ΥΙΟΙ ΤΩΝ ΙΩΝ, Νίκος Μοσχοβάκος

Δύο ιοί συναντήθηκαν στον σπλήνα.

Αφού αντάλλαξαν τυπικές χαιρετούρες

αποφάσισαν να μεταβούν χάριν αναψυχής

οικογενειακώς στο συκώτι.

Ύστερα από ένα συναρπαστικό

μα επίπονο ταξίδι

κι αφού διήλθαν

τριχοειδή αγγεία φλέβες κι αρτηρίες

προσάραξαν στο άγνωστο ηπατικό τοπίο.

Αίφνης οι απερίσκεπτοι έφηβοι

υιοί των ιών θέλοντας να δείξουν

πως αυτονομήθηκαν, απομακρύνθηκαν

κι άρχισαν να γλεντοκοπούν.

Τότε ήταν, αγάπη μου, που άκουσα να λες,

ανεβαίνει ο πυρετός μου πάλι κι έχω ρίγος.

Δώσ' μου το χέρι σου.

Μαρινέλλα & Κώστας Χατζης - Σπουδαίοι άνθρωποι, αλλά 1993

Στίχοι: Σώτια Τσώτου

Μουσική: Κώστας Χατζής

Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Χατζής

Άλλες ερμηνείες:Τόλης Βοσκόπουλος, Χαρούλα Αλεξίου

Σπουδαίοι άνθρωποι, αλλά

Η μοναξιά τους παγώνει

Πηγαίνουνε στο σινεμά

Για να μη νοιώθουνε μόνοι

Μα εγώ έχω εσένα, κι εσύ εμένα

Κι είν' η αγάπη μας χρυσό πουλί

Μα εγώ έχω εσένα, κι εσύ εμένα

Δυο π' αγαπιούνται είναι πολλοί

Θόρυβοι φώτα φωνές

Και μες στα γέλια το χιόνι

Τηλέφωνα συντροφιές

Για να μη νιώθουνε μόνοι

Chris Eckman and Anita Lipnicka - Who Will Light Your Path?

Ποίηση: Dane Zajc (1929-2005) Σλοβένος ποιητής

Μουσική:Chris Eckman

Εκτέλεση: Chris Eckman και Anita Lipnicka

Άλμπουμ: The Last Side of the Mountain (2008)

Who Will Light Your Path

Who will light your path
Through the night?
When you travel the marshes
Toward which light
Will you turn your eyes?

When you hang in the void,
To whom will you call?
When you have no pillow,
Where will you
Lay your head?
Who will light
Your path
Through the night,
Toward what light
Will you turn?

The night is full of sounds,
But can you recognize
The right one?

The night is full of lights,
But which light
Is the light of your eyes?

And who casts the hook
For night waters
Into your mouth?

Who follows you close
As you go
Along your way?

Which teeth, white and rabid
From loneliness and hunger
Sink into your flesh?

Who will cut the ties?
Oh, what a sharp
Invisible knife

Who will wait for you
At the crossroads?
At midnight
Toward what light
Will you turn?

Πηγή: http://rhythmichorizons.blogspot.com/

Ο "εν Αθήναις Παπαδιαμάντης": θεατρική παράσταση στις 13, 14 και 15 Ιανουαρίου!

Για τις 13, 14 και 15 Ιανουαρίου του 2012 μετατίθενται οι παραστάσεις του "εν Αθήναις Παπαδιαμάντη" δια λόγους ασθενείας!

Ο Παπαδιαμάντης στην Αθήνα.
Ο Παπαδιαμάντης της κοινωνικής παρατήρησης, αλλά και της βαθιάς συγκίνησης. Ο Παπαδιαμάντης της καλοκάγαθης ειρωνείας, αλλά και της εγκαρτέρησης και της φιλάνθρωπης αποδοχής.
Κι ο αρθρογράφος Παπαδιαμάντης. Που αναμετριέται με την ιστορία της πρωτεύουσας και οραματίζεται μέσα σε καιρούς γνησίως ελληνικούς, πριν και μετά από "εθνικές" καταστροφές (χρεωκοπίες και καταστροφικούς πολέμους), πριν και μετά από "εθνικούς" θριάμβους (Α' Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αθήνα, 1896).

Μέσα σε μια σκηνογραφία, λίγο περισσότερη από το "τίποτα" και λίγο λιγότερη από το "ελάχιστο" (όπως και στα γραφτά του κυρ-Αλέξανδρου) η "Ατρύμων Art" με τους Μανώλη Γιούργο, Γεωργία Δεληγιανοπούλου, Γιάννη Παπαθύμνιο, Εριφύλλη Σαββίδη, Μαίρη Σταγάκη, Ρένα Συμεωνίδου, Τένια Τζιμέα, και Φίλιππο Φαρμάκη παρουσιάζει στον Χώρο Τέχνης "Ιδιόμελο" τον "Παπαδιαμάντη τον εν Αθήναις" σε δραματουργική επεξεργασία και σκηνική προσαρμογή Μανώλη Γιούργου και Γεωργίας Δεληγιαννοπούλου την Παρασκευή 13, το Σάββατο 14 και την Κυριακή 15 Ιανουαρίου του νέου έτους 2012।

Πηγή: idiomelo

Ουμπέρτο Έκο, Umberto Eco (5 Ιανουαρίου 1932 - )

Ο Ουμπέρτο Έκο είναι σύγχρονος Ιταλός λόγιος, ακαδημαϊκός καθηγητής και συγγραφέας.

Ο Έκο γεννήθηκε στην Αλεσσάντρια του Πιεμόντε το 1932. Από το 1975 έχει την έδρα του Καθηγητή Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, ενώ από το 1988 είναι πρόεδρος του Διεθνούς Κέντρου Μελετών Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο του Σαν Μαρίνο. 

Είναι συγγραφέας πολλών μελετών και δοκιμίων, που έχουν μεταφραστεί και εκδοθεί σε πολλές γλώσσες ανά τον κόσμο. Το πρώτο του βιβλίο εκδόθηκε το 1965, ενώ το πρώτο του μυθιστόρημα (Το όνομα του Ρόδου) το 1980, και τιμήθηκε με το βραβείο Strega (1981), και το Medicis Etranger (βραβείο που δίνεται στον καλύτερο ξένο λογοτέχνη στην Γαλλία) το 1982.

Φημολογείται ότι το επώνυμο Εκο είναι το αρκτικόλεξο των λέξεων Ex Coelis Oblatus, που σημαίνει «θεϊκό δώρο».

Με την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Εκο και η μητέρα του μετακόμισαν σε ένα χωριό στα βουνά του ιταλικού βορρά. Εκεί ο μικρός Ουμπέρτο παρακολουθούσε τις μάχες ανάμεσα στους φασίστες και στους παρτιζάνους με ανάμεικτα συναισθήματα - συνεπαρμένος μεν από τη δράση, αισθανόταν εν μέρει ευγνώμων που ήταν τόσο μικρός για να αναμειχθεί. Ο ίδιος θυμάται εκείνη την εποχή «σαν ένα μικρό γουέστερν. Αυτοί οι λόφοι είναι στη μνήμη μου το θέατρο των στρατιωτικών επιχειρήσεων, στις οποίες ήμουν αυτόπτης μάρτυρας, στην ηλικία των 12 ετών».

Μετά τις πιέσεις του πατέρα του, πήγε να σπουδάσει Νομική στο Πανεπιστήμιο του Τορίνο, αλλά εγκατέλειψε αυτόν τον τομέα και ακολούθησε σπουδές Μεσαιωνικής Φιλοσοφίας και Λογοτεχνίας. Έκανε το διδακτορικό του στην Φιλοσοφία το 1954, ολοκληρώνοντας τη διατριβή του για τον Θωμά Ακινάτη. Αυτό το θέμα αποτέλεσε και το αντικείμενο του πρώτου του βιβλίου «Ζητήματα αισθητικής στον Θωμά Ακινάτη».

Άρχισε την ενασχόλησή του με τη δημοσιογραφία και, παράλληλα, δέχθηκε την θέση του διευθυντή Πολιτιστικού Προγράμματος στην Κρατική Ιταλική Τηλεόραση (RAI). Αυτό του έδωσε την ευκαιρία να δει την κοινωνία μέσα από τα μάτια των ΜΜΕ, που τότε μονοπωλούνταν και ελέγχονταν από την κυβέρνηση.

Το 1959 ο Ουμπέρτο Έκο έχασε τη δουλειά του στη RAI, γεγονός που δεν τον ενόχλησε ιδιαίτερα, γιατί έτσι άρχισε να ασχολείται περισσότερο με το γράψιμο και τις διαλέξεις. Με το δεύτερο βιβλίο του («Τέχνη και κάλλος στην αισθητική του Μεσαίωνα») απέδειξε στον πατέρα του ότι βρήκε τον δρόμο του στη ζωή (και τη δουλειά που τού ταιριάζει) μέσα από τη λογοτεχνία.

Τον ίδιο χρόνο έγινε γενικός επιμελητής του μη λογοτεχνικού τομέα του εκδοτικού οίκου Bompiani στο Μιλάνο και άρχισε να γράφει τη στήλη «Diario Minimo» (ελάχιστο ημερολόγιο) στην εφημερίδα «Il Verri». Μέσα από τη στήλη αυτή οι απόψεις του για την γλωσσολογία και την κοινωνική πραγματικότητα μπήκαν στα σπίτια των Ιταλών. Μέσα από τη στήλη αυτή άρχισε να εστιάζει το ενδιαφέρον του και να εκλεπτύνει τις απόψεις του στη Σημειολογία.

Με τα ακαδημαϊκά γραπτά του ο Έκο εστιάζει στη σημειολογία και στις επιπτώσεις της στην κοινωνία. Μελέτησε σε βάθος τις κοινωνίες από τον Μεσαίωνα ως σήμερα και τα κοινά στοιχεία ανάμεσα στις γλώσσες, στα σύμβολα και στην κοινωνική ανάπτυξη. Από τότε ως σήμερα έχει γράψει δεκάδες δοκίμια («Πώς γίνεται μια διπλωματική εργασία», «Μεταξύ ψεύδους και ειρωνείας», «Κήνσορες και θεράποντες» (πρωτότυπος τίτλος στα ιταλικά "apocalittici e integrati), «Ο υπεράνθρωπος των μαζών», «Θεωρία της σημειωτικής», «Η Αποκάλυψη του Ιωάννη», «Πέντε ηθικά κείμενα», «Δεύτερο ελάχιστο ημερολόγιο», «Η ποιητική του Τζέιμς Τζόις», «Τι πιστεύει αυτός που δεν πιστεύει» κ.ά.), ενώ παράλληλα συνεργάστηκε με πολλές εφημερίδες.

Από το 1962 ως το τέλος του 1970 ο Έκο ανέπτυξε τη δική του θεωρία στην Σημειολογία. Το 1965 εξελέγη καθηγητής Οπτικών Επικοινωνιών στη Φλωρεντία και το 1966 μετακόμισε στο Μιλάνο, όπου και έγινε καθηγητής της Σημειολογίας στο εκεί πολυτεχνείο. Το ακαδημαϊκό του ενδιαφέρον άρχισε να στρέφεται σε πολιτιστικές μελέτες και αρχίζει να ερευνά τον ρόλο της γλώσσας και της λογοτεχνίας στην κοινωνία, καθώς και την επίδραση της κοινωνίας στη λογοτεχνία και στη γλώσσα. Το 1971 το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια του προσέφερε τη θέση του τακτικού καθηγητή της Σημειολογίας και το 1974 ο Έκο οργάνωσε τον Διεθνή Σύνδεσμο Σημειολογικών Μελετών.

Οι μεγάλες αλλαγές που έφερε η δεκαετία του 1970 στην ιταλική κοινωνία επηρέασαν και τα γραπτά του Ουμπέρτο Έκο. Άρχισε, λοιπόν, να γράφει μυθιστορήματα (Το όνομα του Ρόδου - 1980, Το Εκκρεμές του Φουκώ - 1988, Το νησί της προηγούμενης μέρας - 1994, Μπαουντολίνο - 2001, Η μυστηριώδης φλόγα της βασίλισσας Λοάνα - 2006, Το κοιμητήριο της Πράγας - 2010). Όταν έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα «Το όνομα του Ρόδου», οι εκδότες του υπολόγιζαν τις πωλήσεις γύρω στα 30.000 αντίτυπα. Και, φυσικά, δεν φαντάζονταν ποτέ τα 9.000.000 αντίτυπα που πώλησε τελικά το βιβλίο, σε διεθνές επίπεδο, το οποίο έκανε τον συγγραφέα γνωστό στον εξωακαδημαϊκό κόσμο.

Ο Έκο γνωρίζει άπταιστα πέντε γλώσσες, μεταξύ των οποίων αρχαία ελληνικά και λατινικά, που χρησιμοποιεί πολύ συχνά στα βιβλία του, επιστημονικά και λογοτεχνικά. Από την αρχή της καριέρας του ως σήμερα έχει κερδίσει πολλές τιμητικές διακρίσεις και έχει κάνει δεκάδες εκδοτικές επιτυχίες. Παρ' όλα αυτά περνάει τον καιρό του με την οικογένειά του ανάμεσα στο σπίτι του στο Μιλάνο (ένα διαμέρισμα-λαβύρινθο με μια βιβλιοθήκη 30.000 βιβλίων) και στο εξοχικό του στο Ρίμινι.

Πηγή: Βικιπαίδεια

ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑ

"Κι Όσο αγαπώ τήν πατρίδα μου δέν αγαπώ άλλο τίποτας. Νάρθη ένας νά μού ειπή ότι θά πάγη ομπρός ή πατρίδα, στέργομαι νά μού βγάλη καί τά δυό μου μάτια. Ότι άν είμαι στραβός, καί ή πατρίδα μου καλά, μέ θρέφει, Αν είναι ή πατρίδα μου αχαμνά, δέκα μάτια να χω, στραβός θανά είμαι. Οτι σ αύτείνη θά ζήσω,δέν έχω σκοπόν νά πάγω άλλου. "

Στρατηγός Μακρυγιάννης


Στίχοι: Σοφία Αθανασιάδου
Μουσική: Παντελής Θαλασσινός
Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός

Τείχη, Κ.Π. Καβάφης

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ

μεγάλα κ' υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.

Άλλο δεν σκέπτομαι : τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη.

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.

Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.

Ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

Αδέσποτα, Αργύρης Χιόνης

Μα τι γυρεύει η ψυχή μου και χορεύει,

ξυπόλυτη,

πάνω στις λέξεις,

πάνω σ' αυτά τα αναμμένα κάρβουνα;

Αργύρης Χιόνης

δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πάροδος,

τεύχ. 17, Δεκέμβριος 2007

Richard Groove Holmes - Jeannine

Jeannine, το δεύτερο κατά σειρά κομμάτι του άλμπουμ με τίτλο After Hours του αμερικάνου καλλιτέχνη της jazz Richard Groove Holmes.
Ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε το 1962.


Ύφος κομματιού και άλμπουμ: Soul Jazz

Πηγή:http://rhythmichorizons.blogspot.com/

Ρεμπέτ Ασκέρ στις 5/1/2012

Την Πέμπτη στις 5 Ιανουαρίου του 2012 η κομπανία ρεμπέτικης μουσικής Ρεμπέτ Ασκέρ θα παίξει στο Ιδιόμελο τραγούδια γνωστά κι αγαπημένα της λαϊκής μας μουσικής παράδοσης. Η ομάδα, που είναι μια μεγάλη μουσική κοινότητα, αποτελείται από τους:

Λεωνίδας Κιούσης, Σωτήρης Καράλης, Γιώργος Σίνος, Μαρένια Σταθάκου, Χριστίνα Μπεθάνη, Μαρία Ιωακειμίδου, Αλέξανδρος Μεταξάς , Γιάννης Κομπότης , Γιώργος Μίτσιου, Νίκος Μπούρας, Μιχάλης Πανίδης, Λάμπρος Αγγελόπουλος, Γιώργος Αγγελόπουλος, Γιώργος Στογιώργης, Γιάννης Λύταινας, Σπύρος Γεωργιάδης, Στέφανος Ντράϊκος।

Για περισσότερα σχετικά με την κομπανία:
http://www.rebetasker.com/

Μπορείτε επίσης να τους βρείτε στο facebook: http://www.facebook.com/pages/rebet-आस्कर

Πηγή: idiomelo

Ο καιρός ...

Πλανιόμαστε όταν λέμε ότι καιρός περνάει. Ο καιρός στέκεται, εμείς περνάμε.

Ταλμούδ,  (Ιουδαϊκή Διδασκαλία)

Ο χρόνος ...

Ο χρόνος είναι το νόμισμα της ζωής σου. Είναι το μοναδικό νόμισμα που έχεις και μόνο εσύ μπορείς να αποφασίσεις πώς θα το ξοδεύεις. Πρόσεχε μόνο μην αφήνεις άλλους ανθρώπους να το ξοδεύουν αυτοί για σένα.

Carl Sandburg, 1878-1967, Αμερικανός ποιητής