Εκεί είναι οι ρίζες μου. Εκεί είναι η μνήμη μου.
Έχω κι εγώ μάνα ,όπως όλοι,
και σπίτι με πολλά παράθυρα.
Έχω αδέρφια, φίλους κι ένα κελί που μπάζει από παντού.
Το κύμα που αρπάζουνε οι γλάροι μού ανήκει,
δικές μου οι εικόνες των ματιών μου,
δικό μου και το νιόβγαλτο το χορταράκι.
Το φεγγάρι στην κόψη των λέξεων δικό μου,
κι η γενναιοδωρία των πουλιών και η ελιά η αθάνατη.
Περπάτησα σ’αυτή τη γη
προτού οργανώσουν τα σπαθιά το ζωντανό κορμί της
και το στρώσουν βορά σε τραπέζι.
Εκεί είναι οι ρίζες μου.
Τον ουρανό δίνω στη μάνα του,
όταν για κείνη κλαίει.
Και κλαίω για να με δει το σύννεφο που εκεί γυρνά.
Όλες τις λέξεις για το δικαστήριο του αίματος τις έμαθα
για να μπορέσω να παραβιάσω τους κανόνες.
Τις έμαθα και τις διέλυσα
για να συνθέσω μια και μοναδική: πατρίδα.
Επιλογή: Κώστας Λ.
