Όλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα
Να σωθούν απ’ τον εαυτό τους
Δαγκώθηκαν, στα νύχια τους μείναν
Κομμάτια δέρμα, γδαρθήκανε
Σα δυο ανυπεράσπιστοι εχθροί, σε μια στιγμή
Αλλόφρονες, ματωμένοι, βγάλανε μια κραυγή
Σα ναυαγοί, που λίγο πριν ξεψυχήσουν
Θαρρούν πως βλέπουν φώτα
Κάπου μακριά.
Κι όταν ξημέρωσε, τα σώματά τους
Σα δυο μεγάλα ψαροκόκαλα
Ξεβρασμένα στην όχθη
Ενός καινούριου μάταιου πρωινού.
