Πανελλήνιες: δεν εξετάζεται η αξία ενός παιδιού

 

Οι Πανελλήνιες εξετάσεις είναι μια σημαντική διαδικασία. Δεν είναι όμως η τελική κρίση για την αξία, την ευφυΐα ή το μέλλον ενός παιδιού.

Κάθε παιδί φτάνει σε αυτή τη στιγμή κουβαλώντας τη δική του διαδρομή: κόπο, αγωνία, προσδοκίες, φόβους, αλλά και μικρές ή μεγάλες υπερβάσεις που πολλές φορές δεν φαίνονται.

Ιδιαίτερα για τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, ΔΕΠ-Υ, διαταραχές αυτιστικού φάσματος ή άλλες νευροαναπτυξιακές ιδιαιτερότητες, η πορεία μέχρι τις εξετάσεις είναι συχνά πιο απαιτητική. Έχουν χρειαστεί περισσότερο χρόνο, περισσότερη επιμονή και περισσότερη ψυχική αντοχή. Κι όμως, αυτό που έχει σημασία δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και η διαδρομή που κατάφεραν να διανύσουν.

Αυτές τις μέρες τα παιδιά χρειάζονται λιγότερες συμβουλές και περισσότερη ηρεμία. Λιγότερη πίεση και περισσότερη εμπιστοσύνη. Ένα βλέμμα που λέει «είμαι εδώ», χωρίς να προσθέτει βάρος.

Καλή δύναμη σε όλα τα παιδιά που ξεκινούν τις εξετάσεις.
Και καλή δύναμη στους γονείς που στέκονται δίπλα τους, με αγάπη, υπομονή και πίστη.

Οι εξετάσεις είναι ένας σταθμός.
Το παιδί είναι πολύ περισσότερο από αυτόν.

Σκέψη και Στάση
Νίκος Τομαράς

«Υφαίνοντας τις στιγμές», 15 χρόνια Ψηφιακής Αφήγησης στην Ελλάδα

 

Παρακολούθησα σήμερα στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος την επετειακή εκδήλωση «Υφαίνοντας τις στιγμές – Ψηφιακή Αφήγηση στην Ελλάδα: 15 Χρόνια, 2000 Ιστορίες», που διοργάνωσε ο κόμβος Ψηφιακής Αφήγησης του ΕΚΠΑ.

Η εμπειρία ανέδειξε κάτι βαθύτερο από μια απλή οπτικοακουστική παρουσίαση προσωπικών ιστοριών. Η ψηφιακή αφήγηση φάνηκε ως ένας χώρος όπου η προσωπική μνήμη, η βιωμένη εμπειρία και η ανάγκη του ανθρώπου να ακουστεί αποκτούν μορφή και νόημα.

Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η έμφαση στην «προσωπική φωνή» και στον αναστοχασμό. Μέσα από σύντομα ψηφιακά αφηγήματα, άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών και εμπειριών μπόρεσαν να μετατρέψουν εσωτερικές διαδρομές, απώλειες, αμφιβολίες, επιθυμίες και μνήμες σε κοινό βίωμα.

Η αφήγηση, όταν βρίσκει ασφαλές πλαίσιο και ουσιαστική ακρόαση, μπορεί να λειτουργήσει όχι μόνο καλλιτεχνικά ή εκπαιδευτικά αλλά και βαθιά υποστηρικτικά για τον άνθρωπο. Ίσως γι’ αυτό τέτοιες πρωτοβουλίες αγγίζουν τόσο έντονα τη σύγχρονη ψυχοθεραπευτική και παιδαγωγική σκέψη.

Το Εργαστήριο Νέων Τεχνολογιών του ΕΚΠΑ, μέσα από 15 χρόνια δουλειάς και 2000 ψηφιακές αφηγήσεις, φαίνεται να έχει δημιουργήσει έναν ιδιαίτερο χώρο συνάντησης ανάμεσα στην επιστήμη, την τέχνη και την ανθρώπινη εμπειρία.

Στην εκδήλωση συμμετείχαν και σχολίασαν, μεταξύ άλλων, οι:
Μιχάλης Μεϊμάρης, Κώστας Βαρώτσος, Αντώνης Καφετζόπουλος, Χρήστος Κίττας, Μαρία Κομνηνού, Ανδρέας Μούτσιος-Ρέντζος και Λάμπης Παπαγεωργίου.

Σκέψη και Στάση
Νίκος Τομαράς

Όταν το «δεν προσπαθεί» δεν σημαίνει έλλειψη ικανότητας

«Όταν αλλάζει ο τρόπος, αλλάζει και η πρόσβαση στη μάθηση.»

Στο σχολείο – και συχνά στο σπίτι – η πιο εύκολη ερμηνεία είναι ότι το παιδί «δεν προσπαθεί αρκετά». Όμως πίσω από αυτή τη φράση κρύβεται μια σοβαρή παρανόηση. Πολλά παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες καταβάλλουν μεγαλύτερη προσπάθεια από τους συνομηλίκους τους· απλώς ο τρόπος με τον οποίο τους ζητείται να μάθουν δεν ταιριάζει στο δικό τους μαθησιακό προφίλ.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν προσπαθεί. Το ερώτημα είναι: έχει τα κατάλληλα εργαλεία;

Μικρές αλλά ουσιαστικές παρεμβάσεις μπορούν να αλλάξουν το τοπίο:
– σαφέστερες οδηγίες σε μικρά βήματα
– περισσότερος χρόνος ολοκλήρωσης
– εναλλακτικοί τρόποι αξιολόγησης (προφορικά αντί αποκλειστικά γραπτά)
– οπτική υποστήριξη και δομημένο υλικό

Όταν το πλαίσιο προσαρμόζεται, συχνά μειώνονται τα «συμπτώματα». Και μαζί τους μειώνεται και το αίσθημα αποτυχίας που βαραίνει το παιδί.

Η μετατόπιση της οπτικής από την «έλλειψη προσπάθειας» στην «ανάγκη προσαρμογής» δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ουσιαστική εκπαιδευτική στάση.

Το ζήτημα της σχέσης μεταξύ μαθησιακής δυσκολίας και εκπαιδευτικού πλαισίου αναλύεται διεξοδικότερα στο βιβλίο «Μαθησιακές Δυσκολίες ή Σύμπτωμα» (Εκδόσεις Πατάκη).

_φέας_

Σύμβουλος / Ψυχοθεραπευτής (συνθετικό μοντέλο)                                               

Ειδικός Εκπαιδευτικός – Συγγραφέας