Στρατῆς Μυριβήλης: Δυὸ γυναῖκες

ΕΚΕΙ­ΔΑ κα­τὰ τὸ τέρ­μα τῆς ὁ­δοῦ Σί­να, κον­τὰ στὰ πεῦ­κα τῆς γερ­μα­νι­κῆς ἐκ­κλη­σί­ας, ποὺ γέρ­νουν τὶς δρο­σε­ρὲς φοῦν­τες ἔ­ξω ἀ­πὸ τὸν αὐ­λό­γυ­ρο, στά­θη­κε μιὰ μι­κρὴ ἀ­νοι­χτὴ ὀμ­πρέλ­λα μέ­σα στὴν ψι­λὴ ἀ­πο­γε­μα­τι­νὴ ψι­χά­λα. Στά­θη­κε καὶ γύ­ρι­ζε χα­ρω­πή, σὰν ἕ­νας παι­δι­ά­τι­κος ἀ­νε­μό­μυ­λος ἀ­πὸ με­τα­ξω­τὸ χαρ­τί. Μιὰ ἀ­π’ ἐ­δῶ, μιὰ ἀ­π’ ἐ­κεῖ.

Η συνέχεια εδώ