Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

2 Απρ 2020

Απόστολος Παλιεράκης, Ήπιοι τόνοι

Να τ’ ακούσω μια φορά
Με στίχους χαμηλόφωνους
να αποπέμψω τις κραυγές
Ν’ αποδεχθώ
τη ζώσα ιστορία των σφαγών
του αίματος, του πόνου
των γενοκτονιών
Δεν έλλειψαν ποτέ απ’ τους ανθρώπους
Αυτοί, παρόλ’ αυτά πληθαίνουν
κι ο πολιτισμός καλά κρατεί
Να τ’ ακούσω μια φορά
να τ’ ακούσω, να τ’ ακούσω…
Από πού όμως ν’ αρχίσω;
Το Άλφα λέει «Αρνούμαι»
Το Βήτα λέει «Βρικόλακες»
Αθυρόστομο το Γάμα με γυμνώνει
Το Δέλτα, «Δίκη» απαιτεί
Φθάνω στο Νι, γδαρμένος
«ΝΤΡΟΠΗ!», κραυγάζει

Από τη συλλογή Τριλογία σιωπών, 2020

31 Μαρ 2020

Ο Νέος, ο Γέρος , η Θυσία και το Καλό της Κοινωνίας, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου


     Όταν ο Περικλής στον Επιτάφιο, απευθύνεται στους γεροντότερους, για να τους παρηγορήσει για την απώλεια των οικείων και για τα δεινά του πολέμου,  τους προτρέπει να σκέφτονται τα ευτυχισμένα χρόνια που έζησαν και με πολιτικό κυνισμό τους κατατάσσει στους άχρηστους της κοινωνίας:

     «Ὅσοι δὲ πάλι ἔχετε προσπεράσει τὸ ὅριο αὐτὸ τῆς ἡλικίας, πρέπει νὰ θεωρεῖτε κέρδος τὸ ὅτι περάσατε τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς ζωῆς σας εὐτυχισμένοι, ἡ δὲ περίοδος τῆς λυπημένης ζωῆς σας θὰ εἶναι σύντομη, καὶ νὰ ἀνακουφίζεσθε ἀπὸ τὴν δόξα αὐτῶν ἐδῶ τῶν ἡρωϊκῶς πεσόντων παιδιῶν σας. Γιατὶ τὸ μόνο πράγμα ποὺ δὲν γερνάει ποτὲ εἶναι ἡ φιλοδοξία, καὶ ἐκεῖνο ποὺ εὐχαριστεῖ τὸν ἄνθρωπο στὴν γεροντική του ἡλικία, ὅταν εἶναι ἄχρηστος πιά, δὲν εἶναι τὸ κέρδος, ὅπως ἰσχυρίζονται μερικοί, ἀλλὰ ἡ ἀπόλαυση τιμῶν».

     Και σήμερα λοιπόν τα γηρατειά είναι  «περήφανα», στην πράξη όμως - και προ κορωνο-ιού - τα γηρατειά εξωθούνται de facto στην απομόνωση και την ένδεια (παρόλα τα νομοθετημένα τους ανθρώπινα δικαιώματα). Στην Ιαπωνία πολλοί γέροι μην αντέχοντας τη μοναξιά ζητούν  ευθανασία, ασκώντας το δικαίωμα της  νομοθετημένης αυτοκτονίας που το ίδιο το κράτος πλέον παρέχει.

     Οι γέροι λοιπόν, ναι, κοινωνικά είναι άχρηστοι. Ας το ομολογήσουμε! Τρώνε πολύτιμους πόρους από τον κρατικό προϋπολογισμό και, πράγματι, δεν προσφέρουν τίποτα. Οδεύουν προς το θάνατο και κουβαλάνε μόνο αναμνήσεις!
Κι εδώ τώρα πλάι, με τον αριστοτέχνη αυτό ιό, που πλήττει τις «ευπαθείς» ομάδες, βιώνουμε αυτόν τον πολιτικό ρεαλισμό: Οι γέροι θα φύγουν! Όσοι αντέξουν. Κι όταν ο κύριος Τσιόδρας «έσπασε» από τη συγκίνηση όταν μιλήσει για τους παππούδες μας, έσπασε και λύγισε γιατί ξέρει ότι η τρίτη ηλικία δεν μπορεί να σωθεί... Ξέρει κι ο ίδιος τη θυσία που θα γίνει  σε αυτόν τον άτυπο πόλεμο.

     Ζούμε σε έναν πολιτισμό πρωτόγονο. Με πρωτόγνωρη τεχνολογία και πρωτόγνωρο πρωτογονισμό. Ο νέος φουτουρισμός φέρνει εκπληκτικά συστήματα επικοινωνίας, διασκέδασης, παρακολούθησης... Ο Παλιός Κόσμος  - βάζω και τον εαυτό μου μέσα, είμαι ήδη 63 - τι θέση έχει σε αυτές τις νέες προοπτικές; Καμία... Αν ο παλιός γέρος, ο Γέρων, έχαιρε του καθολικού σεβασμού γιατί έφερε μέσα του τη Σοφία της ζωής, την προφορική βιωμένη  Ιστορία, την προσωπική του μνήμη και την εμπειρία, το μετασχηματισμένο βίωμα ως Παραμύθι, ο σημερινός  αντίθετα είναι βάρος. Και πάντα τα βάρη χρειάζονται έναν  Καιάδα.
Τα παραμύθια τελείωσαν. Και παραμυθία πλέον δεν απαιτείται.

29 Μαρ 2020

Μαρία Κέντρου-Ἀγαθοπούλου: Καὶ τοῦ πατάγαν τὸ κεφάλι σὰν ὀχιά

ΑΝ ΕΙΔΕ ΕΝΑΝ ΦΟΝΟ στὴ ζω­ή της, δὲν ἦ­ταν οὔ­τε στὸν κι­νη­μα­το­γρά­φο, οὔ­τε στὴν τη­λε­ό­ρα­ση, οὔ­τε μὲ τὰ ἄλ­λα μά­τια μὲς στὰ μυ­θι­στο­ρή­μα­τα ἢ στὶς ἐ­φη­με­ρί­δες, οὔ­τε στὶς ἀ­τέ­λει­ω­τες ἀ­φη­γή­σεις τῆς για­γιᾶς της γιὰ φο­νι­κὰ ἀ­πὸ τούρ­κους κι ἕλ­λη­νες στρα­τι­ῶ­τες, ἀ­πὸ τσέ­τες καὶ Γι­αγ­κοῦ­λες καὶ Μπαμ­πά­νη­δες.

       Ἂν εἶ­δε ἕ­να φό­νο μὲ τὰ ἴ­δια της τὰ μά­τια, μι­κρὸ κο­ρί­τσι τό­τε, ἦ­ταν ὁ φό­νος ἑ­νὸς σκο­τω­μέ­νου ἤ­δη.

H συνέχεια εδώ

27 Μαρ 2020

SANT ANDREU JAZZ BAND UNDECIDED & JESSE DAVIS & WYCLIFFE GORDON




 Το Sant Andreu Jazz Band είναι μια νεανική τζαζ μπάντα από τη Βαρκελώνη, με παιδιά και έφηβους ηλικίας 7-20 ετών.
 Μαέστρος είναι ο Joan Chamorro.

25 Μαρ 2020

Στρατηγοῦ Μακρυγιάννη ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ

Μπαίνοντας εἰς αὐτὸ τὸ ἔργον καὶ ἀκολουθώντας νὰ γράφω δυστυχήματα ἀναντίον τῆς πατρίδος καὶ θρησκείας, ὁποῦ τῆς προξενήθηκαν ἀπὸ τὴν ἀνοησίαν μας καὶ ῾διοτέλειά μας καὶ ἀπὸ θρησκευτικοὺς καὶ ἀπὸ πολιτικοὺς καὶ ἀπὸ ῾μᾶς τοὺς στρατιωτικούς, ἀγαναχτώντας καὶ ἐγὼ ἀπ᾿ οὗλα αὐτά, ὅτι ζημιώσαμε τὴν πατρίδα μας πολὺ καὶ χάθηκαν καὶ χάνονται τόσοι ἀθῶοι ἄνθρωποι, σημειώνω τὰ λάθη ὁλωνῶν καὶ φτάνω ὡς σήμερον, ὁποῦ δὲν θυσιάζομε ποτὲς ἀρετὴ καὶ πατριωτισμὸν καὶ εἴμαστε σὲ τούτην τὴν ἄθλια κατάστασιν καὶ κιντυνεύομεν νὰ χαθοῦμεν.
Τὸ Ἔθνος ἀφανίστη ὅλως διόλου καὶ ἡ θρησκεία ἐκκλησία εἰς τὴν πρωτεύουσα δὲν εἶναι καὶ μᾶς γελᾶνε ὅλος ὁ κόσμος. ... Ὅ,τι τοῦ λὲς ἡ θρησκεία δὲν εἶναι τίποτας! Ἀλλοίμονο ῾σ ἐκείνους ὁποῦ χύσανε τὸ αἷμα τους καὶ θυσιάσανε τὸ δικόν τους νὰ ἰδοῦνε τὴν πατρίδα τους νὰ εἶναι τὸ γέλασμα ὅλου τοῦ κόσμου καὶ νὰ καταφρονιῶνται τ᾿ ἀθῷα αἵματα ὁποῦ χύθηκαν!

Η συνέχεια εδώ

23 Μαρ 2020

Ο μεγαλύτερος φόβος του ανθρώπου

Η θρησκεία και ο εθνικισμός, όπως και ο κάθε έθιμο, και κάθε δοξασία όσο παράλογα και μειωτικά και αν είναι, από τη στιγμή που συνδέουν τα άτομο με τους άλλους αποτελούν καταφύγια απέναντι στον μεγαλύτερο φόβο του ανθρώπου: την απομόνωση.


Η ισχυρή ανάγκη αποφυγής της ηθικής απομόνωσης περιγράφεται με πολύ ζωντανό τρόπο από τον Μπαλζάκ στο παρακάτω χωρίο από Το μαρτύριο του εφευρέτη:
Η συνέχεια εδώ 

21 Μαρ 2020

Τελικά..., Αντώνης Μπουντούρης

ανάμεσά μας κλαίνε γοερά οι μαρμαράδες

Με τα λαλήματά μας
στήσαμε σπίτια ακυβέρνητα
όπου μαστόροι πελεκούσαν τελικά
στήλες επιτύμβιες.

14 Μαρ 2020

ΘΕΑΘΗΝΑΙ ΠΡΟΣΩΠΑ ΝΙΚΟΣ ΤΟΜΑΡΑΣ της Μαρίας Σούμπερτ

12 Μαρ 2020

Ο Αριστοτέλης και τα είδη της φιλίας

Ξεκινώντας τη διερεύνηση της φιλίας ο Αριστοτέλης ξεκαθαρίζει ότι δεν μπορεί να υπάρχει φιλία αν δεν υπάρχει αμοιβαιότητα. Η αμοιβαιότητα δεν αποτελεί απλώς το κύριο γνώρισμα της φιλίας, αλλά την ειδοποιό διαφορά της φιλικής σχέσης από όλες τις άλλες μορφές σχέσεων που μπορεί να διαμορφωθούν.

Αυτός είναι και ο λόγος που δεν μπορούν να χαρακτηριστούν φιλικές οι σχέσεις με το θεό ή με τα άψυχα πράγματα: «Καταρχήν πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ποια φιλία ενδιαφέρει την έρευνά μας. Διότι, κατά πώς φαντάζονται οι άνθρωποι, υπάρχει και φιλία προς το θεό και φιλία προς τα άψυχα· αλλά κάνουν λάθος» (1208b 11.6).

Η συνέχεια εδώ 

10 Μαρ 2020

Τέρι Ήγκλετον - Υπάρχει απάντηση στο ερώτημα “Ποιο είναι το νόημα της ζωής”;

Ακριβώς όπως είναι δυνατό να πιστεύουμε ότι κάτι —ακόμη και η “ζωή”— μπορεί να έχει κάποιο σχέδιο ή κατεύθυνση στα οποία κανείς δεν σκόπευσε, μπορούμε επίσης και να πιστεύουμε ότι η ανθρώπινη ύπαρξη είναι άνευ νοήματος και χαοτική, αλλά και ότι αυτό είναι πραγματικά εσκεμμένο. Μπορεί να είναι το προϊόν μιας κακόβουλης Μοίρας ή Βούλησης.


Αυτή είναι, χοντρικά, η θεωρία του Γερμανού φιλοσόφου Άρθουρ Σοπενχάουερ, ενός διανοητή τόσο ανελέητα ζοφερού που το έργο του, χωρίς να το έχει επιδιώξει ο ίδιος, στέκει ως ένα από τα μεγάλα κωμικά αριστουργήματα της Δυτικής σκέψης. (Ακόμη και στο όνομά του υπάρχει κάτι το κωμικό, αφού συνδυάζει το αρχοντικό, χορταστικό “Σοπενχάουερ” με το μάλλον κοινότοπο “Άρθουρ”).

H συνέχεια εδώ 

8 Μαρ 2020

Γιώργος Θέμελης, Γυναικεία ονόματα

Είναι γυναίκες οι ψυχές, ανοίγουν
Η μια στην άλλη, αναζητούν.
Γυναίκα είναι η γη, πάσχει να είναι ωραία,
Ν' απαστράπτει σαν σε καθρέφτη.
Γυναίκα είναι η θάλασσα κ' η πόρτα,
Δέχεται και κλει, γυναίκα ο τάφος,
Μας σκεπάζει, γυναίκα είναι η νύχτα
Και σκοτεινιάζει, βαραίνει τα κόκκαλα.
Γυναίκα η βρύση κ' η πλατειά βροχή,
Η στέρηση, η ανάμνηση κ' η προσευχή,
Η στάμνα, το σκαμνί, το καράβι,
Το δέντρο, το πουλί τ' αηδόνι, και το ψάρι.


Aπό τη συλλογή Φωτοσκιάσεις, 1961
ενότητα Έρωτος εγκώμια

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...