ΤΟ ΜΠΛΟΥΖ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

Του Δημήτρη Επικούρη

“Blues is the root. The rest is the fruit.”
Willie Dixon

Είναι γεγονός πως το μπλουζ δεν γνωρίζει ιδιαίτερη άνθιση
στη χώρα μας αν και θα έπρεπε. Ο κύριως λόγος που
συμβαίνει αυτό είναι ότι αν και πρόκειται για μια λαϊκή μουσική
με έντονα στοιχεία ανθρωπισμού μέσα της, δεν είναι αρκετά
πιασάρικη και εφετζίδικη ώστε τα ΜΜΕ να τη βοηθήσουν να
γίνει γνωστή στις πλατιές μάζες.
Τα πρωϊνάδικα αλλά και οι περισσότερες «ψυχαγωγικές»
εκπομπές, προτιμούν εύπεπτα τραγουδάκια για τη μάζα που
μόνο αγωγή δεν προσφέρουν. Έτσι λοιπόν για ένα
κατακερματισμένο λαό που απεγνωσμένα πασχίζει να ξαναβρεί
τη χαμένη του αξιοπρέπεια, εμποδιζόμενος από τα αδηφάγα
ΜΜΕ που ενδιαφέρονται να πλασάρουν πράγματα φτηνά και
ευκολοχώνευτα, το μπλουζ δεν καταφέρνει να αναδυθεί στο
βαθμό που θα του επέτρεπε.
Αν και έχει πολλά κοινά με το ρεμπέτικο, αν και εξακολουθεί
να εκφράζει μουσικά τον ανθρώπινο πόνο, το μπλουζ «δεν
πουλάει» σήμερα στα ελληνικά ΜΜΕ.
Γεννήθηκε στις βαμβακοφυτείες του Αμερικάνικου Νότου από
Αφροαμερικανούς σκλάβους που τους έσυραν με το στανιό στις
γαίες των τσιφλικάδων με σκοπό να αυξηθούν τα κέρδη τους,
να πολλαπλασιαστεί ο πλούτος τους και να αυξηθεί η πολιτική
τους δύναμη. Καραβιές ολόκληρες μετέφεραν χιλιάδες
εξαθλιωμένους Αφρικανούς στη Νέα Ήπειρο αποκόπτοντάς
τους από τις ρίζες τους, τις παραδόσεις τους, τα γλωσσικά
τους ιδιώματα και τη γη τους, ίσως το βασικότερο από όλα τα
προαναφερθέντα.

Στην αρχή, ήταν απλά μια μουσική πλανόδιων τραγουδοποιών
που σκάρωναν τραγούδια για να εκτονώσουν τα προβλήματα
της περιθωριοποιημένης τους ζωής, της κακομεταχείρισης που
υφίσταντο από τα αδίστακτα αφεντικά τους. Αφομοιώνοντας τη
γλώσσα αλλά και τη θρησκεία των λευκών αλλά μπολιάζοντάς
τες και με δικά τους στοιχεία, στοιχεία που πήγαζαν από τις
δικές τους παραδόσεις και θρύλους, οι Αφροαμερικανοί
δημιούργησαν ένα παγκόσμιο μουσικό φαινόμενο. Μία μουσική
που όπως σωστά επισημαίνει ο Ηλίας ο Ζάϊκος, ο πατριάρχης
του μπλουζ στη χώρα μας και μία άκρως σεβάσμια μορφή από
μουσικής, μουσικολογικής και ιστορικής άποψης, καταφέρνει
ακόμα και στις μέρες μας όχι μόνο να γεννά και να μπολιάζει
όλα τα μουσικά είδη που άνθισαν και ανθίζουν στο Δυτικό
κόσμο, αλλά ταυτόχρονα να μπολιάζεται και από αυτά.

Λίγοι από τους νέους φίλους του Rock, του Heavy Metal, του
Hip-Hop, του Rockabilly, του Psychedelic Rock κλπ γνωρίζουν
πως από το μπλουζ ξεκίνησαν όλα. Πως αν δεν υπήρχε το
μπλουζ, ενδεχομένως οι μουσικές που ακούνε, τα
ακριβοπληρωμένα συγκροτήματα που θαυμάζουν, οι
καλλιτέχνες-σταρ που γεμίζουν στάδια ολόκληρα, ΔΕΝ ΘΑ
ΥΠΗΡΧΑΝ. Πάνω στο μπλουζ πάτησαν όλοι αυτοί. Πάνω
στους μουσικούς δρόμους του μπλουζ βασίστηκαν για να
δημιουργήσουν τα πολύ αξιόλογα τραγούδια τους.
Όταν λοιπόν οι Αφροαμερικανοί απέκτησαν πρόσβαση στα
μουσικά όργανα των λευκών, τότε το μπλουζ επεκτάθηκε. Από
τα τραγούδια των songsters και των περιπλανώμενων
τραγουδοποιών του Δέλτα του Μισσισσιππή, από τον Robert
Johnson, τον Son House, τον Blind Willie Johnson, τον
Ledbelly,τον Blind Willie McTell, τον Blind Lemon Jefferson
και τόσους άλλους φτάσαμε στο South Side του Chicago και
από εκεί στα πέρατα της γης.

Στο Chicago, οι επιβλητικές φιγούρες των Muddy Waters,
Howlin’ Wolf, Willie Dixon, Bo Didley και πολλών άλλων,
άρχισαν να προσελκύουν το λευκό ακροατήριο και μάλιστα
ακροατήριο λευκών αστών.

Έτσι λοιπόν από τον Mike Bloomfield, τον Paul Butterfield,
τους πολύ δικούς μας Nick Gravenites και Johnny Otis,
γεννήθηκε το λευκό μπλουζ. Τεράστια ήταν επίσης η
συνεισφορά των Βρετανών μουσικών με πρωτοπόρο των επίσης
δικό μας (Ελληνικής καταγωγής με μητέρα από την
Κωνσταντινούπολη) Alexis Korner.

Τη δεκαετία του 60-70, το μπλουζ καταφέρνει να αποτελέσει
πηγή έμπνευσης για τα πλέον διάσημα συγκροτήματα της
εποχής. To μπλουζ, τους εμπνέει όλους. Από τους Rolling
Stones και τους Led Zeppelin στη Μ. Βρετανία, μέχρι τους
Allman Brothers και τους Grateful Dead στις ΗΠΑ. Ο
θρύλος της κιθάρας Jimmy Hendrix, μπλουζ έπαιζε. Το ίδιο
και ο Rory Gallagher και πάρα πολλοί άλλοι γνωστοί
κιθαρίστες και μουσικοί.

Τα όρια επεκτείνονται, το μπλουζ εμπλουτίζει και
εμπλουτίζεται από νέες ιδέες, νέες ανησυχίες, νέα κοινωνικά
προβλήματα. Γίνεται η μουσική που μαζί με τη Jazz που
προέκυψε και αυτή από την ίδια μουσική μήτρα, εμπνέει τη
γενιά των BEAT (Jack Kerouac, Gregory Corso, Allen
Ginsberg) και λίγο αργότερα το ίδιο το κίνημα των Hippies.
Αν ακούσει κανείς τα τραγούδια της θρυλικής συναυλίας του
Woodstock, εύκολα θα μπορέσει να διακρίνει μέσα σε αυτά,
τις έντονες μπλουζ επιρροές τους.
******
Ακούμε πολλές φορές να λέγεται πως «οι λευκοί δεν μπορούν
να παίξουν σαν τους μαύρους μπλουζίστες». Ο συγκεκριμένος
ισχυρισμός θα μπορούσε να είναι αληθής αν προσθέταμε μία
ακόμη φράση: «οι λευκοί ούτε όμως και οι μαύροι δεν μπορούν
να παίξουν σαν τους μαύρους μπλουζίστες της εποχής που το
μπλουζ γεννήθηκε.»
Σήμερα, είναι μάλλον ανόητο να περιμένει κανείς κάποιον να
είναι μαύρος και να παίζει μπλουζ εντελώς βιωματικά όπως
έπαιζαν δηλαδή οι αφροαμερικανοί σκλάβοι στις φυτείες του
Νότου κάποτε.
Στις μέρες μας υπάρχουν μαύροι κιθαρίστες που εμπνέονται
από το λευκό κιθαρίστα από το Τέξας και θρύλο του μπλουζ,
τον Stevie Ray Vaughan

Δεν είναι ανάγκη δηλαδή κάποιος να είναι σώνει και καλά
μαύρος και από τις 12 τα μεσάνυχτα μέχρι το ξημέρωμα να τον
έχουν χτυπήσει οι εφτά πληγές του Φαραώ για να παίξει
σωστό μπλουζ.
Το να παίζει κανείς μπλουζ σωστά, με αγάπη και σεβασμό, το
να εμπνέεται από αυτό και να προσπαθεί να διευρύνει τους
μουσικούς του ορίζοντες χρησιμοποιώντας το μπλουζ σαν βάση
του, όχι μόνο είναι απολύτως θεμιτό αλλά και σύνηθες σε
παγκόσμιο επίπεδο. Αυτό κάποιοι σπεύδουν να το βαφτίσουν
«μιμητισμό». Δεν είναι όμως έτσι. Ακόμα και η διασκευή
παλιών μπλουζ τραγουδιών και ο εμπλουτισμός τους με πιο
σύνθετες μουσικές φόρμες, είναι μία μεγάλη συνεισφορά στη
μουσική και τον ανθρώπινο πολιτισμό.
Καλό μπλουζ μπορεί κανείς να ακούσει παντού ακόμα και σε
χώρες όπως η Κορέα και το Βιετνάμ.
Στην Ελλάδα, υπάρχει μία προκατάληψη. Ενώ διαθέτουμε μια
καταπληκτική μπλουζ σκηνή με πολύ αξιόλογους μουσικούς και
συγκροτήματα, έχουμε την τάση να τα σνομπάρουμε, να τα
απαξιώνουμε και να μην τους δίνουμε την πρέπουσα σημασία.
Αυτό κυρίως οφείλεται στη χαμηλή αυτοεκτίμηση που έχουμε
σαν λαός και ίσως όχι άδικα αν κρίνει κανείς από τη γενική
εικόνα μας στο εξωτερικό.
Σε γενικές γραμμές πάντως, το μπλουζ εξακολουθεί να είναι
ένα παγκόσμιο μουσικό φαινόμενο που εξελίσσεται και εμπνέει
ανθρώπους που θέλουν να εμπνευστούν και να δημιουργήσουν.

Πηγή: http://rhythmichorizons.blogspot.com

Tο καφενείον η Ελλάς, Μελίνα Μερκούρη

Στίχοι: Κ.Χ Μύρης
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη

Άλλες ερμηνείες: Νίκος Ξυλούρης, Μελίνα Μερκούρη, Λάκης Λαζόπουλος


Στο καφενείον "Η ΕΛΛΑΣ" ο σαλτιπάγκος
πουλά τα νούμερα φτηνά
δραχμή τα ακροβατικά
οι αλυσίδες δωρεάν
το πήδημα θανάτου δυο δραχμές
χωρίς σκοινιά, περάστε κόσμε.

Ασώματος η κεφαλή περάστε κόσμε
τη βρήκανε στην Αφρική
καπνίζει, πίνει και πονά
τρελαίνεται για μουσική
χορεύει με τα μάτια δυο δραχμές
ποιος θα τη δει; Περάστε κόσμε.

Στο καφενείον "Η ΕΛΛΑΣ" οι θεατρίνοι
μ' ασετυλίνη και κεριά
την Γκόλφω παίζουν στα παιδιά
με φουστανέλες δανεικές
και δάκρυ πληρωμένο δυο αυγά
και τρεις δραχμές, περάστε κόσμε.

Απογοήτευσαν τα Πειραματικά

Μόνο 9 από τα 53 που προκρίθηκαν στο νέο καθεστώς
πέρασαν τη βάση στην αξιολόγηση

«Πάτωσαν» τα ελληνικά πειραματικά σχολεία. Στην αξιολόγηση που έγινε για να προκριθούν τα 53 σχολεία που θα υπαχθούν στο νέο καθεστώς Πρότυπων και Πειραματικών, μόνο τα 9 στα 76 ξεπέρασαν τη βάση των 50 μονάδων. Εκτός των 9, τα υπόλοιπα 44 προκρίθηκαν για να καλυφθούν οι θέσεις, με το τελευταίο προκριθέν σχολείο να συγκεντρώνει 16,98 μόρια με άριστα το 100!

«Στην παρατήρησή σας ότι τα αποτελέσματα είναι μέτρια, θα έχει αξία να αναλογιστούμε ότι αυτές οι επιδόσεις είναι ένα μέτρο για την κατάσταση στα υπόλοιπα σχολεία, έστω κι αν υπάρχουν εξαιρέσεις», τόνισε χθες στην «Κ» ο κ. Γιάννης Αντωνίου, αντιπρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής Πρότυπων και Πειραματικών Σχολείων. Μάλιστα, η αξιολόγηση έδειξε ότι τα πειραματικά σχολεία πάσχουν κυρίως στις καινοτόμες δράσεις. Ενα ακόμη συμπέρασμα από τα αποτελέσματα, που ανακοίνωσε χθες το υπουργείο Παιδείας, είναι το ηχηρό πλήγμα που δέχθηκαν σχολεία που κατατάσσονται μεταξύ της ελίτ της ελληνικής εγκύκλιας εκπαίδευσης. Δεν έπιασαν τη βάση, ενώ είδαν και την... πλάτη «άσημων» σχολείων. «Πρόκειται για την εκδίκηση των πληβείων», σχολίαζαν στην «Κ» στελέχη του υπουργείου, κάνοντας λόγο ακόμη και για απροθυμία γνωστών πειραματικών σχολείων να αξιολογηθούν...

Ειδικότερα, αίτηση για να υπαχθούν στο νέο καθεστώς προτύπων πειραματικών σχολείων (όπως περιγράφεται στον νόμο 3966/2011), υπέβαλαν 36 δημοτικά σχολεία και νηπιαγωγεία, 22 γυμνάσια και 18 γενικά λύκεια. Δικαίωμα υποβολής αίτησης είχαν τα πειραματικά σχολεία των πανεπιστημίων, καθώς και σχολεία που λειτουργούν ή έχουν λειτουργήσει ως πρότυπα ή πειραματικά. Τα 76 σχολεία, που υπέβαλαν αίτηση, αξιολογήθηκαν για να καταλάβουν τις 45 «θέσεις», οι οποίες είχαν οριστεί ότι θα δοθούν -ανά 15- στα τρία εκπαιδευτικά επίπεδα (δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια). Επίσης, ορίστηκαν ως πρότυπα πειραματικά 4 νηπιαγωγεία και 4 ολιγοθέσια δημοτικά. Συνολικά, 53 σχολεία θα λειτουργήσουν υπό το νέο καθεστώς. Η αξιολόγηση βασίστηκε σε τέσσερα κριτήρια:

- Τα τυπικά προσόντα των εκπαιδευτικών (δηλαδή, οι μεταπτυχιακοί τίτλοι και τα διδακτορικά). Το άριστα ήταν 15 μονάδες.

- Η συγγραφική ερευνητική δραστηριότητα των εκπαιδευτικών του σχολείου, με άριστα τις 15 μονάδες.

- Οι δημιουργικές, καινοτόμες δραστηριότητες και η κοινωνική προσφορά του σχολείου κατά την τελευταία πενταετία, με άριστα τις 30 μονάδες.

- Η εμπειρία του σχολείου από την πρακτική άσκηση των φοιτητών Παιδαγωγικών Σχολών, τη συμμετοχή σε ερευνητικές δραστηριότητες σε συνεργασία με ΑΕΙ, την επιμόρφωση εκπαιδευτικών (άριστα 20 μονάδες).

- Η συμμετοχή του σχολείου στο πρόγραμμα αυτοαξιολόγησης, με άριστα τις 10 μονάδες.

- Η υλικοτεχνική υποδομή, με άριστα τις 10 μονάδες.

Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ» τα σχολεία είχαν τις μεγαλύτερες απώλειες μονάδων στο δεύτερο κριτήριο, δηλαδή την ανάπτυξη καινοτόμων δράσεων. «Η λειτουργία των πρότυπων πειραματικών σχολείων προάγει την εκπαιδευτική έρευνα στην πράξη και την ενδεδειγμένη λειτουργία κάθε σχολικής τάξης. Προωθεί τη δημόσια δωρεάν υψηλής ποιότητας Παιδεία για όλους, που έχουμε θέσει ως κύριο στόχο», δήλωσε η υπουργός Παιδείας κ. Αννα Διαμαντοπούλου, μιλώντας για την προσπάθεια που κάνει η ηγεσία του υπουργείου, η ελληνική εκπαίδευση να αλλάξει σελίδα.

Πηγή: kathimerini

Αυξάνονται τα κρούσματα ενδοσχολικής βίας

Έως πριν μερικά χρόνια ήταν φαινόμενο σχεδόν άγνωστο στην Ελλάδα. Σήμερα, όμως, η ενδοσχολική βία έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις επηρεάζοντας καθοριστικά τη ζωή χιλιάδων μαθητών. Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες...

τουλάχιστον 10% έως 15% των μαθητών έχουν πέσει θύματα συστηματικής βίας από συμμαθητές τους, ποσοστό άνω του 5% έχουν παραδεχθεί ότι έχουν ασκήσει κάποια μορφή ενδοσχολικής βίας, ενώ στη συντριπτική τους πλειονότητα οι μαθητές δηλώνουν ότι έχουν γίνει μάρτυρες επεισοδίων ενδοσχολικής βίας.

«Το φαινόμενο του εκφοβισμού (bullying) ή θυματοποίησης (victimization) αποτελεί μορφή επιθετικής συμπεριφοράς, που εμφανίζεται κυρίως στη σχολική πραγματικότητα, με σοβαρές επιπτώσεις για την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού και του εφήβου και τη διαδικασία της μάθησης», επισημαίνει ο Ι. Τσιάντης, αναπληρωτής καθηγητής Παιδοψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Επιστημονικός Υπεύθυνος της Εταιρείας Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου (ΕΨΥΠΕ).

Το μέγεθος του προβλήματος σε παγκόσμια κλίμακα γίνεται αντιληπτό εάν ληφθεί υπόψη ότι περίπου 200 εκατομμύρια παιδιά σε όλον τον πλανήτη, έχουν πέσει θύματα εκφοβισμού ή και κακοποίησης από τους συνομηλίκους τους. Στην ετήσια έκθεσή του, ο Συνήγορος του Παιδιού επισημαίνει τη δραματική αύξηση των κρουσμάτων ενδοσχολικής βίας, που παρατηρείται στην Ελλάδα. Οι ανησυχητικές διαστάσεις που έχει λάβει το φαινόμενο και στην Ελλάδα δεν αφήνει αδιάφορη την Πολιτεία. Στα μέσα του περασμένου μήνα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας, συναντήθηκε στο Προεδρικό Μέγαρο με εκπροσώπους της οργάνωσης "Δίκτυο κατά της Βίας στο Σχολείο".

Το "Δίκτυο" ιδρύθηκε με πρωτοβουλία διάφορων φορέων, μεταξύ των οποίων το Υπουργείο Παιδείας, ο Συνήγορος του Παιδιού, η Εταιρία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου (ΕΨΥΠΕ), το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού και η Παιδοψυχιατρική Κλινική του νοσοκομείου Παίδων "Αγ. Σοφία", με στόχο να συμβάλει στην αντιμετώπιση του προβλήματος, με μεθόδους πρόληψης της ενδοσχολικής βίας, την προώθηση της επιστημονικής έρευνας, για την κατανόηση και την αντιμετώπιση του προβλήματος, την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, οι οποίοι καλούνται να εντοπίσουν και να θεραπεύσουν το πρόβλημα στην σχολική κοινότητα.

http://www.trelokouneli.gr

Το σπίτι στους 40 δρόμους, ΠΑΥΛΙΝΑ ΠΑΜΠΟΥΔΗ

[...]
Ακόμα
Πόλεις νησιά
Μια χώρα
Τοπωνύμια
Δήμοι φυλές

Ακόμα
Μια μοναδική
Αφηρημένη έννοια
Εντελώς αφηρημένη
Η ελπίδα

Κάτι θα σήμαιναν
Οι οδοδείχτες στη διαδρομή
Οι σύντομοι σταθμοί

Κενοί στο χώρο
Χώροι συνεχόμενοι
Βαγόνια του συρμού

Τα πάντα ρει

Οι ράγες έχουν τιναχτεί,
μπάζα, σώματα
Σηματοδότες σκοτεινοί

Απόσπασμα από τη συλλογή Το σπίτι στους 40 δρόμους, Εκδόσεις Ροές 2011

Τζον Μίλτον, John Milton (9 Δεκεμβρίου 1608 - 8 Νοεμβρίου 1674)

Ο ποιητής, φυλλαδιογράφος και με τον τρόπο του πατριώτης Τζον Μίλτον έξω από τις αγγλόφωνες χώρες είναι κυρίως γνωστός σαν όνομα. Αλλά και εντός τους, η αναφορά του ανακαλεί σχολικές αναμνήσεις από αναγκαστικές εργασίες στο μεγάλο ποιητικό του κατόρθωμα, τον «Χαμένο παράδεισο», από τα λατινικά του και από τη θεολογία του, που ήταν πρότυπα για την ταραγμένη εποχή του στην πολιτική ιστορία της Αγγλίας. Γιατί παρ’ όλη τη λογιοσύνη ήταν άνθρωπος που πήρε μια πολιτική θέση και την κράτησε.


Σήμερα ο Μίλτον είναι μια περιοχή που ανήκει κυρίως στους λογίους και στους δασκάλους. Και ο ίδιος το ίδιο ήταν. Ελάχιστα είναι γνωστά για την προσωπική του ζωή. Εχει απομείνει ένα σονέτο του για μια νεκρή του σύζυγο, αλλά δεν έγραψε τίποτε άλλο για τις τρεις συνολικά γυναίκες του, που οι δυο τους πέθαναν αμέσως μετά τις γέννες των θυγατέρων τους. Ούτε τίποτα έγραψε για τις τρεις θυγατέρες του ούτε για τον μοναδικό γιο του που πέθανε βρέφος. Ο ίδιος όμως στη ζωή έβλεπε τον εαυτό του σαν κάτι ξεχωριστό. Τουλάχιστον του ανέθεσε ένα ρόλο ξεχωριστό. 


Η οικογένεια που τον γέννησε ήταν μεταξύ εκείνων που γνώριζαν μια ανοδική πορεία από τα μεσαία στρώματα προς τα ανώτερα αστικά. Σπούδασε στο Κέμπριτζ, έγινε κορυφαίος στη χρήση της λατινικής γλώσσας, πράγματα που του προοιωνίζονταν είτε μια πανεπιστημιακή ή μια νομική ή μια εκκλησιαστική καριέρα. Εκείνος όμως αφιερώθηκε στην ποίηση, αποβλέποντας μέσω αυτής στην αθανασία. Φιλοδόξησε να γίνει ο εθνικός ποιητής της Αγγλίας, τότε που ο όρος αυτός είχε νόημα. Εχασε την όρασή του και μόνο τότε, ίσως γιατί δεν είχε πια ορατούς περισπασμούς ή γιατί εξαιτίας της τύφλωσης μπορούσε κλεισμένος να αφοσιωθεί, ξεκίνησε τον «Χαμένο παράδεισο». Πρόκειται για ένα από τα τελευταία έπη με την κυριολεκτική σημασία του όρου, στην Ευρώπη, με θέματα την πτώση του ανθρώπου, το καλό και το κακό, τον ορθό λόγο, την ελεύθερη βούληση, το αυτεξούσιο του ανθρώπου και την έξω του εξουσία. Με αυτό κέρδισε την αθανασία όπως είχε φιλοδοξήσει.

Στο αναμεταξύ, επισυνέβη η πτώση της Αγγλίας, η κάθοδός της στη δεκαετία του 1640, στον εμφύλιο πόλεμο, και σε μια πολιτική διχασμένη ανάμεσα στις πνευματικές και ηθικές αξίες εκείνες που διαπνέουν το βασικό έργο του Μίλτον. Αυτή η διπολικότητα είναι και ο πυρήνας της βιογραφίας. Ταυτόχρονα είναι το στοιχείο εκείνο που φέρνει κοντύτερα στον αναγνώστη τον άνθρωπο Τζον Μίλτον. Η διχογνωμία μεταξύ βασιλιά και Κοινοβουλίου για τη φύση της καλής διακυβέρνησης εξερράγη στη μορφή μιας θύελλας φυλλαδίων υπέρ της μιας ή της άλλης άποψης. Τούτη η περίοδος όπου η τύχη του έθνους διακυβευόταν, ήταν η στιγμή του. Σε μορφή φυλλαδίων εξέπεμψε στο έθνος τη δική του άποψη εκφρασμένη σε ζωντανά, δημιουργικά, μυώδη αγγλικά, ενίοτε και λυρικά, άλλοτε σε ύφος δημοτικό, τραχύ μερικές φορές, αλλά πάντοτε δυναμικό. Αυτή η σύγκρουση ήταν που τον ζωογονούσε, μια σύγκρουση ιδεών γιατί ήταν άνθρωπος των ιδεών και όχι των συμφερόντων που απέρρεαν από αυτές.

«Δεν μπορείς να θίξεις την ελευθερία του πνεύματός μου», έγραψε κάπου. Και αυτό εκφράζει πολύ ορθά τις αρχές που διέπνεαν τις επιθέσεις του εναντίον κάθε μορφής καταπίεσης, εναντίον του εκκλησιαστικού δόγματος, εναντίον της λογκρισίας και εναντίον της απολυταρχίας του μονάρχη. Απόρροια της στάσης του αυτής ήταν η θέση του υπέρ των βασιλοκτόνων. Ο ίδιος δεν ήταν ένας άσπιλος υπέρμαχος της ελευθερίας. Τα σύμφωνα του διαζυγίου του όταν η πρώτη γυναίκα του τον εγκατέλειψε επ’ ολίγο, βρίθουν σοφιστειών υπέρ του. Και δεν ήταν υπεράνω του να εργάζεται ο ίδιος ως λογοκριτής για την Κοινοπολιτεία ούτε ο μισογυνισμός του ήταν ξένος.

Με την παλινόρθωση όμως της μοναρχίας και την ενθρόνιση του βασιλιά Καρόλου Β΄, ο Μίλτον έγινε μια μοναχική σιλουέτα। Αρνούμενος να αυτοεξορισθεί, υποφέροντας συλλήψεις και φυλάκιση, συνέχισε να καταγίνεται με τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής και του πεπρωμένου. Παρά το ότι υστερεί από το να είναι το τέλειο πρότυπο ανεπίληπτης συμπεριφοράς και στάσης.

Πηγή: kathimerini

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ - Ο Ερωτευμένος Ελέφαντας (Ε)

Μια πρωτότυπη σειρά κινουμένων σχεδίων που στοχεύει στη μάθηση μέσα από την ψυχαγωγία. Η γνωριμία του παιδιού με τα γράμματα και τους ήχους της γλώσσας γίνεται μέσα από 24 έμμετρες χιουμοριστικές, σουρεαλιστικές ιστορίες, οι οποίες συνδυάζουν την παιδαγωγική με την παραμυθική και την τηλεοπτική γλώσσα. Το κάθε επεισόδιο λειτουργεί σε ένα πλαίσιο διαθεματικής και ολιστικής προσέγγισης της γνώσης στηρίζοντας το Αναλυτικό Πρόγραμμα με μία καινοτόμο, πρωτότυπη και ελκυστική διάσταση.

Μαρία Σκουοντόφσκα-Κιουρί, Marie Skłodowska-Curie (7 Νοεμβρίου 1867 - 4 Ιουλίου 1934)

Η Μαρία Σκουοντόφσκα-Κιουρί ήταν Γαλλίδα φυσικός και χημικός πολωνικής καταγωγής. Σε συνεργασία με τον σύζυγό της, Πιερ Κιουρί, ανακάλυψε το ράδιο και μελέτησε τα φαινόμενα της ραδιενέργειας. Έγινε η πρώτη γυναίκα που κατέλαβε έδρα στη Σορβόνη, ενώ τιμήθηκε δυο φορές με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής (1903) και Χημείας (1911). 

Η Μαρία Σκουοντόφσκα γεννήθηκε το 1867 στη Βαρσοβία και ήταν το πέμπτο παιδί μιας ευκατάστατης οικογένειας. Ο πατέρας της, Βουαντίσουαφ Σκουοντόφσκι (Władysław Skłodowski), ήταν καθηγητής φυσικής και μαθηματικών και υποδιευθυντής σε ένα Λύκειο θηλέων της Βαρσοβίας ενώ η μητέρα της, Μαρία, η οποία ανήκε σε αριστοκρατική οικογένεια χωρίς όμως οικονομική άνεση, ήταν καθηγήτρια σε σχολή της ίδιας πόλης. Η Μαρία Σκουοντόφσκα μαζί με τα τέσσερα αδέλφια της μεγάλωσε σε δύσκολη εποχή για την Πολωνία αφού δεν είχαν περάσει πολλά χρόνια από την αποτυχημένη επανάσταση του 1863. Από μικρή ξεχώριζε στο σχολείο για τις ικανότητες της, κυρίως στην φυσική και στα μαθηματικά. Η δυστυχία όμως δεν άργησε να χτυπήσει την πόρτα της οικογένειάς της. 

Το 1874 ήταν δύσκολη χρονιά, καθώς η μητέρα της πήγε στη Νίκαια για θεραπεία από φυματίωση και τον ίδιο χρόνο ο πατέρας της έπεσε σε κυβερνητική δυσμένεια, με αποτέλεσμα να μειωθεί ο μισθός του και να του αφαιρεθεί το διαμέρισμα που του είχε παραχωρηθεί. Δύο χρόνια αργότερα η αδελφή της, Σοφία, πέθανε από τύφο, ενώ το 1878 η μητέρα της, Μαρία, απεβίωσε. Παρ' όλες τις κακουχίες η Μαρία Σκουοντόφσκα συνέχισε τις σπουδές της σε κρατικό γυμνάσιο και αποφοίτησε με επιτυχία. Εκείνη την εποχή δεν επιτρεπόταν η φοίτηση γυναικών στα πολωνικά πανεπιστήμια, με αποτέλεσμα να πρέπει να μετακομίσει στο εξωτερικό. Όμως η φτώχεια της οικογένειας την ανάγκασε να αναζητήσει εργασία ως γκουβερνάντα και δασκάλα σε πλούσιες οικογένειες, ενώ ταυτόχρονα, μαζί με τη φίλη της Μαρία Ρακόφσκα και τις δύο αδελφές της, παρακολούθησε μαθήματα στο παράνομο «Κινητό Πανεπιστήμιο».

Το 1891, σε ηλικία 24 ετών, μετακόμισε στο σπίτι τής μεγαλύτερης αδελφής της, Μπρονισουάβα, στο Παρίσι για να παρακολουθήσει μαθήματα στη σχολή Θετικών επιστημών του πανεπιστημίου της Σορβόνης. Τα φοιτητικά της χρόνια ήταν δύσκολα λόγω των οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε. Μάλιστα κατά τη διάρκεια της διαμονής της στο Καρτιέ Λατέν περιόρισε σε τόσο μεγάλο βαθμό τα γεύματα της, ώστε λιποθύμησε και αναγκάστηκε να επιστρέψει, ύστερα από πιέσεις του γαμπρού της, Καζίμιερζ Ντουούσκι, στο σπίτι της αδελφής της. Αφού ανέρρωσε, επέστρεψε στο δικό της διαμέρισμα. Σημαντική οικονομική ενίσχυση για τη συνέχιση των σπουδών της έλαβε από ένα πολωνικό ίδρυμα, το οποίο της παραχώρησε υποτροφία 600 ρουβλίων. Η καθημερινή της ζωή περιελάμβανε διάβασμα και λίγες ώρες ύπνου, ενώ απέφευγε να κάνει παρέα με Γάλλους και διατηρούσε επαφές μόνο με λιγοστούς Πολωνούς φοιτητές και επιστήμονες. Τελικά η Μαρία Σκουοντόφσκα αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο της Σορβόνης με τα πτυχία των μαθηματικών, της χημείας και της φυσικής.

Η Μαρία Σκουοντόφσκα συνάντησε για πρώτη φορά τον Πιέρ Κιουρί τον Φεβρουάριο του 1894. Γνωρίστηκαν μέσω του καθηγητή φυσικής του Πανεπιστημίου Φριμπούρ της Πολωνίας Μ. Κοβάλσκι. Ο Πιέρ Κιουρί είχε σπουδάσει φυσική στο πανεπιστήμιο της Σορβόνης και ήταν μερικά χρόνια μεγαλύτερος της. Στην αρχή της γνωριμίας τους αναπτύχθηκε αμοιβαίος αλληλοσεβασμός που εξελίχθηκε σε βαθύτερο αίσθημα. Η χαρά και ο ενθουσιασμός της Μαρίας δεν περιγραφόταν όταν ο Πιέρ της χάρισε το βιβλίο του «Περί της συμμετρίας στα φυσικά φαινόμενα. Συμμετρία μεταξύ ηλεκτρικού πεδίου και μαγνητικού πεδίου» με αφιέρωση που έγραφε: «Στη δεσποινίδα Σκουοντόφσκα με το σεβασμό και τη φιλία του συγγραφέα Πιέρ Κιουρί».

Μετά τον γάμο της με τον Πιέρ Κιουρί η Μαρία συνέχισε τις επιστημονικές έρευνές της. Στην ανατροφή των δύο παιδιών τους βοήθησε ο πατέρας του Πιέρ, ο οποίος ήταν χήρος.

Το 1906 ο Πιέρ Κιουρί παρασύρθηκε από άμαξα και σκοτώθηκε. Αμέσως μετά τον θάνατό του χιλιάδες μηνύματα συμπαράστασης έφθασαν στο σπίτι τους από πρωθυπουργούς κρατών, από επιστήμονες, ακόμα και από αγνώστους. Η κηδεία έγινε στο νεκροταφείο του Σο, όπου συνοδευόταν από τον πεθερό της. Τον επικήδειο εκφώνησε ο φίλος του Πιέρ, Ανρί Πουανκαρέ.

Από το 1933 η υγεία της είχε κλονιστεί σημαντικά λόγω της έκθεσής της στην ραδιενέργεια. Έτσι, στις 4 Ιουλίου του 1933 η Μαρία Κιουρί απεβίωσε (έπασχε από λευχαιμία), αφήνοντας πίσω της πραγματικά μεγάλο έργο. Ενταφιάστηκε δίπλα στον άντρα της στο κοιμητήριο του Σο. Το 1995 τα οστά της μεταφέρθηκαν στο Πάνθεον, το μαυσωλείο στο οποίο βρίσκονται θαμμένοι οι «μεγάλοι άνδρες» της Γαλλίας. Η Μαρία Κιουρί θεωρείται από τον καθηγητή της Ιατρικής Πιερ Ρεγκό ένα από τα πρώτα θύματα της ραδιενέργειας.

Σημαντική είναι η προσφορά της στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου εφοδίασε με δικά της έξοδα πολλά πολεμικά νοσοκομεία με συσκευές ακτίνων Χ, έτσι ώστε να εντοπίζονται τα θραύσματα και οι σφαίρες που ήταν καρφωμένες στα σώματα των στρατιωτών. Υπολογίζεται ότι η ίδια, με τα χρήματα που είχε συγκεντρώσει από τα δύο βραβεία Νόμπελ, έστησε περίπου 250 ακτινολογικούς θαλάμους στα πολεμικά μέτωπα.

Η Μαρία Κιουρί έγινε γνωστή για την ανακάλυψη του ραδίου και τις μελέτες για τη ραδιενέργεια. Από το 1891 η Μαρία μελετούσε τις εργασίες του Μπεκερέλ με κύριο θέμα τις ακτινοβολίες που εξέπεμπαν τα άλατα του ουρανίου με αποτέλεσμα, ύστερα από παρότρυνση του ίδιου του Μπεκερέλ, να διαλέξει για θέμα της διατριβής της αυτά τα φαινόμενα. Για την πρόοδο των ερευνών της το πανεπιστήμιο της Σορβόνης της παραχώρησε μια υπόγεια αποθήκη με στοιχειώδη εξοπλισμό. Παρ' όλες τις κακές συνθήκες που επικρατούσαν στο εργαστήριο, η Μαρία Κιουρί απέδειξε ότι η εκπομπή των ακτίνων ήταν μια ιδιότητα των ατόμων του ουρανίου και ότι η ένταση της ακτινοβολίας που παραγόταν από το ουράνιο ήταν ανάλογη της ποσότητας. 

Επίσης διαπίστωσε ότι η εκπομπή των ακτίνων δεν επηρεαζόταν από τις εξωτερικές μεταβολές, καθώς και ότι, εκτός από το ουράνιο, κάποιες ενώσεις του στοιχείου του θορίου εξέπεμπαν επίσης ακτινοβολία. Ύστερα από αυτές τις πρώτες ανακαλύψεις, η Μαρία Κιουρί πρότεινε την αλλαγή του ονόματος από «ακτίνες ουρανίου» σε «ραδιενέργεια», η οποία περιγράφει γενικά την ιδιότητα της εκπομπής ακτινοβολιών. Η πιο σημαντική όμως παρατήρηση ήταν ότι μερικά ορυκτά ουρανίου παρουσίαζαν πολύ πιο ισχυρή ραδιενέργεια από το ουράνιο. Η συγκεκριμένη παρατήρηση συνάρπασε τον Πιέρ Κιουρί, που αποφάσισε να εγκαταλείψει τις έρευνές του στους κρυστάλλους για να βοηθήσει τη Μαρία στο δύσκολο έργο της.

Στις 18 Ιουλίου του 1898 οι Κιουρί ανακοινώνουν στην επιστημονική κοινότητα την ανακάλυψη ενός νέου στοιχείου, του πολωνίου, που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της πατρίδας της Μαρίας Κιουρί. Στις 25 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους αναγγέλλεται από το ζεύγος Κιουρί η ανακάλυψη του ραδίου. Τα συγκεκριμένα στοιχεία είχαν ανιχνευθεί με τη βοήθεια της ραδιενέργειας. Προσπάθησαν να απομονώσουν τα δύο νέα στοιχεία. Για τέσσερα χρόνια εξέταζαν τύπους ορυκτών που προμηθεύονταν από ορυχείο της Βοημίας. Τον διαχωρισμό του ραδίου τον πέτυχαν με κλασματική κρυστάλλωση, εκμεταλλευόμενοι τη μικρότερη διαλυτότητα του χλωριούχου ραδίου σε σχέση με το χλωριούχο βάριο. Τελικά το 1902 κατάφεραν και απομόνωσαν 1/10 του γραμμαρίου καθαρό ράδιο και 1/20 καθαρό πολώνιο. Επιπλέον προσδιόρισαν τα ατομικά τους βάρη. Έτσι, ύστερα από μερικές έρευνες των επιστημόνων, τα δύο νέα στοιχεία αναγνωρίστηκαν επισήμως από την επιστημονική κοινότητα.

Εντύπωση προκαλεί ότι δεν κατοχύρωσαν τις μεθόδους τους για την απομόνωση των στοιχείων, επειδή δεν συμβάδιζε με το επιστημονικό πνεύμα. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Κιουρί ανακάλυψαν ότι η ακτινοβολία του ραδίου κατέστρεφε τους καρκινικούς όγκους (Ραδιοθεραπεία). Η μέθοδος της ραδιοθεραπείας τελειοποιήθηκε το 1906 από τη Μαρία Κιουρί, όταν υπολόγισε τις σωστές δόσεις για θεραπεία με ράδιο. Το 1910 δημοσίευσε το θεμελιώδες έργο της «Μελέτη επί της ραδιενέργειας», ενώ τον επόμενο χρόνο κατάφερε να απομονώσει το μεταλλικό ράδιο. Μετά τον θάνατό της εκδόθηκε από το Ινστιτούτο Ραδίου στο Παρίσι ένα έργο της με τίτλο: «Ραδιενέργεια, συγγραφέν υπό της Μαρίας Κιουρί, καθηγήτριας του Πανεπιστημίου της Σορβόνης, κατόχου βραβείων Νόμπελ Φυσικής και Χημείας».

Το 1903 η Μαρία Κιουρί έλαβε τον τίτλο του διδάκτορα του Πανεπιστημίου της Σορβόνης με βαθμό Άριστα. Τον ίδιο χρόνο το ζεύγος Κιουρί βραβεύθηκε με το Νόμπελ Φυσικής, το οποίο μοιράστηκαν με τον Ανρί Μπεκερέλ. Επίσης το 1903 βραβεύθηκαν από τη Βασιλική Εταιρεία του Λονδίνου με το βραβείο Davy . Τον επόμενο χρόνο έλαβαν το βραβείο Matteucci. Το 1906 η Μαρία Κιουρί γινόταν η πρώτη γυναίκα στη Γαλλία που της δινόταν έδρα πανεπιστημίου, ενώ ήταν επίσης η πρώτη γυναίκα που έδωσε διάλεξη στο πανεπιστήμιο της Σορβόνης. Το 1911 βραβεύθηκε με το Νόμπελ Χημείας από τη Σουηδική Ακαδημία Επιστημών, παρ' όλο που λίγους μήνες νωρίτερα η Ακαδημία Επιστημών της Γαλλίας είχε αρνηθεί να τη δεχτεί ως μέλος της. Είναι η μοναδική μέχρι σήμερα περίπτωση επιστήμονα που κέρδισε δύο βραβεία Νόμπελ. Το 1921 επισκέφθηκε τις Η.Π.Α. και προσκλήθηκε σε επίσημο δείπνο από τον πρόεδρο των Η.Π.Α. Ουόρεν Χάρντινγκ, που της δώρισε ένα γραμμάριο ραδίου αξίας 200.000 δολαρίων, το οποίο με τη σειρά της δώρισε στο Ινστιτούτο Ραδίου του Παρισιού. Τον ίδιο χρόνο αναγορεύεται επίτιμη διδάκτωρ σχεδόν σε όλα τα πανεπιστήμια των Η.Π.Α., ενώ γίνεται και επίτιμη δημότης της Νέας Υόρκης. Τον Φεβρουάριο του 1922 η Μαρία Κιουρί εκλέγεται από την Ιατρική Ακαδημία του Παρισιού «ελεύθερος εταίρος» της.

Μερικούς μήνες αργότερα εκλέγεται από το συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών μέλος της διεθνούς επιτροπής πνευματικής συνεργασίας. Το 1929 ξαναεπισκέφθηκε τον Λευκό Οίκο, προσκεκλημένη του προέδρου των Η.Π.Α. Έντγκαρ Χούβερ. Αξίζει να σημειωθεί ότι πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Ινστιτούτου Ραδίου στην Βαρσοβία, το οποίο εγκαινίασε το 1932, παρουσία του προέδρου της Πολωνικής Δημοκρατίας. Το 1944 ονομάστηκε προς τιμήν της το Πολωνικό πανεπιστήμιο Μαρία Σκουοντόφσκα-Κιουρί. Τέλος, η επιστημονική κοινότητα, σε ένδειξη σεβασμού προς την Μαρία Κιουρί, έδωσε το όνομά της σε μονάδα μέτρησης της ραδιενέργειας (το κιουρί ή Ci) και στο τεχνητό χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 96 (το κιούριο). Επίσης η Μαρία Κιουρί απεικονιζόταν σε χαρτονομίσματα στη Γαλλία και στην Πολωνία.

Πηγή: Βικιπαίδεια

Mercedes Sosa-Graci​as a la vida


Ευχαριστώ τη ζωή

Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα
μου έδωσε δυο μάτια που όταν τα ανοίγω
τέλεια διακρίνω το μαύρο από το άσπρο
και στον απέραντο ουρανό το βάθος του το αστροφώτιστο
και ανάμεσα στα πλήθη τον άντρα που αγαπώ.
Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα
μου έδωσε την ακοή που σε όλο της το εύρος
αποτυπώνει νύχτα και μέρα γρύλλους και καναρίνια
σφυριά, τουρμπίνες, γαυγίσματα, μπόρες
και τη φωνή, την τόσο τρυφερή του καλού μου αγαπημένου.

Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα
μου έδωσε τον ήχο και το αλφαβητάριο
που μ' αυτό, σκέφτομαι τις λέξεις και ξεκαθαρίζω
μητέρα, φίλος, αδερφός και φως που φωτίζει
τη διαδρομή στην ψυχή αυτού με τον οποίον είμαι ερωτευμένη.
Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα
μου έδωσε το βάδισμα στα κουρασμένα μου πόδια
με αυτά διέσχισα πoλιτείες και λασπωμένα χωριά
παραλίες κι ερήμους, βουνά και πεδιάδες
και το σπίτι το δικό σου, το δρόμο σου και την αυλή σου.
Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα
μου έδωσε την καρδιά που φτερουγίζει
στο περίγραμμά σου
όταν κοιτάζω τον καρπό του ανθρώπινου μυαλού
όταν κοιτάζω το καλό τόσο μακρυά απ' το κακό
όταν κοιτάζω στο βάθος των φωτεινών ματιών σου.
Ευχαριστώ τη ζωή που μου έδωσε τόσα
μου έδωσε το γέλιο και μου έδωσε το κλάμα,
έτσι εγώ διακρίνω τη χαρά από τη θλίψη
τα δυο υλικά που σχηματίζουν το τραγούδι μου
και τραγούδι δικό σας που είναι το ίδιο τραγούδι
και το τραγούδι όλων που είναι το δικό μου τραγούδι.

Ευχαριστώ τη ζωή
Ευχαριστώ τη ζωή

Violeta Parra
Μετ.Μαριάννα Τζανάκη

Η ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΜΠΛΟΥΖ ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ, ΚΑΒΓΑΔΕΣ ΚΑΙ ΜΑΧΑΙΡΩΜΑΤΑ

Του Δημήτρη Επικούρη

Ο κόσμος του μπλουζ, οι άνθρωποι που το γέννησαν και το
ανέθρεψαν, σίγουρα δεν μπορούν να καταταχτούν στους “clean cut
Americans”, τους «οικογενειάρχες-πατριώτες » με άλλα λόγια. Ο
κόσμος του μπλουζ ήταν εξαιρετικά περιθωριοποιημένος,
αποστασιοποιημένος από την πολιτική της εποχής, με τις
προκλητικές διακρίσεις σε βάρος του και την ταμπέλα του “second
class citizen” που υποδήλωνε όλα τα παραπάνω. Ένας κόσμος με
χαμένη ταυτότητα στη νέα γη που τον έσυραν , φρόντιζε μονάχα να
επιβιώσει, να βγάλει τη μέρα, να ξεγελάσει την πείνα και τη
στέρηση. Όταν έπεφταν κάποια χρήματα, αυτά σπαταλιόντουσαν σε
τιμαλφή, αλκοόλ και κραιπάλη. Προσπάθεια επίδειξης στους
υπόλοιπους ανθρώπους του γκέτο, ότι κάποιοι τα «κατάφεραν»
και τάχατις ξέφυγαν χωρίς στην ουσία όμως να έχουν ξεφύγει
ποτέ.
Οι ιστορίες πάμπολλες και άκρως ενδιαφέρουσες κοινωνιολογικά
και πολιτισμικά. Ένα ελάχιστο δείγμα από αυτές, παρουσιάζονται
παρακάτω.

Ένα από τα πλέον αξιοπρόσεκτα άτομα του κόσμου του μπλουζ
είναι αναμφίβολα, η Memphis Minnie με καριέρα διάρκειας πάνω
από 30 χρόνια. Γεννημένη σαν Lizzie Douglas στις 3 Ιουνίου του
1897 στην πόλη Algiers, της Louisiana, και γνωστή στον
οικογενειακό της κύκλο σαν “Kid” (το συγκεκριμένο παρατσούκλι
δινόταν σε κορίτσια που συμπεριφέρονταν σαν «αντράκια» και δεν
ήθελαν να έχουν σχέση με τις δουλειές του σπιτιού και την
ανατροφή παιδιών σε αντίθεση με το “gal”-εκ του “girl” βλέπε:
Harrison, Daphne Duval, Black Pearls: Blues Queens of the
1920s, New Brunswick, Rutgers University Press, 1987),
επηρέασε όσο ελάχιστοι την εξέλιξη της μπλουζ μουσικής.
Ελάχιστοι γνωρίζουν πως το στυλ παιξίματος αυτής της κυρίας, ο
ήχος της αλλά και η σκηνική της παρουσία, αποτέλεσαν επιρροή
ακόμα και για τον ίδιο τον Muddy Waters όπως αντίστοιχα και
τους Jimmy Rodgers και Johnny Shines τη δεκαετία 1930-1940
(άρθρο: «Memphis Minnie-The Guitar Queen»-by Del Ray).
Επειδή δε, της άρεσε να μασουλάει καπνό, είχε αναπτύξει την
μοναδική ιδιότητα να φτύνει τον καπνό την ώρα που έπαιζε χωρίς
όμως να χάνει στο ελάχιστο το ρυθμό του τραγουδιού. Όποιο
αρσενικό τολμούσε να την πειράξει, έβρισκε χοντρό μπελά. Μαζί
της πάντοτε κουβαλούσε μαχαίρι και πιστόλι και αλίμονο σε όποιον
δεν την έπαιρνε στα σοβαρά ("Any men fool with her she'd go
right after them right away. She didn't take no foolishness off
them. Guitar, pocket knife, pistol, anything she get her hand on
she'd use it." Από το βιβλίο των Garon, Paul, and Beth Garon,
Woman With Guitar: Memphis Minnie Blues, Da Capo, New
York, 1992). Τα χρήματα που έβγαζε, τα σπαταλούσε σε λούσα
και αλκοόλ και στα χαρτιά. Φορούσε ακριβές καδένες στα χέρια και
στο λαιμό και πρόσεχε ιδιαίτερα την εμφάνισή της. Όταν όμως το
επάγγελμα του μουσικού, πέρναγε κάμψη, η Memphis Minnie
έβγαζε τα προς το ζην ασκώντας το επάγγελμα της πόρνης και
χρεώνοντας το σημαντικό ποσό των 12 δολαρίων εκείνη την
εποχή! Πέθανε στις 6 Αυγούστου του 1973 έχοντας δώσει πάρα
πολλά στη σύγχρονη Δυτική μουσική έχοντας επηρεάσει με τη
μουσική της ακόμα και τους Rolling Stones.
Η αναφορά στον παρακάτω καλλιτέχνη προέκυψε ως ερέθισμα από
την επιθυμία πολλών σύγχρονων μουσικών (ερασιτεχνών και
επαγγελματιών) να παίξουν με ακριβά μουσικά όργανα, ακριβούς
ενισχυτές και διάφορα ηχητικά εφέ. Πρόκειται για τον Hound Dog
Taylor που έπαιζε με μια πάμφθηνη Γιαπωνέζικη κιθάρα και έναν
ενισχυτή επίσης της κακιάς ώρας, αγορασμένος από το
πολυκατάστημα Sears-Roeback (κάτι ανάλογο με το παλιό
«Μινιόν» που κάηκε). Το δε slide που ο Hound Dog
χρησιμοποιούσε, ήταν από πόδι καρέκλας κουζίνας (Bruce
Iglauer-Notes on Hound Dog Taylor-πρόκειται για τον ιδρυτή και
ιδιοκτήτη της εταιρείας “Alligator”). O Ted Harvey, drummer
των Houserockers της μπάντας του μονίμως μασώντας τσίχλα,
ούρλιαζε και χτυπιόταν ενώ πολλές φορές την έπεφτε για ύπνο με
τα χέρια του όμως να συνεχίζουν να χτυπάνε αλύπητα το drum
set. Αμέτρητοι καβγάδες μεταξύ του Hound Dog και του Brewer
Phillips (ο δεύτερος κιθαρίστας της μπάντας και το «ξυπνητήρι με
τα χαστούκια» του drummer Ted Harvey). Τσακωμοί για το ποιος
ήταν ο καλύτερος εραστής, ποιος είχε την καλύτερη γυναίκα και
ποιος ήταν ο καλύτερος δήμαρχος στο Chicago. Τσακωμοί που με
λίγο παραπάνω moonshine οδηγούσαν σε γρονθοκοπήματα,
φτυσίματα και σε μαχαίρια που έβγαιναν έξω όχι για πλάκα, αλλά
στα σοβαρά. Στα πολύ σοβαρά. Ένας τέτοιος καβγάς, είχε
ξεσπάσει σε κάποιο μπαρ στο Chicago όταν ο άτυπος διαγωνισμός
μεταξύ Hound Dog Taylor και J.B. Hutto με κριτή τους θαμώνες
για το ποιος έπαιζε καλύτερο slide, δεν κατέληγε πουθενά γιατί
ισοψηφούσαν.
Ο Brewer Phillips ήταν ο υπναράς της παρέας και όταν αργούσε
να ξυπνήσει όπως συνήθιζε, ο Hound Dog του φώναζε: “Wake up
and argue.”
Σε κάποια φάση, ο Brewer Phillips έκανε κάποια αρνητικά σχόλια
για τη Fredda, τη γυναίκα του Hound Dog και το πλήρωσε με
μερικές σφαίρες στο μπράτσο και το πόδι. Ευτυχώς, τα
ξαναβρήκαν πάνω στο νεκροκρέβατο του Hound Dog. Ο Brewer
Phillips τον συγχώρεσε και έτσι ο Hound Dog έφυγε ήσυχος απ’ τη
ζωή την ακριβώς επόμενη μέρα, στις 17 Δεκέμβρη του 1975.
Μνημειώδης και η φράση που είχε πει ο Hound Dog σχετικά με το
παίξιμό του: ''When I die, they'll say, 'he couldn't play shit,
but he sure made it sound good! ''

Κλείνοντας αυτή τη μικρή αναφορά για το θρυλικό Hound Dog,
αξίζει να αναφερθεί πως είχε γεννηθεί με έξι δάχτυλα στο κάθε
χέρι!

Θύμα καβγά ήταν και ο πολύ μεγάλος harmonica master, ο Little
Walter Jacobs.
Είχαν περάσει μόλις λίγοι μήνες από την επιστροφή του από τη 2η
περιοδεία του στην Ευρώπη όταν μπλέχτηκε σ’ έναν αιματηρό
καβγά στο Chicago South Side, μία εξαιρετικά επικίνδυνη περιοχή
ακόμα και στις μέρες μας. Αν και οι ζημιές δεν ήταν μεγάλες,
σύμφωνα με τους ειδικούς, προκάλεσαν το ξύπνημα παλαιοτέρων
τραυμάτων που και αυτά είχαν προκληθεί σε παρόμοια περιστατικά
και επέφεραν το θάνατό του ενώ κοιμόταν στο σπίτι μίας από τις
πολλές φιλενάδες του στο 209 E. 54th St. στο Chicago. Η
ιατροδικαστική έρευνα έδειξε θρόμβωση της στεφανιαίας αρτηρίας
(coronary thrombosis). Ήταν 22 Φεβρουαρίου του 1967.
Ως επίλογος αυτής της μικρής σημείωσης επιλέχτηκε ο πατέρας
του Texas Blues, ο Blind Lemon Jefferson. Γεννήθηκε τυφλός
στις 11 του Ιούλη του 1897 στο Wortham του Texas αν και
πολλοί τοποθετούν τη γέννησή του το Σεπτέμβρη του 1893.
Έπαιξε μαζί με τον Leadbelly πριν αυτός πάει στη φυλακή για
πρώτη φορά και έδωσε τα πρώτα μαθήματα κιθάρας στον T-Bone
Walker. Φήμες λένε πως ήταν εξαιρετικός σκοπευτής αν και
τυφλός και ότι επάνω κουβαλούσε ένα ζευγάρι από ασημένια
revolvers. Ελάχιστα μας είναι γνωστά για τη ζωή του και κυρίως
για την οικογένειά του. Μύθος καλύπτει τα πάντα και οι
πληροφορίες που έχουμε γι’ αυτόν είναι αμφισβητούμενες. Αυτό
που σίγουρα δεν αμφισβητείται είναι το ενδιαφέρον του για την
υστεροφημία του. Ήθελε όχι μόνο ο κόσμος να τον θυμάται για τη
μουσική του αλλά και ο τάφος του να είναι καθαρός όχι τόσο λόγο
θρησκευτικού συναισθήματος που ούτως ή άλλως το είχε σε
έντονο βαθμό και αυτό αλλά κυρίως για να τυγχάνει τόπος
επίσκεψης θαυμαστών του και σημείο αναφοράς της προσφοράς
του. Έτσι λοιπόν, το “Oh Lord, see that my grave is kept clean”
έγινε το τραγούδι σταθμός της καριέρας του.

Με το τρίτο αυτό μέρος ολοκληρώνεται η μικρή συνεισφορά του
γράφοντος στον κόσμο του μπλουζ, στον κόσμο που γέννησε αυτή
τη μουσική που με τη σειρά της συνέβαλλε στη δημιουργία της
σύγχρονης Δυτικής μουσικής.
Ο κόσμος του μπλουζ, ήταν ένας κόσμος αληθινός, αυθεντικός και
ενδεχομένως σκληρός για πολλούς. Καβγάδες, φυλακή,
μαχαιρώματα, περιθώριο, ρατσισμός, πόνος, θλίψη, χαρά και
θάνατος. Κόσμος ανθρώπινος. Κόσμος πραγματικών ανθρώπων.

Πηγή: http://rhythmichorizons.blogspot.com