Ένας άνθρωπος περπατά στο δάσος κρατώντας μια πέτρα. Καθώς τη νιώθει να βαραίνει την παλάμη του, σκέφτεται όλα εκείνα που δυσκολεύεται να αφήσει πίσω του. Τις απαιτήσεις των άλλων, τις ενοχές του, την ανάγκη να είναι πάντα διαθέσιμος. Σκύβει και την ακουμπά στη ρίζα ενός δέντρου. Η κίνηση αυτή τον συγκινεί και, καθώς συνεχίζει τον περίπατό του, αισθάνεται πιο ανάλαφρος. Το βράδυ, όμως, όταν επιστρέφει σπίτι, χτυπά το τηλέφωνο. Κάποιος του ζητά μια εξυπηρέτηση. Είναι κουρασμένος και θέλει να αρνηθεί, αλλά απαντά σχεδόν αμέσως «εντάξει». Όταν κλείνει το τηλέφωνο, νιώθει πάλι το γνώριμο βάρος.
Η ανακούφιση που ένιωσε στο δάσος ήταν αληθινή. Μέσα από μια απλή κίνηση μπόρεσε να αναγνωρίσει την κούρασή του και την επιθυμία να ζήσει διαφορετικά. Η δυσκολία εμφανίστηκε όταν χρειάστηκε να δώσει χώρο σε αυτή την επιθυμία μέσα σε μια σχέση. Εκεί, το «δεν μπορώ» ίσως σήμαινε για τον ίδιο πολύ περισσότερα από την άρνηση μιας εξυπηρέτησης. Μπορεί να φοβόταν ότι θα απογοητεύσει, ότι θα θεωρηθεί εγωιστής ή ότι θα χάσει την αγάπη του άλλου. Η πέτρα μπορούσε να μείνει στο χώμα, αλλά αυτοί οι φόβοι χρειάζονταν ακόμη την προσοχή του.
Μια ψυχαναλυτική ματιά θα αναζητούσε την ιστορία αυτών των φόβων. Ίσως κάποτε η προθυμία και η υποχώρηση να ήταν ο τρόπος του να εξασφαλίζει αποδοχή ή να αποφεύγει συγκρούσεις. Μεγαλώνοντας, μπορεί να εξακολουθεί να προστατεύει τις σχέσεις του με τον ίδιο τρόπο, ακόμη κι όταν αυτό τον εξαντλεί. Γι’ αυτό συχνά καταλαβαίνουμε τι μας συμβαίνει και παρ’ όλα αυτά το επαναλαμβάνουμε. Η κατανόηση ανοίγει μια δυνατότητα, ενώ η αλλαγή μάς φέρνει αντιμέτωπους με όσα φοβόμαστε πως θα συμβούν αν ακολουθήσουμε την επιθυμία μας. Χρειάζεται χρόνος για να μπορέσουμε να δοκιμάσουμε έναν διαφορετικό τρόπο και να αντέξουμε την αβεβαιότητα που τον συνοδεύει.
Ίσως, λοιπόν, την επόμενη φορά που θα χτυπήσει το τηλέφωνο, εκείνος ο άνθρωπος να σταματήσει για λίγο πριν απαντήσει. Να αναρωτηθεί αν θέλει και αν μπορεί να αναλάβει αυτό που του ζητούν. Ίσως καταφέρει να πει «σήμερα είμαι κουρασμένος» και να παραμείνει στην απόφασή του, παρότι αισθάνεται ενοχή. Η εμπειρία του δάσους θα έχει τότε βρει μια θέση στην καθημερινότητά του. Η πέτρα θα βρίσκεται ακόμη στη ρίζα του δέντρου και εκείνος θα αρχίζει να καταλαβαίνει πόσο δύσκολο του ήταν να αφήσει κάτι κάτω χωρίς να νιώθει ότι εγκαταλείπει κάποιον.
