«Παρ’ τη, γιουλάκο μου» της Αναστασίας Ευσταθίου /Από τη διάσωση στη ρίζωση

 

Στιγμιότυπο από την παρουσίαση του βιβλίου στη Βερσοβά, 29 Αυγούστου 2026

Με ιδιαίτερη χαρά και τιμή συμμετείχα στην παρουσίαση του βιβλίου της Αναστασίας Ευσταθίου, στη Βερσοβά, έναν τόπο άρρηκτα δεμένο με την ιστορία της μικρής Στεφανίας και με τη διαδρομή που αφηγείται το βιβλίο.

Υπάρχουν ιστορίες που η μεγάλη Ιστορία αφήνει πίσω της, κρυμμένες σε οικογενειακές αφηγήσεις, παλιές φωτογραφίες, στρατιωτικά έγγραφα και μνήμες ανθρώπων. Μια τέτοια ιστορία ανασύρει η Αναστασία Ευσταθίου στο ιστορικό μυθιστόρημα Παρ’ τη, γιουλάκο μου. Με αφετηρία τον αξιωματικό Γεώργιο Κατσίνα και τη μικρή Στεφανία Παναγιωτίδου, η συγγραφέας διατρέχει μια ταραγμένη περίοδο της νεότερης ελληνικής ιστορίας, από τους Βαλκανικούς Πολέμους και τον Εθνικό Διχασμό έως τη Μικρασιατική Εκστρατεία και την Καταστροφή. Πίσω όμως από τις μάχες, τις πολιτικές αποφάσεις και τις ανατροπές, το βλέμμα της επιστρέφει διαρκώς στον άνθρωπο. Στον στρατιώτη, στον πρόσφυγα, στη μάνα, στο παιδί που βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπο με την απώλεια ενός ολόκληρου κόσμου.

Στο κέντρο της αφήγησης βρίσκεται η συνάντηση δύο διαφορετικών διαδρομών. Ο Γεώργιος Κατσίνας, στρατιωτικός και άνθρωπος του καθήκοντος, βιώνει από μέσα την εξάντληση του στρατεύματος, τα λάθη της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας και τελικά την κατάρρευση του μικρασιατικού μετώπου. Και μέσα σε αυτόν τον κόσμο που χάνεται εμφανίζεται η μικρή Στεφανία. Η παράκληση της γιαγιάς της, «Παρ’ τη, γιουλάκο μου. Πάρ’ την να σωθεί», γίνεται η αφετηρία μιας δεύτερης ζωής. Ο Κατσίνας τη σώζει από τον άμεσο κίνδυνο, η Στεφανία όμως κουβαλά μαζί της όσα ένα παιδί δεν μπορεί απλώς να αφήσει πίσω. Την απώλεια, τον φόβο, τους εφιάλτες, την αναζήτηση των προσώπων που χάθηκαν. Γιατί άλλο είναι να σωθεί ένα παιδί και άλλο να μπορέσει να αισθανθεί ξανά ασφαλές.

Το τραύμα δεν είναι μόνο αυτό που συνέβη. Είναι και η επιστροφή αυτού που συνέβη, όταν πλέον δεν συμβαίνει. Ένα παιδί που έχει απομακρυνθεί από τον κίνδυνο μπορεί να συνεχίζει να τον κουβαλά μέσα του, στους φόβους, στους εφιάλτες, στην αγωνία ότι οι άνθρωποι που αγαπά μπορεί πάλι να χαθούν. Γι’ αυτό η διάσωση είναι μόνο η αρχή. Χρειάζεται φροντίδα, σταθερότητα και τελικά έναν τόπο και ανθρώπους που θα του επιτρέψουν να αισθανθεί ότι ανήκει ξανά κάπου.

Κι εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, ένα από τα ομορφότερα νήματα του βιβλίου, η πορεία από τη διάσωση στη φροντίδα και από τη φροντίδα στη ρίζωση. Η Στεφανία περνά από ανθρώπους και τόπους που προσπαθούν να την προστατεύσουν, μέχρι που φτάνει στη Βερσοβά της Αιγιάλειας. Εκεί, κοντά στη Μαρία Κατσίνα και στον Παναγή Παλαιολογόπουλο, τον Μπαφιόλη, το παιδί που είχε κουραστεί να είναι παντού προσωρινό βρίσκει τελικά διάρκεια, οικογένεια και τόπο. Η προσφυγοπούλα αποκτά δεύτερη πατρίδα, μεγαλώνει, αγαπά, δημιουργεί τη δική της οικογένεια και γίνεται μέρος της μνήμης του τόπου. Η ζωή δεν ακυρώνει όσα χάθηκαν. Καταφέρνει όμως κάποτε να βγάλει καινούριες ρίζες πάνω στο έδαφος της απώλειας.

Από την ομιλία μου με θέμα «Από τη διάσωση στη ρίζωση. Μνήμη, τραύμα και ευθύνη στο “Παρ’ τη, γιουλάκο μου”».

Για να αφηγηθεί αυτή την ιστορία, η Αναστασία Ευσταθίου εργάστηκε επί 1.922 ημέρες, ένας αριθμός με έναν σχεδόν αναπόφευκτο συμβολισμό. Αναζήτησε στρατιωτικά αρχεία, Φύλλα Πορείας, εφημερίδες και φωτογραφικό υλικό, μελέτησε ιστορικές πηγές και κυρίως άκουσε τις αφηγήσεις των ανθρώπων που κράτησαν ζωντανή τη μνήμη του Κατσίνα και της Στεφανίας. Όπως γράφει η ίδια, προσπάθησε να υπηρετήσει «την αλήθεια των πηγών και την αλήθεια της καρδιάς». Και ίσως εκεί βρίσκεται η ιδιαίτερη αξία του Παρ’ τη, γιουλάκο μου. Μεταφέρει μια ιστορία από τα οικογενειακά αρχεία και την τοπική μνήμη στη λογοτεχνία, θυμίζοντάς μας ότι πίσω από τις χρονολογίες της Ιστορίας υπάρχουν πάντοτε άνθρωποι. Άνθρωποι που έχασαν, σώθηκαν, θυμήθηκαν και κατάφεραν να συνεχίσουν.

Η παρουσίαση του βιβλίου πραγματοποιήθηκε το βράδυ του Σαββάτου 29 Αυγούστου 2026 στη Βερσοβά, στο Χρυσάνθιο Αιγιάλειας, στον τόπο όπου η ιστορία της Στεφανίας βρήκε τη δική της συνέχεια.

Ποιος είναι τελικά ο "παρεκκλίνων"; Σκέψεις με αφορμή τον "Καλό Οιωνό" του Μανώλη Νανούρη

 

Υπάρχουν λέξεις που δεν περιγράφουν απλώς μια κατάσταση αλλά αποκαλύπτουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Μία από αυτές είναι η λέξη «παρεκκλίνων». Στον Καλό Οιωνό, ο Μανώλης Νανούρης δεν την χρησιμοποιεί για να χαρακτηρίσει τους ήρωές του. Την χρησιμοποιεί για να θέσει ένα ερώτημα που διατρέχει ολόκληρο το βιβλίο. Ποιος ορίζει την κανονικότητα και ποιος αποφασίζει ποιος βρίσκεται έξω από αυτήν;

Το ψυχιατρικό ίδρυμα όπου εκτυλίσσεται η ιστορία δεν είναι απλώς ένας τόπος εγκλεισμού. Είναι ένας μικρόκοσμος όπου δοκιμάζονται οι βεβαιότητές μας. Οι άνθρωποι που συναντά ο αφηγητής δεν παρουσιάζονται ως περιπτώσεις ούτε ως διαγνώσεις. Είναι πρόσωπα με μνήμη, φόβους, ανάγκη για αποδοχή, στιγμές τρυφερότητας και εκρήξεις οργής. Είναι πάνω από όλα άνθρωποι.

Καθώς προχωρά η αφήγηση γίνεται φανερό ότι τα πιο ισχυρά τείχη δεν είναι οι κλειστές πόρτες του ιδρύματος αλλά όσα κουβαλά ο καθένας μέσα του. Η καχυποψία, ο φόβος, οι ενοχές, η σχέση με τον πατέρα και η δυσκολία να εμπιστευτείς τον άλλον συνθέτουν έναν αόρατο εγκλεισμό. Ο πραγματικός εγκλεισμός δεν είναι πάντοτε ένας χώρος. Μπορεί να είναι μια ανάμνηση, μια ετικέτα ή μια πληγή που αρνείται να κλείσει.

Κι όμως μέσα σε αυτό το περιβάλλον γεννιέται κάτι απρόσμενο. Όχι ο ηρωισμός αλλά η ανθρώπινη παρουσία. Μια κουβέντα στον διάδρομο, μια θέση δίπλα σε κάποιον άγνωστο, μια σιωπή που δεν χρειάζεται εξηγήσεις. Ο Καλός Οιωνός υπενθυμίζει ότι πολλές φορές η αρχή της θεραπείας δεν βρίσκεται σε μια μεγάλη αποκάλυψη αλλά στη στιγμή που κάποιος παύει να σε αντιμετωπίζει ως πρόβλημα και αρχίζει να σε βλέπει ως άνθρωπο.

Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου το μεγαλύτερο επίτευγμα του βιβλίου. Δεν ζητά τη συμπόνια μας για τους ήρωές του. Ζητά κάτι δυσκολότερο. Να αναγνωρίσουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας μέσα τους. Και τότε η λέξη «παρεκκλίνων» χάνει τη βεβαιότητά της. Γιατί ίσως κάποια στιγμή στη ζωή μας όλοι έχουμε βρεθεί έξω από τα όρια αυτού που οι άλλοι θεωρούν φυσιολογικό.

Ο Καλός Οιωνός δεν είναι τελικά ένα βιβλίο για την ψυχική οδύνη. Είναι ένα βιβλίο για τον άνθρωπο. Για την αξιοπρέπεια, την ελευθερία, τις σχέσεις που μας πληγώνουν αλλά και εκείνες που μας κρατούν όρθιους. Δεν ζητά τη συμπόνια του αναγνώστη ούτε του προσφέρει έτοιμες απαντήσεις. Του ζητά μόνο να αφήσει για λίγο τις βεβαιότητές του και να κοιτάξει τον άνθρωπο πίσω από την ετικέτα. Αν το καταφέρει, τότε το βιβλίο έχει ήδη πετύχει τον σκοπό του.

«Κυνηγοί Καταιγίδων» του Δικαίου Χατζηπλή, σε εικονογράφηση Μυρτώς Δεληβοριά

 

Κάποιες καταιγίδες συμβαίνουν στον ουρανό. Άλλες ξεσπούν μέσα στο παιδικό δωμάτιο, στην αυλή του σχολείου ή στην ψυχή ενός παιδιού. Μπορεί να είναι ένας φόβος, μια απώλεια, μια αποτυχία ή μια αλλαγή που κάνει τον κόσμο να μοιάζει ξαφνικά απειλητικός. Τότε το παιδί χρειάζεται έναν ενήλικο που δεν θα παρασυρθεί από τον φόβο του παιδιού, αλλά θα μπορέσει να παραμείνει σταθερά κοντά του.

Στο εικονογραφημένο βιβλίο «Κυνηγοί Καταιγίδων», ο Δικαίος Χατζηπλής δημιουργεί μια ομάδα ηρώων που αντιμετωπίζει καταιγίδες, σεισμούς, ηφαίστεια και ανεμοστρόβιλους. Οι ήρωες αυτοί δεν έρχονται από κάποιον μακρινό πλανήτη. Είναι οι καθημερινοί άνθρωποι που στέκονται δίπλα στα παιδιά: οι γονείς τους.

Η παρουσίαση αυτού του βιβλίου έχει για μένα ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς ο Δικαίος είναι φίλος. Πίσω από τη φαντασία και το χιούμορ της αφήγησης αναγνωρίζω μια βαθύτερη ευαισθησία απέναντι στο παιδί και στις σχέσεις που το διαμορφώνουν, μια ματιά που δεν εξιδανικεύει τη γονεϊκότητα, αλλά αναδεικνύει τη σταθερή και διαθέσιμη παρουσία του γονιού ως τον ουσιαστικό πυρήνα της.

Από τη σκοπιά της συμβουλευτικής και της ψυχοθεραπείας, η δύναμη του βιβλίου βρίσκεται στην έννοια του συναισθηματικού κρατήματος. Το παιδί δεν χρειάζεται έναν παντοδύναμο γονιό που θα εξαφανίζει κάθε δυσκολία. Χρειάζεται έναν ενήλικο που θα αντέχει τον φόβο του χωρίς να τον ακυρώνει και χωρίς να πανικοβάλλεται μαζί του, έναν γονιό που, αντί να λέει «μη φοβάσαι», μπορεί να πει: «Βλέπω ότι φοβάσαι. Είμαι εδώ και θα το περάσουμε μαζί».

Μέσα σε αυτή τη σχέση, το παιδί «δανείζεται» αρχικά την ηρεμία του ενηλίκου, μαθαίνει να αναγνωρίζει και να ονομάζει όσα αισθάνεται και σταδιακά αναπτύσσει τους δικούς του τρόπους συναισθηματικής ρύθμισης. Ο γονιός δεν υπόσχεται ότι δεν θα ξαναβρέξει. Βοηθά το παιδί να ανακαλύψει ότι μπορεί να περάσει μέσα από τη βροχή χωρίς να διαλυθεί.

Η πολύχρωμη εικονογράφηση της Μυρτώς Δεληβοριά, το χιούμορ και το παιχνίδι δημιουργούν την απαραίτητη απόσταση, ώστε ο φόβος να μπορεί να γίνει εικόνα, λέξη και σκέψη, αντί να παραμένει κάτι ακατανόητο που κατακλύζει το παιδί. Έτσι, το βιβλίο μπορεί να αποτελέσει ένα πολύτιμο έναυσμα για γονείς και εκπαιδευτικούς να συζητήσουν με τα παιδιά για όσα τα φοβίζουν και για εκείνους που τα βοηθούν να αισθάνονται ασφαλή.

Οι «Κυνηγοί Καταιγίδων» υπενθυμίζουν τελικά στους γονείς ότι δεν χρειάζεται να είναι αλάνθαστοι ή παντοδύναμοι. Χρειάζεται να είναι παρόντες, διαθέσιμοι και αρκετά σταθεροί ώστε να αντέχουν μαζί με το παιδί τη βροχή, μέχρι εκείνο να μάθει, σιγά σιγά, να κρατά τη δική του ομπρέλα.

Δικαίος Χατζηπλής, Κυνηγοί Καταιγίδων, εικονογράφηση Μυρτώ Δεληβοριά, Εκδόσεις Πατάκη.

HAMLET MEDUSA AMELIA, Το αγόρι που τύφλωσε έξι Ά-λογα, ΚΑΠΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ

 

    

Υπάρχουν έργα που αφηγούνται μια ιστορία και υπάρχουν έργα που δημιουργούν έναν κόσμο. Το Αγόρι που τύφλωσε έξι Ά-λογα ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Πρόκειται για ένα μεταδραματικό ποιητικό μονόπρακτο, στο οποίο η αφήγηση υποχωρεί για να αναδειχθούν οι εικόνες, οι συμβολισμοί και οι εσωτερικές διαδρομές των προσώπων. Το τραύμα δεν περιγράφεται, αποκτά φωνή, σώμα και σκηνική παρουσία.

Η συγγραφέας αντλεί δημιουργικά από το Equus του Peter Shaffer, χωρίς να επιχειρεί να το μιμηθεί. Αντίθετα, οικοδομεί ένα δικό της δραματικό σύμπαν, όπου το άλογο δεν είναι απλώς ένα ζώο αλλά ένας τόπος ελευθερίας, καταφυγής και μεταμόρφωσης. Η μετάβαση από τον άνθρωπο στο «Ά-λογο» δεν λειτουργεί ως βιολογική ή ρεαλιστική μεταβολή. Αποτελεί μια ποιητική αναζήτηση ταυτότητας απέναντι σε έναν κόσμο που τραυματίζει.

Η γλώσσα του έργου είναι πυκνή, απαιτητική και βαθιά εικονοπλαστική. Σύντομες φράσεις, βιβλικές αναφορές, μυθολογικά σύμβολα και επαναληπτικοί ρυθμοί συνθέτουν έναν λόγο που θυμίζει περισσότερο ποιητική λειτουργία παρά συμβατικό θεατρικό διάλογο. Δεν πρόκειται για κείμενο που διαβάζεται βιαστικά. Ζητά από τον αναγνώστη να επιβραδύνει, να επιστρέψει στις λέξεις και να αφουγκραστεί τα πολλαπλά τους νοήματα.

Το έργο συνομιλεί με ζητήματα όπως η παιδική κακοποίηση και παραμέληση, η ψυχική οδύνη, η βία απέναντι στα ζώα, η έμφυλη ταυτότητα και η ανάγκη του ανθρώπου να αναζητήσει έναν τόπο όπου θα μπορέσει να υπάρξει χωρίς φόβο. Ωστόσο, δεν εγκλωβίζεται σε μια κοινωνική καταγγελία. Επιλέγει να φωτίσει την ανθρώπινη εμπειρία μέσα από τον συμβολισμό, αφήνοντας τον αναγνώστη να συνθέσει τις δικές του ερμηνείες.

Το Αγόρι που τύφλωσε έξι Ά-λογα δεν είναι ένα εύκολο ανάγνωσμα ούτε ένα έργο που εξαντλείται με την πρώτη ανάγνωση. Είναι ένα θεατρικό κείμενο που συνεχίζει να συνομιλεί με τον αναγνώστη και μετά την τελευταία του σελίδα, υπενθυμίζοντας πως η λογοτεχνία, όταν τολμά να εισχωρήσει στις πιο σκοτεινές περιοχές της ανθρώπινης ύπαρξης, δεν προσφέρει βεβαιότητες. Προσφέρει χώρο για σκέψη.

Θερμά συγχαρητήρια στην Amelia Hamlet Medusa για ένα έργο που τολμά να κινηθεί στα όρια της ποίησης και του θεάτρου, προσκαλώντας τον αναγνώστη σε μια απαιτητική αλλά βαθιά ουσιαστική εμπειρία.

Μαρζάν Σατραπί: Μια φωνή ελευθερίας που σίγησε πρόωρα

 

Υπάρχουν ειδήσεις που ξεπερνούν την απλή ανακοίνωση ενός θανάτου και αφήνουν πίσω τους ένα αίσθημα βαθιάς απώλειας. Η είδηση του θανάτου της Μαρζάν Σατραπί στα 56 της χρόνια προκάλεσε συγκίνηση σε ανθρώπους που ίσως δεν τη γνώρισαν ποτέ προσωπικά, αλλά γνώρισαν τον κόσμο μέσα από τα μάτια της. Σε μια εποχή όπου το Ιράν βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο διεθνών εξελίξεων και εντάσεων, η απουσία μιας τόσο ισχυρής και αναγνωρίσιμης φωνής γίνεται ακόμη πιο αισθητή.

Η δημιουργός του «Περσέπολις» δεν υπήρξε απλώς μια συγγραφέας ή μια σκιτσογράφος. Μέσα από το έργο της κατάφερε να μετατρέψει την προσωπική της ιστορία σε μια παγκόσμια αφήγηση για την ελευθερία, τη μνήμη, την εξορία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Με τη χαρακτηριστική ασπρόμαυρη γραμμή της έδωσε πρόσωπο σε μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων που έζησαν την πολιτική καταπίεση, χωρίς ποτέ να χάσουν την ανάγκη να ονειρεύονται και να αντιστέκονται.

Ίσως γι’ αυτό ο θάνατός της αγγίζει σήμερα τόσο πολλούς ανθρώπους. Όχι μόνο γιατί χάθηκε μια σημαντική καλλιτέχνιδα, αλλά γιατί σίγησε μια φωνή που επέμενε να υπερασπίζεται το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, των γυναικών να ορίζουν τη ζωή τους και των κοινωνιών να αμφισβητούν τον φόβο. Το έργο της παραμένει ζωντανό και επίκαιρο, υπενθυμίζοντάς μας ότι η τέχνη μπορεί να γίνει ταυτόχρονα μνήμη, αντίσταση και ελπίδα.

Σκέψη και Στάση
Νίκος Τομαράς

«Το κέντημα» της Isol, Εκδόσεις Πατάκη

Υπάρχουν παιδικά βιβλία που δεν μιλούν μόνο στα παιδιά. Μιλούν και σε εκείνη την κρυφή, μπερδεμένη πλευρά των μεγάλων, εκεί όπου χάνονται πράγματα, σκέψεις, μνήμες, φόβοι και μικρές βεβαιότητες.

Στο βιβλίο «Το κέντημα» της βραβευμένης Isol, η μικρή Λέιλα χάνει συνέχεια τα πράγματά της. Δεν δέχεται όμως εύκολα ότι φταίει η ίδια. Πιστεύει πως όλα εξαφανίζονται στην Ανάποδη Πλευρά. Έναν τόπο παράξενο, γεμάτο κόμπους, νήματα και αλλόκοτα πλάσματα. Έναν τόπο που μοιάζει με ιστορία της γιαγιάς, σχολική αφήγηση ή όνειρο.

Η ιδέα του βιβλίου γεννήθηκε όταν η Isol παρατηρούσε τα παραδοσιακά κεντήματα σε ένα σάλι που της είχαν χαρίσει στην Παλαιστίνη. Από εκεί γεννιέται και η πιο δυνατή μεταφορά του βιβλίου. Κάθε κέντημα έχει την όμορφη, φανερή του πλευρά, αλλά και την ανάποδη. Εκεί όπου φαίνονται οι κόμποι, οι ενώσεις, τα λάθη, οι διαδρομές της κλωστής.

Και ίσως έτσι είναι και η ζωή. Από τη μία πλευρά δείχνει καθαρή, τακτοποιημένη, σχεδόν συμμετρική. Από την άλλη, όμως, κρύβει μπερδέματα, απώλειες, κόμπους και διαδρομές που δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά.

«Το κέντημα» είναι ένα βιβλίο για τα χαμένα πράγματα, αλλά κυρίως για τα κρυμμένα νοήματα. Για την παιδική φαντασία που δεν εξηγεί απλώς τον κόσμο, αλλά τον αντέχει. Για την ανάγκη του παιδιού να δώσει μορφή στο ακατανόητο. Για εκείνη τη λεπτή στιγμή όπου το παραμύθι γίνεται ένας τρόπος να πλησιάσουμε την πραγματικότητα.

Ένα ιδιαίτερο και ποιητικό βιβλίο, που μπορεί να διαβαστεί από παιδιά αλλά και από μεγάλους που δεν έχουν ξεχάσει πως πίσω από κάθε όμορφη επιφάνεια υπάρχει πάντα μια ανάποδη πλευρά.

Σκέψη και Στάση
Νίκος Τομαράς

 

Γεωργία Βελιμέζη, Αναζήτηση εαυτού, Εκδόσεις Ενύπνιο

 

Καληνύχτα

Κοίταξε
τα χαμόγελά μας
μικρές μικρές ρυτίδες πλημμυρίσανε
τα μάτια μας
καθρέφτες μοναξιάς
τα χέρια μας
παλιές συνήθειες αποκτήσανε
τα πόδια μας
αρνούνται να ορίσουν το δρόμο της φυγής

Άκουσε
οι φωνές μας
αδύναμα τσιρίγματα
στο άπειρο του σύμπαντος
δεν ακουγόμαστε
είμαστε ψίθυρος

Κοίταξε
το κερί που λιώνει
τη φλόγα που σβήνει
τα τελευταία ίχνη του καπνού
σημάδι ότι υπήρξαμε...

Καληνύχτα

Υπάρχουν κείμενα που δεν γράφτηκαν για συγκεκριμένες ημέρες, κι όμως τις συναντούν. Σχεδόν αναπόφευκτα.

Η ποιητική συλλογή της Γεωργίας Βελιμέζη δεν επιχειρεί να εντυπωσιάσει. Επιμένει να παρατηρεί. Και αυτή η παρατήρηση, σχεδόν μικροσκοπική, αποκαλύπτει όσα συνήθως αποφεύγουμε: τη φθορά που εγκαθίσταται αθόρυβα, τη μοναξιά που καθρεφτίζεται στο βλέμμα, τη μνήμη που επιμένει όχι ως αφήγηση αλλά ως ίχνος. Οι εικόνες της δεν είναι περίτεχνες αλλά ακριβείς. Και γι’ αυτό λειτουργούν.

Δεν είναι τυχαίο ότι πίσω από αυτή τη γραφή βρίσκεται μια επιστημονική διαδρομή. Όπως στο μικροσκόπιο αναζητά κανείς δομές, έτσι και εδώ αναζητείται νόημα μέσα από τις λεπτομέρειες. Από τη μοριακή βιολογία μέχρι τη Βιέννη και την Αθήνα, από τη σιωπή της έρευνας μέχρι τις γάτες των Εξαρχείων και τη μουσική, το προσωπικό υλικό δεν προβάλλεται. Υπαινίσσεται. Και μέσα από αυτόν τον υπαινιγμό αποκτά καθολικότητα.

Η πρώτη της συλλογή δεν χαρίζεται στον αναγνώστη. Αποφεύγει τις εύκολες απαντήσεις και την πρόχειρη παρηγοριά. Τον φέρνει απέναντι σε μια βασική ένταση. Ανάμεσα σε αυτό που μπορούμε να εξηγήσουμε και σε αυτό που απλώς βιώνεται. Εκεί όπου η επιστήμη σταματά, η ποίηση επιμένει να μένει.

Και ίσως εκεί βρίσκεται το ουσιαστικό της βάρος. Όχι στην εξήγηση, αλλά στην άρνηση της απλοποίησης. Στο να αντέχεις να μένεις. Να κοιτάς. Χωρίς απαντήσεις.

Σκέψη και Στάση
Νίκος Τομαράς

Βασιλική Νίκα, Μιλώντας στους μεγάλους για τα βιβλία των μικρών, Εκδόσεις Πατάκη

Το βιβλίο «Μιλώντας στους μεγάλους για τα βιβλία των μικρών» της Βασιλικής Νίκα, σε εικονογράφηση του Τόμεκ Γιοβάνη από τις Εκδόσεις Πατάκη, εστιάζει στη συστηματική και τεκμηριωμένη υποστήριξη των ενηλίκων που συνοδεύουν τα παιδιά στη σχέση τους με το βιβλίο. Δεν απευθύνεται στα παιδιά, αλλά σε γονείς, εκπαιδευτικούς και φροντιστές που λειτουργούν ως μεσολαβητές ανάμεσα στο παιδί και τον αναγνωστικό κόσμο, με λόγο σαφή, σοβαρό και επιστημονικά θεμελιωμένο.

 

Η συγγραφέας προσεγγίζει την ανάγνωση ως μακρόχρονη αναπτυξιακή διαδικασία και όχι ως αυθόρμητη δεξιότητα ή στιγμιαίο ενθουσιασμό. Η θέση ότι η αγάπη για το διάβασμα μοιάζει περισσότερο με μαραθώνιο παρά με sprint διατρέχει το βιβλίο και επανατοποθετεί την ανάγνωση στο πεδίο της σχέσης, της σταθερότητας και της συναισθηματικής ασφάλειας, σε συμφωνία με τις σύγχρονες θεωρίες για τον αναδυόμενο γραμματισμό.

 

Από τις πρώτες σελίδες, η ανάγνωση εντάσσεται στον δεσμό γονέα και παιδιού και παρουσιάζεται ως μορφή φροντίδας και κοινής εμπειρίας. Η αναλογία της ανάγνωσης με την τροφή αναδεικνύει με καθαρό τρόπο πώς οι πρακτικές των ενηλίκων μπορούν είτε να υποστηρίξουν είτε να απομακρύνουν το παιδί από το βιβλίο, μια προσέγγιση που συνομιλεί με τη σκέψη της ψυχιάτρου και ψυχαναλύτριας Μαρί Μποναφέ για την πρώιμη σχέση παιδιού και λογοτεχνίας.

 

Η δομή του βιβλίου ακολουθεί μια αναπτυξιακή πορεία από τη βρεφική ηλικία έως την εφηβεία, με τον ρόλο του ενήλικα να μετασχηματίζεται σταδιακά από ενεργό αφηγητή σε διακριτικό συνοδοιπόρο. Η έμφαση στη μεγαλόφωνη ανάγνωση, στη ρουτίνα και στη συνανάγνωση εντάσσεται σε κοινωνικοπολιτισμικές προσεγγίσεις της μάθησης που τονίζουν τη σημασία της σχέσης και της αλληλεπίδρασης.

 

Το βιβλίο αντλεί από τη σύγχρονη παιδαγωγική, τη γνωστική και αναπτυξιακή ψυχολογία χωρίς να γίνεται ακαδημαϊκά δυσπρόσιτο. Η θεωρία μεταφράζεται σε πρακτικό λόγο, φωτίζοντας τη συγκρότηση της αναγνωστικής ταυτότητας και τον ρόλο του αναγνωστικού περιβάλλοντος. Η εικονογράφηση του Τόμεκ Γιοβάνη λειτουργεί διακριτικά, υποστηρίζοντας τον στοχαστικό χαρακτήρα του κειμένου.

 

Η φιλοσοφία του βιβλίου συνομιλεί με τη θεώρηση της λογοτεχνίας του D. L. Ulin, που αντιλαμβάνεται την ανάγνωση ως φωνή καθαρής έκφρασης και όχι ως εργαλείο χρησιμότητας. Σε έναν κόσμο κορεσμένο από θόρυβο, η λογοτεχνία προσφέρει μια παύση, έναν εσωτερικό χώρο παρουσίας και ακρόασης.

 

Ως άνθρωπος που γνωρίζει τη συγγραφέα και παρακολουθεί σταθερά την πορεία και τον λόγο της στον χώρο της φιλαναγνωσίας, το προτείνω ανεπιφύλακτα ως ένα έργο που πατά γερά στη γνώση, σέβεται τον αναγνώστη και υπηρετεί ουσιαστικά το παιδί.

 

Η συμβολή μου στην ανάπτυξη και καθιέρωση της Χειρουργικής του Οισοφάγου στην Ελλάδα και Διεθνώς, Παναγιώτης Γιαννόπουλος

 

Ο Παναγιώτης Γιαννόπουλος, ένας από τους πρωτοπόρους της Χειρουργικής του Οισοφάγου στην Ελλάδα, καταγράφει στο έργο αυτό την προσωπική του διαδρομή, τις καινοτομίες και τις καθοριστικές του παρεμβάσεις σε έναν από τους πιο απαιτητικούς τομείς της ιατρικής.

Η αφήγηση ξεκινά από τη βασική του εκπαίδευση στη Β΄ Πανεπιστημιακή Χειρουργική Κλινική του Αρεταίειου Νοσοκομείου και συνεχίζει με την καθοριστική εμπειρία του στις ΗΠΑ, κοντά στον διάσημο χειρουργό Heimlich. Από τα τέλη του 1973, ο συγγραφέας εκτελεί τις πρώτες επιτυχείς επεμβάσεις αντικατάστασης οισοφάγου στην Ελλάδα, σε μια εποχή που η θνητότητα ξεπερνούσε το 50% παγκοσμίως.

Με πρωτοποριακές τεχνικές, προσωπικές βελτιώσεις και απόλυτη αφοσίωση στην ασφάλεια των ασθενών, ο Π. Γιαννόπουλος κατάφερε να μειώσει τη θνητότητα της ολικής οισοφαγεκτομής από το 50% στο 3%, φτάνοντας τα τελευταία χρόνια σε μηδενικά ποσοστά. Το βιβλίο περιγράφει λεπτομερώς τις καινοτομίες του:

• Ανάπτυξη και εφαρμογή νέων εγχειρητικών τεχνικών στην Ελλάδα και διεθνώς
• Τροποποιήσεις σε καθιερωμένες μεθόδους για μείωση επιπλοκών
• Νέα πρωτόκολλα μετεγχειρητικής παρακολούθησης
• Βελτιστοποίηση του χρόνου και της ασφάλειας της επέμβασης

Η μαρτυρία του δεν περιορίζεται στην τεχνική πλευρά. Αποτυπώνει και τον εκπαιδευτικό του ρόλο, καθώς έχει διαμορφώσει γενιές χειρουργών, πολλοί από τους οποίους κατέχουν σήμερα διευθυντικές θέσεις.

Πρόκειται για ένα έργο που συνδυάζει την ιστορία της ιατρικής προόδου στην Ελλάδα με την προσωπική κατάθεση ενός ανθρώπου που αφιέρωσε την καριέρα του στη βελτίωση των χειρουργικών πρακτικών και την ασφάλεια των ασθενών. Ένα βιβλίο απαραίτητο για κάθε επαγγελματία υγείας, αλλά και για κάθε αναγνώστη που θέλει να γνωρίσει από πρώτο χέρι πώς η επιστημονική αφοσίωση μπορεί να αλλάξει ριζικά τα δεδομένα σε έναν κλάδο.

ΓΡΑΜΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, «ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΘΗΝΑΣ ΕΦΑΝΗ ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΤΥΠΟΣ» Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ Γ.Μ. ΒΙΖΥΗΝΟΥ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΛΑΚΑΝΙΚΗΣ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΚΚΡΕΜΕΣ

 

"Εις τας Αθήνας εφάνη παράξενος τύπος. Κατατομή ιδιαζόντως ανατολική, ήτο εκ των προνομοιούχων εκείνων, οίτινες εγχαράττονται διαρκώς εις την μνήμην..."

Από την πρώτη του εμφάνιση στην ελληνική πρωτεύουσα, στα 1873, μέχρι και τον θάνατό του, στα 1896, ο Γεώργιος Βιζυηνός δεν θα πάψει να διχάζει τον Άλλο της αθηναϊκής κοινωνίας και της λογοτεχνικής παραγωγής με την εμφάνιση, τον χαρακτήρα και το έργο του. Ποιος ήταν, όμως, αυτός ο "παράξενος τύπος" και σε τι συνίστατο η παραξενιά του; Η ολοένα αυξανόμενη, τις τελευταίες δεκαετίες, έρευνα για τη ζωή και το έργο του Βιζυηνού (βιογραφική, φιλολογική, γλωσσολογική κ.ά.) δίνει την ευκαιρία και στην ψυχανάλυση για μια πιο ολοκληρωμένη ανάγνωση και, προσέγγιση του συγγραφέα.

Η παρούσα μελέτη επιχειρεί μια "βιογραφία φωτισμένη από την ψυχανάλυση", διαβάζοντας τα ευρήματα παλαιότερων και συγχρόνων μελετών για τον Βιζυηνό με τη βοήθεια θεωριών και εννοιών απ' όλο το εύρος της διδασκαλίας του Ζακ Λακάν.

Η περίπτωση του Βιζυηνού προσεγγίζεται, έτσι, ως μια πορεία όπου, μεταξύ των συμβάντων και των περιόδων όπου εμφανίζονται τα ίχνη της ψυχικής δομής, όπως η στίξη της παιδικής ζωής από τον παιδικό θάνατο και την πατρική φτώχεια και η ρήξη με τον κοινωνικό δεσμό που προκαλεί η έκλυση της ψύχωσης στα 1892, παρεμβάλλεται η λαμπρή επινόηση του ονόματος "Γ. Μ. Βιζυηνός" και το μαστόρεμα ενός σύμπαντος λόγου του οποίου το υποκείμενο γίνεται πατέρας.

Τόσο οι τρόποι με τους οποίους εκδηλώνεται η δομή όσο και η επινόηση στην οποία προχωρά το υποκείμενο δεν παύουν να αφορούν τον τρόπο με τον οποίο συμπλέκονται, για εκείνο, το φύλο και ο θάνατος, τα δυο ριζικά ζητήματα που χάρη στον Φρόυντ και τον Λακάν, γνωρίζουμε πως αφορούν κάθε ον που μιλά και απέναντι στα οποία ο καθένας καλείται να βρει μια απάντηση.

Η επινόηση του Βιζυηνού μπορεί να μη διήρκεσε, όπως εκείνη του Τζόυς, ως το τέλος, είναι όμως άξια προσοχής και σεβασμού, καθώς, πέραν της λογοτεχνικής της αξίας, επέτρεψε σε έναν καθ' όλα "παράξενο τύπο" να δομήσει και να διατηρήσει για καιρό μια σχέση με τη ζωή ενάντια σε αντίξοες συνθήκες.

ΝΑΝΟΥΡΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ, ΦΥΓΗ ΙΔΕΩΝ, POETRY SLAM GR

 

Μια ποιητική συλλογή για την ψυχική υγεία.

Μια ποιητική συλλογή που χτυπά το κοινωνικό στίγμα. Σε κάθε σπίτι υπάρχει κάποιο μέλος που νοσεί πνιγηρά. Η συλλογική κατάθλιψη και όχι μόνο -είναι κυρίαρχο φαινόμενο στην ψηφιακή εποχή μας.

Μέσα από αυτή την συλλογή θα βρείτε κομμάτια του εαυτού και της εαυτής σας. Κανέν@ δεν είναι μόνο.
Η συλλογή μεταβαίνει από το ατομικό στο συλλογικό.

Ο Μανώλης έχει φως. Βρίθει φως. Και αυτό είναι ολοφάνερο και από την αλληλουχία των καταληκτικών εικόνων του. Δεν δίνει λύσεις, αλλά προτείνει διεξόδους που το αναγνωστικό υποκείμενο καλείται να συνομιλήσει, προτάσσοντας το αίτημα για ζωή, για μια καλύτερη και ποιοτικότερη ζωή.

Επαναστατική & πολιτική συλλογή.
Μια συλλογή που μας αφορά.
Μια οντολογική περιπέτεια που κραυγάζει το χαιντεργκεριανό Dasein.

..................................................................................

Σου αποκαλύπτομαι μέσα από στίχους
αλλιώς δεν θα ‘γραφα
κι ίσως εκεί να βρεις κάτι δικό σου
-αν το θες φυσικά-.
Κι αν δεν έμαθα ποτέ να κρατάω σωστά το στυλό
η συγγραφή έγινε το πεπρωμένο μου
κι αν είχα ακόμη αναστολές
να σου μιλήσω για τα πάθη μου
θα ‘κανα κάτι άλλο.

Σ’ έπιασα αρκετές φορές να κοιτάς
απ’ την κλειδαρότρυπα
γι’ αυτό ξήλωσα τις πόρτες απ’ όλα τα δωμάτια.
Σ’ έκανα μάρτυρα της κατάδυσής μου στην τρέλα
και του πώς πίνω τον καφέ μου.
Κι ήταν πράγματι
απελευθερωτικό.

Τώρα, σειρά μου να σ’ ακούσω.

Τζέιν Γκούντολ, Οι νεαροί χιμπαντζήδες του Γκόμπε, Εκδόσεις Πατάκη

Η φημισμένη πρωτευοντολόγος δρ Τζέιν Γκούντολ παρουσιάζει τους αγαπημένους της νεαρούς χιμπαντζήδες που ζουν στο Εθνικό Πάρκο Γκόμπε, εκεί όπου μελέτησε τη συμπεριφορά τους για πάνω από 50 χρόνια. Οι Νεαροί χιμπαντζήδες του Γκόμπε συνδυάζουν την αγάπη της για τις οικογένειες των χιμπαντζήδων με τις ελκυστικές φωτογραφίες του Μάικλ Νοϊγκεμπάουερ, δείχνοντας έτσι πόσο μοιάζει με εμάς αυτό το απειλούμενο είδος πρωτευόντων.

Οι προσωπικές στιγμές της Τζέιν Γκούντολ με τους χιμπαντζήδες, το πάθος της για την άγρια ζωή και οι αναμνήσεις της θα κάνουν τους αναγνώστες να τους λατρέψουν.

Ελάτε στην παρέα της δρος Τζέιν και υποστηρίξτε την αποστολή της να προστατεύσει τα υπέροχα αυτά ζώα.

Mac Barnett, Η μυστική πύλη. Γιατί τα βιβλία για παιδιά είναι πολύ σοβαρή υπόθεση, Εκδόσεις Πατάκη

Μετάφραση: Βασιλική Νίκα

Τα βιβλία για παιδιά είναι πολυδιαβασμένα, πολυαγαπημένα και παρόντα σε κάθε βιβλιοπωλείο. Όμως σχεδόν ποτέ δεν αποτελούν αξιόλογο πεδίο προσοχής, τουλάχιστον από τους ενήλικες. Η αλήθεια είναι ότι οι ενήλικες έχουν μεγάλη εξουσία στο τι διαβάζουν τα παιδιά: τα βιβλία που απευθύνονται στα παιδιά γράφονται, εκδίδονται και, αγοράζονται από μεγάλους, οι οποίοι, συνήθως, είναι και αυτοί που τα διαβάζουν μεγαλόφωνα στα παιδιά. Επομένως, τα βιβλία για παιδιά αξίζουν έναν ειλικρινή διάλογο.

Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας είναι ένα δοκίμιο που απευθύνεται σε όλους, ειδικά σε όσους παθιάζονται με τη δύναμη της λογοτεχνίας για παιδιά, με τον ρόλο των συγγραφέων και με τη δίχως σύνορα ευφυΐα των παιδιών και έχουν την πεποίθηση ότι τα παιδιά αξίζουν αληθινές ιστορίες και αληθινή τέχνη.

«Αν είστε συγγραφέας βιβλίων για παιδιά (εγώ είμαι συγγραφέας βιβλίων για παιδιά), θα βρίσκεστε συχνά μπροστά σε ανθρώπους που σας ρωτούν αν σκοπεύετε να γράψετε κάποτε ένα πραγματικό βιβλίο. Αυτό που εννοούν είναι αν θα γράψετε κάποτε ένα βιβλίο για ενήλικες.

Γράφω βιβλία για παιδιά εδώ και είκοσι χρόνια, οπότε είμαι πια αρκετά έμπειρος στο να δίνω τις κατάλληλες απαντήσεις, και μερικές φορές καταφέρνω να μη φαίνομαι ούτε στο ελάχιστο ενοχλημένος, όταν επαναλαμβάνω κάποια από τις εκδοχές του ίδιου πράγματος: τα παιδικά βιβλία είναι αληθινά βιβλία, τα παιδιά είναι ιδανικοί αναγνώστες, ιδίως της λογοτεχνίας του φανταστικού.

Αν δεν πιστεύετε ότι τα παιδικά βιβλία είναι αληθινά βιβλία, τότε κατά κάποιον τρόπο δεν πιστεύετε ότι τα παιδιά είναι αληθινοί άνθρωποι.

Τώρα φτάσαμε στον κύριο λόγο για τον οποίο τρέφουμε χαμηλή εκτίμηση για τα παιδικά βιβλία: δηλαδή, στη χαμηλή μας εκτίμηση για τα παιδιά. […] Κι αν όλα αυτά είναι λάθος; Κι αν τα παιδιά αποτελούν το τέλειο κοινό για την τέχνη; Αν τα παιδιά είναι οι ιδανικοί αναγνώστες λογοτεχνίας; Αν, στην πραγματικότητα, η έμφυτη ικανότητά τους να βυθίζονται στις ιστορίες είναι πολύ μεγαλύτερη από των ενηλίκων;

Τέλος πάντων, αυτό όμως είναι ένα βιβλίο για ενήλικες. Πιο συγκεκριμένα, αυτό είναι ένα βιβλίο για ενήλικες που μιλάει για τα βιβλία για παιδιά.»

                                                                                                                   Μακ Μπαρνέτ

Δήμητρα Καραπέτσα & Βασίλης Νανούρης: «Τα παιδιά έχουν ανάγκη να εναρμονιστούν με το φυσικό περιβάλλον ειδικά σε μία εποχή που είναι ψηφιακή»

 

Οι συγγραφείς του παιδικού βιβλίου «Ο φίλος μου ο μπάμπουρας» μας μιλούν για αυτό

«Ο φίλος μου ο μπάμπουρας» έχει ξεκινήσει το ταξίδι του για να βρεθεί στην αγκαλιά των μικρών βιβλιόφιλων, και οι δημιουργοί της ιστορίας Δήμητρα Καραπέτσα και Βασίλης Νανούρης μας μιλούν για το παιδικό αυτό βιβλίο και τα μηνύματά του στη σύγχρονη εποχή.

Γιατί αποφασίσατε να γράψετε ένα παιδικό βιβλίο και ποιες νομίζετε ότι είναι οι λεπτές γραμμές που πρέπει να προσέχει ένας συγγραφέας όταν δημιουργεί μια ιστορία για μικρά παιδιά;

Δ.K. Δεν είναι οτι ήταν απόφαση ακριβώς. Η ιστορία της Χαράς και του μπάμπουρα προέκυψε αυθόρμητα, γι αυτό και είναι μία αυθεντική περιπέτεια. Στην πορεία συνειδητοποιήσαμε ότι άρεσε πολυ στα παιδιά που την εξιστορούσαμε και αποφασίσαμε να την επεξεργαστούμε ώστε να διατηρήσει την αυθεντικότητα της, να δημιουργήσει εικόνες, προβληματισμούς και συναισθήματα χωρίς να γίνει διδακτική ή επιτηδευμένη.

B. N.  «Ο φίλος μου ο μπάμπουρας» ξεκίνησε ως μια ιστορία που διηγούμασταν στην κόρη μας. Παρατηρήσαμε ότι πρώτα απ’ όλα την διασκέδαζε και -εκτός αυτού- της μάθαινε πράγματα σχετικά με την ενσυναίσθηση, την αποδοχή της διαφορετικότητας, τη φιλία, το σεβασμό προς όλα τα πλάσματα και άλλα διάφορα που θεωρούμε ότι καλό είναι να μπαίνουν από νωρίς στη ζωή των παιδιών. Κάπως έτσι σκεφτήκαμε πως μια τέτοια ιστορία θα ήταν ωφέλιμο να υπάρχει στη βιβλιοθήκη κάθε παιδιού.

Ποιες προκλήσεις αντιμετωπίσατε γράφοντας μαζί αυτή την ιστορία;

Δ.K.  Να μη χάσει η ιστορία την αυθεντικότητά της. Ένιωθα ότι υπήρχε αυτός ο κίνδυνος κατά τη διάρκεια της επεξεργασίας.

B. N. Ίσως μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις ήταν η συνεργασία μας με τη Δήμητρα για πρώτη φορά σε κάτι λιγότερο “οικογενειακό” και περισσότερο “επαγγελματικό” αν μπορούμε να το πούμε έτσι. Είχαμε πολλές ωραίες στιγμές σε αυτό, αλλά και πολλές διαφωνίες. Πιστεύω ότι τελικά η δικλείδα ασφαλείας που μας έκανε να φτάσουμε σε ένα πολύ καλό σημείο και ως προς τη συγγραφή του βιβλίου και ως προς τη μεταξύ μας σχέση ήταν οι κοινές μας αξίες.

Ενσωματώσατε στην ιστορία και δικές σας εικόνες από την παιδική σας ηλικία ή προσπαθήσατε να μπείτε απλά στα παπούτσια των παιδιών σήμερα;

Δ.K. Νομίζω ότι ασυνείδητα τα βιώματα σε ακολουθούν. Για παράδειγμα αυγόφετες με μέλι μου έφτιαχνε η γιαγιά μου στο χωριό! Δεν είχα όμως καθόλου στο μυαλό μου κάποια προσωπική μου ιστορία. Γνωρίζω από πρώτο χέρι, λόγω της δουλειάς μου, ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη την επαφή με τη φύση και τη στερούνται στις πόλεις. Ότι δυσκολεύονται πολύ να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους και τις διαπροσωπικές συγκρούσεις.

B. N. Νομίζω περισσότερο προσπαθήσαμε να ακούσουμε τις ανάγκες των παιδιών, παρά να ακούσουμε τις εμπειρίες μας από την προσωπική μας παιδική ηλικία. Κι αυτό γιατί εμείς σαν παιδιά δεν είχαμε πρότυπα σαν τη Χαρά και τον μπάμπουρα, δηλαδή δύο χαρακτήρες που βρίσκονται τόσο κοντά στο κέντρο τους. Υπάρχουν πολλές στιγμές που θαυμάζω και ζηλεύω τον πρωταγωνιστή και την πρωταγωνίστριά μας. Θα ήθελα κι εγώ σαν παιδί να μπορούσα να έχω αυτήν την επαφή με τα συναισθήματά μου. Κάθε φορά που διαβάζω την ιστορία, προσωπικά παραδειγματίζομαι απ’ αυτούς.

Η συνέχεια εδώ

Παρουσίαση της 8ης αναθεωρημένης έκδοσης του βιβλίου του Νίκου Τομαρά «Μαθησιακές δυσκολίες ή σύμπτωμα», Εκδόσεις Πατάκη, Παρασκευή 14 Μαρτίου 2025 / 19.00

Η Αντιδημαρχία Οικογενειακής Πολιτικής, Ισότητας και Προσχολικής Ηλικίας του Δήμου Βριλησσίων και οι Εκδόσεις Πατάκη σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Νίκου Τομαρά «Μαθησιακές δυσκολίες ή σύμπτωμα»

Για το βιβλίο, εκτός από τον συγγραφέα, θα μιλήσουν οι:

Γεωργία Φιλιπποπούλου, ειδική παιδαγωγός M. Ed.
Έλενα Γιαλυψού, εργοθεραπεύτρια -sit, M. Εd. Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης
Γεράσιμος Ρούσσος, επιστημονικός υπεύθυνος διεπιστημονικού
κέντρου: «Ανάπτυξη & Εκπαίδευση» Λόγος – Μάθηση – Συμπεριφορά.

Την παρουσίαση συντονίζει η Λίλη Τζίμα, Αντιδήμαρχος Οικογενειακής Πολιτικής, Ισότητας και Προσχολικής Ηλικίας, Δημοσιογράφος

Πάρκο Μ. Θεοδωράκης, Μπακογιάννη & Υμηττού, Βριλήσσια

Νίκος Τομαράς, Μαθησιακές δυσκολίες ή σύμπτωμα, Εκδόσεις Πατάκη (8η αναθεωρημένη έκδοση - 2025)

ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΥΣΛΕΞΙΑ, ΤΙΣ ΔΥΣΑΡΙΘΜΗΣΙΕΣ, ΤΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΑΥΤΙΣΤΙΚΟΥ ΦΑΣΜΑΤΟΣ, ΤΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ / ΥΠΕΡΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ.

Με το βιβλίο αυτό οι μάχιμοι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων θα βελτιώσουν τη σχέση με τους μαθητές τους, ώστε να τη χαρακτηρίζει η διαφάνεια, το ενδιαφέρον, η αλληλεξάρτηση, η διαφοροποίηση και η αμοιβαία ικανοποίηση.

Οι γονείς που τα παιδιά τους αντιμετωπίζουν μαθησιακές ιδιαιτερότητες και νιώθουν αδύναμοι μπροστά στον καταιγισμό των πληροφοριών που δέχονται θα υποστηριχτούν στην επιλογή του τρόπου που θα βοηθήσει τα παιδιά τους.

Οι μαθητές και νέοι –με ή χωρίς διάγνωση– θα βρουν στοιχεία του εαυτού τους, τρόπο γραφής και σκέψης που ταιριάζει με τον δικό τους ή κάποιων συμμαθητών τους.

Οι φοιτητές θα μπορέσουν να εμπλουτίσουν την έρευνά τους και να εξαγάγουν τα επιστημονικά τους συμπεράσματα.

Το βιβλίο αυτό αποτελεί πολύτιμο εργαλείο αφού παρουσιάζει τις κυρίαρχες σύγχρονες τάσεις και απόψεις σχετικά με τις μαθησιακές δυσκολίες, τις εκπαιδευτικές και συναισθηματικές ανάγκες των παιδιών και πώς αυτές μπορούν να καλυφθούν από τους ειδικούς, τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς και την πολιτεία.

Αναλύοντας τις πολυεπίπεδες επιπτώσεις της πανδημίας COVID-19, το βιβλίο αναδεικνύει την προσοχή που πρέπει να δοθεί στις νευρωνικές δυσλειτουργίες που πιθανόν δημιουργήθηκαν στους εγκεφάλους των μικρών παιδιών προσπαθώντας να ανταποκριθούν στο στρες που βίωναν.

Απομυθοποιώντας τις Διαταραχές, σπάζοντας τα στερεότυπα, τις προκαταλήψεις και τις διακρίσεις, σε συνθήκες συμπεριληπτικής εκπαίδευσης, αναπτύσσουμε την προσωπικότητα και τις δεξιότητες όλων των μαθητών.

Διαβάζοντας το νόημα που πιθανόν κρύβεται πίσω από το σύμπτωμα, τη δυσκολία, τόσο των μαθητών όσο και των ενηλίκων, και τη χρησιμότητά του, αλλάζουμε την άποψη που έχουμε για τα πράγματα γύρω μας, αλλάζουμε τη ζωή μας αλλά και τις ζωές των άλλων. Το υποκείμενο, διαιρεμένο από το ασυνείδητο, έτσι κι αλλιώς καλείται να ανατρέψει τον ορισμό που του αποδίδουν.

Ν.Γ. Λυκομήτρος, "Ο Ήχος της Απώλειας", Εκδόσεις Βακχικόν (επιλογή ποιήματος: OBSESSIVE COMPULSIVE DISORDER)

 

OBSESSIVE COMPULSIVE DISORDER

Αναρωτιέμαι αν έσβησα το φως

πριν κλείσω την πόρτα.

Όμως είδα το σκοτάδι

όταν μέτρησα τρεις φορές

πριν κλειδώσω.

Κι αυτή η ενοχλητική φαγούρα

δεν λέει να μ’ αφήσει.

Ανοίκειες σκέψεις

βασανίζουν το μυαλό μου.

Ίσως να μπορούσα να τις διώξω

βάζοντας τα βιβλία σε τάξη.

Μα πρώτα πρέπει

να πλύνω τα χέρια μου.

Τα έχω πλύνει πενήντα φορές

από το πρωί αλλά

δεν λένε να καθαρίσουν.

Αισθάνομαι μια αδιόρατη απειλή.

Έχω μαζέψει τόσα πράγματα εδώ μέσα,

τι θα τα κάνω;

Θα κάνω τέσσερα βήματα

μέχρι την κουζίνα.

Είναι η ώρα.

Χλωμιπραμίνη.

Κυριακή Σαββίδη & Ισαβέλλα Ζαμπετάκη, «(Για)Τι τρώμε;», Εκδόσεις Κριτική

Το βιβλίο της διαιτολόγου-ψυχολόγου Κυριακής Σαββίδη και της δημοσιογράφου Ισαβέλλας Ζαμπετάκη (Για) Τι τρώμε; από τις Εκδόσεις Κριτική είναι μια ωδή στην επιστήμη της Διατροφής, καθώς είναι τροφή για σκέψη αλλά και πράξη, μια προσπάθεια να μας δώσει τη μέγιστη γνώση για ζητήματα που αφορούν τις διατροφικές μας συνήθειες και τους ρυθμούς ζωής μας.

Με τιμά η πρόταση που μου έγινε να αναλάβω το κεφάλαιο που αφορά τη σχέση Διατροφής και Ψυχολογίας (Νίκος Τομαράς, Σύμβουλος/Ψυχοθεραπευτής).

Είναι σίγουρο ότι δεν τρώμε για να ικανοποιήσουμε μόνο τις ανάγκες της επιβίωσης, τη βιολογική πείνα δηλαδή, αλλά και άλλες ανάγκες μας. Συχνά τρώμε περισσότερο από αυτό που χρειαζόμαστε.

Τα συναισθήματα είναι πάντα πιο ισχυρά και νικούν την πληροφόρηση που έχει το άτομο για τη σωστή διατροφή. Γι’ αυτό τον λόγο πρέπει να βρει τα αίτια που προκαλούν τη συναισθηματική του πείνα.

Αν δεν πετύχουμε την ψυχική και συναισθηματική μας ισορροπία, δεν θα μπορέσουμε να υλοποιήσουμε μια πιο υγιή διατροφική συμπεριφορά.

Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής (επεισοδιακή υπερφαγία, ψυχογενής βουλιμία ή ψυχογενής ανορεξία) συνεχίζουν να αποτελούν ένα δύσκολο θεραπευτικό εγχείρημα καθώς είναι μια σύνθετη κατάσταση, αποτέλεσμα ψυχικών συγκρούσεων, καταπιεστικών συνθηκών και μη σωστής αναλογίας των διατροφικών ουσιών που τρώμε. 

Η σωστή τροφή συμβάλλει στην πιο εύρυθμη λειτουργία του νευρικού μας συστήματος και έτσι το φαγητό μπορεί να είναι θεραπεία ή αρρώστια.

Ευχαριστώ την Κυριακή Σαββίδη και την Ισαβέλλα Ζαμπετάκη για τη συμμετοχή μου σε αυτή την ολιστική προσέγγιση με τη συμμετοχή:

της Βασιλικής Σγούρα, Ιατρού Μικροβιολόγου,

της Στάλω Μετσάνα Διαιτολόγου-Διατροφολόγου, Υπεύθυνης του τμήματος διαιτολογίας  & κλινικής άσκησης στο Μητροπολιτικό Κολλέγιο,

της Κωνσταντίνας Παναγοπούλου, Διαιτολόγου - Διατροφολόγου, απόφοιτης του Χαροκοπείου Πανεπιστημίου

και των σεφ Ηλία Μαμαλάκη, Γεωργιάννα Χιλιαδάκη, Γιάννη Λουκάκο, Σταμάτη Τσίλια, Μυρσίνη Λαμπράκη και Ιάκωβο Απέργη.

Η φωτό-"εύρηκα" είναι του Βαγγέλη Ζαβού.

Κυκλοφορεί και ελπίζω να σταθεί αφορμή να επαναπροσδιορίσετε το πώς βλέπετε το φαγητό!

Παπαγιάννη Μαρία, Η κιβωτός της Θέκλας, Εκδόσεις Πατάκη

Η κυρία Θέκλα κυλάει το καρότσι της μέσα στην πόλη. Μια μέρα θα γνωρίσει τον Χασίμ και οι δυο τους θα ταξιδέψουν με τη μικρή τους κιβωτό ως τη χώρα που ζει ένα χρυσόψαρο. Πριν αποχωριστούν, η Θέκλα θα του χαρίσει ένα βιβλίο.

- Βιβλία έχεις στο καρότσι σου; ρωτάει ο Χασίμ.

- Όχι. Πειρατές, κάστρα, δράκους και πριγκίπισσες.

Διαβάστε περισσότερα εδώ

Μπογδάνη - Σουγιούλ Δέσποινα, Μαρία Κάλλας - Ζώντας μόνο για την τέχνη, Εκδόσεις Πατάκη

Η Σεσίλια Σοφία Άννα Μαρία Καλογεροπούλου, γνωστή στο κοινό ως Μαρία Κάλλας, υπήρξε αναμφίβολα η μεγαλύτερη λυρική τραγουδίστρια του 20ού αιώνα. Παιδί μεταναστών, ξεκίνησε το μακρινό της ταξίδι από τη Νέα Υόρκη, όπου γεννήθηκε, για να επιστρέψει στην Ελλάδα. 

Από εδώ ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο βαδίζοντας στα μαγικά μονοπάτια της μουσικής, έχοντας πάντα στην καρδιά της την αγάπη και το πάθος για το τραγούδι. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα κατάφερε να μιλούν γι’ αυτήν σε ολόκληρο τον κόσμο με θαυμασμό. Κάθε της εμφάνιση ήταν μεγάλο πολιτισμικό γεγονός. Ωστόσο, η ζωή της υπήρξε ταραγμένη.

Ακολουθήστε μαζί μας στο βιβλίο αυτό τα βήματα της Μαρίας Κάλλας. Θα περπατήσουμε στα μονοπάτια του έργου μιας μεγάλης καλλιτέχνιδας και ενός ευαίσθητου ανθρώπου.

Διαβάστε περισσότερα εδώ