Όταν το «δεν προσπαθεί» δεν σημαίνει έλλειψη ικανότητας

«Όταν αλλάζει ο τρόπος, αλλάζει και η πρόσβαση στη μάθηση.»

Στο σχολείο – και συχνά στο σπίτι – η πιο εύκολη ερμηνεία είναι ότι το παιδί «δεν προσπαθεί αρκετά». Όμως πίσω από αυτή τη φράση κρύβεται μια σοβαρή παρανόηση. Πολλά παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες καταβάλλουν μεγαλύτερη προσπάθεια από τους συνομηλίκους τους· απλώς ο τρόπος με τον οποίο τους ζητείται να μάθουν δεν ταιριάζει στο δικό τους μαθησιακό προφίλ.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν προσπαθεί. Το ερώτημα είναι: έχει τα κατάλληλα εργαλεία;

Μικρές αλλά ουσιαστικές παρεμβάσεις μπορούν να αλλάξουν το τοπίο:
– σαφέστερες οδηγίες σε μικρά βήματα
– περισσότερος χρόνος ολοκλήρωσης
– εναλλακτικοί τρόποι αξιολόγησης (προφορικά αντί αποκλειστικά γραπτά)
– οπτική υποστήριξη και δομημένο υλικό

Όταν το πλαίσιο προσαρμόζεται, συχνά μειώνονται τα «συμπτώματα». Και μαζί τους μειώνεται και το αίσθημα αποτυχίας που βαραίνει το παιδί.

Η μετατόπιση της οπτικής από την «έλλειψη προσπάθειας» στην «ανάγκη προσαρμογής» δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ουσιαστική εκπαιδευτική στάση.

Το ζήτημα της σχέσης μεταξύ μαθησιακής δυσκολίας και εκπαιδευτικού πλαισίου αναλύεται διεξοδικότερα στο βιβλίο «Μαθησιακές Δυσκολίες ή Σύμπτωμα» (Εκδόσεις Πατάκη).αφέας

Σύμβουλος / Ψυχοθεραπευτής (συνθετικό μοντέλο)

Ειδικός Εκπαιδευτικός – Συγγραφέας

«Ο κόσμος οδεύει προς την καταστροφή λόγω ΑΙ», προειδοποιεί πρώην στέλεχος της Google

 

Ο πρώην διευθυντής επικοινωνίας της Google DeepMind και συνεργάτης των Μαρκ Ζούκερμπεργκ και Ελον Μασκ σκιαγραφεί ένα δυστοπικό μέλλον, με περιορισμό της ανθρώπινης παραγωγικότητας, κοινωνική ανισότητα και τον πλούτο να σωρρεύεται περαιτέρω στις ελίτ

Διαβάστε το άρθρο ΕΔΩ

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟ ΣΤΟ ΙΔΙΟΜΕΛΟ

Το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου ο Χώρος Τέχνης Ιδιόμελο σας προσκαλεί με χαρά και

συγκίνηση σε μια αξιοσημείωτη ποιητική συνάντηση. Ο Γιώργος Μαρκόπουλος θα

συνομιλήσει με τον σκηνοθέτη Στέλιο Χαραλαμπόπουλο για την ιστορία του μέσα

στην ποίηση και το συνολικό ποιητικό του έργο μέσα στο διάβα της ιστορίας μας.

Κείμενα και ποιήματα θα διαβάσουν ο Μανώλης Γιούργος, ο Στέλιος

Χαραλαμπόπουλος και ο Γιώργος Μαρκόπουλος.

 Χώρος Τέχνης Ιδιόμελο, Ελευθερίου Βενιζέλου 17, Μαρούσι, κοντά στον

ΗΣΑΠ

 Σάββατο 14/2/26

 Έναρξη 8μμ

 Είσοδος ελεύθερη

 Πληροφορίες – κρατήσεις: 2106817042

ENΔΟΝ ΣΚΑΠΤΕ, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

Σκάπτε, σκάπτε, εκσκαφέα εσύ του αττικού μυρωδάτου χώματος. Σκάπτε Λαϊμ, σκάπτε Γιάρεκ, σκάπτε Καστριότ,  σκάπτε να βρεις όχι νερό, όχι χρυσό, μόνο χρόνο, αυτόν του μεροκάματου, και  βάθος, να θεμελιωθεί η καινούργια Ελλάδα, αυτή που είκοσι τόσα χρόνια στις ωδίνες της μέσα γεννιάει μπετόν . 

Εδώ γίνονται έργα.

Έχω περάσει σχεδόν όλη μου τη μέχρι τώρα ζωή πενθώντας για τον τόπο μου που χάνω. Το "χάνω" είναι ένας Ενεστώτας διαρκής απλώνεται σαν τουλπάνι σ'  όλη την επικράτεια των ματιών μου, σ'  όλη την επικράτεια της μικρής ζωής μου. Και την απώλεια τη βιώνω στην πλήρη δράση της, ως ταχύτατη μεταβολή της γύρω μου πραγματικότητας. Τίποτα δε μένει, τίποτα δε στέκει, το έδαφός μου, οι εικόνες των ματιών μου, η Πεντέλη μου στο δεξί μου πλευρό, η Πάρνηθα μου στο αριστερό, ο Υμηττός στην πλάτη, όλα χάνονται κρύβονται, μεταμορφώνονται σε άλλες υπάρξεις, αλλότριες, μέχρι που  νιώθω μετέωρη, χωρίς μπροστά, χωρίς πίσω, χωρίς πάνω και κάτω, χωρίς στηρίγματα.. 

Ο τόπος μου κινούμενη άμμος πενήντα χρόνια τώρα.

Η ιδέα της ανάπτυξης, της "αξιοποίησης" λέγαμε παλιότερα,  γέμιζε  τότε - από τη δεκαετία του πενήντα και μετά, μέχρι αυτό το οριακό σήμερα - τους περισσότερους συνέλληνες με προσδοκίες φουτουριστικής αισιοδοξίας: -η περιοχή εδώ θα μπει στο σχέδιο πόλεως,
-εδώ θα χτιστεί  το Ολυμπιακό Στάδιο,
 -εδώ είχε μαντριά προτού χτιστούν οι πολυκατοικίες,
-εδώ είχε αμπέλια,
-εδώ ήταν ρέμα κι έζεχνε ο τόπος, κτλ, κτλ.
Ο φουτουρισμός αυτός νομίζω ότι δεν ήταν ιδεολογημένος, ήταν μία - αψυχολόγητη ίσως και σπασμωδική ενδεχομένως -  αυθόρμητη πάντως αποστροφή του συλλογικού προσώπου από την κακοφορμισμένη πληγή του Εμφύλιου: ήταν μια ανάγκη επιβίωσης να επενδύσεις στο  αστικό μέλλον, γιατί το παρόν είχε μόνο μετανάστευση, ξερονήσια και μια πνιγηρή επαρχιακή μιζέρια που σ'  έκανε να μην αγαπάς καθόλου αυτό που έχεις κι αυτό που σε περιβάλλει, να το αντιπαθείς σ'' έκανε και να θες να ξεφύγεις.

Και ξέφυγες, ξέφυγα, ξεφύγαμε. Ένα ντόμινο φυγής .
Ποιος είναι ο αθώος, ποιος ο ένοχος δύσκολο να πεις. Η λογική των προβάτων (του αθώου λαού) και των εριφίων (των κακού συστήματος)   πάντως δε με βρίσκει σύμφωνη. Μια πολύ μεγάλη, πάρα πολύ μεγάλη μερίδα των Ελλήνων σύρθηκε πρόθυμα σ'  αυτή  τη φυγή προς το καλύτερο -υλικό - μέλλον. Δελεάστηκε γενναία στη δικτατορία από τη φαντασίωση των καινούργιων ανέσεων, εκμαυλίστηκε, πολιτικά, κοινωνικά και ψυχολογικά, από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, πολλών παραγόντων συνηγορούντων (σημαντικότεροι εκ των οποίων ήταν η άνοδος των μικρομεσαίων στα "πράγματα", η πολιτική πριμοδότηση του φιλοτομαρισμού και ο καταναλωτισμός  μέσα στον οποίο ο μικροαστός αναβαθμισμένος λούφαξε σαν γουρουνάκι.).

Ο τόπος ο ελληνικός του σήμερα είναι ένας μη τόπος. Δεν υπάρχει περιβάλλον. Πολιτικό, φυσικό, πολιτισμικό. Το πολύ σκάψιμο δεν τον ωφέλησε ιδιαίτερα, παρά τη νουθεσία του στωικού  βασιλέα. Κι ας άνοιξαν παντού χιλιάδες τρύπες, κι ας γέμισε ο τόπος  πισίνες. όμως ο ψυχισμός του συνέλληνα μπαζώθηκε και πρέπει επειγόντως να ξεμπαζωθεί, να ακουστεί το φουρφούρισμα του υπόγειου ποταμού, να μεστώσει  στο βλέμμα η απαντοχή του  μέλλοντος, να εκτιμηθούν απ'  την αρχή με ταπείνωση τα συστατικά στοιχεία της ιδιοπροσωπίας, ο δεσμός με τον τόπο, η σχέση του με τους γύρω.
Εδώ που βρίσκομαι δεν πενθώ πια. Τώρα πια δεν έχω να φοβηθώ ότι θα χάσω τίποτα άλλο. Έχουμε πιάσει πάτο. Κι αυτό το ακραίο σκάψιμο,  ο συλλογικός συγκλονισμός  που ζούμε αυτές τις μέρες  δεν με εμποδίζει  να ορμίζω προς τον ήλιο,  τον ελληνικό τον έμμετρο.
Τον ευγενή κι  εύκρατο.
Σε μη τόπο πατώντας αποζητώ τον τόπο μου.
jiagogina

Πηγή : Μπουκάλι στη Θάλασσα

 

Η ΑΙΩΝΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΝΤΙΝΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

“Στη ζωή του επέλεξε να είναι «αιρετικός» απέναντι στην εξουσία και τις καλλιτεχνικές «ελίτ». Απέρριπτε τα βραβεία και την προβολή, και είχε μια παροιμιωδώς λιτή στάση ζωής”.

Το εξαιρετικής σημασίας και συμβολισμού πολιτιστικό γεγονός της συνάντησης της «Μακεδονικής Καλλιτεχνικής Εταιρείας Τέχνη» και της «Διαγωνίου» και της ανάδειξης της σπουδαίας εικαστικής διαδρομής τους μέσα από την έκθεση που οργάνωσε το Τελλόγλειο Ιδρυμα Τεχνών, στο πλαίσιο του εορτασμού των 25 χρόνων του αλλά και των εκατό χρόνων από την ίδρυση του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, έδωσε την ευκαιρία στους φίλους της τέχνης να γνωρίσουν δυο κορυφαίες εικαστικές συλλογές που σήμερα διαμορφώνουν έναν πυρήνα πολιτισμού στην καρδιά της πανεπιστημιούπολης.

Το γεγονός αυτό έδωσε όμως ανάμεσα στα άλλα και μια ακόμα ευκαιρία να ερευνήσει κανείς και να μελετήσει -κυρίως οι νεότεροι- την πολύπλευρη προσφορά και προσωπικότητα του Ντίνου Χριστιανόπουλου.

Δεν υπήρξε μόνο ποιητής. Έγραψε διηγήματα, δοκίμια, μελέτες για τη δημοτική μουσική, ενώ υπήρξε ακάματος συλλέκτης φωτογραφιών και ντοκουμέντων όπως και συστηματικός ερευνητής και ερμηνευτής του ρεμπέτικου.

Η συνέχεια εδώ