Ἰωάννης Κονδυλάκης, Ὁ σιωπηλός

ΔΕΝ ΔΥ­ΝΑ­ΜΑΙ νὰ κα­τη­γο­ρή­σω τὸν κου­ρέ­α μου ὅ­τι ἐ­κλη­ρο­νό­μη­σε τὸ ἐ­λάτ­τω­μα τῶν ἀρ­χαί­ων ὁ­μο­τέ­χνων του. Πο­τὲ δὲν εὑ­ρέ­θη­κα εἰς τὴν ἀ­νάγ­κην, εἰς ἣν ὁ ἀρ­χαῖ­ος ἐ­κεῖ­νος, ὅ­στις, ἐ­ρω­τη­θεὶς πα­ρὰ τοῦ κου­ρέ­ως «Πῶς σὲ κεί­ρω;­», ἀ­πήν­τη­σε «Σι­ω­πῶν». Πο­τὲ δὲν μοῦ ἀ­νέ­πτυ­ξε τὰς ἰ­δέ­ας του πε­ρὶ τῆς δι­ορ­γα­νώ­σε­ως τοῦ στρα­τοῦ μας ἢ τὰς γνώ­μας του πε­ρὶ τοῦ γλωσ­σι­κοῦ ζη­τή­μα­τος. Ἐξ ἐ­ναν­τί­ας αὐ­τὸς ἀ­ναγ­κά­ζε­ται νὰ μοῦ συμ­βου­λεύ­ει σι­ω­πὴν διὰ νὰ μὴ μὲ κό­ψει μὲ τὸ ξυ­ρά­φι του.

       «Προ­σέ­ξε­τε, μὴ μι­λᾶ­τε νὰ μὴν κο­πεῖ­τε!­»

       Αὐ­τὸ δὲ καὶ τὸ «μὲ τὶς ὑ­γεῖ­ες σας», μὲ τὸ ὅ­ποι­ον τε­λει­ώ­νει τὸ ξύ­ρι­σμα, εἶ­ναι αἱ μό­ναι λέ­ξεις τὰς ὁ­ποί­ας ἀ­κού­ω ἀ­πὸ τὸ στό­μα του.

Η συνέχεια εδώ