Παρ’ όλη την αγωνία της αναμονής και το βάσανο της ορθοστασίας, οι
δυο εκείνες ώρες ήταν για μένα μια ανακούφιση, μια απόλαυση, αφού
βρισκόμουν σ’ ένα χώρο διαφορετικό και όχι στο δωμάτιό μου: ο προθάλαμος
ήταν μεγαλύτερος και είχε δύο παράθυρα αντί για ένα. Δεν είχε κρεβάτι
ούτε λεκάνη ούτε τη συγκεκριμένη χαραματιά στο περβάζι του παραθύρου που
είχα περιεργαστεί εκατομμύρια φορές. Η πόρτα ήταν βαμμένη σε άλλο
χρώμα, κοντά στον τοίχο ήταν τοποθετημένη μια διαφορετική πολυθρόνα και
στ’ αριστερά υπήρχε ένα ντουλάπι με φακέλους. Στην κρεμάστρα ήταν
κρεμασμένες τρεις ή τέσσερις μουσκεμένες χλαίνες, οι χλαίνες των
βασανιστών μου. Είχα λοιπόν κάτι καινούριο, κάτι διαφορετικό να κοιτάζω,
είχα επιτέλους κάτι αλλιώτικο να προσφέρω στα πεινασμένα μου μάτια. Κι
αυτά γαντζώθηκαν αχόρταγα πάνω στην κάθε λεπτομέρεια.
