Τέτοιαν αγάπη
Απ’ τους νεκρούς μου απόμεινε το χώμα
που γενναιόδωρα έχουν σκορπίσει
να συντροφεύει τις ημέρες μου, τις νύχτες
οι ονειρεμμένες μορφές τους συντροφεύουν.
Έτσι κάποτε ζήτησα, ξυπνώντας,
να γίνω χώμα να με αγαπήσει
ο ήλιος της ζωής. Ανάστησέ με.
Τέτοιαν αγάπη θέλω από σένα.
Μας ξάφνιασε η νύχτα
Το πρωί διασχίζαμε τους δρόμους
με τα σχολικά μας βιβλία
Τη νύχτα συνεχίζαμε τη ζωή της ημέρας,
φυλάγοντας τον ήλιο. Οι φοιτήτριες
χόρευαν και τραγουδούσαν.
Έτσι μας χαρακτήρισαν συνωμότες.
Στο Μεγάλο Σχολείο μάς ξάφνιασε ηνύχτα
με τόσους βαριά τραυματισμένους γύρω μας,
χωρίς γάζες, οξυγόνο,
χωρίς φάρμακα, γιατρό, ασθενοφόρα.
Μια ριπή πολυβόλου τραυματίζει το φως.
Στα υπνοδωμάτια των παιδικών μας χρόνων
με το εικόνισμα της Παναγιάς ποιός ονειρεύεται
ειρηνικές παρελάσεις;
Μας κυνηγούσαν στα ερημικά πάρκα και τις παρόδους,
γιατί -λέει- θα καίγαμε την πόλη
με τον ήλιο που κρύβαμε.
