Ανάμεσα στην προειδοποίηση και στην απόφαση

 

Δεν είναι η βροχή που σε κρατάει μέσα, είναι η εσωτερική φωνή που έχει ήδη αποφασίσει πριν από εσένα. Οι ειδοποιήσεις έρχονται, οι προειδοποιήσεις επαναλαμβάνονται, ο κόσμος γεμίζει με μια διαρκή υπόμνηση κινδύνου και μέσα σε αυτό το τοπίο ο άνθρωπος αρχίζει να ξεχνά ότι η ζωή δεν είναι μόνο προς αποφυγή αλλά και προς βίωση.

Η πρόληψη είναι σοφία, όμως όταν μετατρέπεται σε μόνιμη εσωτερική στάση τότε κάτι μετακινείται αθόρυβα. Η εμπιστοσύνη φεύγει από τον εαυτό και μεταφέρεται σε εξωτερικά σήματα. Και κάθε μικρή υποχώρηση, κάθε ίσως καλύτερα όχι, δεν είναι απλώς μια επιλογή ασφάλειας, είναι μια ανεπαίσθητη απομάκρυνση από την προσωπική σου κρίση.

Ο άνθρωπος δεν προορίζεται να ζει ούτε σε άρνηση ούτε σε υπακοή αλλά σε συνείδηση. Να ακούει, να λαμβάνει υπόψη και έπειτα να στέκεται μέσα στη στιγμή με καθαρό βλέμμα. Να βγαίνει όχι από αντίδραση αλλά από παρουσία. Να παρατηρεί τον κόσμο όπως είναι και όχι όπως τον προδιαγράφει ο φόβος.

Η πραγματική ασφάλεια δεν βρίσκεται στην αποφυγή αλλά στην ικανότητα να κατοικείς μέσα στην αβεβαιότητα χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου. Και εκεί, αθόρυβα αλλά σταθερά, γεννιέται κάτι βαθύτερο από το θάρρος, η εμπιστοσύνη ότι μπορείς να είσαι παρών, να κρίνεις και να σταθείς ό,τι κι αν έρθει.

Σκέψη και Στάση / Νίκος Τομαράς