ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΠΡΟΕΔΡΩΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΩΝ ΤΜΗΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Οι στόχοι, η στελέχωση και η λειτουργία των Πειραματικών Σχολείων των Πανεπιστημίων

Η Σύνοδος των Προέδρων των Παιδαγωγικών Τμημάτων αφιέρωσε ένα σημαντικό μέρος των εργασιών της που έγιναν στη Θεσσαλονίκη στις 5 και 6 Φεβρουαρίου 2011 στο ζήτημα των Πειραματικών Σχολείων, για το οποίο το Υπουργείο Παιδείας ετοιμάζει νομοθετική ρύθμιση. Οι σχετικές διαπιστώσεις και προτάσεις μας είναι οι εξής.

·   Η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου δεν κάλεσε σε συζήτηση τα Παιδαγωγικά Τμήματα που είναι αρμόδια για τη λειτουργία των Πειραματικών Σχολείων, γνωρίζουν πολύ καλά τις αδυναμίες του αναχρονιστικού νομοθετικού πλαισίου λειτουργίας τους και διαθέτουν την επιστημονική γνώση για να αναμορφώσουν τον προσανατολισμό τους, εάν, βέβαια, τους δοθούν οι δυνατότητες. Αντίθετα, προτίμησε να συνομιλήσει και να στηριχτεί στις προσωπικές αναμνήσεις και γνώμες ορισμένων αποφοίτων των Πειραματικών Σχολείων μιας προ πολλού παρελθούσης εποχής, οι οποίοι κάθε άλλο παρά γνώστες της σύγχρονης εκπαιδευτικής πραγματικότητας μπορούν να χαρακτηριστούν.

·   Οι προτάσεις του Υπουργείου που είδαν το φως της δημοσιότητας δεν οδηγούν στη διασφάλιση και στην ενίσχυση της λογικής των σχεδιασμένων σε επιστημονική βάση πειραματισμών στην εκπαίδευση. Οδηγούν στη μετατροπή των Πειραματικών Σχολείων σε σχολεία όπου θα φοιτά μια μειονότητα μαθητών/τριών με υψηλές επιδόσεις (τα «Σχολεία Αριστείας», όπως θέλει να τα ονομάσει το Υπουργείο). Συνεπώς, η βασική αδυναμία του μέχρι σήμερα ισχύοντος νομοθετικού πλαισίου το οποίο συνέβαλε στο να μη δοκιμάζονται σχεδιασμένες σε επιστημονική βάση καινοτομίες με τη συμμετοχή παιδιών όλων των κοινωνικών τάξεων και ομάδων δεν θεραπεύεται. Αντίθετα, η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου με τους προτεινόμενους σχεδιασμούς υποστηρίζει τη διαμόρφωση κατ΄όνομα Πειραματικών Σχολείων που, στην πραγματικότητα, θα είναι σχολεία εξυπηρέτησης εφικτών ή ανέφικτων ατομικών φιλοδοξιών μελών των προνομιούχων κοινωνικών τάξεων και ομάδων. Μια τέτοια άποψη είναι παντελώς λανθασμένη.

·   Η Σύνοδος των Προέδρων των Παιδαγωγικών Τμημάτων, χωρίς να αποκλείει την ίδρυση σχολείων Αριστείας ανά την επικράτεια, αντιτίθεται σε μια τέτοια μετατροπή των Πειραματικών Δημοτικών Σχολείων που εντάχθηκαν στα Παιδαγωγικά Τμήματα με βάση το Ν. 2327/95, άρθρο 7, παρ. 4.  Αντίθετα, προτείνει να πολλαπλασιαστούν τα Πειραματικά Σχολεία όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων και να λειτουργήσουν ως αυθεντικά παιδαγωγικά και διδακτικά εργαστήρια. Σε αυτά πρέπει να φοιτούν παιδιά όλων των κοινωνικών τάξεων και ομάδων και το μαθητικό δυναμικό τους – όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων -να είναι όσο το δυνατόν πιο αντιπροσωπευτικό του μαθητικού δυναμικού των σχολείων όλης της χώρας. Μόνο τότε τα πορίσματα των επιστημονικά σχεδιασμένων καινοτομιών, οι οποίες θα κρίνονται επιτυχημένες, θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν στο σύνολο της ελληνικής εκπαίδευσης και θα συμβάλλουν ουσιαστικά στη βελτίωσή της.

·    Επίσης, η Σύνοδος θεωρεί ότι διεύρυνση του αριθμού των Πειραματικών Σχολείων και η στενή σύνδεσή τους με τα Παιδαγωγικά Τμήματα θα συμβάλει αποφασιστικά στη σύνδεση της παιδαγωγικής θεωρίας με την πράξη, θα δώσει νέες δυνατότητες στους/στις εκπαιδευτικούς για την πραγματοποίηση εκπαιδευτικής έρευνας – δράσης και θα βοηθήσει στην ενίσχυση της ποιότητας της πρακτικής άσκησης των φοιτητών/τριών, καθώς θα παρακολουθούν και θα εφαρμόζουν καινοτόμες εκπαιδευτικές δράσεις σε σχολεία που είναι αντιπροσωπευτικά των σχολείων τα οποία στο μέλλον θα κληθούν να στελεχώσουν.

Για να λειτουργήσουν πραγματικά Πειραματικά Σχολεία στη χώρα μας το πεπαλαιωμένο νομοθετικό πλαίσιο χρειάζεται αναμόρφωση. Μείζονος σημασίας ζητήματα για την ουσιαστική πειραματική λειτουργία των σχολείων αυτών αποτελούν, τόσο ο ρόλος του Επιστημονικού Εποπτικού Συμβουλίου, όσο και η διαδικασία επιλογής του εκπαιδευτικού προσωπικού που τα στελεχώνει. Στην προοπτική μιας τέτοιας αναμόρφωσης, η Σύνοδος διατύπωσε  τις  παρακάτω προτάσεις:

·   Το Επιστημονικό Εποπτικό Συμβούλιο, στη σύνθεση του οποίου θα πρέπει να μετέχουν  μέλη ΔΕΠ Παιδαγωγικών Τμημάτων,  θα πρέπει  να έχει την ευθύνη των Πειραματικών Σχολείων όλων των βαθμίδων και κατευθύνσεων (νηπιαγωγεία, δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια και αντίστοιχες επαγγελματικές και νυχτερινές σχολικές δομές), ώστε να εξασφαλίζει τον συνολικό εκπαιδευτικό σχεδιασμό της σχολικής μονάδας,  τις εσωτερικές λειτουργίες και τις εξωτερικές σχέσεις της.  Δηλαδή, ο ρόλος του  θα πρέπει να είναι ουσιαστικός και όχι συμβουλευτικός,  όπως θεωρείται σήμερα, ώστε οι αποφάσεις του να είναι δεσμευτικές για το σύλλογο διδασκόντων/ουσών των Πειραματικών Σχολείων και να μην υπάρχουν συγχύσεις αρμοδιοτήτων,  οι οποίες  συνήθως οδηγούν στη στασιμότητα. Με τον τρόπο αυτό θα αποφευχθεί η επανάληψη λανθασμένων πρακτικών, όπου ασύνδετες πειραματικές διδασκαλίες σε επιμέρους μαθήματα, κυρίως στα γυμνάσια και λύκεια, κατακερματίζουν την γνωστική ταυτότητα των μαθητών/τριών, αποδομούν τη σημασία και την ταυτότητα της κάθε σχολικής μονάδας, την άρθρωση των σχέσεών της με τις οικογενειακές δομές, με το κοινωνικό και πολιτισμικό πλαίσιο.

·   Όσον αφορά στην επιλογή του διδακτικού προσωπικού, πρέπει να γίνεται αποκλειστικά από το Επιστημονικό Εποπτικό Συμβούλιο ενώ πρέπει να καθοριστεί και ελάχιστο χρονικό διάστημα υπηρέτησης της οργανικής θέσης (π.χ. πέντε χρόνια), χωρίς καμία δυνατότητα αποσπάσεων ή άλλων μετακινήσεων των εκπαιδευτικών των Πειραματικών Σχολείων (π.χ. σε θέσεις διεύθυνσης, σε άλλους εκπαιδευτικούς φορείς κτλ.), ώστε να εξασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία στη βάση της φιλοσοφίας της οργάνωσής τους.Για την επιλογή του προσωπικού θα εκτιμώνται κυρίως τα επιπλέον προσόντα (μεταπτυχιακά, διδακτορικά, επιμορφώσεις, μετεκπαιδεύσεις) που σχετίζονται με κλάδους των επιστημών της αγωγής και όχι με τίτλους μη συναφείς (π.χ. πτυχίο οικονομικών, θεολογίας κ.ά.). Επιπλέον, για την τελική επιλογή του προσωπικού εξίσου απαραίτητη θεωρείται η συνέντευξη  από το Επιστημονικό Εποπτικό Συμβούλιο.

·   Προκειμένου οι εκπαιδευτικοί να επιλέξουν τα  Πειραματικά  Σχολεία, θα πρέπει να τους δοθούν κίνητρα. Στη λογική αυτή, είναι απολύτως απαραίτητο να θεσμοθετηθεί το μειωμένο διδακτικό ωράριο για τους/τις εκπαιδευτικούς των Πειραματικών Σχολείων, ώστε να μπορούν να συνεργάζονται με το Επιστημονικό Εποπτικό Συμβούλιο, να παρακολουθούν την πρακτική άσκηση των φοιτητών/τριών, να συμμετέχουν σε επιμορφώσεις από μέλη ΔΕΠ του Παιδαγωγικού Τμήματος στο οποίο ανήκει το Πειραματικό Σχολείο, να προετοιμάζουν το υλικό των διδασκαλιών τους και να συμμετέχουν σε ειδικές παιδαγωγικές συνεδρίες.

·   Απαραίτητη είναι και η καθιέρωση της αποτίμησης του έργου των Πειραματικών Σχολείων σε κοινή συνεδρία Επιστημονικού Εποπτικού Συμβουλίου, συλλόγου διδασκόντων/ουσών Πειραματικού Σχολείου και μελών ΔΕΠ του οικείου Παιδαγωγικού Τμήματος, όσον αφορά σε δράσεις και καινοτομίες που εφαρμόζονται στο σχολείο. Η αποτίμηση θα πρέπει να γίνεται περιοδικά, τόσο κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, όσο και στο τέλος της, με σκοπό την ανατροφοδότηση και βελτίωση του εκπαιδευτικού έργου, την επαγγελματική ανάπτυξη των εκπαιδευτικών αλλά και τη βελτίωση της συνεργασίας τους με το οικείο Παιδαγωγικό Τμήμα. 

Το Προεδρείο της Συνόδου 

Πρόεδρος: Δήμητρα Κογκίδου, Κοσμητόρισσα της Παιδαγωγικής Σχολής,  Α.Π.Θ.

ΑναπληρωτήςΠρόεδρος: Κων/νος Τζανάκης, Πρόεδρος Π.Τ.Δ.Ε., Πανεπιστήμιο Κρήτης

Γραμματέας: Έλενα Θεοδωροπούλου, Πρόεδρος Τ.Ε.Π.Α.Ε.Σ., Πανεπιστήμιο Αιγαίου.

One Hundredth of a Second

Αυθαιρεσίες, ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

Στη Ρένα, ψυχάς έχοντες κυμάτων εν αγκάλαις
Μου άρεσε που μου ‘λεγε στον έρωτα
λέξεις σε γλώσσα απρόσιτη για μένα
λέξεις που αυθαίρετα τούς έδινα
όλες τις σημασίες που θα ‘θελα να έχουν.

Aπό τη συλλογή «Η αντίσταση των γεγονότων»,εκδόσεις Κέδρος, 2000

Ρήματα , Παντελής Μπουκάλας

«Νταλκάς»
Τον έρωτα σε λέξη μια πώς να τον καταφέρω,
πάντως πιο ταιριαστός μου φαίνεται ο σεβντάς,
όχι σεκλέτι ή ντέρτι. Αγρίως υποφέρω
μα στην αγάπη δεν χωράει «ταν ή επί τας».
Δεν είναι δίλημμα η αγάπη, είναι σπαραγμός,
κι όταν μιλιέται κι όταν άρρητα πονάει.
Δεν είναι λίμνη η αγάπη, είναι ποταμός,
κι αν καμωθείς το βράχο, σε σαρώνει όπως ξεσπάει.
Σεβντάς, λοιπόν, λαχτάρα που αγριεύει,
και ρήματα σοφίζεται και μουσική
όταν με το κενό και την απόσταση παλεύει,
κι ας ξέρει πως αγιάτρευτη η πληγή.
Νταλκάς, σεβντάς και ντέρτι και σεκλέτι
- α, γλώσσα ωραία, πλούσια ελληνική.
Γλώσσα του έρωτα του κόσμου όλες οι γλώσσες
- κι όλες μαζί λαβαίνουν νόημα απ’ τη σιωπή

What is that? (Τι είναι αυτό;)

Τo Stress

Τo Stress στην Ζωή

Η αρρώστια του stress θεωρείται παγκόσμια ένας από τους μεγαλύτερους εχθρούς της ανθρωπότητας, σε μια μάχη δίχως τέλος. Η γενική άγνοια του Δυτικού κόσμου γύρω από την συνολική και αδιαίρετη προσέγγιση των προβλημάτων της ζωής, κάνει τα πράγματα χειρότερα.
Τα συμπτώματα που παρουσιάζουν οι ασθένειες του stress, αποκαλύπτουν την ύπαρξη ενός κενού μεταξύ της εσωτερικής ενότητας της ζωής με ολόκληρη την ύπαρξη.
Ο Ιπποκράτης και ο Ασκληπιάδης τέλος 2ου και αρχές 1ου αιώνα διατύπωσαν ότι «όταν ένα μέλος η τμήμα του σώματος πάσχει, τότε όλο το σώμα πάσχει». Κάτι αντίστοιχο αναφέρει και ο Πλάτων στην Πολιτεία του, «Για να θεραπεύσεις το σώμα πρέπει πρώτα να θεραπεύσεις το νου».

Τι είναι λοιπόν το Stress? 

Stress είναι η πίεση-ένταση που υφίσταται ο οργανισμό μας στην προσπάθειά μας να αντισταθούμε-αποφύγουμε την εμπειρία ενός προβλήματος. Είναι μια αυτόματη λειτουργία του ανθρώπινου νευρικού συστήματος η οποία αντιδρά δυναμικά σε οτιδήποτε αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει ο εγκέφαλος σαν κίνδυνο, προετοιμάζοντας το σώμα για μάχη-αντιμετώπιση ή φυγή.

Αυτή η αντίδραση του οργανισμού, ονομάζεται μηχανισμός του φοβάμαι, πολεμώ-επιτίθεμαι ή πετώ και ενεργοποιεί, πρότυπα διανοητικών, συναισθηματικών και σωματικών συμπεριφορών.  Το ανθρώπινο σώμα μέσα στους αιώνες εξελίχθηκε ώστε να αντιμετωπίζει τις εξωτερικές απειλές με κινητοποίηση και έπειτα ηρεμία. Η αντίδραση του σώματος στις απειλές παράγει μια σειρά από βιοχημικά φαινόμενα, τα οποία προορίζονται από την φύση σαν άμεσες βραχυχρόνιες αντιδράσεις, προγραμματισμένες να σταματήσουν μόλις η έκτακτη ανάγκη ξεπεραστεί. Οι συνθήκες όμως και το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούμε σήμερα, δεν μας επιτρέπουν να απομακρύνουμε τα στρεσογόνα ερεθίσματα των απειλών, με αποτέλεσμα να παραμένουμε συνεχώς σε ετοιμότητα για δράση ακόμα και όταν ο κίνδυνος έχει απομακρυνθεί. Όταν το stress συνεχίζει για μεγάλο χρονικό διάστημα, το σώμα συνηθίζει, προσαρμόζεται και εισέρχεται στο στάδιο αντίστασης. Η διάρκεια και ο βαθμός αντίστασης στο stress, εξαρτάται από την δύναμη της προσωπικότητας και την ευαισθησία του ανθρώπου απέναντι στις απειλητικές καταστάσεις. Επίσης εξαρτάται από στοιχεία όπως η αυτοεκτίμηση, η αυτοπεποίθηση, η σημασία που δίνει το άτομο στην ανταπόκριση των άλλων στις ενέργειές του κλπ. Εάν η διάρκεια, ή οι απαιτήσεις ξεπεράσουν τα όρια των δυνατοτήτων του ατόμου, τότε ακολουθεί αναπόφευκτα το στάδιο εξάντλησης. Δεν είναι περίεργο λοιπόν που σιγά-σιγά όλο το σύστημα καταρρέει, προκαλώντας ανεπανόρθωτες βλάβες στην υγεία μας.

Κάτω από τη επήρεια του stress η φυσιολογία του σώματος αλλάζει δραστικά. Οι αλλαγές αυτές είναι σήματα προειδοποιητικά, είναι κόκκινες σημαίες που ανεμίζουν και μας επισημαίνουν τον κίνδυνο. Όλοι είμαστε ενήμεροι για τις συνέπειες του stress στους άλλους, αλλά σπάνια συνειδητοποιούμε τις συνέπειες αυτές και τα συμπτώματά τους στον δικό μας οργανισμό. Το stress αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης και σε ένα ορισμένο βαθμό μπορεί να είναι ωφέλιμο. Είναι ο σπινθήρας που όλοι χρειαζόμαστε για να λειτουργήσουμε αποτελεσματικά. Είναι ένα μέσο πληροφόρησης, που μας βοηθά να αναγνωρίσουμε και να αφομοιώσουμε μέρη της υπαρξής μας τα οποία είτε δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν μέσα μας, είτε έχουμε απωθήσει και δεν θέλουμε να ξέρουμε.
Στις υπό ανάπτυξη κοινότητες, οι στρεσογόνοι παράγοντες σχετίζονταν κυρίως με την ανάγκη για βιολογική επιβίωση, εύρεση τροφής, στέγης, ασφάλειας και την εξασφάλιση ενός συντρόφου για την συνέχιση του είδους. Στους αναπτυγμένους πολιτισμούς σχετίζεται περισσότερο με την κοινωνική και επαγγελματική επιτυχία, με το υψηλό επίπεδο ζωής, την ικανοποίηση των προσδοκιών μας καθώς και των ανθρώπων που μας περιβάλλουν κλπ.
 
Ο ρόλος της σκέψης

Η σκέψη αποτελεί ολόκληρη την υπαρξή μας, εκτός από εκείνο το τμήμα μας που είναι η μορφή, ή το περίβλημα και μεταφέρει τις σκέψεις μας.Είναι κάτι που κάνουμε, καθώς και αυτό που είμαστε. Η θέλησή μας για ζωή, είναι η σκέψη μας να ζήσουμε, ολόκληρο το παρελθόν μας και το μέλλον μας, δεν είναι τίποτα άλλο από σκέψη, οι σχέσεις μας με τους ανθρώπους είναι σκέψη, η αποφασιστικοτητά μας να πετύχουμε είναι σκέψη, η ιδέα της επιτυχίας είναι η σκέψη της επιτυχίας κλπ.

Σχετίζουμε το κάθε τι και τον καθένα πάνω σε αυτόν τον πλανήτη μέσω του μηχανισμού της σκέψης. Στις διαταραχές άγχους, υπάρχει μία σχέση μεταξύ συναισθημάτων και σκέψης. Συνήθως δίνεται έμφαση στον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύονται τα γεγονότα και οι καταστάσεις, παρά στα ίδια τα γεγονότα. Αυτές οι ερμηνείες δημιουργούν αρνητικά συναισθήματα όπως άγχος, θυμό, θλίψη, κλπ.  και χαρακτηρίζονται από έλλειψη ρεαλισμού, υπερεκτίμηση των άσχημων καταστάσεων, υποεκτίμηση των πιθανών τρόπων αντιμετώπισης ή επίλυσης.

Οι διαταραχές του άγχους, χαρακτηρίζονται επίσης από την αυτό-ομιλία. Μια σειρά από αυτόματες ερωτήσεις που κυριαρχούν στον εσωτερικό διάλογο και συμβάλλουν στη διατήρηση της αβεβαιότητας. Οι ερωτήσεις αυτές λαμβάνουν χώρα σε πολύ γρήγορα ρυθμό, κατά την διάρκεια του οποίου αποφεύγονται οι λογικές λύσεις και η προσπάθεια να απαντηθούν συμβάλλει στην διατήρηση της αβεβαιότητας. Ετσι η συνύπαρξη του άγχους και του εσωτερικού διαλόγου έχει συνήθως ως αποτέλεσμα τη μείωση των θετικών σκέψεων, την αύξηση των αρνητικών ή τον συνδυασμό και των δύο συνεπειών.                                      

Σπινόζα: Βλέπω ότι όλα τα πράγματα που με τρόμαζαν και το κάθε τι που εγώ τρομάζω, δεν έχουν τίποτα καλό η κακό μέσα τους, εκτός από το βαθμό στον οποίο το μυαλό επηρεάζεται από αυτά.
Έμερσον: Γινόμαστε αυτό που σκεφτόμαστε ολόκληρη την ημέρα.
Σαίξπηρ: Δεν είναι τίποτα από μόνο του καλό η κακό, αλλά η σκέψη μας το κάνει τέτοιο.
Λίνκολν: Οι άνθρωποι γίνονται περίπου τόσο ευτυχισμένοι, όσο βάζουν στο μυαλό τους ότι θα γίνουν.
Ιησούς: Όπως σκεφτόσαστε, έτσι θα είστε.
Μαρία: Ο κόσμος όλος είναι μέσα μας. Σκέψεις και πράξεις του χθές αποτελούν την σημερινή μας   πραγματικότητα, σκέψεις και πράξεις του σήμερα αποτελούν την αυριανή μας πραγματικότητα.  
                                                               
Ο ρόλος του φόβου 

Όταν γεννιέται ο άνθρωπος, νιώθει τον εαυτό του σαν ένα μικρό αδύναμο πλάσμα μέσα σ΄ έναν κόσμο που, καθώς περνάει ο χρόνος εμφανίζεται σαν εχθρικός. Κάποια στιγμή, μαθαίνει, προγραμματίζεται από τους γονείς, την κοινωνία και το περιβάλλον, ότι δεν ζει σε έναν τελείως ασφαλή κόσμο και ότι μπορεί να πληγώνεται και σωματικά αλλά και συναισθηματικά.
Μαθαίνει να φοβάται. Κατά συνέπεια οι προγραμματισμένες φοβίες μας είναι αυτές που καθορίζουν και τις αντιδράσεις μας, απέναντι στα εξωτερικά ερεθίσματα.
 

Η αντιμετώπιση της δίνης του stress

 Από την στιγμή που ξεπερνάμε το οριακό σημείο αντίστασης στο stress, οι αλλαγές στην διάθεση, συμπεριφορά, και υγεία είναι συγκαλυμένες και αδυνατούμε να τις αναγνωρίσουμε.Το γεγονός ότι δεν αντιλαμβανόμαστε ότι βρισκόμαστε σε κατάσταση άγχους δεν είναι ασύνηθες.Τα σημάδια έχουν κάνει ήδη ορατή την παρουσία τους, αλλά δεν τους δίνουμε σημασία γιατί το μυαλό μας είναι αλλού.      

Αυτή η μη-συνειδητότητα μας κάνει να αρρωσταίνουμε !!!!!!

Σώμα και νούς πρέπει να βρίσκονται σε πλήρη ομοφωνία. Είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε προκειμένου να προστατέψουμε τους εαυτούς μας απέναντι στο stress, και παράλληλα να ξεκινήσουμε τις απαραίτητες διαδικασίες εξέλιξης και αλλαγής.

Το stress είναι ένα σύνθετο πρόβλημα. Το αποτέλεσμα ενός περίπλοκου ιστού που υφαίνεται μεταξύ των γεγονότων της ζωή, και των αντιδράσεών μας σε αυτά.

Η σωστή αντιμετώπιση του προβλήματος απαιτεί την ενεργό συμμετοχή μας !!!!!!

Κάθε σύμπτωμα stress, είναι ένα συγκεκριμένο μήνυμα που πρέπει να αναγνωριστεί, να γίνει αποδεκτό και να αφομοιωθεί προκειμένου να εξασφαλίσουμε αρμονία και υγεία. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη του εαυτού και της ζωής μας, διαμορφώνοντας παράλληλα μια καλά σχεδιασμένη άμυνα ενάντια σε κάθε τι που μας οδηγεί σε ένα τρόπο ζωής που μας φθείρει.

Το stress δεν εξαλείφεται εντελώς, μπορεί όμως να αντιμετωπιστεί με θετική διαχείριση, μέσα από τον έλεγχο των αντιδράσεών μας στις προκλήσεις της καθημερινής προσωπικής και επαγγελματικής ζωής.

Όταν ζούμε κάτω από πίεση που μας οδηγεί σε συνθήκες «άγχους» «φλερτάρουμε» με την κακή υγεία, τις ασθένειες και τον πρόωρο θάνατο.

Πηγή: http://www.hypnotherapy4u.gr/

Μικρόκοσμος - Ν.Χικμέτ - Θ.Μικρούτσικος - Μ.Δημητριάδη

Ποίηση : Ναζίμ Χικμέτ
Απόδοση στα ελληνικά : Γιάννης Ρίτσος
Μουσική : Θάνος Μικρούτσικος

Και να, τι θέλω τώρα να σας πω
Μες στις Ινδίες μέσα στην πόλη της Καλκούτας,
φράξαν το δρόμο σ' έναν άνθρωπο.
Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο κει που εβάδιζε.
Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι
να υψώσω το κεφάλι στ' αστροφώτιστα διαστήματα.
Θα πείτε, τ' άστρα είναι μακριά
κι η γη μας τόση δα μικρή.
Ε, το λοιπόν, ο,τι και να είναι τ' άστρα,
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει.
Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε .

ΕΙΡΩΝΕΙΑ 2003, Σπύρος Λ. Βρεττός

             Ι

    Η ΑΡΧΗ        

Στην αρχή τον προώθησαν

με όπλα και χρήμα κι εξουσία.

Μετά, σαν δεν τους έκανε,

σαν τον φοβήθηκαν που κρατάει ακόμη,

τον είπαν δαίμονα,

τον είπαν δαιδαλώδη

-πως δεν μπορούνε τάχα μέσα του

βαθιά να δουν.

Κι αυτός ρωτά: μα ήμουν ο βυθός τους;

                   ΙΙ

           Η ΜΕΣΗ   

Τον παρακολουθούν με φόβο

μέσα στο θέρος ν’ ανεβάζει ποσοστά,

με τελεσίδικη ωραιότητα

να περιβάλλει τις ελλείψεις,

για πάθος όμορφο να θεωρείται

που όλο συστρέφεται σε αγωνία,

τα γεγονότα να εκμεταλλεύεται

να τα προσθαφαιρεί υπέρ του.

Κι αυτοί κρυφά αποφαίνονται:

μα τόσο καλός που έγινε

πια δεν τον θέλουμε στην εξουσία.

  

           ΙΙΙ

    ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Κοίτα πώς του αφαίρεσαν τα πάντα:

και όπλα

και χρήμα

κι εξουσία.

Κοίτα το γεγονός πώς καταρρίπτεται

γκρεμοτσακίζεται μαζί

κι ο αποδιοπομπαίος χρόνος του

χέρι με χέρι.

Σε τέτοια πτώση, λες,

δεν θ’ άρμοζε μια μουσική

σαν ρέκβιεμ της Ιστορίας,

μα ένα γλυκό adagio

που ενίοτε σαλπίζει,

σαν κάτι δηλαδή που θα ’φερνε

προς μία τάχα στέρεη και δυνατή

δομή της εξουσίας.

Πόση ειρωνεία φίλε μου

εν έτει δύο χιλιάδες τρία!

Κατάστημα ζώων Pet shop

Ταινία μικρού μήκους.

Βραβεία:
Καλύτερη ταινία μικρού μήκους στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους,
Καλύτερη ταινία μικρού μήκους στο φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Πάτρα και ειδικό βραβείο,
Ειδική Μνεία στο Πεσκάρα Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους,
Ειδική Μνεία στην Νάουσα Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους,
Silber Metal στο Φεστιβάλ der Nationen,
Silber Metal στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Des Nightkommerziellen Films

Ημερίδα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Πρόσκληση

Σας προσκαλούμε να παρακολουθήσετε τις εργασίες της ημερίδας με θέμα

"Αναλυτικά Προγράμματα Φυσικών Επιστημών για την Υποχρεωτική Εκπαίδευση"

που συνδιοργανώνεται από το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης Α.Π.Θ.

το Τμήμα Φυσικής Α.Π.Θ. και την Ένωση Ελλήνων Φυσικών.

Η ημερίδα θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 26 Φεβρουαρίου 2011 στον Πύργο της Παιδαγωγικής Α.Π.Θ.

Πρόγραμμα

9:30 – 10:00. Έναρξη, χαιρετισμοί

1^η Συνεδρίαση

Προεδρείο: Νίκος Δαπόντες – Ελένη Σταυρίδου

10: 00 – 10:30. Γιώργος Τσιάκαλος: Αναλυτικά προγράμματα και προγράμματα σπουδών στις Φυσικές Επιστήμες.

10:30 – 10:50. Βασίλης Καράβολας, συντονιστής της επιτροπής Παιδείας της Ε.Ε.Φ.: Πρόταση για αναλυτικό πρόγραμμα Φυσικής Γυμνασίου από την επιτροπή της Ε.Ε.Φ.

10:50 – 11:10. Παρασκευή Σκούρτη και Κωνσταντίνος Τσεφαλάς, μέλος της επιτροπής παιδείας της Ε.Ε.Φ.: Σκέψεις, προτάσεις για την προσχολική αγωγή και το Δημοτικό.

11:10 – 11.30. Παναγιώτης Κουμαράς και Μάριος Χαραλάμπους: Οι “Ικανότητες - κλειδιά” στα σύγχρονα προγράμματα και πως καλλιεργούνται με τη διδασκαλία των Φυσικών Επιστημών.

11: 30 – 11:50. Μελπομένη Σταμπουλή και Χρήστος Πράμας: Πρόταση για αναλυτικό πρόγραμμα Φυσικών Επιστημών στο Δημοτικό σχολείο.

11: 50 – 12:10. Κωνσταντίνος Κεραμιδάς: Πρόταση για αναλυτικό πρόγραμμα Φυσικής στο Γυμνάσιο.

12: 10 – 12:30 Διάλειμμα – καφές

2^η Συνεδρίαση

Εκδήλωση για τον Ανδρέα Ιωάννου Κασσέτα

Προεδρείο: Παναγιώτης Κουμαράς

3^η Συνεδρίαση

Προεδρείο: Πλακίτση Αικατερίνη, Τσεφαλάς Κωνσταντίνος

12:40 – 13:50. Ανδρέας Βαλαδάκης, Γιώργος Φασουλόπουλος, Θοδωρής Πιερράτος, Ανδρέας Ιωάννου Κασσέτας: Γιατί επιμένουμε να διδάσκουμε Φυσική σε ανθρώπους 13 έως 15 ετών; Πόση και ποια Φυσική πρέπει να διδάσκουμε; Πώς πρέπει να την διδάσκουμε;

13:50 – 15:30. Συζήτηση

Nina Simone (21 Φεβρουαρίου 1933 - 21 Απριλίου 2003)

Η Νίνα Σιμόν (πραγματικό όνομα Eunice Kathleen Waymon) ήταν τραγουδίστρια, στιχουργός και πιανίστρια. Αν και οι ειδικοί την κατατάσσουν στους καλλιτέχνες της τζαζ μουσικής, η ίδια δεν αποδέχτηκε ποτέ αυτήν την τυποποίηση. Από γενική άποψη το έργο της καλύπτει ένα ευρύ φάσμα, από τη μπλουζ, τη ρυδμ΄εν΄μπλουζ έως τη σόουλ μουσική. Η φωνή της χαρακτηρίζεται από πάθος, μεγάλες αναπνοές και τρέμουλο.

Η Σιμόν γεννήθηκε στην πόλη Τράιον της Νότιας Καρολίνας, ήταν το έκτο από τα οκτώ παιδιά πολυμελούς οικογένειας. Όπως πολλoί άλλοι Μαύροι τραγουδιστές, επηρεάστηκε όταν ήταν παιδί από την περίφημη μεσόφωνο του λυρικού ρεπερτορίου Μάριαν Άντερσον και άρχισε να τραγουδάει στην τοπική της εκκλησία, φανερώνοντας παράλληλα πλούσιο ταλέντο και ως πιανίστρια. Ένα περιστατικό εκείνης της περιόδου, συνέβαλε στη μετέπειτα ανάμειξή της στο κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα: στην πρώτη της δημόσια εμφάνιση στο πιάνο, σε ηλικία δέκα ετών, οι γονείς της, οι οποίοι είχαν πιάσει θέσεις στην πρώτη σειρά, υποχρεώθηκαν με τη βία να μετακινηθούν, για να καθίσουν Λευκοί.

Σε ηλικία δεκαεπτά ετών μετακόμισε στη Φιλαδέλφεια της Πενσιλβάνια, όπου έδινε μαθήματα και συνόδευε στο πιάνο την ερμηνεία διαφόρων τραγουδιστών. Χάρις την οικονομική συνεισφορά δωρητών, άρχισε σπουδές πιάνου στην περίφημη σχολή Juilliard School of Music της Νέας Υόρκης. Ωστόσο, η έλλειψη πόρων την ανάγκασε να τα παρατήσει και να εγκαταλείψει το όνειρό της να γίνει η πρώτη Αφρο-αμερικανή σολίστας πιάνου. Αργότερα προσπάθησε να εισαχθεί στο ιδιαίτερα απαιτητικό Curtis Institute της Φιλαδέλφεια, αλλά απορρίφθηκε. Η ίδια πίστευε ότι αυτό έγινε λόγω της φυλετικής της καταγωγής.

Στη συνέχεια στράφηκε στη μπλουζ και την τζαζ μουσική. Το 1954 άρχισε να εμφανίζεται σε νυχτερινό κέντρο της Ατλάντικ Σίτυ με τα καλλιτεχνικό όνομα "Νίνα Σιμόν". Το "Νίνα" - στα ισπανικά "κορίτσι" - ήταν το παρατσούκλι που της κόλλησε ο φίλος της ενώ το "Σιμόν" προήλθε από το όνομα της Γαλλίδας ηθοποιού Σιμόν Σινιορέ. Άρχισε να γίνεται γνωστή στο ευρύτερο κοινό το 1959 ερμηνεύοντας σε διασκευή το "I Loves You Porgy" (από το μιούζικαλ Porgy And Bess) του Τζωρτζ Γκέρσουϊν, το οποίο ήταν και η μοναδική της επιτυχία που θα εισερχόταν στο αμερικανικό Top 40. Ακολούθησε το "My Baby Just Cares For Me" (το οποίο επανήλθε ως επιτυχία τη δεκαετία του 1980, όταν χρησιμοποιήθηκε σε τηλεοπτικές διαφημίσεις του αρώματος Chanel No. 5).

Κατά τη δεκαετία του 1960 η Σιμόν αναμείχθηκε στο κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα και ηχογράφησε μία σειρά στρατευμένων τραγουδιών, όπως τα "To Be Young, Gifted And Black" (που έγινε αργότερα μεγάλη επιτυχία σε εκτέλεση της Αρίθα Φράνκλιν) "Blacklash Blues", "Mississippi Goddam" (με αφορμή τη δολοφονία του Μαύρου αγωνιστή Μέντγκαρ Έβερς και την έκρηξη βόμβας σε εκκλησία, στο Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα, όπου σκοτώθηκαν τέσσερα Μαύρα παιδιά), "I Wish I Knew How It Would Feel To Be Free" και το "Pirate Jenny" του Κουρτ Βάιλ (από την Όπερα της Πεντάρας).

Το 1961, η Νίνα Σιμόν ηχογράφησε μια εκτέλεση του παραδοσιακού τραγουδιού "House Of The Rising Sun", ένα τραγούδι το οποίο αργότερα ηχογράφησε και ο Μπομπ Ντίλαν, ενώ έγινε μεγάλη επιτυχία από τους Animals. Στα τραγούδια για τα οποία είναι διάσημη περιλαμβάνονται το "I Put A Spell On You" (η αυθεντική εκτέλεση είναι του 'Screamin' Jay Hawkins), το "Here Comes The Sun" των Beatles, και το "Four Women". Η Σιμόν ήταν πολυδιάστατη ως καλλιτέχνης και αυτό ήταν έκδηλο στο σύνολο της μουσικής της, που συχνά είχε την απλότητα της παραδοσιακής μουσικής. Σε μία και μόνη συναυλία, μπορούσε με ευκολία να περνάει από γκόσπελ ήχους σε μπλουζ και τζαζ, και από κομμάτια όπως το "For All We Know", σε κομμάτια εμποτισμένα με κλασσικές ευρωπαϊκές επιρροές. Στην κινηματογραφική επιτυχία του Νόρμαν Τζούισον, "The Thomas Crown Affair" του 1968, με πρωταγωνιστές τον Στιβ Μακ Κουίν και τη Φέη Ντάναγουεϊ, ξεχώριζε το τραγούδι"Sinner Man" και έφερε τη μουσική της Νίνα Σιμόν κοντά σε ένα ευρύτερο κοινό.

Το 1971, η Σιμόν έφυγε από τις Ηνωμένες Πολιτείες μετά από διαφορές που είχε με ατζέντηδες, δισκογραφικές εταιρίες αλλά και τις φορολογικές Αρχές, επικαλούμενη ως αιτία το ρατσισμό. Έτσι, επιστρέφοντας το 1978, συνελήφθη για φοροδιαφυγή, αφού είχε αρνηθεί να καταβάλει φόρους αρκετών ετών, ως διαμαρτυρία για τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Έζησε σε διάφορες χώρες της Καραϊβικής, της Αφρικής και της Ευρώπης, συνεχίζοντας τις εμφανίσεις και μετά τα εξήντα της. Τη δεκαετία του 1980 εμφανιζόταν τακτικά στο τζαζ κλαμπ Ronnie Scott's στο Λονδίνο.

Στη μουσική βιομηχανία είχε αποκτήσει τη φήμη ανθρώπου δύσκολου στη συνεννόηση και με εκρηκτικό χαρακτήρα, χαρακτηρισμός για τον οποίο η ίδια διαφωνούσε σθεναρά. Αν και η παρουσία της επί σκηνής είχε κάπως απόμακρο και αλαζονικό ύφος, στα μετέπειτα χρόνια η Σιμόν έδειχνε να απολαμβάνει ιδιαίτερα να επικοινωνεί με το ακροατήριο, με διηγήσεις συχνά χιουμοριστικών περιστατικών από την καριέρα της και τη μουσική και ερμηνεύοντας κομμάτια κατά παραγγελία των θαυμαστών της. Το μεγαλοπρεπές της παρουσιαστικό και η επιβλητική της παρουσία πάνω στη σκηνή, χάρισαν στη Σιμόν τον τίτλο της "Αρχιέρειας της Σόουλ".

Κινηματογραφικές ταινίες όπως το "Point Of No Return" του 1993, το "Romeo And Juliet" του 1996 και το "The Thomas Crown Affair" του 1999 (ριμέικ της ταινίας του 1968), περιλάμβαναν μερικά από τα τραγούδια της, παρουσιάζοντας στη νεότερη γενιά την εκφραστική μουσική της.

Το 1993, εγκαταστάθηκε κοντά στο Αιξ-αν-Προβάνς, στη νότια Γαλλία. Απεβίωσε στον ύπνο της, στο Καρρύ-λα-Ρουέτ το 2003. Η αυτοβιογραφία της Σιμόν με τίτλο I Put A Spell On You εκδόθηκε το 1992.

Πηγή: http://rhythmichorizons.blogspot.com/

«Μαρία Νεφέλη», Οδυσσέας Ελύτης

*
[...]
Με ξετύλιγε σαν σερπαντίνα και όλοι γύρω μου
χειροκροτούσαν - απιστεύτων χρόνων θραύσματα
μετέωρα όλα.
Στο λουτρό από δίπλα οι βρύσες ανοιχτές
μπρούμυτα στο προσκέφαλό μου
θωρούσα τις πληγές με το άσπιλο λευκό που με πιτσίλιζαν˙
τι ωραία θεέ μου τι ωραία
χάμου στο χώμα ποδοπατημένη
να κρατάω ακόμη μες στα μάτια μου
ένα τέτοιο μακρινό του παρελθόντος πένθος.
Κι από την ανάποδη φοριέται η φαντασία
                     και σ' όλα τα μεγέθη της.

Απόσπασμα από τη συλλογή «Μαρία Νεφέλη», Ίκαρος 1978

Melody Gardot - If I´m lucky

H Melody Gardot, αμερικανίδα μουσικός γεννημένη στο Νιού Τζέρσι το 1985, στα 19 της χρόνια έμεινε ανάπηρη, μετά από δυστύχημα, όταν τη χτύπησε αυτοκίνητο ενώ οδηγούσε το ποδήλατό της. Αυτό το γεγονός, όσο τραγικό κι αν ήταν, την οδήγησε στην αποκάλυψη του εξαίρετου μουσικού της ταλέντου. Η είσοδός της στη μουσική υπαγορεύτηκε από τον θεράποντα γιατρό της που ανησυχούσε για τη νοητική της εξασθένηση, αποτέλεσμα των εγκεφαλικών κακώσεων που υπέστη λόγω του ατυχήματος. Ο γιατρός είχε την πεποίθηση ότι η μουσική θα μπορούσε να βοηθήσει δραστικά στην αντιμετώπιση των εγκεφαλικών κακώσεων, όπως συμβαίνει και σε άλλες περιπτώσεις: ασθενείς με μειωμένη νοητική ικανότητα μετά από ανάλογο τραύμα να επιδεικνύουν χάρη στη μουσική αξιοθαύμαστη βελτίωση.

Η μουσική βοηθάει την επαναδόμηση των διαδρόμων μέσα στον εγκέφαλο που είναι απαραίτητοι για την ανάκληση κάθε πληροφορίας. (Ιδιαιτέρως στις περιοχές της μνήμης, των υπολογιστικών δεδομένων, των εκτελεστικών λειτουργικών ικανοτήτων κλπ). "Η μουσική επιτρέπει στο άτομο να αναμιμνήσκει και να επανασυνδέεται με την αίσθηση της ταυτότητάς του. Η σύνθεση τραγουδιών είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο, όταν εργάζεται κανείς με την συγκέντρωση και άλλα νοητικά - γνωστικά ζητήματα.", λεει από τη British Columbia η Katherine Wright, εκ μέρους του Οργανισμού Μουσικοθεραπείας.

Ακολουθώντας τις συμβουλές του γιατρού της η Melody Gardot έκανε ηχογραφήσεις κληνήρης, ενώ ακόμα δεν μπορούσε να περπατήσει, και τελικά κυκλοφόρησε την πρώτη δουλειά της με τον τίτλο "Some Lessons: the Bedroom Sessions". H λαχτάρα της Gardot να γίνει καλά, μαζί με λίγη τύχη, το έφεραν και τράβηξε την προσοχή ενός ραδιοφωνικού DJ στο τοπικό ραδιόφωνο της περιοχής, το AAA station WXPN, γνωστό για το λανσάρισμα πρωτοεμφανιζόμενων καλλιτεχνών, όπως ο Amos Lee και η Norah Jones. Σύντομα κέρδισε την εκτίμηση του κοινού σαν μια "τραγουδοποιός φαινόμενο' , τόσο για την εκθαμβωτική μουσική της, όσο και το ασύλληπτο κουράγιο της, απέναντι στη συμφορά. Η City Paper Philadelphia αναφέρθηκε σ' αυτή, κατά την απονομή των βραβείων κοινού το 2005 με τα εξής λόγια: "Για μας, δεν υπάρχει πιο εμπνευσμένος και πιο ταλαντούχος μαχητής από το τραγουδιστικό και συνθετικό φαινόμενο που λέγεται Melody Gardot. Κατάφερε να μετατρέψει τον πόνο ενός αυτοκινητιστικού δυστυχήματος, από αυτά που αλλάζουν ζωές, σε εκπληκτικής ωριμότητας μουσική, ολότελα μαγευτική".

Η εφημερίδα ήταν το πρώτο έντυπο που αφιέρωσε άρθρο στη νεαρή κοπέλα.

Το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ, μετά το Some Lessons, ήταν το Worrisome Heart. Το άλμπουμ περιέχει 11 τραγούδια, όλα γραμμένα από τη Melody Gardot, με συμπαραγωγούς τον, βραβευμένο με δύο βραβεία Grammy, Glenn Barratt και την ίδια. Συνεργάτες της στο άλμπουμ η αφρόκρεμα των μουσικών, ο κιθαρίστας Jef Lee Johnson, (έχει παίξει με τους Billy Joel, George Duke, Aretha Franklin, David Sandborn), στα πλήκτρα ο Joel Bryant (μουσικός των Aretha Franklin, Harry Connick Jr.) και ο τρομπετίστας Matt Cappy (έχει παίξει με τους Jill Scott, Kirk Franklin).

Είναι πολλοί οι αστάθμητοι παράγοντες που κάνουν την κάθε συναυλία σχεδόν αδύνατη για την νεαρή τραγουδίστρια: ήδη από τα είκοσι χρόνια της η Melody Gardot κρατάει μπαστούνι και πρέπει να φοράει μαύρα γυαλιά. Συχνά έχει ένα μικρό μαύρο κουτί δεμένο στη μέση της, το ονομαζόμενο "μονάδα TENS", που χρησιμεύει για να την ανακουφίζει από τις νευραλγίες και τους μυικούς πόνους. Στις συναυλίες κάθεται σε ειδική καρέκλα, εξ αιτίας ενός κατάγματος της πυέλου, που έπαθε στο ατύχημα. Η πύελός της παραμένει ασταθής. Υποφέρει ακόμα από μια δυσλειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος που της προκαλεί υπερευαισθησία στους θορύβους και τους ήχους.

Η ικανότητά της να ξεπερνά τους φυσικούς περιορισμούς και να μπορεί να γράφει και να τραγουδάει ερήμην του πόνου, την καθιστούν πηγή έμπνευσης. Όμως, η μουσική της, ανεξάρτητα από την προσωπική της ιστορία, είναι από μόνη της εντυπωσιακή: "Το "Some Lessons — The Bedroom Sessions” είναι εν μέρει ένα χρονικό του αγώνα της να διατηρήσει την ταυτότητά της, ενάντια στη δίνη της αναπηρίας. Δεν έχει εκμεταλλευτεί την κατάστασή της, ούτε την έχει κρύψει. Είναι απλώς ένα πραγματικό γεγονός. Κι όμως, ακόμα και χωρίς το δράμα της ανάρρωσης, πάλι θα τραβούσε πάνω της τα φώτα της δημοσιότητας και το ενδιαφέρον των Media και του κοινού, γιατί είναι ένα αληθινό, γνήσιο και δυναμικό ταλέντο."

Πηγή: boukalistithalassa.blogspot.com