ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟ ΣΤΟ ΙΔΙΟΜΕΛΟ

Το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου ο Χώρος Τέχνης Ιδιόμελο σας προσκαλεί με χαρά και

συγκίνηση σε μια αξιοσημείωτη ποιητική συνάντηση. Ο Γιώργος Μαρκόπουλος θα

συνομιλήσει με τον σκηνοθέτη Στέλιο Χαραλαμπόπουλο για την ιστορία του μέσα

στην ποίηση και το συνολικό ποιητικό του έργο μέσα στο διάβα της ιστορίας μας.

Κείμενα και ποιήματα θα διαβάσουν ο Μανώλης Γιούργος, ο Στέλιος

Χαραλαμπόπουλος και ο Γιώργος Μαρκόπουλος.

 Χώρος Τέχνης Ιδιόμελο, Ελευθερίου Βενιζέλου 17, Μαρούσι, κοντά στον

ΗΣΑΠ

 Σάββατο 14/2/26

 Έναρξη 8μμ

 Είσοδος ελεύθερη

 Πληροφορίες – κρατήσεις: 2106817042

ENΔΟΝ ΣΚΑΠΤΕ, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

Σκάπτε, σκάπτε, εκσκαφέα εσύ του αττικού μυρωδάτου χώματος. Σκάπτε Λαϊμ, σκάπτε Γιάρεκ, σκάπτε Καστριότ,  σκάπτε να βρεις όχι νερό, όχι χρυσό, μόνο χρόνο, αυτόν του μεροκάματου, και  βάθος, να θεμελιωθεί η καινούργια Ελλάδα, αυτή που είκοσι τόσα χρόνια στις ωδίνες της μέσα γεννιάει μπετόν . 

Εδώ γίνονται έργα.

Έχω περάσει σχεδόν όλη μου τη μέχρι τώρα ζωή πενθώντας για τον τόπο μου που χάνω. Το "χάνω" είναι ένας Ενεστώτας διαρκής απλώνεται σαν τουλπάνι σ'  όλη την επικράτεια των ματιών μου, σ'  όλη την επικράτεια της μικρής ζωής μου. Και την απώλεια τη βιώνω στην πλήρη δράση της, ως ταχύτατη μεταβολή της γύρω μου πραγματικότητας. Τίποτα δε μένει, τίποτα δε στέκει, το έδαφός μου, οι εικόνες των ματιών μου, η Πεντέλη μου στο δεξί μου πλευρό, η Πάρνηθα μου στο αριστερό, ο Υμηττός στην πλάτη, όλα χάνονται κρύβονται, μεταμορφώνονται σε άλλες υπάρξεις, αλλότριες, μέχρι που  νιώθω μετέωρη, χωρίς μπροστά, χωρίς πίσω, χωρίς πάνω και κάτω, χωρίς στηρίγματα.. 

Ο τόπος μου κινούμενη άμμος πενήντα χρόνια τώρα.

Η ιδέα της ανάπτυξης, της "αξιοποίησης" λέγαμε παλιότερα,  γέμιζε  τότε - από τη δεκαετία του πενήντα και μετά, μέχρι αυτό το οριακό σήμερα - τους περισσότερους συνέλληνες με προσδοκίες φουτουριστικής αισιοδοξίας: -η περιοχή εδώ θα μπει στο σχέδιο πόλεως,
-εδώ θα χτιστεί  το Ολυμπιακό Στάδιο,
 -εδώ είχε μαντριά προτού χτιστούν οι πολυκατοικίες,
-εδώ είχε αμπέλια,
-εδώ ήταν ρέμα κι έζεχνε ο τόπος, κτλ, κτλ.
Ο φουτουρισμός αυτός νομίζω ότι δεν ήταν ιδεολογημένος, ήταν μία - αψυχολόγητη ίσως και σπασμωδική ενδεχομένως -  αυθόρμητη πάντως αποστροφή του συλλογικού προσώπου από την κακοφορμισμένη πληγή του Εμφύλιου: ήταν μια ανάγκη επιβίωσης να επενδύσεις στο  αστικό μέλλον, γιατί το παρόν είχε μόνο μετανάστευση, ξερονήσια και μια πνιγηρή επαρχιακή μιζέρια που σ'  έκανε να μην αγαπάς καθόλου αυτό που έχεις κι αυτό που σε περιβάλλει, να το αντιπαθείς σ'' έκανε και να θες να ξεφύγεις.

Και ξέφυγες, ξέφυγα, ξεφύγαμε. Ένα ντόμινο φυγής .
Ποιος είναι ο αθώος, ποιος ο ένοχος δύσκολο να πεις. Η λογική των προβάτων (του αθώου λαού) και των εριφίων (των κακού συστήματος)   πάντως δε με βρίσκει σύμφωνη. Μια πολύ μεγάλη, πάρα πολύ μεγάλη μερίδα των Ελλήνων σύρθηκε πρόθυμα σ'  αυτή  τη φυγή προς το καλύτερο -υλικό - μέλλον. Δελεάστηκε γενναία στη δικτατορία από τη φαντασίωση των καινούργιων ανέσεων, εκμαυλίστηκε, πολιτικά, κοινωνικά και ψυχολογικά, από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, πολλών παραγόντων συνηγορούντων (σημαντικότεροι εκ των οποίων ήταν η άνοδος των μικρομεσαίων στα "πράγματα", η πολιτική πριμοδότηση του φιλοτομαρισμού και ο καταναλωτισμός  μέσα στον οποίο ο μικροαστός αναβαθμισμένος λούφαξε σαν γουρουνάκι.).

Ο τόπος ο ελληνικός του σήμερα είναι ένας μη τόπος. Δεν υπάρχει περιβάλλον. Πολιτικό, φυσικό, πολιτισμικό. Το πολύ σκάψιμο δεν τον ωφέλησε ιδιαίτερα, παρά τη νουθεσία του στωικού  βασιλέα. Κι ας άνοιξαν παντού χιλιάδες τρύπες, κι ας γέμισε ο τόπος  πισίνες. όμως ο ψυχισμός του συνέλληνα μπαζώθηκε και πρέπει επειγόντως να ξεμπαζωθεί, να ακουστεί το φουρφούρισμα του υπόγειου ποταμού, να μεστώσει  στο βλέμμα η απαντοχή του  μέλλοντος, να εκτιμηθούν απ'  την αρχή με ταπείνωση τα συστατικά στοιχεία της ιδιοπροσωπίας, ο δεσμός με τον τόπο, η σχέση του με τους γύρω.
Εδώ που βρίσκομαι δεν πενθώ πια. Τώρα πια δεν έχω να φοβηθώ ότι θα χάσω τίποτα άλλο. Έχουμε πιάσει πάτο. Κι αυτό το ακραίο σκάψιμο,  ο συλλογικός συγκλονισμός  που ζούμε αυτές τις μέρες  δεν με εμποδίζει  να ορμίζω προς τον ήλιο,  τον ελληνικό τον έμμετρο.
Τον ευγενή κι  εύκρατο.
Σε μη τόπο πατώντας αποζητώ τον τόπο μου.
jiagogina

Πηγή : Μπουκάλι στη Θάλασσα

 

Η ΑΙΩΝΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΝΤΙΝΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

“Στη ζωή του επέλεξε να είναι «αιρετικός» απέναντι στην εξουσία και τις καλλιτεχνικές «ελίτ». Απέρριπτε τα βραβεία και την προβολή, και είχε μια παροιμιωδώς λιτή στάση ζωής”.

Το εξαιρετικής σημασίας και συμβολισμού πολιτιστικό γεγονός της συνάντησης της «Μακεδονικής Καλλιτεχνικής Εταιρείας Τέχνη» και της «Διαγωνίου» και της ανάδειξης της σπουδαίας εικαστικής διαδρομής τους μέσα από την έκθεση που οργάνωσε το Τελλόγλειο Ιδρυμα Τεχνών, στο πλαίσιο του εορτασμού των 25 χρόνων του αλλά και των εκατό χρόνων από την ίδρυση του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, έδωσε την ευκαιρία στους φίλους της τέχνης να γνωρίσουν δυο κορυφαίες εικαστικές συλλογές που σήμερα διαμορφώνουν έναν πυρήνα πολιτισμού στην καρδιά της πανεπιστημιούπολης.

Το γεγονός αυτό έδωσε όμως ανάμεσα στα άλλα και μια ακόμα ευκαιρία να ερευνήσει κανείς και να μελετήσει -κυρίως οι νεότεροι- την πολύπλευρη προσφορά και προσωπικότητα του Ντίνου Χριστιανόπουλου.

Δεν υπήρξε μόνο ποιητής. Έγραψε διηγήματα, δοκίμια, μελέτες για τη δημοτική μουσική, ενώ υπήρξε ακάματος συλλέκτης φωτογραφιών και ντοκουμέντων όπως και συστηματικός ερευνητής και ερμηνευτής του ρεμπέτικου.

Η συνέχεια εδώ

Βασιλική Νίκα, Μιλώντας στους μεγάλους για τα βιβλία των μικρών, Εκδόσεις Πατάκη

Το βιβλίο «Μιλώντας στους μεγάλους για τα βιβλία των μικρών» της Βασιλικής Νίκα, σε εικονογράφηση του Τόμεκ Γιοβάνη από τις Εκδόσεις Πατάκη, εστιάζει στη συστηματική και τεκμηριωμένη υποστήριξη των ενηλίκων που συνοδεύουν τα παιδιά στη σχέση τους με το βιβλίο. Δεν απευθύνεται στα παιδιά, αλλά σε γονείς, εκπαιδευτικούς και φροντιστές που λειτουργούν ως μεσολαβητές ανάμεσα στο παιδί και τον αναγνωστικό κόσμο, με λόγο σαφή, σοβαρό και επιστημονικά θεμελιωμένο.

 

Η συγγραφέας προσεγγίζει την ανάγνωση ως μακρόχρονη αναπτυξιακή διαδικασία και όχι ως αυθόρμητη δεξιότητα ή στιγμιαίο ενθουσιασμό. Η θέση ότι η αγάπη για το διάβασμα μοιάζει περισσότερο με μαραθώνιο παρά με sprint διατρέχει το βιβλίο και επανατοποθετεί την ανάγνωση στο πεδίο της σχέσης, της σταθερότητας και της συναισθηματικής ασφάλειας, σε συμφωνία με τις σύγχρονες θεωρίες για τον αναδυόμενο γραμματισμό.

 

Από τις πρώτες σελίδες, η ανάγνωση εντάσσεται στον δεσμό γονέα και παιδιού και παρουσιάζεται ως μορφή φροντίδας και κοινής εμπειρίας. Η αναλογία της ανάγνωσης με την τροφή αναδεικνύει με καθαρό τρόπο πώς οι πρακτικές των ενηλίκων μπορούν είτε να υποστηρίξουν είτε να απομακρύνουν το παιδί από το βιβλίο, μια προσέγγιση που συνομιλεί με τη σκέψη της ψυχιάτρου και ψυχαναλύτριας Μαρί Μποναφέ για την πρώιμη σχέση παιδιού και λογοτεχνίας.

 

Η δομή του βιβλίου ακολουθεί μια αναπτυξιακή πορεία από τη βρεφική ηλικία έως την εφηβεία, με τον ρόλο του ενήλικα να μετασχηματίζεται σταδιακά από ενεργό αφηγητή σε διακριτικό συνοδοιπόρο. Η έμφαση στη μεγαλόφωνη ανάγνωση, στη ρουτίνα και στη συνανάγνωση εντάσσεται σε κοινωνικοπολιτισμικές προσεγγίσεις της μάθησης που τονίζουν τη σημασία της σχέσης και της αλληλεπίδρασης.

 

Το βιβλίο αντλεί από τη σύγχρονη παιδαγωγική, τη γνωστική και αναπτυξιακή ψυχολογία χωρίς να γίνεται ακαδημαϊκά δυσπρόσιτο. Η θεωρία μεταφράζεται σε πρακτικό λόγο, φωτίζοντας τη συγκρότηση της αναγνωστικής ταυτότητας και τον ρόλο του αναγνωστικού περιβάλλοντος. Η εικονογράφηση του Τόμεκ Γιοβάνη λειτουργεί διακριτικά, υποστηρίζοντας τον στοχαστικό χαρακτήρα του κειμένου.

 

Η φιλοσοφία του βιβλίου συνομιλεί με τη θεώρηση της λογοτεχνίας του D. L. Ulin, που αντιλαμβάνεται την ανάγνωση ως φωνή καθαρής έκφρασης και όχι ως εργαλείο χρησιμότητας. Σε έναν κόσμο κορεσμένο από θόρυβο, η λογοτεχνία προσφέρει μια παύση, έναν εσωτερικό χώρο παρουσίας και ακρόασης.

 

Ως άνθρωπος που γνωρίζει τη συγγραφέα και παρακολουθεί σταθερά την πορεία και τον λόγο της στον χώρο της φιλαναγνωσίας, το προτείνω ανεπιφύλακτα ως ένα έργο που πατά γερά στη γνώση, σέβεται τον αναγνώστη και υπηρετεί ουσιαστικά το παιδί.

 

Καίτη Μάρακα, Εσωτερικά τοπία, Εκδόσεις Βακχικόν

Όταν η ποίηση συναντά τη μουσική…

Την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου, στις7.30 μ.μ., η Καίτη Μάρακα, με τη συνδρομή του Παύλου Αντωνιάδη, γιορτάζει με το δικό της τρόπο τα εξηκοστά πρώτα γενέθλιά της στο Ιδιόμελο και σας προσκαλεί σε μια μουσικοποιητική βραδιά, για να μοιραστεί μαζί σας τραγούδια και ποιήματα από τα «εσωτερικά τοπία» (την πρώτη ποιητική της συλλογή) σελιγότερο ή περισσότερο απρόσμενους συνδυασμούς. Θ’ ακουστούν, μεταξύ άλλων, τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και του Μάνου Χατζιδάκι με την ευκαιρία των εκατό χρόνων από τη γέννησή τους.

Τραγούδι: Καίτη Μάρακα

Κιθάρα: Παύλος Αντωνιάδης

Στο χώρο του Ιδιόμελου, θα διατίθενται κατά τη διάρκεια της βραδιάς τα «εσωτερικά τοπία (χρονολόγιο αισθημάτων) 1977-2013» προς πώληση από το βιβλιοπωλείο «ΒΙΒΛΙΟΧΑΡΤΙΚΗ ΙΩΝΙΑΣ». 

 

INFO

Πού: Χώρος Τέχνης Ιδιόμελο,  Ελ. Βενιζέλου 17, Μαρούσι (κοντά στο σταθμό ΗΣΑΠ)

Πότε: 7/12/25

Έναρξη: 19.30

Εισιτήρια: 10€ (γενική είσοδος)

Πληροφορίες – κρατήσεις: 2106817042

Διάρκεια: 90΄

Αγορά: https://www.more.com