Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

7 Νοε 2019

Ανάσα που δε σώνεται ποτέ, Δημήτρης Α. Δημητριάδης

Βουτώντας σε ποτάμια
σε βούρκους
και τέλματα

χαμένη σε τάφους
σκαρφαλωμένη σε βράχους

κι άλλοτε σφηνωμένη σε σωριασμένες στιγμές
και σε καμένο ασβεστόλιθο

ωσάν θραύσμα αόρατου πλάσματος

 – ανάσα που μέρα νύχτα γίνεται σκόνη
μα δε σώνεται ποτέ –

πορεύεται
υπέροχη κι ωραία πάντα
η Ελευθερία.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...