Κυριότερες ειδήσεις - Ειδήσεις Google

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

16 Ιουν 2019

Μ. Αναγνωστάκης - Μ. Θεοδωράκης - ΔΡΟΜΟΙ ΠΑΛΙΟΙ






 Στίχοι:  Μανώλης Αναγνωστάκης
Μουσική:  Μίκης Θεοδωράκης

1.Μαργαρίτα Ζορμπαλά
2.Μαρία Ζώη
3.Δήμητρα Γαλάνη
4.Γιώργος Νταλάρας
5.Αλέξια
6.Μανώλης Μητσιάς
7.Μαρία Φαραντούρη

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ’ τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
κάμε να σ’ ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του πόθου μου κι εγώ

Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ
κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα
κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε με γνώριζε

14 Ιουν 2019

Έλια Οικονομίδου, Ορθή επανάληψη νύχτας

Εσένα αντέγραφα Νύχτα αγαπώντας˙
Φώτιζα με μια κιμωλία στο χέρι
την κρυψώνα της σελήνης σου

Κι από κείνο το βράδυ που μας
κρατούσε στις παλάμες του
επανέρχονται όλα στη σειρά τους:
η γλυκιά ουσία του καλοκαιριού
ένα πουλί που μετρά
το βάθος του κόσμου, η στέγη μου
στη σωστή θέση, το φιλί


Aπό τη συλλογή Κήπος οριστικά, 2018

12 Ιουν 2019

Ελευθερία

Όπως και η «δημοκρατία», η «ελευθερία» είναι μια λέξη που έχει χρησιμοποιηθεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Σε πολιτικό πλαίσιο, δύο έννοιες ελευθερίας υπάρχουν: η αρνητική και η θετική. Τις προσδιόρισε και τις ανέλυσε ο Ησαΐας Μπέρλιν [Isaiah Berlin] στο φημισμένο άρθρο του «Οι δύο έννοιες της ελευθερίας».
 
H συνέχεια εδώ 

10 Ιουν 2019

Η αλήθεια ως αντιστοιχία κι ως συνοχή

Κατά τον Αριστοτέλη (384-322 π.Χ.), τὸ λέγειν τὸ ὂν μὴ εἶναι ἢ τὸ μὴ ὂν εἶναι ψεῦδος. Αυτή η προφανής αλήθεια συχνά θεωρείται ότι στηρίζει τη θεωρία για την αλήθεια ως αντιστοιχία, κατά την οποία όταν λέμε ότι μια πρόταση είναι αληθής δηλώνουμε ότι η πρόταση βρίσκεται σε αντιστοιχία με την πραγματικότητα.

Η συνέχεια εδώ 

8 Ιουν 2019

Χρήστος Τουμανίδης, Πίσω απ' τα τζάμια

Δυο σκοτεινές πόρτες τα μάτια σου.

Όταν ρίχνεις το βλέμμα σου πάνω μου,
μέσα μου σπάζουν καθρέφτες,
λέξεις που κανείς δε μου ζήτησε.

Μια αποθήκη ετοιμόρροπη είμαι,
ξεχασμένη σχεδόν,
στον πρόστυχο θόρυβο των συναλλαγών.

Τ μάτια σου κι εκείνη η εύθραυστη χαρά!

Τι θα γίνει λοιπόν,
με τις φωνές που έρχονται από τα σύρματα,
μ' αυτούς που στέκονται πριν να μπουν
κι έπειτα χάνονται;
Τι θα γίνει μ' αυτή την αζήτητη θλίψη
στα ράφια;
Με τις μέρες που διαρκώς αναβάλλουν
την άφιξη τους;

Μέσα από στοίβες αποτσίγαρα
έρχεται το λεωφορείο και σε παίρνει.
Αφήνοντας πάνω στα τζάμια τα μάτια σου,
σαν δύο ερωτηματικά.
Ανάμεσα στον κυνηγό και τον κυνηγημένο.


Από το βάθος της αιτίας, ποιήματα (1978-2005)

6 Ιουν 2019

Έμιλυ Ντίκινσον. Επιστολή 868 προς τη Σούζαν Γκίλμπερτ, αρχές Οκτωβρίου 1883

Αγαπημένη Σου –
    Το Όραμα της Αθάνατης Ζωής εκπληρώθηκε –
    Τελικά πόσο απλά έρχεται η Βαθεία Αντίληψη! ὁ ἐπὶ τόπον Πλέων  κι όχι η Θάλασσα, ανακαλύπτουμε πως μας αποσβολώνει.
    Ο Γκίλμπερτ αγαλλίαζε στα Μυστικά –
    Η Ζωή του μ' αυτά λαχάνιαζε – Με τι φοβέρα Φωτός, κραύγαζε «Μην το πεις, Θεία Έμιλυ!» Τώρα ο αναληφθείς Συμπαίκτης μου οφείλει να καθοδηγήσει εμένα. Δείξε μας, πολυλογά Μέντορα, την Οδό προς εσέ και μόνο!
     Μίζερη στιγμή δεν έζησε – γεμάτη Θεία Δώρα η Ζωή του – τα Παιχνίδια του πιο ξέφρενα απ' του Δερβίση ήτανε –
    Τούτο το πλάσμα Χάση δεν ήτανε – Ταξίδευε απ' τη Φέξη –
    Τέτοιο ζύγιασμα των φτερών, δεν έδυσε ποτέ –
    Τον βλέπω στ' Άστρο, και συναπαντώ τη γλυκιά του γρηγοράδα σ' όλα τα πετούμενα – Σάλπιγγα η Ζωή του, που ξελαρυγγιάζεται ως να σβήσει, Ηχώ η Ελεγεία του – έκσταση το Θρηνητικό του Άσμα –
    Χάραμα και Μεσημβρία μαζί.
    Για ποιο λόγο να περιμένει, αδικημένος μόνο απ´ τη Νύχτα, που σε μας την άφησε –
    Δίχως κανένα στοχασμό, ο μικρός μας Αίας μετρά σπιθαμή προς σπιθαμή το σύμπαν –
 
                                         Πέρνα στο Ραντεβού σου με το Φως,
                                         Δίχως λαβωματιά εσύ λαβωμένοι εμείς –
                                         Τσαλαβουτάμε αργά προς το Μυστήριο
                                         Που εσύ δρασκέλισες με μιας!
                                                                                                                               Έμιλυ.

Μετάφραση: Φρόσω Μαντά

4 Ιουν 2019

Τα δύο είδη “τυφλών”

Το υπόγειο σπήλαιο είναι ο ορατός μας κόσμος· η φωτιά που κάνει να προβάλλουν οι σκιές είναι ο ήλιος μας. Η ανηφόρα προς τα έξω είναι τ’ ανέβασμα της ψυχής προς το νοητό κόσμο, όπου λάμπει ο αληθινός ήλιος, το καλό. Δεν μπορεί κανείς να βαστάξει τη λάμψη του, χωρίς μια προηγούμενη μεθοδική διαπαιδαγώγηση να έχει τονώσει το βλέμμα του πνεύματος. Όταν, τέλος αντικρίσει κανείς τον ήλιο, όταν αντιμετωπίσει με κόπο τη θαμπωτική του όψη, τότε καταλαβαίνει πως αυτός είναι η αιτία κάθε καλοσύνης και κάθε ομορφιάς. Στον ορατό κόσμο το φως κ’ η ισχυρή του εστία, δεν εκπορεύονται παρά απ’ αυτόν. Στο νοητό κόσμο δημιουργεί ταυτόχρονα την αλήθεια και το πνεύμα που την αντικρίζει. Τίποτα το ωφέλιμο και το σοφό δε θα πραγματοποιηθεί στον δημόσιο ή στον ιδιωτικό βίο, που να μην έχει γίνει κάτω από το φως του.

Η συνέχεια εδώ 

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...