H λαχτάρα του Ανδρόγυνου: δυο εκδοχές

Στίχοι: Παραδοσιακό
Μουσική: Παραδοσιακό

Κυρά μ' κι αρχοντοπούλα
συ εισ' αρχόντισσα
έβγα στο παραθύρι
τα μαλλάκια σου να διω
να διω γιατί θα τρελαθώ

Τι θες απ' τα μαλλάκια μ'
βρε διαβόλου γιε
της Προύσσας το μετάξι
μπαίνει βγαίν' διαβόλου γιε
μα δεν είδα κυρά μ' ποτέ

Κυρά μ' κι αρχοντοπούλα
συ εισ' αρχόντισσα
έβγα στο παραθύρι
τα φρυδάκια σου να διω
να διω γιατί θα τρελαθώ

Τι θες απ' τα φρυδάκια μ'
βρε διαβόλου γιε
σπαθιά ξεγυμνωμένα
μπαίνει βγαίν' διαβόλου γιε
μα δεν είδα κυρά μ' ποτέ

.....................................................................................
Πρόκειται για ένα τραγούδι από τη Μικρά Ασία.

Το θέμα τυπικό στη λαϊκή παράδοση (και όχι μόνο): η αποπλάνηση, η γητεία, η αρχέγονη ερωτική διεκδίκηση - σε κάθε εποχή με διαφορετικά σύμβολα και σκηνοθεσία. Η σκηνοθεσία εδώ απλή: το νέο κορίτσι, ο άντρας κι ανάμεσά τους ένα παράθυρο. Λαογραφικά και κοινωνιολογικά ερμηνεύεται αυτή η εμμονή του λαϊκού ποιητή να καλεί το κλειστό παράθυρο ν' ανοίξει ή την αγαπημένη μορφή να βγει έξω για να τη δει: η νεαρή κοπέλα είναι μέσα στο σπίτι και εκεί θα παραμείνει μέχρι το γάμο της, "κρυμμένη" ως μυστικιστικό δώρο. Η συμβολική τουπαραθύρου όντως εμπεριέχει μια τέτοια μυστικιστική αίγλη, είτε με την απόκρυψη, είτε με την αποκάλυψη της ομορφιάς και την εκπλήρωση του πόθου. Κι αυτό ας το συσχετίσουμε με το δισυπόστατο της ανθρώπινης οντότητας, το κατά Γιουγκ animus-anima.

Εν πάση περιπτώσει στο συγκεκριμένο ποίημα θα ήθελα να επισημάνω δυο - τρία πραγματάκια που νομίζω πως ξεκλειδώνουν λίγο το "παράθυρό" του. Το πρώτο είναι ότι πρόκειται για έναν διάλογο, λιτό και ιδιαίτερα αφαιρετικό, επαναλαμβανόμενο στο ίδιο μοτίβο, όπως συμβαίνει πάντα στη λαϊκή ποίηση, διάλογος που σε πρώτη ματιά φαίνεται ατελέσφορος και στατικός: ο άντρας καλεί την κοπέλα να βγει στο παράθυρο, ώστε να δει α) τα μαλλιά της, β) τα φρύδια της και γ) τα μάτια της (την στροφή με τα μάτια τη βρήκα μόνο στην καταγραφή του Σίμωνα Καρά).

Το δεύτερο είναι ότι η κοπέλα συναγωνίζεται τον επίδοξο εραστή σε παρρησία και τόλμη. Στην κάθε ερώτηση απαντά πανομοιότυπα, με ερώτηση ρητορική κι αυτό καθιστά την απάντησή της ιδιαίτερα κρυπτογραφημένη. Στην απάντηση - ερώτηση συνυπάρχουν ταυτόχρονα η έλξη και η άπωση, η άρνηση και η κατάφαση, δεν προσφέρεται αμαχητί ως Ιουλιέτα στον Ρωμαίο της, αλλά παίζει με μαεστρία το ερωτικό κρυφτό.

Πώς προκύπτει ότι η anima ενδίδει σταδιακά, αλλά κατά τρόπο κατακτητικό;

Η έκκληση είναι "να δει¨" ο ερωτευμένος μέσα από το παράθυρο το κρυμμένο πρόσωπο. Κάθε φορά καλεί την αγαπημένη να φανερώσει όλο και πιο πολύτιμα μυστικά του προσώπου. Από τα μαλλιά και τα φρύδια αναζητά τη θέαση των ματιών που σηματοδοτούν και την ολοκλήρωση της ερωτικής παράδοσης. Η κοπέλα - anima προφανώς ανταποκρίνεται στο σταδιακό αίτημα, αλλά όχι παθητικά: αντεπιτίθεται ερωτικά, υποδαυλίζοντας την ερωτική λαχτάρα και υπογραμμίζοντας τις ιδιαίτερες ποιότητες της ομορφιάς της και την αυτάρκειά της: με χρήση μεταφοράς τα μαλλιά γίνονται "μετάξι της Προύσας" (αναφορά στην αίσθηση της αφής, εκτός από αυτή της όρασης), τα φρύδια "σπαθιά ξεγυμνωμένα" (ιδιαίτερης ποιητικής τόλμης μεταφορά που σχετίζεται με τη συνολική διέγερση του θυμικού και των αισθήσεων, ακόμα και του φόβου, και υποδηλώνει την κρυμμένη αρρενοθήλεια ύπαρξη) και τα μάτια "αρτακιανές ελίτσες (μεταφορά που παραπέμπει πλέον στη γεύση, στο στόμα δηλαδή και, άρα, δολίως στο φιλί). Η ομορφιά της anima είναι ένα σύμπαν αισθήσεων και αισθημάτων και το προσφέρει κρυπτόμενο στο animus.

Σκοπός και τελούμενο: η ευωχία της Ένωσης του Ανδρόγυνου.

Χάρμα ώτων και οφθαλμών: η επίτευξη του μέτρου, η ισορροπία των αναλογιών και η γεωμετρία του λαϊκού λόγου, που απετέλεσε για αιώνες δημιουργικό άξονα του Ελληνισμού.

=============

Πηγή: http://boukalistithalassa.blogspot.com/

Λίμνες της σελήνης, Πάνος Παπαγεωργίου

Η μικρή πέτρα
που ριγά στ' άγγιγμά σου
κι η κραυγή
του σύμπαντός σου
είμαι.

Και στέκω εκεί
και θωρώ στα μάτια σου
τους ουρανούς και τους πλανήτες
και τις λίμνες της Σελήνης.
Και μένω εκεί
κι αναζητώ στην ανάσα σου
τον άλλο ορίζοντα
και τα νησιά
που δεν ανακαλύφθηκαν ακόμη.

Η μικρή φλόγα
που θεριεύει στ' άγγιγμά σου
κι η γαλήνη
του Απείρου σου
είμαι.

Τζορτζ Όργουελ, George Orwell (25 Ιουν. 1903 - 21 Ιαν. 1950)

«Όλα τα ζώα είναι ίσα. Απλώς κάποια ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα» έγραφε ο Τζορτζ Όργουελ στο περίφημο έργο του Η φάρμα των ζώων το 1944, ένα λογοτεχνικό αριστούργημα που θεωρήθηκε κλασικό από την ημέρα που κυκλοφόρησε. Το κανονικό όνομα του ανθρώπου ο οποίος έμελλε με την οξυδέρκειά του, την αφηγηματική γλαφυρότητά του, τη φαντασία του και το χιούμορ του να στιγματίσει τον αιώνα που πέρασε ήταν Έρικ Άρθουρ Μπλερ. Ένα όνομα το οποίο απαρνήθηκε μαζί με το παρελθόν του το 1934 για να το αντικαταστήσει με το Όργουελ, όπως ονομαζόταν o γραφικός ποταμός της Βόρειας Αγγλίας.

Γεννημένος στις 25 Ιουνίου 1903 στο Μοτιχάρι της Ινδίας, ήταν το μικρότερο παιδί μιας δημοσιοϋπαλληλικής οικογενείας της κραταιάς Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Το 1911 πηγαίνει στην Αγγλία, όπου αποδεικνύεται πραγματική ιδιοφυΐα στα μαθήματα, η φτώχεια ωστόσο της οικογενείας του τον κρατά σε κοινωνική απομόνωση. Ο μοναδικός τρόπος για να αμυνθεί ήταν η εκκεντρικότητά του, την οποία ανέπτυξε σε πολύ μεγάλο βαθμό. Οι επιδόσεις του τού χάρισαν μια υποτροφία στο περίφημο κολέγιο Ιτον. Η παραμονή του εκεί κάνει τον Οργουελ ακόμη πιο απόμακρο και μοναχικό. Από μικρός ονειρευόταν να γίνει συγγραφέας αλλά ποτέ ως τότε δεν είχε προσπαθήσει να γράψει δημιουργικά. Το μόνο που έκανε, χάνοντας, όπως αποδείχθηκε τελικά, πολύτιμο χρόνο, ήταν να γράφει τεράστια κατεβατά από σκέψεις και ιδέες.

Ύστερα από λίγα χρόνια επιστρέφει στην Ινδία ως αξιωματούχος της Αυτοκρατορίας. Εκεί όμως αρχίζει να νιώθει ότι το επάγγελμά του πήγαινε κόντρα στην ηθική του. Η αναξιοκρατία και η ψευτιά ήταν άλλωστε αυτά που ο Όργουελ από μικρό παιδί σιχαινόταν. Παραιτείται λοιπόν από την αποικιακή αστυνομία και επιστρέφει στην Αγγλία αποφασισμένος να γίνει συγγραφέας. Πρώτα φρόντισε να χαρίσει όλα τα υπάρχοντά του στις φτωχότερες οικογένειες και μετά άρχισε να περιπλανιέται στους δρόμους βρόμικος, κάνοντας βαριές εργατικές δουλειές και πιστεύοντας ότι στη φτώχεια και στην απελπισία βρίσκεται η πραγματική ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Ύστερα από αυτή την εμπειρία γράφει το βιβλίο Οι αλήτες του Παρισιού και του Λονδίνου και την ίδια χρονιά (1934) το Μέρες της Μπούρμα, έργα που του χαρίζουν δημοσιότητα. Στη συνέχεια δηλώνει την εκτίμησή του στο κομμουνιστικό καθεστώς και δουλεύει σε αριστερά έντυπα. Τον χειμώνα του 1937 τον περνά με τους άνεργους ανθρακωρύχους της Βόρειας Αγγλίας αλλά αντί για δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις γράφει το Στον δρόμο για το Γουίγκαν Πίαρ. Λίγο πριν από την έκδοσή του ο Οργουελ είχε καταταγεί ως εθελοντής στον Επαναστατικό Ισπανικό Στρατό. Σε μια μάχη τραυματίζεται σοβαρά στον λαιμό και μια ελαφρά παράλυση στην αριστερή πλευρά και η μερική απώλεια της φωνής του σημαδεύουν ολόκληρη τη ζωή του. Απομακρύνεται από τις κομμουνιστικές οργανώσεις και επιστρέφει στην Αγγλία. Από την ισπανική εμπειρία του γεννιέται το Πεθαίνοντας στην Καταλονία.

Συνεργαζόμενος με τον ηγέτη των εργατικών Μπίβαν γράφει στην προοδευτική εφημερίδα «Tribune» άρθρα που αργότερα θεωρήθηκαν ό,τι καλύτερο είχε γράψει ποτέ. Ο Τζορτζ Οργουελ δεν έπαψε να ασχολείται με τα κοινά. Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ήθελε να πολεμήσει για την Αγγλία αλλά η υγεία του δεν του το επέτρεψε. Αντ' αυτού λοιπόν δούλεψε ως ανταποκριτής του BBC στην Ινδία. Μετά το τέλος του πολέμου επιστρέφει στην Αγγλία. Περνάει καιρός που δεν γράφει τίποτε άλλο εκτός από τα άρθρα του. Ύστερα από χρόνια δημιουργεί τη Φάρμα των ζώων, ένα θαυμάσιο έργο με το οποίο λύνει το βιοποριστικό πρόβλημά του. Αφού αγοράζει ένα σπίτι σε ένα νησάκι της Σκωτίας αποφασίζει να μείνει εκεί για πάντα με τον υιοθετημένο γιο του. Η φυματίωση όμως τον αναγκάζει να ζήσει τελικά περισσότερο μέσα στα σανατόρια. Εκεί είναι που ολοκλήρωσε το προφητικό και πολύ γνωστό 1984, το έργο που τον έκανε δημοφιλή ως σήμερα (ιδίως σήμερα). Το έργο τελείωσε το 1948 (ο τίτλος προέκυψε από την αναστροφή της χρονολογίας) και κυκλοφόρησε ύστερα από ένα χρόνο. Το αριστούργημα αυτό αποτελεί ένα από τα 100 πιο πολυδιαβασμένα βιβλία όλων των εποχών.

Ο Όργουελ πέθανε εξαθλιωμένος, αδύναμος και πάμπτωχος σε ένα νοσοκομείο του Λονδίνου για απόρους στις 21 Ιανουαρίου 1950. Ηταν μόλις 47 ετών όταν έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο, του οποίου το μέλλον ήταν «μια μπότα που τσαλαπατά το πρόσωπό σου ξανά και ξανά και συνέχεια», όπως διατεινόταν διά στόματος του ήρωά του Γουίνστον Σμιθ. Η κληρονομιά που άφησε πίσω του ο άνδρας που χαρακτηρίστηκε ένας από τους μεγαλύτερους διανοητές είναι εννέα λογοτεχνικά έργα και πολλά κοινωνιολογικά και πολιτικά άρθρα.

Πηγή: www.tovima.gr

Η παρέμβαση, μονόπρακτη κωμωδία του Βίκτορ Ουγκό

Η ομάδα «Ανήσυχοι Θεατρίνοι» παρουσιάζει σε θεατρικό αναλόγιο το έργο

Η παρέμβαση, μία μονόπρακτη κωμωδία του Βίκτορ Ουγκό.

Θέμα της οι συγκρούσεις και οι ιδέες της μετεπαναστατικής εποχής στη Γαλλία,

μέσα από ένα κουαρτέτο χαρακτήρων που ανήκουν σε διαφορετικές κοινωνικές τάξεις.

Μετάφραση & σκηνοθεσία: Αθηνά Κεφαλά

Παίζουν: Παύλος Εμμανουηλίδης, Ελεάννα Φινοκαλιώτη, Μαρία Μαυροματάκη, Βασίλης Χατζηδημητράκης

Κυριακή 23 και 30 Ιανουαρίου 2011

στο Μπαράκι του Βασίλη

Διδότου 3 - Εξάρχεια

τηλ. 210 3623625

Πρώτοι στην εξωσχολική ανάγνωση οι Έλληνες μαθητές

Οι μαθητές 15 ετών στην Ελλάδα δηλώνουν ότι διαβάζουν για δική τους ευχαρίστηση σε ποσοστό 82,5% καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ ενώ στη δεύτερη θέση έρχονται οι Τούρκοι συμμαθητές τους. Προηγούμενη έρευνα του προγράμματος PISA του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης για την απόδοση των μαθητών είχε φέρει την Ελλάδα στην 31η θέση από τις 70.

Σε σχέση με το 2000 οι Έλληνες εμφανίζουν αύξηση κατά 4,5 μονάδες ενώ ο μέσος όρος των μαθητών στις χώρες του ΟΟΣΑ που διαβάζουν για προσωπική τους ευχαρίστηση μειώθηκε σε 63,8% το 2009 από 68,8% το 2000.
Τα κορίτσια εμφανίζονται να ενδιαφέρονται περισσότερο για τη λογοτεχνία με ποσοστό 86,4% έναντι 74,4% των αγοριών. Η διαφορά μεταξύ των δύο φύλων είναι αρκετά μεγαλύτερη σε άλλες χώρες. Στην Αυστρία τα ποσοστά μοιράζονται σε 60,9% για τα κορίτσια και 38,5% για τα αγόρια.
Παρά αυτή την πρωτιά όμως, τα δοκίμια και η λογοτεχνία φαίνεται να αποτελούν τις τελευταίες επιλογές των μαθητών μεταξύ των εξωσχολικών βιβλίων. Το 60,5% των μαθητών αναφέρει ότι διαβάζει με δική του πρωτοβουλία "αρκετές φορές το μήνα" ή "αρκετές φορές την εβδομάδα" περιοδικά και ακολουθούν οι εφημερίδες σε ποσοστό 42,8%, τα κόμικς σε ποσοστό 24,7%, τα λογοτεχνικά βιβλία σε ποσοστό 21,5% και τα δοκίμια σε ποσοστό 7,2% από 26,4% το 2000.
Τέλος, σύμφωνα με την έκθεση οι μαθητές που είναι εξοικειωμένοι στο διαδίκτυο παρουσιάζουν μεγαλύτερες επιδόσεις στην κατανόηση κειμένου.

Η συνολική κατάταξη:

Ελλάδα: 82,50%
Τουρκία: 77,10%
Μεξικό: 76,20%
Τσεχία: 75,00%
Ουγγαρία: 74,50%
Καναδάς: 68,90%
Νέα Ζηλανδία: 68,70%
Πολωνία: 67,80%
Φινλανδία: 67,00%
Δανία: 66,40%
Ιταλία: 66,10%
Ισραήλ: 65,50%
Πορτογαλία: 64,80%
Αυστραλία: 63,30%
Σουηδία: 62,70%
Ισλανδία: 62,00%
Νότια Κορέα: 61,50%
Εσθονία: 61,40%
Γαλλία: 61,20%
Ισπανία: 60,40%
Βρετανία: 60,40%
Χιλή: 60,30%
Σλοβενία: 60,20%
Νορβηγία: 60,00%
Σλοβακία: 59,10%
Γερμανία: 58,70%
Ιρλανδία: 58,10%
ΗΠΑ: 58,00%
Ιαπωνία: 55,80%
Βέλγιο: 55,60%
Ελβετία: 55,40%
Λουξεμβούργο: 51,80%
Ολλανδία: 51,40%
Αυστρία: 50,00 %

Μαλαισιακά τραγούδια, IVAN GOLL

XVII

Είμαι το ρυάκι σου
που μέθυσε με δυόσμο
Σκύψε πάνω μου
για να σου μοιάσω
Κολύμπησε μέσα μου
να νιώσεις πώς τρέμω
Φάε τα ψάρια μου
να μ' αφανίσεις
Πιες με
να με στερέψεις
Αγάπησέ με
Θα σε συντρέξω να πνιγείς

Έδωσε μια στην πόρτα..., ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΣ

47

Έδωσε μια στην πόρτα και προσχώρησε στη μνήμη. Εξω καράβια, το λιμάνι, οι γερανοί βουλιάζαν στα θολά νερά.
Πού πήγαμε, τι κάναμε. Απ' τις χρονολογίες έχουνε πια τα γεγονότα δραπετεύσει. Λίγο νωρίτερα, λίγο αργότερα. Το διάστημα, μπαούλο που δεν βολεύει να το κουβαλήσεις. Κι αυτά τα γράμματα μονάχα, όπου φυσάει μέσα τους ακόμα ένας ξερός αέρας και σκάνε στα πλευρά τους, κάτι αφρισμένα κύματα.

Ποίημα από τη συλλογή "Ντοκυμανταίρ", εκδόσεις Δελφίνι 1995

Janis Lyn Joplin (19 Ιαν. 1943 - 4 Οκτ. 1970)

«Κάθε βράδυ κάνω έρωτα με 25.000 ανθρώπους στη σκηνή, μετά όμως γυρίζω σπίτι μόνη…»

Μόνο 68 χρονών θα ήταν σήμερα το κορίτσι με τη βραχνή μπλουζ φωνή, που έγραψε ιστορία με την έντονη αλλά δυστυχώς σύντομη ζωή της. Η μοναδική Τζάνις Τζόπλιν, το σύμβολο μιας γενιάς που επαναστατεί, που ζει με ροκ στυλ, που γλυκοκοιτάει τον ελεύθερο έρωτα, δικαίως έκανε τα πλήθη να παραληρούν με τα σπαρακτικά, μελωδικά ουρλιαχτά της. Πίσω από τα μεγάλα, στρογγυλά της γυαλιά κρυβόταν η απόλυτη εκφραστικότητα και ίσως να ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε κανείς γυναίκα να τραγουδάει με αντρίκια δύναμη, χωρίς να χάνει ίχνος από τη θηλυκότητά της. Αξιοθαύμαστη δε ήταν η αδέξια αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο εξαιρετική σκηνική της παρουσία της. Πράγματι, αν και οι κινήσεις της ήταν μικρές και σπασμωδικές, η ίδια κατάφερνε να κάνει τη σκηνή να δονείται με τη λάμψη, την άνεση και φυσικά τη θεία φωνή της. Η γυναίκα που έσπασε το φαλλοκρατικό κατεστημένο της ροκ, αποτελεί άλλη μια απόδειξη για το πώς σπουδαίοι καλλιτέχνες χάνουν το νόημα στο δρόμο προς τη δόξα, αποτυγχάνοντας να διαχειριστούν την εικόνα τους, λέγοντας «ναι» στα ναρκωτικά και την αυτοκαταστροφή.



Η ζωή της μικρή, αλλά επεισοδιακή. Γεννημένη το 1943 στο Τέξας, μεγαλώνει σε ένα όμορφο οικογενειακό περιβάλλον. Παρόλα αυτά, οι γονείς της ένιωθαν ότι πάντα αποζητούσε περισσότερη προσοχή σε σχέση με το άλλο τους παιδί: «Η κόρη μας φαινόταν δυστυχισμένη και ανικανοποίητη, όταν δε δίναμε τη σημασία που ήθελε. Η φυσιολογική στήριξη που της δείχναμε ήταν ανεπαρκής». Στα σχολικά της χρόνια, βίωσε τον χλευασμό συμμαθητών της που συνοδευόταν από χαρακτηρισμούς όπως «φρικιό» και «γουρούνι», λόγω της εξωτερικής της εμφάνισης. Ποιος γελούσε όμως μετά;
Στην ηλικία των 17 αποφασίζει να φύγει από το σπίτι της με σκοπό ν’ ασχοληθεί με το τραγούδι. Και ενώ στην αρχή τραγουδάει περιστασιακά και για ελάχιστα χρήματα στο Τέξας, τρία χρόνια μετά καταλήγει στην Καλιφόρνια (1963). Εκεί ξεκινάει η ερωτική της σχέση με τα ναρκωτικά και το αλκοόλ (παρεμπιπτόντως το αγαπημένο της ποτό ήταν το Southern Comfort) καθώς επίσης οι επαναλαμβανόμενες απόπειρες της για απεξάρτηση.



Το 1965, αποθαρρυμένη ξαναγυρνάει στο Τέξας, προσπαθεί ανεπιτυχώς να σπουδάσει, να παντρευτεί και να ζήσει σε κοινόβια, ενώ τελικά εντάσσεται στην ψυχεδελική ροκ μπάντα των «Big Brother & The Holding Company» με την οποία ξεκινάει μία ιστορική πορεία. Το γκρουπ σταδιακά γίνεται γνωστό παντού ενώ ξεχωρίζουν με τη συμμετοχή τους στο Monterey International Pop Festival της Καλιφόρνια που τους έδωσε το βήμα να βγάλουν το δεύτερο τους δίσκo-σταθμό με τίτλο «Cheap Thrills» (ο πρώτος είχε τίτλο «Big Brother And The Holding Company») και να ξεκινήσουν περιοδείες σε Αμερική και Καναδά. Τα τραγούδια «Piece of my Heart» και «Summertime» κάνουν πάταγο και σύντομα η φωνή της Τζόπλιν αποσπά αποθεωτικές κριτικές, με αποτέλεσμα το ‘68 να αφήσει τη μπάντα της και να ξεκινήσει μία σόλο καριέρα.
Το πρώτο μουσικό γκρουπ που συνόδευε την Τζόπλιν στη σόλο καριέρα της ήταν οι «Kozmic Blues Band». Μ’ αυτούς ηχογράφησε στην Κολούμπια το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο «I Got Dem Ol’ Kozmic Blues Again Mama» που αν και έγινε χρυσός δεν είχε την ανάλογη με επιτυχία του «Cheap Thrills» . Τον Αύγουστο του ’69 εμφανίζεται στο Woodstock υπό την επήρεια αλκοόλ και ουσιών «διαβάζοντας» όπως λέει η ίδια στα μάτια του κοινού την απορία «θα τα καταφέρει;».
Στις αρχές του ’70 διαλέγει ως συνοδευτικό μουσικό γκρουπ τους «Full-Tilt Boogie Band». «Αυτή είναι η μπάντα μου! Επιτέλους, είναι η μπάντα μου!» λέει δημόσια κοινοποιώντας τον ενθουσιασμό της για το δέσιμο της ομάδας. Μαζί τους βγάζει το τελευταίο της άλμπουμ «Pearl» το οποίο δεν πρόλαβε να δει στην κορυφή των τσαρτς, καθώς στις 4 Οκτωβρίου του 1970 βρίσκεται νεκρή από υπερβολική δόση ηρωίνης σε δωμάτιο ξενοδοχείου στο Χόλιγουντ. Το σώμα της αποτεφρώθηκε και οι στάχτες της διασκορπίστηκαν στην παραλία της Καλιφόρνια.
Το 1979 η ζωή της Τζόπλιν αποτέλεσε αφορμή για την κινηματογράφηση της ταινίας «Rose» με πρωταγωνίστρια την Μπέτυ Μίντλερ.
Το 2005 βραβεύτηκε με Grammy για την προσφορά της στη μουσική.

 Πηγή: Rhythmic horizons 

Monika, yes I do

27th of December is arrived and I think it's Saturday
Greece is turning into white and it's cold
We don't really care
I keep thinking of the way that we were met
Feels like it's a fairy tale
You're the princess the most beautiful I've seen
I am just a prince

I can make you play
I can make you smile
I can make you safe in my foolish arms
You're my sweetest kiss
You're my immortality
You're my pretty world spins inside my little mind little mind

Now we're kissing and we're saying to each other
Just a little I do
But the thing is what we really want to say
It cannot be said
And I promise I will never let the death
Take you from me anyway
I'll throw us stars, stars, stars
To wish we'll never die

You're my brightest sun
You're my crystal sea
You're my loudest rhythm
Beats inside my heart
I will make you laugh
I will make you fly to the shinny skies
Where we'll live in happiness

Ελευθερία, ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΣΣΟΣ

Mόνο τα άνθη αγαπούν αληθινά
την ελευθερία
γι' αυτή μιλούν κρυφά
στο αυτί του ανέμου
μα εκείνος δεν κρατά το μυστικό
κι ευωδιάζει

Ποίημα από τη συλλογή «Η πείρα του θανάτου», εκδόσεις Ινδικτος 2002

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ 1948

Κρατώ λουλούδι μάλλον.
Παράξενο.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασε κήπος κάποτε.

Στο άλλο χέρι
κρατώ πέτρα.
Με χάρη και έπαρση.
Υπόνοια καμιά
ότι προειδοποιούμαι γι' αλλοιώσεις,
προγεύομαι άμυνες.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασε άγνοια κάποτε.

Χαμογελώ.
Η καμπύλη του χαμόγελου,
το κοίλο αυτής της διαθέσεως,
μοιάζει με τόξο καλά τεντωμένο,
έτοιμο.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασε στόχος κάποτε.
Και προδιάθεση νίκης.

Το βλέμμα βυθισμένο
στο προπατορικό αμάρτημα:
τον απαγορευμένο καρπό
της προσδοκίας γεύεται.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασε πίστη κάποτε.

Η σκιά μου, παιχνίδι του ήλιου μόνο.
Φοράει στολή δισταγμού.
Δεν έχει ακόμα προφθάσει να είναι
σύντροφός μου ή καταδότης.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
πέρασ' επάρκεια κάποτε.

Συ δεν φαίνεσαι.
Όμως για να υπάρχει γκρεμός στο τοπίο,
για να 'χω σταθεί στην άκρη του
κρατώντας λουλούδι
και χαμογελώντας,
θα πει πώς όπου να 'ναι έρχεσαι.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
ζωή πέρασε κάποτε.

ΤΟ ΛΙΓΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ 1971

«Κοίτα με στα μάτια... στα μάτια είπα»

Η φωτογραφία της 35χρονης γραφίστριας Tanja Kiewitz έκανε τον γύρο του κόσμου, στο πλαίσιο μιας καμπάνιας προώθησης των δικαιωμάτων των ανθρώπων με αναπηρία τον Σεπτέμβριο του 2010.

Η διαφήμιση που τοποθετήθηκε σε Βελγικές εφημερίδες και postcards που μοιράστηκαν σε εστιατόρια και café στις Βρυξέλλες, εμφανίζει την όμορφη ξανθιά γραφίστρια να ποζάρει μόνο με τα εσώρουχά της, κοιτάζοντας την κάμερα στα μάτια.

Και η φωτογραφία αυτή δεν θα διέφερε σε τίποτα από μια οποιαδήποτε αντίστοιχη σέξι φωτογράφιση, αν η Tanja δεν είχε ακρωτηριασμένο το αριστερό της χέρι λίγο κάτω από το ύψος του αγκώνα. Για τον λόγο αυτό, το σλόγκαν της καμπάνιας ήταν: «Κοίταξε με στα μάτια…..στα μάτια είπα».

Αυτή η αντισυμβατική διαφήμιση, που είναι μέρος της καμπάνιας που διοργάνωσε η μη-κυβερνητική οργάνωση CAP48, έκανε γνωστή την Kiewitz σε μια μέρα, και μετά ακολούθησαν πολλές συνεντεύξεις στην τηλεόραση, σε εφημερίδες και περιοδικά σε όλη την Ευρώπη.

Η CAP48 προωθεί τα δικαιώματα των πολιτών με αναπηρία του γαλλόφωνου τμήματος του Βελγίου. Η ιδέα αυτής της φωτογράφισης βασίστηκε στην προσπάθεια της CAP48 να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο οι μη ανάπηροι άνθρωποι βλέπουν όσους έχουν αναπηρία, εστιάζοντας περισσότερο στον άνθρωπο παρά στην αναπηρία του.

Η 35χρονη Tanja Kiewitz, που γεννήθηκε με ένα χέρι, δέχθηκε αμέσως την πρόταση που της έγινε από μία μη κυβερνητική οργάνωση να ποζάρει μόνο με τα εσώρουχά της, κοιτώντας "στα μάτια" την κάμερα.

"Δεν δίστασα καθόλου να το κάνω, αλλά ήμουν λίγο νευρική που θα εμφανιζόμουν έτσι μπροστά σε ένα φωτογράφο. Δεν είμαι σεμνότυφη, αλλά το χέρι μου ήταν πάντοτε κάτι πολύ ιδιαίτερο για μένα. Οι φίλοι μου με στήριξαν πολύ και μετά από μερικά ποτήρια κρασί όλα πήγαν καλά", ανέφερε η Tanja Kiewitz.

Συνέχισε, επισημαίνοντας πως θα ήταν καλό άνθρωποι με αναπηρία να αρχίσουν να χρησιμοποιούνται σε διαφημίσεις διαφόρων πραγμάτων. "Γιατί να μην είναι κάποιος με αναπηρία μοντέλο", διερωτήθηκε, τονίζοντας πως "θα έκανε τη διαφορά ανάμεσα σε τόσα μοντέλα που είναι ίδια μεταξύ τους".

Ρεσιτάλ πιάνου του Bernard Kundig

Το Σάββατο 22 / 1 / 2011, στις 20.00, ο πιανίστας Bernard Kundig θα εμφανιστεί στο Ιδιόμελο σε ένα πρόγραμμα με έργα Mozart, Schubert και Chopin.

πρώτο μέρος

W.A. Mozart, fantasia KV 397 σε ré min.

F. Schubert, impromptus op.90 N°3 σε sol bémol maj.

F. Schubert, Op. 142 N°1 σε fa maj.

δεύτερο μέρος

F. Chopin:

Valse op. 64 N°1 σε ré bémol maj.

Préludes Op.28 N°15 σε ré bémol maj. και N°4 σε mi min.

Nocturnes Op. 9 N°1 σε si bémol maj.,

Nocturnes Op.9 N°2 σε mi bémol maj.

Nocturnes Op.27 N°2 σε ré bémol maj.

είσοδος ελεύθερη

Πηγή: idiomelo.blogspot.com

Ο ΤΡΙΓΩΝΟΨΑΡΟΥΛΗΣ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ......

Ο Τριγωνοψαρούλης επιστρέφει…

Στο Θέατρο Broadway - Πατησίων και Αγ. Μελετίου

Σκηνοθεσία: Κυριάκος Αργυρόπουλος

Μουσική: Γιώργος Χριστιανάκης

Κείμενο: Βαγγέλης Ηλιόπουλος

Παραγωγή: Νέο Θέατρο Θεσσαλονίκης

Παραστάσεις:

Για Σχολεία: 15/3, 16/3, 17/3, 18/3/ & 21/3, 22/3/2011
και

Σάββατο 19/3 και Κυριακή 20/3 για το κοινό

                                        Κρατήσεις για σχολεία : Τζένη Χαλκιά – 6977 445161

Ακόμα περισσότερα:  www.neotheatro.gr 

Ο Ουρανός, Μανόλης Αναγνωστάκης

Πρῶτα νὰ πιάσω τὰ χέρια σου
Νὰ ψηλαφίσω τὸ σφυγμό σου
Ὕστερα νὰ πᾶμε μαζὶ στὸ δάσος
Ν᾿ ἀγκαλιάσουμε τὰ μεγάλα δέντρα
Ποὺ στὸν κάθε κορμὸ ἔχουμε χαράξει
Ἐδῶ καὶ χρόνια τὰ ἱερὰ ὀνόματα
Νὰ τὰ συλλαβίσουμε μαζὶ
Νὰ τὰ μετρήσουμε ἕνα-ἕνα
Μὲ τὰ μάτια ψηλὰ στὸν οὐρανὸ σὰν προσευχή.

Τὸ δικό μας τὸ δάσος δὲν τὸ κρύβει ὁ οὐρανός.

Δὲν περνοῦν ἀπὸ δῶ ξυλοκόποι.

Μ. Αναγνωστάκης, Ποιήματα, Εκδ. Νεφέλη

Οἱ μικροὶ γαλαξίες, Νικηφόρος Βρεττάκος

Πάνε κι έρχονται οι άνθρωποι πάνω στη γη.
Σταματάνε για λίγο, στέκονται ο ένας
αντίκρυ στον άλλο, μιλούν μεταξύ τους.
Έπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σαν πέτρες που βλέπονται.
Όμως, εσύ,
δε λόξεψες, βάδισες ίσα, προχώρησες
μες από μένα, κάτω απ’ τα τόξα μου,
όπως κι εγώ: προχώρησα ίσα, μες από σένα,
κάτω απ’ τα τόξα σου. Σταθήκαμε ο ένας μας
μέσα στον άλλο, σα νάχαμε φτάσει.

Βλέποντας πάνω μας δυο κόσμους σε πλήρη
λάμψη και κίνηση, σαστίσαμε ακίνητοι
κάτω απ’ τη θέα τους -
Ήσουν νερό,
κατάκλυσες μέσα μου όλες τις στέρνες.
Ήσουνα φως, διαμοιράστηκες. Όλες
οι φλέβες μου έγιναν άξαφνα ένα
δίχτυ που λάμπει: στα πόδια, στα χέρια,
στο στήθος, στο μέτωπο.
Τ’ άστρα το βλέπουνε, ότι:
δυο δισεκατομμύρια μικροί γαλαξίες και πλέον
κατοικούμε τη γη.