Κοίταξε
τα χαμόγελά μας
μικρές μικρές ρυτίδες πλημμυρίσανε
τα μάτια μας
καθρέφτες μοναξιάς
τα χέρια μας
παλιές συνήθειες αποκτήσανε
τα πόδια μας
αρνούνται να ορίσουν το δρόμο της φυγής
Άκουσε
οι φωνές μας
αδύναμα τσιρίγματα
στο άπειρο του σύμπαντος
δεν ακουγόμαστε
είμαστε ψίθυρος
Κοίταξε
το κερί που λιώνει
τη φλόγα που σβήνει
τα τελευταία ίχνη του καπνού
σημάδι ότι υπήρξαμε...
Καληνύχτα
Υπάρχουν κείμενα που δεν γράφτηκαν για συγκεκριμένες ημέρες, κι όμως τις συναντούν. Σχεδόν αναπόφευκτα.
Η ποιητική συλλογή της Γεωργίας Βελιμέζη δεν επιχειρεί να εντυπωσιάσει. Επιμένει να παρατηρεί. Και αυτή η παρατήρηση, σχεδόν μικροσκοπική, αποκαλύπτει όσα συνήθως αποφεύγουμε: τη φθορά που εγκαθίσταται αθόρυβα, τη μοναξιά που καθρεφτίζεται στο βλέμμα, τη μνήμη που επιμένει όχι ως αφήγηση αλλά ως ίχνος. Οι εικόνες της δεν είναι περίτεχνες αλλά ακριβείς. Και γι’ αυτό λειτουργούν.
Δεν είναι τυχαίο ότι πίσω από αυτή τη γραφή βρίσκεται μια επιστημονική διαδρομή. Όπως στο μικροσκόπιο αναζητά κανείς δομές, έτσι και εδώ αναζητείται νόημα μέσα από τις λεπτομέρειες. Από τη μοριακή βιολογία μέχρι τη Βιέννη και την Αθήνα, από τη σιωπή της έρευνας μέχρι τις γάτες των Εξαρχείων και τη μουσική, το προσωπικό υλικό δεν προβάλλεται. Υπαινίσσεται. Και μέσα από αυτόν τον υπαινιγμό αποκτά καθολικότητα.
Η πρώτη της συλλογή δεν χαρίζεται στον αναγνώστη. Αποφεύγει τις εύκολες απαντήσεις και την πρόχειρη παρηγοριά. Τον φέρνει απέναντι σε μια βασική ένταση. Ανάμεσα σε αυτό που μπορούμε να εξηγήσουμε και σε αυτό που απλώς βιώνεται. Εκεί όπου η επιστήμη σταματά, η ποίηση επιμένει να μένει.
Και ίσως εκεί βρίσκεται το ουσιαστικό της βάρος. Όχι στην εξήγηση, αλλά στην άρνηση της απλοποίησης. Στο να αντέχεις να μένεις. Να κοιτάς. Χωρίς απαντήσεις.
Σκέψη και Στάση
Νίκος Τομαράς
