να φέγγει να σπιθοβολάει το γέλιο σου
τα λόγια σου να σκάνε μέσα σου
σαν τις χειρομπομπίδες .
Κορμί που λάχτιζες σαν αγριμάκι
Προτού σε πάρει ο ύπνος,
τρείς νύχτες τώρα με διπλό προσκέφαλο
αχνίζω νικοτίνη,
τρέχω με ογδόντα πυρετό
ύστερα με διακόσια
τρελαίνομαι στις δημοσιές.
Κι η μοναξιά ένα μάθημα πικρό
κι ο θάνατος μια μαύρη κουβαρίστρα
έλα με την αγάπη
έλα με το νερό.
Μη λείψεις άλλο μη μ ‘αφήσεις
παλάμη διάφανη κι ορθή καρδιά,
που σ ‘αγαπώ που με τρομάζεις,
που μου ‘δωσες ψωμί κι αστροφεγγιά
το μέταλλο του στήθους πάλι
και του κορμιού το κοιμισμένο τύμπανο.
