Πότε πρόλαβε η πόλη να γεμίσει από σένα; Νίκος Τομαράς

Από Διδυμότειχο Κρήτη σε άδειους δρόμους ψάχνω.Πού πήγαν οι φίλοι μου;Θητεία παραλόγου κατάντησα, η αλλαγή μου στο σώμα σου, ροκ όπως ποίηση,άλλους βρήκα, άλλους έψαχνα.Δραπέτης στο λευκό έρωτα, στο ίδιο σημείο της πρώτης φοράς, δραπέτης της βολής. Μαθαίνω την τέχνη της σιωπής, φεγγάρια λειψά,το πιάνο παίζει, σκυλιά γαβγίζουν – κρύο.Την ώρα αυτή - της αϋπνίας, κόβω στίχους, ράβω ψυχές, όνειρα που θέλησαν να φύγουν, ελεύθερα καθώς ήταν.Στο αίμα του πρωινού παραπαίω σαν παιδί, στα άγουρα χρόνια, στις στάλες που δεν κύλησαν, σε ύστερες γεύσεις, όπου η ματιά σε τρώει, η γλώσσα σε ρουφά, χέρια ατίθασα, η ντροπή δημόσια.Μέρα εσύ που θα ξεσκεπάσεις το σώμα σου - πόσο το πόνεσες αλήθεια; ποιο φορτίο θανάτου κουβαλά; το σώμα μου - γιατί το πούλησα; ποια ελπίδα κυνηγώντας; Μέρα εσύ, όπου και να ’σαι, έρημες ακρογιαλιές, ένοχες σιωπές, τη διαδρομή σου ακολουθώ.

Από την ποιητική συλλογή: Σχεδόν πια ναυτικός, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, 2001