αλέξανδρου) η "Ατρύμων Art" με τους Μανώλη Γιούργο, Γεωργία Δεληγιανοπούλου, Γιάννη Παπαθύμνιο, Εριφύλλη Σαββίδη, Μαίρη Σταγάκη, Ρένα Συμεωνίδου, Τένια Τζιμέα, και Φίλιππο Φαρμάκη παρουσιάζει στον Χώρο Τέχνης "Ιδιόμελο" τον "Παπαδιαμάντη τον εν Αθήναις" σε δραματουργική επεξεργασία και σκηνική προσαρμογή Μανώλη Γιούργου και Γεωργίας Δεληγιαννοπούλου την Παρασκευή 13, το Σάββατο 14 και την Κυριακή 15 Ιανουαρίου του νέου έτους 2012।

Πηγή: idiomelo

Ουμπέρτο Έκο, Umberto Eco (5 Ιανουαρίου 1932 - )

2012-01-05T08:14:00.001+02:00

Ο Ουμπέρτο Έκο είναι σύγχρονος Ιταλός λόγιος, ακαδημαϊκόςκαθηγητής και συγγραφέας.

Ο Έκο γεννήθηκε στην Αλεσσάντρια του Πιεμόντε το 1932. Απότο 1975 έχει την έδρα του Καθηγητή Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια,ενώ από το 1988 είναι πρόεδρος του Διεθνούς Κέντρου Μελετών Σημειωτικής στοΠανεπιστήμιο του Σαν Μαρίνο.

Είναι συγγραφέας πολλών μελετών και δοκιμίων, πουέχουν μεταφραστεί και εκδοθεί σε πολλές γλώσσες ανά τον κόσμο. Το πρώτο τουβιβλίο εκδόθηκε το 1965, ενώ το πρώτο του μυθιστόρημα (Το όνομα του Ρόδου) το1980, και τιμήθηκε με το βραβείο Strega (1981), και το Medicis Etranger(βραβείο που δίνεται στον καλύτερο ξένο λογοτέχνη στην Γαλλία) το 1982.

Φημολογείται ότι το επώνυμο Εκο είναι το αρκτικόλεξο τωνλέξεων Ex Coelis Oblatus, που σημαίνει «θεϊκό δώρο».

Με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Εκο και η μητέρατου μετακόμισαν σε ένα χωριό στα βουνά του ιταλικού βορρά. Εκεί ο μικρόςΟυμπέρτο παρακολουθούσε τις μάχες ανάμεσα στους φασίστες και στους παρτιζάνουςμε ανάμεικτα συναισθήματα - συνεπαρμένος μεν από τη δράση, αισθανόταν εν μέρειευγνώμων που ήταν τόσο μικρός για να αναμειχθεί. Ο ίδιος θυμάται εκείνη τηνεποχή «σαν ένα μικρό γουέστερν. Αυτοί οι λόφοι είναι στη μνήμη μου το θέατροτων στρατιωτικών επιχειρήσεων, στις οποίες ήμουν αυτόπτης μάρτυρας, στην ηλικίατων 12 ετών».

Μετά τις πιέσεις του πατέρα του, πήγε να σπουδάσει Νομικήστο Πανεπιστήμιο του Τορίνο, αλλά εγκατέλειψε αυτόν τον τομέα και ακολούθησεσπουδές Μεσαιωνικής Φιλοσοφίας και Λογοτεχνίας. Έκανε το διδακτορικό του στηνΦιλοσοφία το 1954, ολοκληρώνοντας τη διατριβή του για τον Θωμά Ακινάτη. Αυτό τοθέμα αποτέλεσε και το αντικείμενο του πρώτου του βιβλίου «Ζητήματα αισθητικήςστον Θωμά Ακινάτη».

Άρχισε την ενασχόλησή του με τη δημοσιογραφία και,παράλληλα, δέχθηκε την θέση του διευθυντή Πολιτιστικού Προγράμματος στηνΚρατική Ιταλική Τηλεόραση (RAI). Αυτό του έδωσε την ευκαιρία να δει τηνκοινωνία μέσα από τα μάτια των ΜΜΕ, που τότε μονοπωλούνταν και ελέγχονταν απότην κυβέρνηση.

Το 1959 ο Ουμπέρτο Έκο έχασε τη δουλειά του στη RAI, γεγονόςπου δεν τον ενόχλησε ιδιαίτερα, γιατί έτσι άρχισε να ασχολείται περισσότερο μετο γράψιμο και τις διαλέξεις. Με το δεύτερο βιβλίο του («Τέχνη και κάλλος στηναισθητική του Μεσαίωνα») απέδειξε στον πατέρα του ότι βρήκε τον δρόμο του στηζωή (και τη δουλειά που τού ταιριάζει) μέσα από τη λογοτεχνία.

Τον ίδιο χρόνο έγινε γενικός επιμελητής του μη λογοτεχνικούτομέα του εκδοτικού οίκου Bompiani στο Μιλάνο και άρχισε να γράφει τη στήλη«Diario Minimo» (ελάχιστο ημερολόγιο) στην εφημερίδα «Il Verri». Μέσα από τηστήλη αυτή οι απόψεις του για την γλωσσολογία και την κοινωνική πραγματικότηταμπήκαν στα σπίτια των Ιταλών. Μέσα από τη στήλη αυτή άρχισε να εστιάζει τοενδιαφέρον του και να εκλεπτύνει τις απόψεις του στη Σημειολογία.

Με τα ακαδημαϊκά γραπτά του ο Έκο εστιάζει στη σημειολογίακαι στις επιπτώσεις της στην κοινωνία. Μελέτησε σε βάθος τις κοινωνίες από τονΜεσαίωνα ως σήμερα και τα κοινά στοιχεία ανάμεσα στις γλώσσες, στα σύμβολα καιστην κοινωνική ανάπτυξη. Από τότε ως σήμερα έχει γράψει δεκάδες δοκίμια («Πώςγίνεται μια διπλωματική εργασία», «Μεταξύ ψεύδους και ειρωνείας», «Κήνσορες καιθεράποντες» (πρωτότυπος τίτλος στα ιταλικά "apocalittici e integrati), «Ουπεράνθρωπος των μαζών», «Θεωρία της σημειωτικής», «Η Αποκάλυψη του Ιωάννη»,«Πέντε ηθικά κείμενα», «Δεύτερο ελάχιστο ημερολόγιο», «Η ποιητική του ΤζέιμςΤζόις», «Τι πιστεύει αυτός που δεν πιστεύει» κ.ά.), ενώ παράλληλα συνεργάστηκεμε πολλές εφημερίδες.

Από το 1962 ως το τέλος του 1970 ο Έκο ανέπτυξε τη δική τουθεωρία στην Σημειολογία. Το 1965 εξελέγη καθηγητής Οπτικών Επικοινωνιών στηΦλωρεντία και το 1966 μετακόμισε στο Μιλάνο, όπου και έγινε καθηγητής τηςΣημειολογίας στο εκεί πολυτεχνείο. Το ακαδημαϊκό του ενδιαφέρον άρχισε ναστρέφεται σε πολιτιστικές μελέτες και αρχίζει να ερευνά τον ρόλο της γλώσσαςκαι της λογοτεχνίας στην κοινωνία, καθώς και την επίδραση της κοινωνίας στηλογοτεχνία και στη γλώσσα. Το 1971 το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια του προσέφερετη θέση του τακτικού καθηγητή της Σημειολογίας και το 1974 ο Έκο οργάνωσε τονΔιεθνή Σύνδεσμο Σημειολογικών Μελετών.

Οι μεγάλες αλλαγές που έφερε η δεκαετία του 1970 στηνιταλική κοινωνία επηρέασαν και τα γραπτά του Ουμπέρτο Έκο. Άρχισε, λοιπόν, ναγράφει μυθιστορήματα (Το όνομα του Ρόδου - 1980, Το Εκκρεμές του Φουκώ - 1988,Το νησί της προηγούμενης μέρας - 1994, Μπαουντολίνο - 2001, Η μυστηριώδης φλόγατης βασίλισσας Λοάνα - 2006, Το κοιμητήριο της Πράγας - 2010). Όταν έγραψε τοπρώτο του μυθιστόρημα «Το όνομα του Ρόδου», οι εκδότες του υπολόγιζαν τιςπωλήσεις γύρω στα 30.000 αντίτυπα. Και, φυσικά, δεν φαντάζονταν ποτέ τα9.000.000 αντίτυπα που πώλησε τελικά το βιβλίο, σε διεθνές επίπεδο, το οποίοέκανε τον συγγραφέα γνωστό στον εξωακαδημαϊκό κόσμο.

Ο Έκο γνωρίζει άπταιστα πέντε γλώσσες, μεταξύ των οποίωναρχαία ελληνικά και λατινικά, που χρησιμοποιεί πολύ συχνά στα βιβλία του,επιστημονικά και λογοτεχνικά. Από την αρχή της καριέρας του ως σήμερα έχεικερδίσει πολλές τιμητικές διακρίσεις και έχει κάνει δεκάδες εκδοτικέςεπιτυχίες. Παρ' όλα αυτά περνάει τον καιρό του με την οικογένειά του ανάμεσαστο σπίτι του στο Μιλάνο (ένα διαμέρισμα-λαβύρινθο με μια βιβλιοθήκη 30.000βιβλίων) και στο εξοχικό του στο Ρίμινι.

Πηγή: Βικιπαίδεια

ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑ

2012-01-04T00:06:00.001+02:00

"Κι Όσο αγαπώ τήν πατρίδα μου δέν αγαπώ άλλο τίποτας. Νάρθη ένας νά μού ειπή ότι θά πάγη ομπρός ή πατρίδα, στέργομαι νά μού βγάλη καί τά δυό μου μάτια. Ότι άν είμαι στραβός, καί ή πατρίδα μου καλά, μέ θρέφει, Αν είναι ή πατρίδα μου αχαμνά, δέκα μάτια να χω, στραβός θανά είμαι. Οτι σ αύτείνη θά ζήσω,δέν έχω σκοπόν νά πάγω άλλου. "

Στρατηγός Μακρυγιάννης

Στίχοι: Σοφία Αθανασιάδου
Μουσική: Παντελής Θαλασσινός
Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός

Τείχη, Κ.Π. Καβάφης

2012-01-03T16:59:00.002+02:00

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ

μεγάλα κ' υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.

Άλλο δεν σκέπτομαι : τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη.

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.

Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.

Ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

Αδέσποτα, Αργύρης Χιόνης

2012-01-03T08:44:00.001+02:00

Μα τι γυρεύει η ψυχή μου και χορεύει,

ξυπόλυτη,

πάνω στις λέξεις,

πάνω σ' αυτά τα αναμμένα κάρβουνα;

Αργύρης Χιόνης

δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πάροδος,

τεύχ. 17, Δεκέμβριος 2007

Richard Groove Holmes - Jeannine

2012-01-02T09:32:00.003+02:00

Jeannine, το δεύτερο κατά σειρά κομμάτι του άλμπουμ με τίτλο After Hours του αμερικάνου καλλιτέχνη της jazz Richard Groove Holmes.
Ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε το 1962.

Ύφος κομματιού και άλμπουμ: Soul Jazz

Πηγή:http://rhythmichorizons.blogspot.com/

Ρεμπέτ Ασκέρ στις 5/1/2012

2012-01-02T00:11:00.002+02:00

Την Πέμπτη στις 5 Ιανουαρίου του 2012 η κομπανία ρεμπέτικης μουσικής Ρεμπέτ Ασκέρ θα παίξει στο Ιδιόμελο τραγούδια γνωστά κι αγαπημένα της λαϊκής μας μουσικής παράδοσης. Η ομάδα, που είναι μια μεγάλη μουσική κοινότητα, αποτελείται από τους:

Λεωνίδας Κιούσης, Σωτήρης Καράλης, Γιώργος Σίνος, Μαρένια Σταθάκου, Χριστίνα Μπεθάνη, Μαρία Ιωακειμίδου, Αλέξανδρος Μεταξάς , Γιάννης Κομπότης , Γιώργος Μίτσιου, Νίκος Μπούρας, Μιχάλης Πανίδης, Λάμπρος Αγγελόπουλος, Γιώργος Αγγελόπουλος, Γιώργος Στογιώργης, Γιάννης Λύταινας, Σπύρος Γεωργιάδης, Στέφανος Ντράϊκος।

Για περισσότερα σχετικά με την κομπανία:
http://www.rebetasker.com/

Μπορείτε επίσης να τους βρείτε στο facebook: http://www.facebook.com/pages/rebet-आस्कर

Πηγή: idiomelo

Ο καιρός ...

2012-01-01T09:59:00.001+02:00

Πλανιόμαστε όταν λέμε ότικαιρός περνάει. Ο καιρός στέκεται, εμείς περνάμε.

Ταλμούδ, (Ιουδαϊκή Διδασκαλία)

Ο χρόνος ...

2012-01-01T09:42:00.000+02:00

Ο χρόνος είναι το νόμισματης ζωής σου. Είναι το μοναδικό νόμισμα που έχεις και μόνο εσύ μπορείς νααποφασίσεις πώς θα το ξοδεύεις. Πρόσεχε μόνο μην αφήνεις άλλους ανθρώπους να τοξοδεύουν αυτοί για σένα.

Carl Sandburg, 1878-1967, Αμερικανόςποιητής

Πρωτοχρονιά, Γιάννης Τζανής

2011-12-31T11:15:00.001+02:00

Άλλοένα κιτρινισμένο φύλλο σκόρπισε στο άπειρο,

Άλλημια θαμπή σκιά πέρασε αθόρυβα στο σκοτεινό ημισφαίριο,

Άλλημια τούφα βαμβάκι στο κεφάλι,

Άλλημια χούφτα άλατα στις αρτηρίες, στις αρθρώσεις...

Αποβραδίςη τηλεόραση βομβάρδισε τ' αυτιά μας

μελογής-λογής σεισμούς, λιμούς, πολέμους, καταποντισμούς

Καιτο πρωί η εφημερίδα μάς πυροβόλησε κατάστηθα

Μεφόνους, βιασμούς, ληστείες, εκατόμβες της ασφάλτου.

Στοαδειανό καινούριο μου τετράδιο

Κάνωτον απολογισμό τού κόσμου:

Φοβεράτα ελλείμματα, απώλειες τρομερές∙

Απώλειεςσε ψυχές, σ' αισθήματα, σε ομορφιά.

Φυλλομετρώτο ημερολόγιο να μετρήσω τα επιτεύγματά μου:

Ακόμαβρίσκομαι στο «παραλίγο»

Κιη κούραση σωρεύεται, οι ευθύνες βαραίνουν, οι τύψεις κοχλάζουν...

Κιόμως

Σήμεραείμαι χαρούμενος,

Πολύχαρούμενος,

Ευτυχισμένος.

Στογιορταστικό τραπέζι

Ταμάτια των παιδιών

Κεριάαναμμένα

Φέγγουντα μελλοντικά μου σχέδια,

Σχέδιαολοκληρωμένα δίχως «παραλίγο».

Τοχαμόγελο της καλής μου

Ζεσταίνειτα παγωμένα μάτια μου,

Ηθύμησή μου γεμίζει από τη γεύση μιας άλλης ομορφιάς.

Δενέχει απόψε θέση για τις τύψεις και τους προβληματισμούς.

Αγαπημένοιμου,

Απόψεφορτίσατε την ψυχή μου με το πιο υψηλό ρεύμα της γης,

Κόψτετην καρδιά μου βασιλόπιτα

Ταμάτια μου φανάρια της ελπίδας

Πουφωτίζουν τους δρόμους όλης της οικουμένης.

Καιμοιράστε τη σ' όσους πεινούν από αγάπη∙

Θαρρώπως πάλι απόψε θα συντελεστεί το θαύμα:

Μεμια καρδιά αγάπη να χορτάσουν «πεντακισχίλιοι»,

Πεντάκιςμύριοι, μυριάδες πεντάκις μύριοι...

Αςπέσει το φλουρί σ' εμένα, καλή μου,

Τοκέντρο της καρδιάς, το πιο ιερό κομμάτι.

Νατο φυλάξεις στης ψυχής το εικόνισμα μπροστά

Μέχριτην τελευταία δόση.

Σταδυο αγγελούδια ας πέσουν οι φτερούγες,

Οιδυνατές φτερούγες τής αγάπης μου,

Γιαν' ανεβούν ψηλά-πολύ ψηλά,

Κειπου τους θέλει η πατρική μου περηφάνια...

Πρωτοχρονιάαπόψε,

ΣτιςΠρωτοχρονιές πρωτοχρονιά!

Κλείνωτην πόρτα στις φοβέρες και τις τύψεις.

Οιφλόγες που χοροπηδούν στο τζάκι

Έκαψανκαι την τελευταία αμφιταλάντευση.

Αδειάζωτο πολύτιμο σεντούκι μου σ' ένα σακούλι

Καιβγαίνω Αη - Βασίλης

Ναμοιράσω την κατάκοπη

Μοναχικήγριούλα γη μας

Ό,τιτης λείπει πιο πολύ:

Τηνελπίδα, τη στοργή, την Ειρήνη...

Απότη συλλογή Αιθίοπες έσχατοι ανδρών (1985)

Ιστολόγιο για την Ποίηση και την Εκπαίδευση

Φίλε, Τσανακλίδου

ΕΥΤΥΧΕΙΣ ΕΡΑΣΤΕΣ, Έλενα Λυμπεροπούλου

Τα Ελληνόπουλα πάνε ΚΑΙ θέατρο - εκτός από σινεμά

Σύνολο μουσικής δωματίου: μουσική από έργα του Shakespeare

Ιούλιος Βερν, Jules Verne (8 Φεβρουαρίου 1828 - 24 Μαρτίου 1905)

Sidney Bechet's New Orleans Feetwarmers - Mood Indigo

Annual LD Conference Information & Registration

Μπορεί ν' αρκούν λίγα, LEONARDO SINISGALLI

Ελένη Βιτάλη - Ίσως φταίνε τα φεγγάρια

To exit του Γιώργου Γραμματικάκη

Οι κρίσεις και ο καταλυτικός τους ρόλος στον μεσαιωνικό κόσμο

Ήρθες - Άθως Χατζηματθαίου

Υστερόγραφο - Ελένη Μαυρογονάτου

Coco Robicheaux - Love of a Woman

Οι Παραμυθοκόρες αφηγούνται παραμύθια των αδερφών Γκριμ

Θέλω να μου χαρίσεις κάτι - Ανθή Δοξιάδη Τριπ

Μαίρη Γούλστονκραφτ Σέλλεϋ, Mary Wollstonecraft Shelley (30 Αυγούστου 1797 – 1 Φεβρουαρίου 1851)

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΣ ΠΛΗΣΗ "ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΤΕΡΑΣ, ΣΟΥ ΛΕΩ!"

Νόρμαν Κίνγκσλεϊ Μέιλερ, Norman Kingsley Mailer (31 Ιανουαρίου 1923 - 10 Νοεμβρίου 2007)

Nina Simone - I put a spell on you.

Κολατσιό με κουπόνια σε 18 σχολεία

Από την ερχόμενη εβδομάδαΚολατσιό με κουπόνια σε18 σχολεία για να αντιμετωπιστεί ο υποσιτισμός μαθητών

Το ανεκτίμητο τίποτα,Γιάννης Η. Παππάς

Η Apple δημιουργεί τα βιβλία του μέλλοντος

Έλα μαζί μου - Λάκης Παππάς

Eπισκέπτης, ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

Νάσος Βαγενάς

ΜΙΚΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Ντίνος Χριστιανόπουλος

H ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ- Γ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ - 1966

Καθρέφτης, Barbara Korun

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ένας πολιτικά επίκαιρος συγγραφέας

«Έφυγε» ο Θόδωρος Αγγελόπουλος

Οι ξεχασμένες μέρες, Άννα Νιαράκη

Ο γλάρος, Μανόλης Λιδάκης

Μικρές απαγγελίες, Πάμπος Κουζάλης

Μενέλαος Λουντέμης (1906 ή 1912 - 22 Ιανουαρίου 1977)

Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια...

Αναμονή - Μενέλαος Λουντέμης

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ Η ΓΡΑΜΜΙΚΗ Α

Ολονυχτία, Νικηφόρος Βρεττάκος

Λογοτεχνικές συναντήσεις και σεμινάρια στο Βιβλιοπωλείο Πατάκη

Παρουσίαση του βιβλίου "ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ" του Roger A. Hart

SMS-Κώστας Ζούνζουρας

Γρηγόρης Μπιθικώτσης - Δάμων και Φιντίας

Στιβεν Πρεσσφιλντ, Ο πόλεμος της τέχνης,Εκδόσεις Πατάκης

Μολιέρος, Molière, (15 Ιανουαρίου 1622 - 17 Φεβρουαρίου 1673)

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΝΟΥΒΕΛΑΣ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ «ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ»

Εκποίηση – Παζάρι Βιβλίου 2012. Πλατεία Κλαυθμώνος από 20/1 έως 8/2/2012.

Γιάννης Κότσιρας - Ανάθεμά σε

Η μόλις μουσική, Ορέστης Αλεξάκης

Δημήτριος Αλ. Ξηντάρας, "Οι θεματοφύλακες τις Ανθρώπινης Υπόστασης", Εκδόσεις Βλάσση

Ε΄ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΟΛΟΓΙΑΣ Η Ποιητική του τοπίου

ΥΠΑΡΧΟΥΝΕ ΥΠΟΓΕΙΕΣ ΛΙΜΝΕΣ, ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

ΘΕΛΩ ΜΟΝΑΧΑ, ΧΡΙΣΤΟΣ ΛΑΣΚΑΡΗΣ

Λιγότερες οι νέες εκδόσεις βιβλίων, πολλές οι οφειλές

Δύο ψεύτικοι συναγερμοί πριν από τη μεγάλη ληστεία στην Πινακοθήκη

Εκλεψαν το «Γυναικείο κεφάλι» του Πικάσο από την Εθνική Πινακοθήκη

Ασφαλής κατεύθυνση, ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Και μετά τις γιορτές... ...μην το πετάς, χάρισέ το!

ΥΙΟΙ ΤΩΝ ΙΩΝ, Νίκος Μοσχοβάκος

Μαρινέλλα & Κώστας Χατζης - Σπουδαίοι άνθρωποι, αλλά 1993

Chris Eckman and Anita Lipnicka - Who Will Light Your Path?

Who Will Light Your Path

Ο "εν Αθήναις Παπαδιαμάντης": θεατρική παράσταση στις 13, 14 και 15 Ιανουαρίου!

Ουμπέρτο Έκο, Umberto Eco (5 Ιανουαρίου 1932 - )

ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑ

Τείχη, Κ.Π. Καβάφης

Αδέσποτα, Αργύρης Χιόνης

Richard Groove Holmes - Jeannine

Ρεμπέτ Ασκέρ στις 5/1/2012

Ο καιρός ...

Ο χρόνος ...

Πρωτοχρονιά, Γιάννης Τζανής

Από την ερχόμενη εβδομάδα
Κολατσιό με κουπόνια σε18 σχολεία για να αντιμετωπιστεί ο υποσιτισμός μαθητών