Τον ορίζοντα ονειρεύομαι πάλι
με το κάρβουνο των ματιών σου να βάψω
έτσι αδιάφορα που φεύγουν οι μέρες,
κι απαντήσεις δεν παίρνω.
Πλέκω στιχάκια στον αγέρα,
χαρτογραφώ την απουσία σου.
Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου.
Πρέπει να επινοήσω τη ζωή απ’ την αρχή.
Είμαι η καμπύλη κι εσύ η κάθετος
που διαπερνά τη χώρα μου
και διασπά το χρόνο μου.
Να σε περικλείσω, παλεύω, καιρό τώρα,
αφότου άρχισα να μετρώ τα πράγματα,
αφότου βγήκα στον κόσμο.
Από την ποιητική συλλογή : Μέρες δεμένες σε σπάγγο, Εκδόσεις Γαβριηλίδη
