Ο φύλακας των κοπαδιών, Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Pessoa)

Είμ‘ ένας φύλακας κοπαδιών.
Το κοπάδι είν’ οι σκέψεις μου
κι οι σκέψεις μου είν’ όλες αισθήσεις.
Σκέφτομαι με τα μάτια και τ’ αυτιά
και με τα χέρια και τα πόδια
και με τη μύτη και το στόμα.
Να σκέφτεσαι ένα λουλούδι σημαίνει να το βλέπεις και να το μυρίζεις.
Να τρως ένα φρούτο σημαίνει να γνωρίζεις την αίσθησή του.

Γι αυτό, σαν μια μέρα όλο ζέστη
νιώθω θλιμμένος που την απολαμβάνω τόσο
κι απλώνομαι παράμερα και πάνω στα χορτάρια
και κλείνω τα μάτια ολόζεστα,
νιώθω το κορμί μου ολάκερο να ‘χει αναποδογυρίσει
στην πραγματικότητα,
ξέρω την αλήθεια κι είμ’ ευτυχισμένος.


μετάφραση: Φ. Δ. Δρακονταειδής

Κατάκη Χάρις, Μπαλάσκα Ιουλία, Ρεζίτη Βάσω / Το φυλαχτό / Ελληνικά Γράμματα

"Το φυλαχτό" είναι ένα βιβλίο προορισμένο να ολοκληρωθεί στην ψυχή του αναγνώστη, σ αυτά που θα νιώσει καθώς θα το διαβάζει, στις σκέψεις που θα κάνει, στα λόγια που θα ψιθυρίσει καθώς τα επαναλαμβάνει μέσα του για να τ αφομοιώσει. Και μακάρι μια φράση, μια λέξη, ένα συναίσθημα να γίνει η αρχή για το δικό του φυλαχτό, που φοριέται κατάσαρκα, εκεί στο μέρος της καρδιάς...

Πέντε γυναίκες, πέντε ηρωίδες, συναντιούνται σε μια θεραπευτική ομάδα με κάποια θέματα που τις απασχολούν στην προσωπική τους ζωή. Η Σοφία, ετών 50, βρίσκεται σε διαδικασία διαζυγίου εξαιτίας μιας εξωσυζυγικής σχέσης του άντρα της. Η Ευαγγελία, ετών 44, αγωνιά για το γιο της που συμπεριφέρεται επιθετικά, κάνει μικροκλοπές και ποιος ξέρει τι άλλο. Η Ζωή ετών 34, νιώθει ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τον άνδρα και το γάμο της που καταρρέει. Η Δέσποινα, ετών 38, χωρισμένη, προσπαθεί να επιβιώσει μόνη με το γιο της. Τελευταία εμφανίζεται η Άρτεμις, ετών 35, γυναίκα μορφωμένη, επαγγελματικά επιτυχημένη, οικονομικά ανεξάρτητη, αλλά μόνη...

Αυτές οι πέντε γυναίκες ξεκινούν ένα ταξίδι ζωής, αναζητώντας απαντήσεις για τα αδιέξοδα, τα διλήμματα και τα προβλήματά τους. Την πορεία τους, μέσα και έξω από την ομάδα, θα παρακολουθήσει ο αναγνώστης. Θα τις δει να ξεκινούν το συναρπαστικό τους ταξίδι, το τόσο επώδυνο και περιπετειώδες, γεμάτες θλίψη και αμφιβολίες. Θα τις δεις προς στιγμήν γεμάτες αγωνία να αιωρούνται στο κενό, έχοντας γκρεμίσει ό,τι παλιό τις εμπόδιζε να ζήσουν. Θα τις δει να αναδύονται σιγά σιγά στη ζωή πιο σοφές, πιο ώριμες, πιο μεστές. Θα τις ξαναδεί, τέλος, με τον καινούργιο, δυνατό, εκπληκτικό εαυτό τους, έναν εαυτό που έχει μάθει να φροντίζει και να φροντίζεται, να αγαπά και ν αγαπιέται...

Το φυλαχτό για την καθεμιά τους είναι οι αλλαγές που πέτυχαν· είναι το προσωπικό πολύτιμο απόκτημά τους, κάτι που έφτιαξαν μόνες τους μέσα από μια επίπονη αλλά δημιουργική διαδικασία· κάτι που τώρα πια βρίσκεται στην καρδιά, στο νου και στην ψυχή τους, και καθρεφτίζεται στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες στη ζωή.

Crave [Δίψα], Kane Sarah

Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου…
Και να σου κάνω τα ψώνια σου,
και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,
Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,
Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,
Και να σου δίνω τα ρούχα μου,
και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,
Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,
Και να σου φιλάω τα πόδια σου,
Και να σου κρατάω το χέρι σου,
Και να βγαίνουμε για φαγητό,
και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,
Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου,
και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,
Και να γελάω με την παράνοια σου,
Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς,
και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες,
και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες,
και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι,
και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,
Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,
Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,
Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,
Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,
Και να μη γελάω με τα αστεία σου,
και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.

Και να φιλάω την πλάτη σου,
και να χαϊδεύω το δέρμα σου.
Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου,
τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω,
ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,
Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,
Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,
Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,
Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,

Και νάμαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,
Και νάμαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,
Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
Και να παρακαλάω να σ’ ήξερα μια ζωή.
Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,
Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,
Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και τόνα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,
Και να σ’ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,
Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,
Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,
Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,
Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου,
και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,

Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,
Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,
Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες,
και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,
Και να λιώνω όταν χαμογελάς
και να διαλύομαι όταν γελάς,
Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,
Και ν’ αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ’ το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,
Και ν’ αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,
Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος,
τον άγγελο του δέντρου,
το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ’ αγαπούσε,
Και να σου γράφω ποιήματα,
και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
Και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,
Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,
Και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,
Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις,και πάλι να τα παίρνω πίσω,
Και να σου λέω να παντρευτούμε,και συ να μου λες πάλι όχι,Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα,
Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδεια χωρίς εσένα,
Και να θέλω ότι θέλεις,
Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής,
Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο,
Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω,
Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,
Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ’ ζωή σου,
Και να ξεχνάω ποιος είμαι,
Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
Τον ακάθεκτο
Τον ακατάλυτο
Τον ακατάσβεστο
Τον μεταρσιωτικό
Τον ψυχαναλυτικό
Τον άνευ όρων τον τα πάντα πληρούντα,

τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,
ερωτά μου για σενα.

Αφθαρσία της ύλης, Τίτος Πατρίκιος

Λέξεις που δεν ειπώθηκαν,
μ' ένα νυχτερινό απόηχο μονάχα, μάταιες,
αισθήματα ρευστά που πρόσκαιρα
υποτάσσονταν στο σχήμα του κορμιού,
διαβατικές γυναίκες, επιθυμίες
ακόρεστες κι όμως χωρίς αντίκρισμα
(ίσως και δίχως θέληση να υπάρξουν...).

Τόσα όστρακα νεκρά και πετρωμένα
σκεπάζοντας σιγά - σιγά τη γλώσσα
τους βρόγχους, τα πλεμόνια,
σκεπάζοντας τα ύφαλα
αυτού του εγκαταλειμμένου πλοίου.

Από τη συλλογή Μαθητεία (1963)

Lara Fabian - Je Suis Malade

Je ne rêve plus
Je ne fume plus
Je n'ai même plus d'histoire
Je suis laide sans toi
Je suis sale sans toi
Comme une orpheline dans un dortoir
Je n'ai plus envie
De vivre ma vie
Ma vie cesse quand tu pars
Je n'ai plus de vie
Et même mon lit
Se transforme en quai de gare
Quand tu t'en vas...
Je suis malade
Complètement malade
Comme quand ma mère sortait le soir
Et qu'elle me laissait seule avec mon désespoir
Je suis malade
Parfaitement malade
T'arrive on ne sait jamais quand
Tu repars on ne sait jamais où
Et ça va faire bientôt deux ans
Que tu t'en fous...
Comme à un rocher
Comme à un péché
Je suis accroché à toi
Je suis fatiguée, je suis épuisée
De faire semblant d'être heureuse
Quand ils sont là
Je bois toutes les nuits
et tous les whiskys
Pour moi ont le même goût
Et tous les bateaux
Portent ton drapeau
Je ne sais plus où aller tu es partout...
Je suis malade
Complètement malade
Je verse mon sang dans ton corps
Et je suis comme un oiseau mort
Quand toi tu dors
Je suis malade
Parfaitement malade
Tu m'as privée de tous mes chants
Tu m'as vidée de tous mes mots
Pourtant moi j'avais du talent
Avant ta peau...
Cet amour me tue
Si ça continue
Je crèverai seule avec moi
Près de ma radio
comme un gosse idiot
j'écouterai ta propre propre voix qui me chantera...
Je suis malade
Complètement malade
Comme quand ma mère sortait le soir
Et qu'elle me laissait seule avec mon désespoir
Je suis malade
c'est ça je suis malade
Tu m'as privée de tous mes chants
Tu m'as vidée de tous mes mots
Et j'ai le coeur complètement malade
Cerné de barricades
T'entends... Je suis malade...

Σύλβια Πλαθ, Γιώργος Μαρκόπουλος

Με χέρι στιβαρό και γενναία καρδιά
αποκαλύπτει τη φθορά απ’ τις φόδρες της.
Ο λόγος της πουλί μαύρο που χέρι απρόβλεπτο
ψάχνοντας για κάτι άλλο το ξεβόλεψε απ’ τη φωλιά του•
αψύς και θερμός λόγος, νήπιο κλάμα μωρού
και πρώτο δόντι βγαλμένο παιδιού
σε πετσέτα λευκή βαπτίσεως, κόκκινο, ματωμένο.

Φωνή λέαινας αλλά και παράπονο γυναίκας
που ξεντύνεται στο άλλο δωμάτιο
ύστερα από ματαίωση πολυπόθητης εξόδου.
Ήχοι βημάτων ακαθόριστων, επισκέψεων θανάτου.
Μουσική κλαγγή ξύλου, ομιλίες σιωπών, χάσματα κενών
και μπαρούτη λαχανιασμένη σε κοιλώματα βροχής.
Προαίσθημα φόβου ακόμη και φθινόπωρο, θάλασσα,
εξοχή, δάκρυα, παρελθόν, ενάργεια, μοναξιά
και στο βάθος της λίμνης
το δαχτυλίδι της μνήμης να λάμπει.

Από την ποιητική συλλογή: Κρυφός κυνηγός, Εκδόσεις Κέδρος

«Τα χίλια μάτια της Σφίγγας», Αφιέρωμα στο Giorgio de Chirico και Lisa Sotilis

Πινακοθήκη Κυκλάδων 31.07.2010 έως 25.08.2010

Giorgio de Chirico

Εξέχουσα προσωπικότητα της παγκόσμιας Tέχνης, αιρετικός και πολυδιάστατος με έργο που άνοιξε νέους δρόμους στην έκφραση και στην προσλαμβάνουσα των εικόνων, επηρέασε καλλιτέχνες και κινήματα, ο Giorgio de Chirico επηρεάστηκε βαθιά από τις ελληνικές αξίες, τους μύθους, τις μνήμες. Η μαγεία του αινίγματος, η αίσθηση του μυστηρίου, οι μεταμορφώσεις είναι διάχυτες στο πλούσιο έργο του.

Έζησε «ανάμεσα σε συνεχείς αναχωρήσεις και συχνές αλλαγές διαμονής», συνήθεια που δεν τον άλλαξε μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο πατέρας του Εβαρίστο, σπουδαίος πολιτικός μηχανικός, αφοσιώθηκε με πάθος στη δημιουργία του σιδηροδρομικού σταθμού στον Βόλο κι έπαιξε ουσιαστικό και καθοριστικό ρόλο στη ζωή και το έργο του γιου του.

Lisa Sotilis

Ελληνικής καταγωγής, ζωγράφος, γλύπτρια και σχεδιάστρια κοσμημάτων. Το ταλέντο και οι δημιουργίες τη δεν γίνεται να περιγραφούν με συνηθισμένες λέξεις. Κοσμοπολίτισσα με έντονο ταμπεραμέντο, δεν εντάχθηκε ποτέ στις συμβατικές φόρμες. Μεταμορφώνει το πιο συνηθισμένο και αδιάφορο υλικό σε γοητευτικές φόρμες και υψηλής ποιότητας έργα. Μέσα από τα έργα της αναδεικνύει την μεγάλη επιρροή που είχε σε αυτά ο Ελληνικός μύθος. Μεγάλη θαυμάστρια και μαθήτρια του De Chirico, γνωρίστηκε μαζί του στο Βερολίνο και έκτοτε αναπτύχθηκε μία έντονη καλλιτεχνική σχέση. Έχει την άδεια να διακινεί και να εκθέτει έργα του μεγάλου καλλιτέχνη.

Στη φετινή έκθεση στην Πινακοθήκη Κυκλάδων θα απολαύσουμε 16 χαρακτικά επιζωγραφισμένα του De Chirico & 9 γλυπτά του, [μεταξύ των οποίων το μεγαλύτερό του γλυπτό η Grande Archeology & οι Σιβύλλες, το μοναδικό επιζωγραφισμένο γλυπτό του καλλιτέχνη.

Το αφιέρωμα στη Sotilis θα περιλαμβάνει 10 γλυπτά της, 10 λάδια και κάποια κοσμήματα.

Όλα τα έργα είναι ασφαλισμένα και προέρχονται από ιδιωτικές συλλογές της Ιταλίας αλλά και την προσωπική συλλογή της Sotilis.

Curator: Pierre Valitsiotis, Επιμελητής κειμένων καταλόγου: ο ιστορικός τέχνης Floriano De Santi, Συντονιστής: Γιώργος Αλντουβάς.


Πινακοθήκη Κυκλάδων
Τηλ: 2281080918

Έχω απλώσει δίχτυα απόψε..., Νίκος Μάρκου

Έχω απλώσει δίχτυα απόψε για να πιάσω το κόκκινο.
Θα σου το φτιάξω αύριο σε ποίημα,να το φας με τα μάτια σου.

Από το Απίθανο βιβλίο, εκδ. ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ

Μια γυναίκα μιλά, AUDRE LORDE

Φεγγάρι σημαδεμένο και αγγιγμένo απ' τον ήλιο
η μαγεία μου είναι άγραφη
αλλά όταν η θάλασσα ξαναγυρνά
αφήνει πίσω της το σχήμα μου.
Δεν ζητώ εύνοια
ανέγγιχτη από αίμα
ανένδοτη σαν την κατάρα της αγάπης
σαν τα λάθη μου μόνιμη
ή σαν την περηφάνια μου
δεν μπερδεύω
αγάπη και οίκτο
μίσος και χλεύη
κι αν θες να με μάθεις
κοίτα μες στου Ουρανού τα σωθικά
όπου οι ανήσυχοι ωκεανοί χτυπούν βίαια.
Δεν διαβιώ εμμονικά μες στην
απαρχή μου ή μες στις θειότητές μου
καθώς άχρονη και ανήλικη είμαι
ακόμα αναζητώ
τις αδερφές μου
μάγισσες στο Νταχομέι
να με φοράνε μες στα φιδίσια ρούχα τους
όπως η μαμά μας
το μοιρολόι.
Υπήρξα γυναίκα
για πολύ καιρό
απ' το χαμόγελό μου φυλάξου
μες στα αρχαία ξόρκια μου είμαι επικίνδυνη
και η νέα Ερινύα του φεγγαριού
με όλο το ανοιχτό σου μέλλον
έταξε να
είμαι γυναίκα
και όχι λευκή.

Ποίημα σε μετάφραση της Ευτυχίας Παναγιώτου

Τόσο γυμνός , ΟΡΕΣΤΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ

Τόσο γυμνός που ντρέπομαι τη μνήμη
Τόσο τυφλός που βλέπω την αλήθεια
Τόσο πιστός που απόμεινα μονάχος.

Από τη συλλογή Ο ληξίαρχος (1989)

ΟΝΕΙΡΟ ΖΗΛΙΑΣ, ΣΕΗΜΟΥΣ ΧΗΝΥ (SEAMUS HEANEY)

Περπατούσα μ' εσένα και μια άλλη κυρία
Σε άλσος πυκνοφυτεμένο, το μουρμουριστό γρασίδι
Διέτρεχε με τα δάχτυλά του την όλο μαντέματα σιωπή μας
Και τα δέντρα άνοιξαν σ' ένα σκιερό
Απρόσμενο ξέφωτο, εκεί καθίσαμε.
Θαρρώ η αγαθότητα του φωτός μας είχε συνταράξει.
Μιλούσαμε για τον πόθο και το αίσθημα της ζήλιας,
Η κουβέντα μας, ένα άνετο μονοκόμματο ένδυμα
Ή ένα άσπρο τραπεζομάντιλο εκδρομής, απλωνόταν
Σαν ένα βιβλίο καλών τρόπων μέσα στην άγρια φύση.
"Δείξε μου", είπα στη συντροφιά μας, "αυτό
Που τόσο λαχταρώ, το μοβ άστρο του στήθους σου".
Κι εκείνη συναίνεσε. Ω! ούτε τούτοι οι στίχοι
Ούτε η φρονιμάδα μου, αγάπη, μπορούν να γιατρέψουν το
πληγωμένο σου βλέμμα.

Πέθανε ο γλύπτης Παύλος Βρέλλης

Τον άνθρωπο που ίδρυσε το Μουσείο Ελληνικής Ιστορίας στο Μπιζάνι Ιωαννίνων, αποχαιρετούν σήμερα τα Γιάννενα.

Ο διάσημος γλύπτης, Παύλος Βρέλλης, «έφυγε» αφήνοντας μας, μια τεράστια κληρονομιά. Στο μουσείο, που ίδρυσε ο Παύλος Βρέλλης, ο επισκέπτης έρχεται σε επαφή με την ιστορία, μέσα από κέρινα ομοιώματα, ξακουστών, αλλά και αφανών ηρώων, οι οποίοι διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο τόσο στην δημιουργία του ελληνικού κράτους όσο και μετέπειτα.

Από την προεπαναστατική περίοδο έως και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πηγή: epirusgate.blogspot.com