Αναστασία Ευσταθίου, Η Κόρη των Αιγών / Μια κάλτσα που τη λέγαν Ευρυδίκη, Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη

Τα σχολεία άνοιξαν πάλι και οι συγγραφείς σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς δίνουν το δικό τους στίγμα στην εκπαίδευση μέσα από την προώθηση της φιλαναγνωσίας. Εμείς συναντήσαμε τη συγγραφέα Αναστασία Ευσταθίου.

Η Κόρη των Αιγών, Εικονογράφηση: Georgiev Stefan

Ο Μάνος ο ανυπόμονος, που δεν τα έχει καλά με το «σ», το «ψ» και το «ξ», ο Θεοφάνης, ο γιος του κηπουρού, που δεν ξέρει από αρχαία, η Χριστίνα η ατσίδα, η μικρή Κατερίνα, που θέλει να γίνει ηθοποιός, η αδελφή της η Κική, η δημοσιογράφος, ο σοβαρός Νίκος και ο βιβλιοφάγος Στέφανος είναι οι πρωταγωνιστές της ιστορίας μας.

Στα πόδια τους ανακατεύεται ο ίσκιος της μπουκαμβίλιας, ένας στρατός καβουριών, οι δεκοχτούρες, η καμηλοπάρδαλη, μια κλέφτρα σιωπή, μια νευρική νυφίτσα, μια μπάλα που τους οδηγεί σε μια ανακάλυψη... Φωνές απ' το παρελθόν υψώνονται και «συνωμοσίες» ξετυλίγονται κάτω απ' το Μεγάλο Δέντρο. Ο γρίφος είναι εκεί για να τους βασανίζει και ο μαΐστρος δε λέει να ησυχάσει. Ένας παππούς πάντα ορεξάτος τους περιμένει στη βεράντα αγκαλιά με τους αρχαίους του, για να μπολιάσει τα «μικρά δεντράκια» με αγάπη και γνώση.

Και η Κόρη των Αιγών τι ρόλο θα παίξει στη ζωή τους; Και γιατί δίνει το όνομά της στον τίτλο του βιβλίου; Πώς θα σημαδέψουν τα γεγονότα το μικρό τους τόπο εκείνο το ζουμερό καλοκαίρι στην Αιγιάλεια; Δεν έχετε παρά να μπείτε στην παρέα τους για να ακούσετε μαζί τους τις φωνές από το παρελθόν και να βρείτε τη λύση στο γρίφο.

Μια κάλτσα που τη λέγαν Ευρυδίκη, Εικονογράφηση:Χριστίνα Κουλουμπή

Και βέβαια δεν είμαι μια συνηθισμένη κάλτσα.Με τέτοιο όνομα βαρύ στις πλάτες μου, δηλαδή Ευρυδίκη, είναι δυνατό να ζήσω όπως όλοι οι άλλοι;

Ζούσα μια ευτυχισμένη ζωή στη Ρουχοπολιτεία με τον άντρα μου, τον Ευριπίδη, και άλλους συγγενείς, στο σπίτι των Χατζηχαρομοφάηδων. Μια ωραία πρωία μια ξαφνική κλοτσιά του υιού Χατζηχαρομοφάη με προσγείωσε στο παιδικό δωμάτιο.
Μπρρ! Ένα δωμάτιο όπου βασίλευε η θλίψη και η σιωπή.
«Και γιατί, παρακαλώ;» θα μου πείτε. «Εμείς ξέρουμε ότι στα παιδικά δωμάτια υπάρχει μόνο η χαρά». Λάθος κάνετε, αγαπητοί μου. Τι έχετε να πείτε για τις μαύρες σακούλες που εξαφανίζουν παλιά ρούχα και παιχνίδια;
Σακούλες που παίρνουν το δρόμο για την Αποθήκη.

Η αλήθεια είναι ότι οι μαύρες σακούλες με βασάνισαν πολύ και για χάρη τους ξεκίνησα ένα μεγάλο ταξίδι, με την ελπίδα να εγκαταστήσω ξανά τη χαρά στο παιδικό δωμάτιο.
Πού να σας τα λέω, είδα και ένιωσα τόσα πολλά σ’ αυτό το μαγικό ταξίδι, που αποφάσισα να σας τα διηγηθώ.

Κάντε λίγη υπομονή. Σσς...
Ξαπλάρετε και γυρίστε με μπρούμυτα, έτσι θα με ακούτε καλύτερα.