Γεωργία Βελιμέζη, Αναζήτηση εαυτού, Εκδόσεις Ενύπνιο

 

Καληνύχτα

Κοίταξε
τα χαμόγελά μας
μικρές μικρές ρυτίδες πλημμυρίσανε
τα μάτια μας
καθρέφτες μοναξιάς
τα χέρια μας
παλιές συνήθειες αποκτήσανε
τα πόδια μας
αρνούνται να ορίσουν το δρόμο της φυγής

Άκουσε
οι φωνές μας
αδύναμα τσιρίγματα
στο άπειρο του σύμπαντος
δεν ακουγόμαστε
είμαστε ψίθυρος

Κοίταξε
το κερί που λιώνει
τη φλόγα που σβήνει
τα τελευταία ίχνη του καπνού
σημάδι ότι υπήρξαμε...

Καληνύχτα

Υπάρχουν κείμενα που δεν γράφτηκαν για συγκεκριμένες ημέρες, κι όμως τις συναντούν. Σχεδόν αναπόφευκτα.

Η ποιητική συλλογή της Γεωργίας Βελιμέζη δεν επιχειρεί να εντυπωσιάσει. Επιμένει να παρατηρεί. Και αυτή η παρατήρηση, σχεδόν μικροσκοπική, αποκαλύπτει όσα συνήθως αποφεύγουμε: τη φθορά που εγκαθίσταται αθόρυβα, τη μοναξιά που καθρεφτίζεται στο βλέμμα, τη μνήμη που επιμένει όχι ως αφήγηση αλλά ως ίχνος. Οι εικόνες της δεν είναι περίτεχνες αλλά ακριβείς. Και γι’ αυτό λειτουργούν.

Δεν είναι τυχαίο ότι πίσω από αυτή τη γραφή βρίσκεται μια επιστημονική διαδρομή. Όπως στο μικροσκόπιο αναζητά κανείς δομές, έτσι και εδώ αναζητείται νόημα μέσα από τις λεπτομέρειες. Από τη μοριακή βιολογία μέχρι τη Βιέννη και την Αθήνα, από τη σιωπή της έρευνας μέχρι τις γάτες των Εξαρχείων και τη μουσική, το προσωπικό υλικό δεν προβάλλεται. Υπαινίσσεται. Και μέσα από αυτόν τον υπαινιγμό αποκτά καθολικότητα.

Η πρώτη της συλλογή δεν χαρίζεται στον αναγνώστη. Αποφεύγει τις εύκολες απαντήσεις και την πρόχειρη παρηγοριά. Τον φέρνει απέναντι σε μια βασική ένταση. Ανάμεσα σε αυτό που μπορούμε να εξηγήσουμε και σε αυτό που απλώς βιώνεται. Εκεί όπου η επιστήμη σταματά, η ποίηση επιμένει να μένει.

Και ίσως εκεί βρίσκεται το ουσιαστικό της βάρος. Όχι στην εξήγηση, αλλά στην άρνηση της απλοποίησης. Στο να αντέχεις να μένεις. Να κοιτάς. Χωρίς απαντήσεις.

Σκέψη και Στάση
Νίκος Τομαράς

ΝΑΝΟΥΡΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ, ΦΥΓΗ ΙΔΕΩΝ, POETRY SLAM GR

 

Μια ποιητική συλλογή για την ψυχική υγεία.

Μια ποιητική συλλογή που χτυπά το κοινωνικό στίγμα. Σε κάθε σπίτι υπάρχει κάποιο μέλος που νοσεί πνιγηρά. Η συλλογική κατάθλιψη και όχι μόνο -είναι κυρίαρχο φαινόμενο στην ψηφιακή εποχή μας.

Μέσα από αυτή την συλλογή θα βρείτε κομμάτια του εαυτού και της εαυτής σας. Κανέν@ δεν είναι μόνο.
Η συλλογή μεταβαίνει από το ατομικό στο συλλογικό.

Ο Μανώλης έχει φως. Βρίθει φως. Και αυτό είναι ολοφάνερο και από την αλληλουχία των καταληκτικών εικόνων του. Δεν δίνει λύσεις, αλλά προτείνει διεξόδους που το αναγνωστικό υποκείμενο καλείται να συνομιλήσει, προτάσσοντας το αίτημα για ζωή, για μια καλύτερη και ποιοτικότερη ζωή.

Επαναστατική & πολιτική συλλογή.
Μια συλλογή που μας αφορά.
Μια οντολογική περιπέτεια που κραυγάζει το χαιντεργκεριανό Dasein.

..................................................................................

Σου αποκαλύπτομαι μέσα από στίχους
αλλιώς δεν θα ‘γραφα
κι ίσως εκεί να βρεις κάτι δικό σου
-αν το θες φυσικά-.
Κι αν δεν έμαθα ποτέ να κρατάω σωστά το στυλό
η συγγραφή έγινε το πεπρωμένο μου
κι αν είχα ακόμη αναστολές
να σου μιλήσω για τα πάθη μου
θα ‘κανα κάτι άλλο.

Σ’ έπιασα αρκετές φορές να κοιτάς
απ’ την κλειδαρότρυπα
γι’ αυτό ξήλωσα τις πόρτες απ’ όλα τα δωμάτια.
Σ’ έκανα μάρτυρα της κατάδυσής μου στην τρέλα
και του πώς πίνω τον καφέ μου.
Κι ήταν πράγματι
απελευθερωτικό.

Τώρα, σειρά μου να σ’ ακούσω.

Ταξίδεψε με, Γιώργος Θεοχάρης

Ταξίδεψε με. Πάρε με.
Ρίξε με στο πελώριο κύμα
της ορμής σου.

Ανύψωσέ με.

Βγάλε με στον αφρό των επιθυμιών.

Ναυάγισέ με στο πέλαγο των ματιών σου
εκεί που λαμπυρίζουν όλα τα όνειρα μαζί.

Άσε με να περιπλανιέμαι
ευτυχισμένος ναυαγός
στην απεραντωσύνη των ματιών σου,
να κολυμπώ και να μη βρίσκω ορίζοντα
άλλον,
πέρα απ’ τ’ απαλά σου βλέφαρα.

Αυτοί παιδί μου δεν, Μιχάλης Γκανάς

Αυτοί παιδί μου δεν

δεν σου χαρίζουν ούτε τη νύστα τους

όλο δεν και δεν και δέν-τρο δεν φύτεψαν τα χέρια τους

δεν χάιδεψαν σκυλί γατί πουλάκι πληγωμένο

γυναίκα άσχημη και στερημένη

αυτοί παιδί μου δεν

δεν δίνουν τ’ Αγγέλου τους νερό

αυτοί παιδί μου δεν

δεν ξέρουν δεν αγαπούν

ξέρουνε μόνο ν’ απαιτούν

περισσότεραπερισσότεραπερισσότερα περί…

που έτσι γράφεται το μέλλον μας.

Στάθης Κουτσούνης, Σκεύος εκλογής

 Πώς είναι δυνατόν αυτός που αγάπησα τυφλά

που θυσίασα για χάρη του τ’ όνομά μου                                                      

ν’ ακούει να με χλευάζουν οι πιστοί του

λογχίζοντας με τα «προδότη» το κορμί μου

και να κοιτάζει αδιάφορος

ίσως και με περιφρόνηση

εφόσον συμφωνήσαμε

εμένα ξεχώρισε απ’ τους δώδεκα

έγινα σκεύος εκλογής

το έσχατο σκαλοπάτι της ανάβασής του

ακόμη και τα τριάκοντα εξαιτίας του τα δέχτηκα

να επαληθευτούν οι γραφές όπως έλεγε

δεν τα χρειαζόμουν τα λεφτά τους τι να τα κάνω

για να σωθεί το γρηγορότερο μονάχα πάσχιζα                    

 

φαρμακωμένος μες στο καπηλειό

χάιδεψε την τριχιά στη μέση του

και γέμισε ξανά την κούπα

 

δίσταζα ως την ύστατη στιγμή

δεν ήθελα να πονέσει

στον τελευταίον όμως δείπνο με ενθάρρυνε

ὅ ποιεῖςποίησον τάχιον

λες και βιαζότανε να σταυρωθεί

μα να τελειώσει τη δουλειά του αδημονούσε

και μετά μήτε καν ένα βλέμμα συμπόνιας

θύμα ήμουνα χωρίς επιλογή

μια παράπλευρη απώλεια της φιλοδοξίας του

ποιον πίστεψα θεέ μου ποιον λάτρεψα

όλοι στο κόλπο κι όλοι ίδιοι

προδομένος εγώ και όχι εσύ Κύριε

 

πνιγμένος στο δίκιο του

βγήκε θρηνώντας απ’ το μαγαζί

και τράβηξε κατά τα χωράφια

ώσπου έπεσε πάνω σε μια συκιά

           

το σώμα του κανείς δεν το κατέβασε

ούτε είχε την τύχη να αναστηθεί

αν και τόσες φορές πριν από εκείνον

σταυρώθηκε ολομόναχος


Από τη συλλογή Στου κανενός τη χώρα, 2020

Ν.Γ. Λυκομήτρος, "Ο Ήχος της Απώλειας", Εκδόσεις Βακχικόν (επιλογή ποιήματος: POST-COITAL TRISTESSE)

 

POST-COITAL TRISTESSE

 

Είναι εκείνη η στιγμή που τα σώματα καταλαγιάζουν

κι οι καρδιές επανέρχονται στον φυσιολογικό τους ρυθμό.

Είναι εκείνη η στιγμή που οι αναπνοές

γίνονται αργές και βασανιστικές

όπως εκείνες της καθημερινότητας.

Είναι εκείνη η στιγμή που τα χέρια χωρίζουν

κι οι εραστές μένουν μόνοι… μαζί.

Είναι εκείνη η στιγμή που τα χάδια

δεν αρκούν για να καλύψουν

την οδύνη αυτού που έρχεται

κι αυτού που μόλις χάθηκε.

Οι σταγόνες του νερού

σπάνε τη σιωπή των βουβών λυγμών

και καλύπτουν το ιδιωτικό Τείχος των Δακρύων.

 

Σοφία Αποστολοπούλου, Δεύτερη ανάγνωση, Εκδόσεις Γκοβόστη

Αξιοποιώντας σημεία της αρχαίας και της νέας ελληνικής γραμματείας (Όμηρος, Θουκυδίδης, Καβάφης, Βάρναλης) η Σοφία Αποστολοπούλου μας προσφέρει έναν ξεχωριστό ποιητικό λόγο.

Στην ποιητική συλλογή της "Δεύτερη Ανάγνωση" από τις εκδόσεις Γκοβόστη, θα βρούμε είκοσι τρία αυτόνομα ποιήματα, δέκα ποιήματα που εντάσσονται στην ενότητα «Οι περιπέτειες του Οδυσσέα» και τρία ποιήματα που εντάσσονται στην ενότητα «Η ραψωδία Ψ αλλιώς». Στις δύο τελευταίες ενότητες επιχειρείται μια επαναπρόσληψη του ομηρικού μύθου.

Η Σοφία Αποστολοπούλου μέσα από τα ποιήματά της φαίνεται να συνδιαλέγεται διαρκώς με τη δημιουργική της εκδοχή αλλά και με τους αναγνώστες της. Έτσι η ποίησή της καταφέρνει να αποκτά και να διασώζει τη διαχρονικότητά της. Με τον κρυπτικό της λόγο ενεργοποιεί τον αναγνώστη παρακινώντας τον να απομακρυνθεί από κάθε επιφανειακή προσέγγιση.

Η αποκρυπτογράφηση τώρα ανήκει στον ενεργό αναγνώστη.

 

Ανδρέας Βατίστας, Να επιπλεύσουμε

 Μια αρκούδα ή ακρίδα με τέσσερα κεριά στη δεξιά της ράχη,

έσκαβε μιά καθημερινή εκατόμβη,
έχοντας στο σαγόνι ένα κόκκινο αρχαίο λείψανο,
που στήριζε μια ξύλινη λαβή περασμένη από το αριστερό αυτί.
Άναψα τα δύο κεριά, μέρα μεσημέρι,
αναστατώνοντας τους περαστικούς.
Κανείς δεν κάνει κάτι τέτοιο, εκτός και αν είναι μεσάνυχτα.
Τα βλέμματα τους ήταν δακρύβρεχτα και νοσηρά.
Πάνω στον περιοδεύων θίασο, σταλθήκαν όλα τα παιδιά, τρικλίζοντας και χασκογελώντας.
Άλλη μια κραυγή θα βγάλουμε να ακούσουμε στα δευτερεύοντα κράτη και στα πρωτεύοντα θηλαστικά.
Πρόστυχα λερωμένα σακάκια, φορεμένα από χωριάτικες γίδες,
Βραστές και ψητές μέσα στα πιάτα των τουριστών.
Με χτυπημένα δόντια και αριστερά πόδια.
Καταπίνοντας βότσαλα πεταμένα στα ρηχά,
Πιστεύοντας ό,τι κι αν μας πουν οι μεγαλύτεροι,
ό,τι φύλο κι αν είναι.
Τα γεγονότα που δεν μάθαμε και ακόμα περισσότερο
που δεν έγιναν ποτέ,
διαφεντεύουν το διάβα μας και διαποτίζουν το είναι μας
με ψεύτικα χαμόγελα και ανατριχιαστικά κοκαλιάρικα κλαδικά ακούσματα
ανακατεμένα με παιχνιδιάρικα επιφωνήματα.
Δεν μπορούμε να ακούσουμε λόγια ούτε να πούμε κουβέντες καθαρές και δεν θέλουμε  πια.
Η σαφήνεια της έκφρασης της αρκούδας ή της ακρίδας
είναι αυτή που ξεκαθάρισε το μέλλον των γενεών που έρχονται
και το παρελθόν που θα έρθει
από αυτούς που το αποφάσισαν ανάβοντας τα κεριά όπως πρέπει
για να είναι το κοινό χαρούμενο και πειθήνιο
γιατί έτσι μπορούν να επιπλεύσουν.

William Carlos Williams, Ήρωας

 Ανόητε,

κράτα τις περιπέτειές σου
για πράγματα που
σπάνε καράβια ―
και όχι γυναικεία σάρκα.
Άσε να ξεπλύνουν
το μυαλό σου
τα νερά
τεσσάρων ωκεανών, οι άνεμοι
τεσσάρων ουρανών!
Γύρνα με το στομάχι κολλημένο στην πλάτη
και το μάτι να κόβει, δυνατός!
Μια-δυο μικρές ουλές.
Μικρά κορίτσια θα έρθουν
να φέρουν τριαντάφυλλα
για το πέτο σου.

Μανώλης Αναγνωστάκης, Ο Ουρανός

 Πρῶτα νὰ πιάσω τὰ χέρια σου

Νὰ ψηλαφίσω τὸ σφυγμό σου
Ὕστερα νὰ πᾶμε μαζὶ στὸ δάσος
Ν᾿ ἀγκαλιάσουμε τὰ μεγάλα δέντρα
Ποὺ στὸν κάθε κορμὸ ἔχουμε χαράξει
Ἐδῶ καὶ χρόνια τὰ ἱερὰ ὀνόματα
Νὰ τὰ συλλαβίσουμε μαζὶ
Νὰ τὰ μετρήσουμε ἕνα-ἕνα
Μὲ τὰ μάτια ψηλὰ στὸν οὐρανὸ σὰν προσευχή.

Τὸ δικό μας τὸ δάσος δὲν τὸ κρύβει ὁ οὐρανός.

Δὲν περνοῦν ἀπὸ δῶ ξυλοκόποι. νὰ πιάσω τὰ χέρια σου Νὰ ψηλαφίσω τὸ σφυγμό σου Ὕστερα νὰ πᾶμε μαζὶ στὸ δάσος Ν᾿ ἀγκαλιάσουμε τὰ μεγάλα δέντρα Ποὺ στὸν κάθε κορμὸ ἔχουμε χαράξει Ἐδῶ καὶ χρόνια τὰ ἱερὰ ὀνόματα Νὰ τὰ συλλαβίσουμε μαζὶ Νὰ τὰ μετρήσουμε ἕνα-ἕνα Μὲ τὰ μάτια ψηλὰ στὸν οὐρανὸ σὰν προσευχή. Τὸ δικό μας τὸ δάσος δὲν τὸ κρύβει ὁ οὐρανός. Δὲν περνοῦν ἀπὸ δῶ ξυλοκόποι. [Πηγή: www.doctv.gr] νὰ πιάσω τὰ χέρια σου Νὰ ψηλαφίσω τὸ σφυγμό σου Ὕστερα νὰ πᾶμε μαζὶ στὸ δάσος Ν᾿ ἀγκαλιάσουμε τὰ μεγάλα δέντρα Ποὺ στὸν κάθε κορμὸ ἔχουμε χαράξει Ἐδῶ καὶ χρόνια τὰ ἱερὰ ὀνόματα Νὰ τὰ συλλαβίσουμε μαζὶ Νὰ τὰ μετρήσουμε ἕνα-ἕνα Μὲ τὰ μάτια ψηλὰ στὸν οὐρανὸ σὰν προσευχή. Τὸ δικό μας τὸ δάσος δὲν τὸ κρύβει ὁ οὐρανός. Δὲν περνοῦν ἀπὸ δῶ ξυλοκόποι. [Πηγή: www.doctv.gr] νὰ πιάσω τὰ χέρια σου Νὰ ψηλαφίσω τὸ σφυγμό σου Ὕστερα νὰ πᾶμε μαζὶ στὸ δάσος Ν᾿ ἀγκαλιάσουμε τὰ μεγάλα δέντρα Ποὺ στὸν κάθε κορμὸ ἔχουμε χαράξει Ἐδῶ καὶ χρόνια τὰ ἱερὰ ὀνόματα Νὰ τὰ συλλαβίσουμε μαζὶ Νὰ τὰ μετρήσουμε ἕνα-ἕνα Μὲ τὰ μάτια ψηλὰ στὸν οὐρανὸ σὰν προσευχή. Τὸ δικό μας τὸ δάσος δὲν τὸ κρύβει ὁ οὐρανός. Δὲν περνοῦν ἀπὸ δῶ ξυλοκόποι. [Πηγή: www.doctv.gr]

Ν.Γ. Λυκομήτρος, "Ο Ήχος της Απώλειας", Εκδόσεις Βακχικόν (επιλογή ποιήματος: OBSESSIVE COMPULSIVE DISORDER)

 

OBSESSIVE COMPULSIVE DISORDER

Αναρωτιέμαι αν έσβησα το φως

πριν κλείσω την πόρτα.

Όμως είδα το σκοτάδι

όταν μέτρησα τρεις φορές

πριν κλειδώσω.

Κι αυτή η ενοχλητική φαγούρα

δεν λέει να μ’ αφήσει.

Ανοίκειες σκέψεις

βασανίζουν το μυαλό μου.

Ίσως να μπορούσα να τις διώξω

βάζοντας τα βιβλία σε τάξη.

Μα πρώτα πρέπει

να πλύνω τα χέρια μου.

Τα έχω πλύνει πενήντα φορές

από το πρωί αλλά

δεν λένε να καθαρίσουν.

Αισθάνομαι μια αδιόρατη απειλή.

Έχω μαζέψει τόσα πράγματα εδώ μέσα,

τι θα τα κάνω;

Θα κάνω τέσσερα βήματα

μέχρι την κουζίνα.

Είναι η ώρα.

Χλωμιπραμίνη.

Γκέλη Ντηλιά, Εξοικείωση

 Καταπίνουμε τις ειδήσεις αμάσητα.

Νεκροί σε σεισμούς
πλημμύρες
φωτιές
πολέμους
νεκροί σε γλέντια
ατυχήματα
οπαδοί, γυναίκες, gay, πρόσφυγες
δολοφονίες εν ψυχρώ, εκ προθέσεως, εν βρασμώ.
Από όλους τους έχει φύγει ο άνθρωπος από μέσα τους
ένα σώμα απέμεινε να φωνάζει να βρει το δίκιο του.
Μας τρώνε οι ειδήσεις βουλιμικά και μας ξερνάνε ανήλεα,
στο όνομα της αίσθησης του καθήκοντος
σε ζωντανά ρεπορτάζ και βραδινά δελτία δημοσιογράφων
κάθε μέρα, κάποιοι
παντού και διαρκώς
δεν θα είναι πια άνθρωποι,
θα είναι μόνο φωνές που θα διεκδικήσουν τη ζωή τους
σε μια άλλη ζωή ως κάτι άλλο
και οι ειδήσεις θα το σερβίρουν έτοιμο προς βρώση
και πια δεν θα παγώνουμε στο άκουσμα τους,
θα συνεχίσουμε το δείπνο
τον ύπνο
την οδήγηση
εξοικειωμένοι στο άκουσμα θανάτων.

Δραγούνη Βασιλική, λόμπι

 Ο τοίχος στην αίθουσα έχει μια κατεύθυνση

και μια διέξοδο. Εκτείνεται απεριόριστα,

ανεμπόδιστος από πόρτες.

Κανείς δεν περπατά εκεί. Η αίθουσα

είναι απέραντη. Μια σκιά προσπάθησε κάποτε,

μα ξεθώριασε στον τοίχο.

Το χαλί είναι πορφυρό με χρυσά κρόσσια

και το περίζωμα δεν έχει γρατσουνιές.

Τα δωμάτια πίσω από τις πόρτες

ήταν πάντα άδεια.

Υπάρχουν μόνο για τις ιστορίες.

Έτσι ήταν πολύ καιρό πριν.

Έτσι είναι και τώρα.

Νομίζω πως έζησα εκεί κάποτε

αλλά μόνο η μητέρα μου θυμάται

και δεν θα μου πει.

Να κι ο εαυτός μου στο τέλος του διαδρόμου

παίζει με τα παιχνίδια που ακόμα κρυφά

κρατώ προστατευμένα.

Νομίζω πως θυμάμαι.

Νίκος Γκάτσος, Μεγάλη Πέμπτη

 Τα έργα του αληθινά και αι οδοί του ευθείαι.

Αυτός που κρέμασε τον ήλιο/ στο μεσοδόκι τ’ ουρανού

Κρέμεται σήμερα σε ξύλο-/ ίλεως Κύριε γενού!

Και στ’ ασπαλάθια της ερήμου/ μια μάνα φώναξε: «παιδί μου»!

 

Διά ξύλου τα τέκνα του Αδάμ Παραδείσου γεγόνασιν άποικοι.

 

Με του Απριλιού τ’ αρχαία μάγια/ με των δαιμόνων το φιλί

μπήκε στο σπίτι κουκουβάγια/ μπήκε κοράκι στην αυλή.

Κι όλα τ’ αγρίμια στο λαγκάδι/ πήραν το δρόμο για τον Άδη.

 

Ελήλυθε εις την γην ίνα μαρτυρήση τη αληθεία.

 

Θα ξανασπείρει καλοκαίρια/ στην άγρια παγωνιά του νου

αυτός που κάρφωσε τ’ αστέρια/ στην άγια σκέπη τ’ ουρανού.

Κι εγώ κι εσύ κι εμείς κι οι άλλοι/ θα γεννηθούμε τότε πάλι.

 

Ούτος εστιν η ζωή και το φως και η ειρήνη του κόσμου.

(Ν. Γκάτσος, Φύσα αεράκι φύσα ναι, εκδ. Ίκαρος)

Ντίνος Σιώτης, Στη σκιά του ανέμου

 Φωτογραφίζοντας τη σκιά του ανέμου ενώ

διέσχιζε το Αιγαίο αντικατοπτρίζοντας τη
θέα του κύματος ενώ θαύμαζε τη φροντίδα
των λέξεων φορτίζοντας στην μπαταρία
του ανέφικτου έναν ουρανό που πετούσε
πάνω απ’ τον ορίζοντα καθαρίζοντας το
δέρμα από σπυριά αθώα επισκευάζοντας
καθυστερήσεις που είχαν αργήσει για τα
εγκαίνια της αθέατης πλευράς οραμάτων

Από τη συλλογή, «Στη σκιά του ανέμου», Εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 2019.

Κυριάκης Βασίλης, Σπίθα

 Προσφυγιά και τέφρα

ερωτικές ιαχές εξεγερμένων

ανακολουθία πραγματικότητας και έθνους.

Ο δρόμος της νηφαλιότητας

είναι στρωμένος με χαλίκι από τον

αρχικό εαυτό μου.

Μην κάνεις τον κόπο

Στο παράθυρο έλα και δωσ’ μου φως

με τα μάτια σου.

Εσύ και οι λέξεις το κέντρο του σύμπαντος.

Είναι αυτή η μοναδική στιγμή

που το περιβάλλον είναι σάουντρακ σε μια και μόνο λέξη.

Στο παραδεισένιο αύριο στήριξαν τις ουτοπίες

μα δε φτάσαμε ποτές,

δεν υπάρχει

όπως δεν θα υπάρχουμε και εμείς.

Μόνο η σπίθα της στιγμής

το εργαλείο της αλλαγής.

θα νικήσουμε

μόνο αν καταστρέψουμε το μέλλον.

Ευαγγελία Βενιζελέα, Σημαδούρες

 Σημαδεμένη παιδιόθεν

στο αριστερό φρύδι
ακόμα αφρίζει το οξυζενέ
στην επουλωμένη πληγή

Ενήλική τομή
χαμηλά στην κοιλιά
χαμογελάει καθημερινά

Τρία σημάδια
σαν ασήμαντα φαίνονται
από ατσάλινες λεπίδες
απέσυραν το αλατοπίπερο

Οι σημαδούρες μου
είμαι εγώ
Δείξε τα σημάδια σου

Από τη συλλογή Όταν το Μ γίνεται Π

Γιώργος Γκρίλης, Οδυσσέας

 Κατεβαίνω στα υπόγεια των ματιών σου

μες στα δόντια μου ο φακός –τριγύρω πλήθη
οι σκιές, όλες ριγούν…  σαν παραμύθι
λίγο – λίγο γίνομαι και πιο δικός σου

Στο κατάρτι σου δεμένος για να αντέχω
στα στενά σου, όπως με σπρώχνουν οι χειμώνες
πως γεννήθηκα, θα πουν, για τους αγώνες
μόνο εγώ ξέρω πως ό,τι είσαι έχω

Και δεν θέλω να κουρσέψω καμιά αλήθεια
ούτε ζω για να παλεύω Ποσειδώνες
κι αν με τρώνε μία ζωή οι Λαιστρυγόνες
δεν ζητώ μια Ιθάκη, ούτε μια συνήθεια

Θέλω στα μάτια μου ν’ ανθίζουν διαρκώς οι νέοι τόποι
να ‘ναι η αγάπη μία θάλασσα πλατιά
και να μπω σε μια βάρκα που την λένε Πηνελόπη
για να φεύγω, όλο να φεύγω, μακριά

Πέτρος Γκολίτσης, Χαμήλωσε το βήμα σου

 Χαμήλωσε το βήμα σου

μάζεψε τις φωνές σου, έφηβε

μη μου ταράζεις τη νεκρική γαλήνη,

εδώ που βάδισες κείτονται νεκροί

κι ας έχει στρώσεις και οδοστρώματα,

πολιτισμών και γενεών που προπορεύτηκαν,

ανάμεσα σε σένα και σε μένα

 

Είσαι - και ήμουν - διάττοντας,

χωρίς να το γνωρίζεις,

περαστικός μες στους περαστικούς

προτού φυτρώσεις έχουνε πέσει στο έδαφος

                                    ώριμοι οι καρποί σου 

και ήδη γεννιούνται οι μεθεπόμενοι,

είσαι σκιά που δρόσισε τη μνήμη μου,

την πλάκα μου που γίνεται χαλίκια

την παρασέρνουν τα νερά, θα εξατμιστεί 

και θα χυθεί στο σύμπαν

 

Δύο σκιές που παιχνιδίσαμε στο φως,

χαίρε, κοινή πατρίδα μας το χάος

και η Θεσσαλονίκη

Από τη συλλογή Σφαχτάρια στο λευκό, 2020

Λόη Βασιλική, Μελιδόνι (2)

 για κείνους

το κυνηγητό της πεταλούδας

σε θόλους πλαστικούς

αφάνταστους

για άλλους

το αργό κύλημα του χρόνου

στις αρθρώσεις των στιγμών

που θα φέρουν μισάνοιχτα χείλη παιδικά

δαγκωμένα ώριμα σταφύλια

κάθε τρίωρο δαντελένιο

από το μπαούλο της αμνησίας

απλώνεται στης αντοχής το λαδωμένο σώμα

που κιτρινίζει ακόμα περισσότερο

τυπογραφικό λάθος ενός σακάτη χρόνου

στην ηρεμία

οι καστανές διακυμάνσεις του απρόβλεπτου

και η καμπύλη του προσώπου σου

αποθηκεύει γλυκύτητα στα βάζα του λεπτοδείκτη