Ξέρω, δε θα βρεθεί ποτέ
Αντίδοτο στο δηλητήριο
της ύπαρξης
Πάντα θα φεύγουμε
φαρμακωμένοι
Από την ξενιτειά του
κόσμου
Ετσι και τα φιλιά μας
πικρίζουν κάποτε
Είναι τότε που τα λόγια
μας
Σταλάζουν τη μελάνη τους
Στους βλεννογόνους της
νύχτας
Μα έλα να αγκαλιαστούμε
απόψε
Εφημερεύει πάντοτε η
αγάπη
Δε σώζει ζωές
Ξέρεις όμως να δίνει τις
πρώτες βοήθειες
Εστω μια απλή περιποίηση
τραυμάτων
Ποίημα δημοσιευμένο στο
περιοδικό Σημειώσεις, τ. 72 (Νοέμβριος 2010)
