Ένας χώρος στοχασμού και ευθύνης.
Η επιστημονική εμπειρία και ο δημόσιος λόγος συναντούν την παιδεία, την ψυχική υγεία και τα βιβλία, σε μια προσπάθεια να διατηρείται η σκέψη κριτική και παρούσα.

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

20 Αυγ 2011

Πόσο σ αγαπώ, Σταμάτης Κραουνάκης



Στίχοι: Σταμάτης Κραουνάκης
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Πρώτη εκτέλεση: Σταμάτης Κραουνάκης


Ούτε μια στιγμή δε μ' άφησες να παίξω
Ούτε μια στιγμή τα χείλια μου να βρέξω
Άρχισα κι εγώ να σου γυρναώ τις πλάτες
και να συναντώ αγγέλους υπνοβάτες

Άρχισες μετά να στέλνεις ποιηματάκια
Με τα κινητά ατάκες και στιχάκια
Έλεγε η καρδιά, αν βρεις αγάπη χτύπα
Στο 'πα μια βραδιά που είχα γίνει σκνίπα

Πόσο σ' αγαπώ

Δωσ' μου τα φιλιά που μου κρατάς, εκείνα
Τα εφηβικά τα γιασεμιά, τα κρίνα
Πέρασα πολλά για να 'ρθω ως εσένα
Φίλα με δίπλα σού τα 'χω φυλαγμένα

Πόσο σ' αγαπώ

Ήταν η στιγμή που ήθελα να φύγω
Κι ήρθαν κι οι λυγμοί στα μάτια λίγο λίγο
Έρωτας μπορεί ν' αντέξει αυτή τη γύμνια
Που να συγχωρεί του κόσμου την ασχήμια

Πόσο σ' αγαπώ

Δωσ' μου τα φιλιά που μου κρατάς, εκείνα
Τα εφηβικά τα γιασεμιά, τα κρίνα
Πέρασα πολλά για να 'ρθω ως εσένα
Φίλα με δίπλα σού τα 'χω φυλαγμένα

Πόσο σ' αγαπώ
...τα εφηβικά τα γιασεμιά, τα κρίνα
...να φτάσω ως εσένα
...φίλα με δίπλα σού τα 'χω φυλαγμένα

Πόσο σ' αγαπώ

19 Αυγ 2011

Επέτειος της δολοφονίας του Federico Garcia Lorca

Τα ξημερώματα της 19ης Αυγούστου του 1936, εκτελέστηκε στο Βίθναρ της Ισπανίας, ο ποιητής, ζωγράφος, δραματουργός και θεατρικός σκηνοθέτης Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Οι παραστρατιωτικοί οπαδοί του Φράνκο έθαψαν τη σορό του, μαζί με τα άλλα τρία άτομα που εκτέλεσαν εκείνη την αυγή σε ομαδικό τάφο.

Οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι εκτελέστηκε στο Αλφακάρ και πολλοί πίστευαν ότι είχε ταφεί στην περιοχή αυτή, μαζί με άλλους εκτελεσθέντες. Πέρυσι, οι αρχές της Ανδαλουσίας διέταξαν το άνοιγμα του συγκεκριμένου τάφου, κατόπιν αιτήματος των οικογενειών των άλλων πέντε ανθρώπων που πιθανολογείτο ότι είχαν ταφεί εκεί. Από την ανασκαφή και την έρευνα που έγινε στο χώρο όμως δεν βρέθηκε τίποτα.

Το τέλος του πολέμου έφερε μαζί του και την «Συμφωνία για Λήθη», μια συμφωνία ανάμεσα στην κυβέρνηση και το στρατό, η οποία άνοιξε την πόρτα για τη Δημοκρατία με αντάλλαγμα γενική αμνηστία για το καθεστώς του Φράνκο. Πρόσφατα όμως εμφανίστηκαν ρωγμές στη συμφωνία.
Η κυβέρνηση των σοσιαλιστών, το 2007, ψήφισε το Νόμο της Ιστορικής Μνήμης, η οποία για πρώτη φορά αναγνώριζε επίσημα τα θύματα της δικτατορίας του Φράνκο. Ο νόμος επιτρέπει σε όποιον έχει αποδείξεις για ομαδικό τάφο να ζητήσει την βοήθεια του κράτους για την εκταφή και την ταυτοποίηση των λειψάνων.

Τον Οκτώβριο του 2008, μετά από μια δεκαετία προσπαθειών από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Ισπανίας, ο δικαστής Μπαλτάσαρ Γκαρθόν διέταξε την εκταφή και αναγνώριση των θυμάτων από 19 ομαδικούς τάφους, μεταξύ των οποίων και αυτός όπου θεωρείται του Λόρκα. Ωστόσο, 73 χρόνια μετά το θάνατο του Λόρκα, η αντίσταση στην εκταφή της καταπιεσμένης μνήμης της χώρας παρέμενε ισχυρή. Μια εβδομάδα μετά την έκδοση της απόφασης του Γκαρθόν, ο ανώτατος εισαγγελέας της χώρας, Χαβιέρ Θαραγόθα, την αμφισβήτησε με το σκεπτικό ότι δεν ενέπιπτε στην αρμοδιότητα του Γκαρθόν η υπόθεση.

Ο δικαστής Γκαρθόν, πιθανόν φοβούμενος την περίπτωση σύμπνοιας του Ανώτατου Δικαστηρίου με τον Θαραγόθα, έστειλε την υπόθεση στα κατά τόπους δικαστήρια, επιχειρώντας έτσι να κρατήσει την υπόθεση ανοιχτή. Τελικά δόθηκε το «πράσινο φως» και η οικογένεια του Λόρκα που είχε αρχικά αντιρρήσεις, στο τέλος έδωσε τη συγκατάθεσή της και οι εργασίες ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2009. Αλλά δεν βρέθηκε τίποτε που να αποδεικνύει ότι εκεί είχε ταφεί ο συγγραφέας του «Ματωμένου γάμου».

Φ. Γκ. Λόρκα: «Εγώ ποτέ δεν θα γίνω πολιτικός. Είμαι επαναστάτης, γιατί δεν υπάρχει αληθινός ποιητής που να μην είναι επαναστάτης»

Ο Φεντερίκο ντελ Σαγράδο Κοραθόν ντε Χεσούς Γκαρθία Λόρκα γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου του 1898 στο χωριό Φουέντε Βακέρος της Γρανάδα. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Γρανάδας φιλοσοφία και λογοτεχνία ενώ έλαβε πτυχίο Νομικής. Από το 1919 μετακομίζει στην Μαδρίτη και συχνάζει στη φοιτητική εστία (Residencia de Estudiantes) όπου γνωρίζει και αναπτύσσει φιλία με πολλούς από τους διανοούμενους και καλλιτέχνες της εποχής, όπως είναι ο Λουί Μπουνιουέλ, ο Σαλβαδόρ Νταλί κ.α. Τον επόμενο χρόνο ανεβαίνει στο σανίδι το έργο του «Μάγια της Πεταλούδας» και κυκλοφορεί το πρώτο του βιβλίου με ποιήματα.

Το 1922 δημοσιεύεται το «Κάντε Χόντο» (Cante Jondo, παλιό λαϊκό είδος τραγουδιού, στο ύφος του φλαμένκο). Το 1925 διαβάζει στο Σαλβαδόρ Νταλί το θεατρικό του έργο «Μαριάνα Πινιέδα» ενώ το 1928 δημοσιεύει το «Ρομανθέρο Χιτάνο» , άλλη μια σημαντική ποιητική συλλογή του. Γράφει πλέον διαρκώς ενώ εκτός από το θέατρο, γράφει έργα και για κουκλοθέατρο, σχεδιάζει, ζωγραφίζει, δίνει διαλέξεις, γράφει εργασίες.

Το 1929, χάρη σε μια υποτροφία, επισκέπτεται τη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ. Πρόκειται για ένα ταξίδι που σημάδεψε το έργο του. Εντυπωσιάζεται από τον αμερικάνικο τρόπο ζωής, την παντοδυναμία του χρήματος και την παντελή έλλειψη πνευματικής ζωής. «Το εντυπωσιακό για το κρύο και τη σκληρότητα είναι η Wall Street. Σε κανένα μέρος του κόσμου δε γίνεται αισθητή όπως εκεί η ολική απουσία του πνεύματος: περιφρούρηση της καθαρής επιστήμης και δαιμονιακός σεβασμός του παρόντος», γράφει ο ίδιος. Οι μόνες ευχάριστες εντυπώσεις που αποκομίζει είναι οι αφροαμερικανοί, το Χάρλεμ και η μουσική τζαζ. Καταγράφει τις εμπειρίες του από το ταξίδι στη συλλογή «Ο ποιητής στη Νέα Υόρκη».

Μέσα στα επόμενα χρόνια ταξιδεύει στην Κούβα, το Παρίσι, το Λονδίνο, τη Σκωτία, σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής ενώ δημοσιεύονται έργα του που έμελε να μείνουν στην ιστορία του θεάτρου και της ποίησης, όπως η «Γέρμα», ο «Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσεθ Μεχίας» , ο «Ματωμένος Γάμος».


Ταυτόχρονα ιδρύει τον θίασο «La Barraca» και ανεβάζει έργα κλασικών Ισπανών δραματουργών. Τελευταίο του έργο που δημοσιεύεται είναι «η Συλλογή του Ταμαρίτ».



Στις 16 Ιουλίου, μόλις τρεις μέρες πριν την έναρξη του Εμφυλίου, ο ποιητής φεύγει από τη Μαδρίτη για τη Γρανάδα, την πιο συντηρητική πόλη της Ανδαλουσίας. Η κοινωνικοπολιτική κατάσταση στη χώρα είναι πλέον εκρηκτική. Στις 19 του μήνα γίνεται αντικυβερνητική επανάσταση στη Γρανάδα (στις πρόσφατες εκλογές πρώτο είχε αναδειχθεί το Λαϊκό Κόμμα) και στις 3 Αυγούστου τουφεκίζεται από τους φαλαγγίτες ο κουνιάδος του και δήμαρχος της Γρανάδα, δρ. Μοντεσίνος. Ο Λόρκα καταφεύγει στο σπίτι του φίλου του Λουίς Ροσάλες, όπου συλλαμβάνεται τη νύχτα της 17ης Αυγούστου.
Κρατείται επίσημα στο Κυβερνείο όλη τη μέρα και το βράδυ μεταφέρεται στο Βιθνάρ. Τουφεκίζεται από παραστρατιωτικούς του Φράνκο στις 19 Αυγούστου του 1936 και το πτώμα του σωριάζεται σε ομαδικό τάφο, μαζί με άλλα τρία θύματα της φασιστικής κτηνωδίας, ένα δάσκαλο και δυο αναρχικούς. Το όνομα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα εμφανίζεται την επόμενη μέρα μεταξύ των εκτελεσμένων.



Πηγές: The Nation, LosTiempos.com, margaritaxirgu.es, ElPaís.com, «Federico Garcia Lorca: Ποιήματα» εκδ. Κοροντζή, «Λόρκα – Ποιήματα της Ανδαλουσίας» Χ. Γουδή


Πηγή: http://www.tvxs.gr/news

Μάρω Δούκα,Το δίκιο είναι ζόρικο πολύ, Εκδόσεις Πατάκη

Μια φοιτήτρια διακόπτει προσωρινά, για δικούς της λόγους, τις σπουδές της στην Αθήνα και επιστρέφει στην οικογένειά της στα Χανιά. Από ένα έγγραφο που πέφτει τυχαία στα χέρια της αρχίζει μέρα τη μέρα να χώνεται όλο και πιο βαθιά στη ζωή του παππού της και στην πρόσφατη ιστορία της πόλης.

Πώς και γιατί οι Γερμανοί παρέμειναν στα Χανιά ως τον Ιούνιο του 1945; Και τι θα μπορούσε να σημαίνει ότι για δύο μήνες, Μάιο και Ιούνιο του 1945, έπειτα από την επίσημη παράδοση της Γερμανίας, ήταν αυτοί, με εντολή των Βρετανών, υπεύθυνοι για την τήρηση της τάξεως στην πόλη;

Ένα βιβλίο σε πρώτο πρόσωπο για την Ιστορία και την αφήγησή της, το γεγονός και τις επιπτώσεις του στην καθημερινότητά μας, τον άνθρωπο και τη θέση του στον κόσμο. Πώς το απλό διαλέγεται με το πολύπλοκο, το ατομικό με το συλλογικό, το ιδιωτικό με το δημόσιο, το μεγάλο με το μικρό, το δίκιο με το άδικο, το σήμερα με το χθες.

Το μυθιστόρημα Το δίκιο είναι ζόρικο πολύ, αν και αυτοτελές, θα μπορούσε να θεωρηθεί το δεύτερο βιβλίο μιας τριλογίας εν εξελίξει, υπό τον γενικό τίτλο Στις γραμμές του μύθου και της Ιστορίας, με πρώτο βιβλίο το μυθιστόρημα Αθώοι και φταίχτες.

18 Αυγ 2011

Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς που σκύβουν, Γιάννης Αγγελάκας

Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς που σκύβουν
Πάνω από ένα καθαρό κομμάτι χαρτί
Μέσα σε βρόμικες διαλυμένες κάμαρες
Γεμάτοι οργή κι απόγνωση
Αποφασισμένοι ωστόσο
Να το λεκιάσουν με λέξεις
                     βρόμικες λέξεις
                          άγιες λέξεις
                               λέξεις κλειδιά
                                    ιδέες φαντάσματα
                                         λυτρωτικές φράσεις
Θέλω να γνωρίσω όλους αυτούς τους μανιακούς του λόγου
Να γλείψω το μελάνι από τα δάχτυλα τους
Να φιλήσω τα παραμορφωμένα τους μέτωπα
Να συμμαζέψω τις τσαλακωμένες τους ονειρώξεις
Να διορθώσω τα ορθογραφικά λάθη του έρωτα τους
Να τους καθησυχάσω
Να τους πείσω πως δε χρειαζόμαστε άλλο αίμα γι' απόψε
Πως χορτάσαμε
Κι ύστερα να τους βάλω στο κρεβάτι
Και να τους νανουρίσω

Από τη συλλογή Πώς τολμάς και νοσταλγείς, τσόγλανε; (1999)

Αποχαιρετισμός, JORGE LUIS BORGES

Ανάμεσα σε μένα και την αγάπη μου πρέπει να υψωθούν
τριακόσιες νύχτες σαν τριακόσιοι τοίχοι
και η θάλασσα θα είναι μια μαγεία ανάμεσα μας
Δε θα υπάρχουν παρά μόνο αναμνήσεις.
Μόνο απογεύματα που θ'αγγίζουν τη λύπη
νύχτες με την ελπίδα να σε δω,
ύπαιθροι στο δρόμο μου, η σιγουριά
ότι είμαι ζωντανός και χαμένος...
Οριστικά, όπως ένα μάρμαρο
θα θλίβει η απουσία σου όλα τα απογεύματα.

17 Αυγ 2011

Facebook και Twitter δημιουργούν μια γενιά με εμμονή στον εαυτό της

Σύμφωνα με επιστημονικές έρευνες, οι υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης όπως το Facebook και το Twitter έχουν μετατρέψει μια ολόκληρη γενιά χρηστών …σε ανθρώπους που έχουν μόνιμη εμμονή με τον εαυτό τους, εμφανίζοντας την “παιδιάστικη” επιθυμία να αναζητούν κάποιου είδους επιβράβευσης σε ότι και να κάνουν. Η συμπεριφορά αυτή συναντάται κυρίως στα μικρά παιδιά που ζητούν την προσοχή των γονιών τους σε κάθε τους “επίτευγμα”.

Η άποψη ανήκει στην Baroness Greenfield, καθηγήτρια φαρμακολογίας στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Η Greenfield υποστηρίζει ότι η επανειλημμένη ενασχόληση σε υπηρεσίες κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να προκαλέσει στους ανθρώπους “κρίση ταυτότητας”.

Συμπληρώνει επίσης ότι η ραγδαία αύξηση των Διαδικτυακών «φίλων» καθώς και των ωρών που αφιερώνουμε στα video games θα μπορούσαν να “επανακαλωδιώσουν” διαφορετικά τον εγκέφαλο. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα τη μειωμένη συγκέντρωση, την αύξηση της ανάγκης για επιβράβευση αλλά και την αποδυνάμωση των μη λεκτικών δεξιοτήτων επικοινωνίας, όπως για παράδειγμα η επαφή των ματιών κατά τη διάρκεια μιας συνομιλίας.

Όσον αφορά τα εκατομμύρια χρηστών του Twitter, ο Greenfield θεωρεί εντελώς κοινότυπο το περιεχόμενο των μηνυμάτων του. “Γιατί κάποιος να νοιάζεται για το πρωινό που έφαγαν οι φίλοι του; Μου θυμίζει τα μικρά παιδιά που συνέχεια φωνάζουν: Μαμά! Μαμά! έκανα αυτό! Έκανα το άλλο!” τονίζει. Είναι σχεδόν σαν να παθαίνουν οι άνθρωποι κρίση ταυτότητος με την έννοια της διαστρέβλωσης του χρόνου, συμπληρώνει.

Σχετικά με τους χρήστες του Facebook, ο καθηγητής πιστεύει ότι ένα μεγάλο ποσοστό τους νοιώθει την ανάγκη να γίνουν «μικροί celebrities» που έχουν το κοινό τους να τους παρακολουθεί σε καθημερινή βάση. Φανταστείτε τι επιπτώσεις έχει το γεγονός οι άνθρωποι να ανησυχούν περισσότερο για το τι σκέφτονται οι άλλοι για τους εαυτούς τους, παρά οι ίδιοι γι’ αυτούς

Στην ελίτ των ευρωπαϊκών ιδρυμάτων το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο

Τιμητική διάκριση απέσπασε το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Το ίδρυμα καταλαμβάνει την 17η θέση μεταξύ των 100 καλύτερων ερευνητικών ιδρυμάτων στην Ευρώπη και την 10η μεταξύ των Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων για το 2010.

Τα αποτελέσματα αυτά προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Κατάταξη Έρευνας (ER-Rank) η οποία και βασίζεται στα ετήσια δεδομένα που παρέχει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και αφορούν την αξιολόγηση των ευρωπαϊκών ερευνητικών ιδρυμάτων που έχουν χρηματοδοτηθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή τα τελευταία χρόνια. Τα κριτήρια με τα οποία αξιολογήθηκαν τα ερευνητικά ιδρύματα αφορούν τις επιδόσεις τους στα χρηματοδοτούμενα προγράμματα, στη δραστηριότητα και την συμμετοχή τους σε συνεργίες με άλλους εταίρους, καθώς και στην ευρύτητα του φάσματος των ερευνητικών τους πεδίων.

Με βάση τη λίστα το ΕΜΠ είναι το πρώτο ελληνικό ερευνητικό ίδρυμα και κατάφερε να σημειώσει αξιοσημείωτη πρόοδο από την 47η θέση που κατείχε το 2009. Στον κατάλογο των 100 ερευνητικών ιδρυμάτων συμπεριλαμβάνονται ερευνητικά ιδρύματα παγκόσμιας φήμης ενώ αξίζει να σημειωθεί πως στον κατάλογο των 100 ερευνητικών ιδρυμάτων με κριτήριο την παγκόσμια φήμη (reputation), το ΕΜΠ κατατάσσεται 3ο στη σειρά.

Πηγή: www.ntua.gr

16 Αυγ 2011

Prison Song - Graham Nash


Prison Song, γραμμένο από τον Graham Nash, το τρίτο κατά σειρά τραγούδι του άλμπουμ με τίτλο Wild Tales, του καλλιτέχνη.
Ηχογραφήθηκε στο Rudy Records του San Fransisco και κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 1973.
Ύφος τραγουδιού και άλμπουμ: Rock

Prison Song

One day a friend took me aside
and said I have to leave you
for buying something from a friend
they say I've done wrong
for protecting the name of a man
they say I'll have to leave you,
so now I'm bidding you farewell
for much too long.
And here's a song to sing,
for every man inside,
if he can hear you sing
it's an open door.
There's not a rich man there,
who couldn't pay his way
and buy the freedom that's a high price
for the poor.

Kids in Texas
smoking grass,
ten year sentence
comes to pass
Misdemeanor
in Ann Arbor,
ask the judges
Why?

Another friend said to her kids
I'm gonna have to leave you
for selling something to the man
I guess I did wrong
and although I did the best I could
I'm gonna have to leave you
so now I'm kissing you farewell
for much too long.
And here's a song to sing,
for every man inside
if he can hear you sing
it's an open door.
There's not a rich man there
who couldn't pay his way
and buy the freedom that's a high price
for the poor . . .

Φεύγοντας απ' τη Μονοβασιά, ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Πανάρχαιες ελιές, κούφιοι κορμοί συστραμμένοι˙
το δύστυχο σταχτί˙ το καπνισμένοι κίτρινο˙
ίσκιοι των σύννεφων στους απέναντι λόφους.
Ερχεται υπάκουο το μακρινό, σε κοιτάει απ' το πλάι˙
ξεχνάς εκείνο που 'θελες να του ζητήσεις˙ το χέρι σου
αφηρημένο περπατά στη μαλακιά ράχη του ζώου.
Ηταν αυτό; Και τι ήταν; Αντεστραμμένος χρόνος;
Οι γριές τυλίγουνε τα πόδια τους μ' εφημερίδες,
τα δένουνε με σπάγκους. Προφυλάξεις, προφυλάξεις, -
ω, σιωπηλή διάρκεια˙ καθόμαστε χάμου στο χώμα
μ' ένα καλάθι φραγκόσυκα, με το 'να παπούτσι του δρομέα, -
κι αυτή η επίμονη γυναίκα, η αποστεωμένη, η άγρια,
κάτω απ' το δέντρο, μες στην πεισμωμένη λάμψη,
κρατώντας στα δυο χέρια της το απαρηγόρητο βρέφος.

Τότε ακριβώς ήταν που μάθαμε πως τίποτα δεν είχε χαθεί.

15 Αυγ 2011

Η Μετα-φυσική ως αρρώστια και ως Γιορτή

Tου Χρηστου Γιανναρα

Γιορτή της Παναγιάς του Δεκαπενταυγούστου –«καλή Παναγιά» εύχονται στα νησιά μας, το γλωσσικό ομόλογο του «καλή Ανάσταση» ή «καλά Χριστούγεννα».

Οσοι καταλαβαίνουν ασυμβίβαστη τη διαφορά της Εκκλησίας από τη θρησκεία (κατανόηση που όριζε κάποτε την πολιτισμική ιδιαιτερότητα του Ελληνα), βλέπουν στο πρόσωπο της Παναγιάς τη «Θεοτόκο»: τη γυναίκα που έδωσε σάρκα στην ελευθερία του Θεού από την ίδια τη θεότητά του, ελευθερία μανικού έρωτα για το πλάσμα του – να υπάρξει άνθρωπος ο Θεός χωρίς να καταλύεται το «όλως έτερον» της θεότητας. «Νενίκηνται της φύσεως οι όροι», ψέλνει η Εκκλησία γι’ αυτή τη γέννα του Θεού από άνθρωπο, πρώτη και μοναδική στην Ιστορία ταύτιση της ελευθερίας με την Αιτιώδη Αρχή του υπαρκτικού γεγονότος.

Οσοι δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά της Εκκλησίας από τη θρησκεία, την αλλοτρίωση του εκκλησιαστικού γεγονότος όταν θρησκειοποιείται (αλλοτρίωση που όρισε την πολιτισμική ιδιαιτερότητα της μεταρωμαϊκής Δύσης), βλέπουν στο πρόσωπο της Παναγιάς κυρίως την «Παρθένο» (the Virgin, la Vierge). Θέλουν να ξορκίσουν τον πρωτόγονο ενοχικό φόβο για τη σεξουαλικότητα. Φόβο που ακόμα φυλακίζει τη γυναίκα στην «μπούργκα», να κρυφοβλέπει τον κόσμο αόρατη ως φύλο, τον ίδιο φόβο που στα θρησκευτικά περιβάλλοντα θέλει να κρύψει, να εξαφανίσει τη γυναικεία χάρη, ιδιαίτερα τα μαλλιά (γιατί άραγε τα μαλλιά;), ακόμα και να τα ξυρίσει, όπως οι φανατικοί Εβραίοι στις γυναίκες τους. Την ιεροποίηση της βιολογικής παρθενίας, περίπου λατρεία, τη γεννάει η φυσική θρησκεία, το τυφλό ένστικτο θωράκισης του εγώ απέναντι στον φόβο για το άγνωστο υπερβατικό.

Την Εκκλησία τη γεννάει μια κλήση (το λέει η λέξη) για μετοχή σε σχέσεις κοινωνίας, συνύπαρξης. «Κλήση» και «σχέση» είναι περίπου ο ορισμός της ελευθερίας. Αλλά την ελευθερία οι άνθρωποι σπάνια μέσα στην Ιστορία την άντεξαν ως αρχή κοινού τρόπου του βίου – είναι άθλημα επίπονο, απαιτεί να ξεπεράσεις το εγώ, να ρισκάρεις τη χρησιμότητα για χάρη της αλήθειας.
Ετσι και η Εκκλησία δεν αυτο-ορίστηκε ποτέ ως συντελεσμένο κατόρθωμα, αυτο-εικονίστηκε καταγωγικά σαν χωράφι με σιτάρι μεν, αλλά και με «ζιζάνια»: Συνυπάρχει με την Εκκλησία πάντοτε, σαν σύμπτωμα ή τάση, η θρησκειοποίησή της – όπως παραμονεύει πάντα και στη μητρική αγάπη ο εγωκεντρικός αυταρχισμός ή στον έρωτα η καμουφλαρισμένη ιδιοτέλεια της ηδονής.

Οταν θρησκειοποιείται ο εκκλησιαστικός βίος αλλοτριώνεται συνολικά: Η μαρτυρία της εκκλησιαστικής εμπειρίας, το ευ-αγγέλιο, εκλαμβάνεται σαν ιδεολογία, η πίστη σαν ατομική πεποίθηση, η ηθική σαν αξιόμισθο ατομικό κατόρθωμα. Τότε παίρνει τα πάνω του και ο πρωτόγονος ενοχικός φόβος για τη σεξουαλικότητα: Η Παναγία ενδιαφέρει (και τιμάται) όχι γιατί σάρκωσε τον Ασαρκο και χώρεσε τον Αχώρητο, αλλά γιατί παρέμεινε «και μετά τόκον παρθένος». Εσωσε τη βιολογική παρθενία, που ενδιαφέρει ασύγκριτα περισσότερο από τη μητρότητα.

Στον εκκλησιαστικό μοναχισμό το Αγιονόρος λογαριάζεται «Περιβόλι της Παναγιάς», η παρθενία άλμα απόλυτης ερωτικής αυτοπροσφοράς, κορύφωμα ελευθερίας της αγάπης. Στον θρησκειοποιημένο μοναχισμό το ερωτικό άθλημα της παρθενίας αλλοτριώνεται σε νομική υποχρέωση «αγαμίας».
Η αγαμία αυτονομείται και από τον μοναστικό βίο και από την «αναχώρηση», βιώνεται χωρίς μετοχή σε κοινότητα - αδελφότητα - οικογένεια εκκλησιαστική, ή χωρίς ασκητικό ερημητισμό. Επιλέγεται η αγαμία ως προαπαιτούμενο καριέρας: στη μεν Δύση γενικά ιερατικής, στον δε Ορθοδοξισμό ειδικά επισκοπικής.

Η αγαμία καριέρας, στα καθ’ ημάς, προϋποθέτει τη σεξουαλικότητα εξ ορισμού ως μολυσματική, αφού αυτή και μόνη αποκλείει αξιωματικά και τον αγιότερο των εγγάμων πρεσβυτέρων από την επισκοπική ευθύνη. Αποδείχνει η εξαναγκαστική αγαμία των επισκόπων ότι είναι υποκριτικές φλυαρίες όλα όσα παραλλήλως κηρύσσονται για τον γάμο ως μυστήριο «εις Χριστόν και εις την Εκκλησίαν». Αν «μυστήριο» σημαίνει τη φανέρωση και δυναμική πραγμάτωση της Εκκλησίας (τον εικονισμό του υπαρκτικού τρόπου της Τριαδικής Θεότητας και της «κένωσης» του Χριστού), πώς είναι δυνατό το «μυστήριο» του γάμου να συμβιβάζεται μεν με το μυστήριο της ιερωσύνης του πρεσβυτέρου, όχι όμως και με αυτό του επισκόπου! Ή να αποκλείει η ιερωσύνη το μυστήριο (δεύτερου) γάμου πρεσβυτέρων που χήρεψαν!

Στα σημερινά δεδομένα της ατομοκεντρικής συλλογικότητας, η αγαμία καριέρας συνιστά ολοφάνερη πια απειλή της ψυχικής υγείας και της ηθικής ακεραιότητας.
Η μοναξιά ρημάζει τον δίχως ένταξη σε μοναστήρι άγαμο και η αναπότρεπτη υποταγή του στις τρέχουσες συνθήκες του βίου (καθημερινό συμφυρμό με το απρόσωπο πλήθος, τηλεόραση, έντυπα, βίντεο, διαδίκτυο) και τον καταιγισμό προκλήσεων αισθησιακού ηδονισμού που συνεπάγονται, οδηγούν αδήριτα στη μεγιστοποίηση των ενδεχομένων ψυχικής ανωμαλίας, σεξουαλικών διαστροφών, νευρωτικών ή και ψυχωτικών διαταραχών. Ή ευνοούν οι συνθήκες την καταφυγή του αγάμου στη διπλοπροσωπία, τη μεθοδική υποκρισία, τις σχιζοειδείς συμπεριφορικές αντιφάσεις.

Τα φρικώδη σκάνδαλα παιδεραστίας, που συγκλονίζουν τον ρωμαιοκαθολικό κλήρο τα τελευταία χρόνια ή, οι σιωπηρά καθιερωμένες, στον ίδιο κλήρο, άγαμες «συζυγίες» ιερέων, κυρίως στη Λατινική Αμερική και στην Αφρική, με τις γυναίκες σαν πορνικά ανδράποδα δίχως κοινωνική ένταξη. Είναι πτυχές τραγωδίας που τη διαιωνίζει ο πρωτογονισμός του ενοχικού φόβου για τη σεξουαλικότητα παγιωμένος σαν «χριστιανική» στάση. Αλλά και στις «εθνικές εκκλησίες» του ιδεολογικού Ορθοδοξισμού, τα επισκοπικά σώματα και οι «αυλές» των αγάμων που τα πλαισιώνουν εμφανίζουν δραματικό πληθωρισμό συμπτωμάτων ψυχοπαθολογίας, απώλειας επαφής με την πραγματικότητα, καθήλωσης της νοημοσύνης σε παιδαριώδες επίπεδο. Καθόλου τυχαία η εμπειρία της Εκκλησίας θεσμοθέτησε τη μοναστική οδό ως προϋπόθεση της ασκητικής παρθενίας.

Ο ίδιος εκκλησιαστικός εμπειρισμός υμνεί την Παναγιά ως «ζωής μητέρα». Της ζωής που είναι ελευθερία από την αρρώστια, τη διαστροφή, το κάτσιασμα. Και κορυφώνεται στη Γιορτή.

Πηγή: http://www.kathimerini.gr

Ναρκωτικά: Ένα βήμα πριν την αποποινικοποίηση

H αποποινικοποίηση των ναρκωτικών βρίσκεται και πάλι στην επικαιρότητα τις τελευταίες ημέρες, ύστερα από την παρουσίαση των βασικών αξόνων του υπό κατάρτιση νομοσχεδίου για τα ναρκωτικά στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής από τον υπουργό Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Μιλτιάδη Παπαϊωάννου. Οι αντιδράσεις για το θέμα της αποποινικοποίησης είναι ποικίλες, με το νομοσχέδιο να κρίνεται από «θετικό» έως «καταστροφικό».
Στις βασικές διατάξεις του νομοσχεδίου περιλαμβάνεται η πλήρης αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών ως συμπεριφοράς ενέχουσας αποκλειστικά και μόνο αυτοπροσβολή του ίδιου του χρήστη. Η κατοχή και η προμήθεια, αλλά και η καλλιέργεια φυτών κάνναβης, σε ποσότητες που δικαιολογούν την ατομική χρήση αναγνωρίζεται ως πταίσμα, ενώ αντίθετα η διακίνηση ναρκωτικών ουσιών αναγνωρίζεται κακούργημα.

Σημειώνεται πως οι περιπτώσεις διακίνησης χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες, ενώ ανάλογη κλιμάκωση προβλέπεται και για τις ποινές. Παράλληλα κατοχυρώνεται το δικαίωμα στη θεραπεία κάθε εξαρτημένου δράστη αξιόποινης πράξης, είτε πρόκειται για εγκλήματα του νόμου περί ναρκωτικών είτε για άλλα εγκλήματα που φέρονται ότι τελέστηκαν για να διευκολυνθεί η χρήση ναρκωτικών ουσιών. Από την πρώτη κατηγορία εξαιρείται το αδίκημα της διακίνησης, ενώ από τη δεύτερη εξαιρούνται εγκλήματα όπως η ανθρωποκτονία, ο βιασμός κ.α.

Σημειώνεται πως αν ο χρήστης ολοκληρώσει με επιτυχία το θεραπευτικό πρόγραμμα προβλέπεται η οριστική αποχή από την ποινική δίωξη, η υποχρεωτική αναστολή της ποινής που επιβάλλεται και η υποχρεωτική αναγνώριση ελαφρυντικής περίστασης υπέρ του.

Αντίθετοι με το σχέδιο που παρουσίασε ο υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δηλώνουν ΝΔ, ΛΑΟΣ και ΚΚΕ. Ειδικότερα, η ΝΔ αφήνει αιχμές για το χρόνο που επέλεξε η κυβέρνηση να ανακοινώσει το νομοσχέδιο για την αποποινικοποίηση. «Είναι εξαιρετικά δύσκολο να κατανοήσουμε το χρόνο που επέλεξε υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Μιλτιάδης Παπαϊωάννου», τονίζει ο υπεύθυνος του Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Δικαιοσύνης της ΝΔ, Κώστας Τζαβάρας, υποστηρίζοντας πως «σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, όπου η δυστυχία και η οικονομική εξαθλίωση πλήττουν μαζικά την ελληνική κοινωνία, τέτοιες αποφάσεις, όχι μόνο δεν γιατρεύουν, αλλά επιδεινώνουν το πρόβλημα».

Ο Κώστας Τζαβάρας επισημαίνει πως το πρόβλημα μπορεί να επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο αν «η έννοια της αποποινικοποίησης πάρει τη διάσταση της απενοχοποίησης ή νομιμοποίησης των ναρκωτικών». «Επιβάλλεται η συγχώνευση όλων των υπηρεσιών, οργανισμών, σωματείων κ.λπ. και η ίδρυση ενός κεντρικού και ενιαίου Εθνικού Συμβουλίου κατά των ναρκωτικών. Μια Αρχή, ένα Σχέδιο, μια Δράση. Αυτή πρέπει να είναι η κατεύθυνση για μια αληθινή και αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος. Δεν πρέπει όμως στο όνομα οποιασδήποτε “φιλελευθεροποίησης” να υποτιμάμε τους ισχυρούς δεσμούς που εξακολουθούν να κρατούν οργανικά ενωμένα τα ναρκωτικά με το έγκλημα και το βρώμικο χρήμα», καταλήγει ο υπεύθυνος του Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Δικαιοσύνης της ΝΔ.

Κατηγορηματικά αντίθετο στο νομοσχέδιο για τα ναρκωτικά δηλώνει το ΚΚΕ κάνοντας λόγο για «ναρκοκαταστολή». «Η νομιμοποίηση των ναρκωτικών που εξήγγειλε η κυβέρνηση με δήθεν δάκρυα για τους χρήστες που φυλακίζονται στοχεύει μόνο στο μυαλό και την ψυχή κυρίως των νέων ανθρώπων, αλλά και όλου του λαού. Μια νεολαία μισοζαλισμένη, με σκυμμένο το κεφάλι βολεύει το πέρασμα της πολιτικής τους. Μια νεολαία που στερείται τα δικαιώματά της στην Παιδεία, την Υγεία, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, αλλά έχει «δικαίωμα» να καλλιεργεί χασίς σε γλάστρες, είναι ακίνδυνη για το σύστημα που με νύχια και δόντια υπερασπίζονται», τονίζεται σε ανακοίνωση του ΚΚΕ.
«Αυτοί που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τους χρήστες, τους ονομάζουν πρόβλημα που πρέπει να απομακρυνθεί από το κέντρο της Αθήνας και να μοιραστεί σε όλα τα νοσοκομεία, τους καταδικάζουν να είναι για πάντα εξαρτημένοι με τη μεθαδόνη, που θα την μοιράζει το ίδιο το κράτος, αλλά και ιδιώτες γιατροί και φαρμακεία», σημειώνει το ΚΚΕ και καταλήγει:
«Για πρόληψη, θεραπεία, επανένταξη δεν γίνεται κανένας λόγος. Το ΚΚΕ για άλλη μια φορά δηλώνει την αντίθεσή του με όλα τα ναρκωτικά. Η δημιουργία ενός αντιναρκωτικού μετώπου είναι επιτακτική ανάγκη. Η υπεράσπιση του δικαιώματος των χρηστών για θεραπεία δημόσια και δωρεάν είναι ζήτημα συνολικά του λαϊκού κινήματος. Είναι επιτακτικό καθήκον όλων των εργαζομένων και του λαού ο αγώνας για να μην περάσει το νέο σχέδιο απελευθέρωσης των ναρκωτικών».

Από την πλευρά του το ΛΑΟΣ, δια στόματος του εκπροσώπου του, Κωστή Αϊβαλιώτη, σκωπτικά δήλωσε πως «προφανώς η κυβέρνηση έχει καταλάβει ότι για να ανεχτούν κι άλλο οι Έλληνες το ΠΑΣΟΚ πρέπει να ΄ναι μαστουρωμένοι».

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μιχάλης Κριτσωτάκης, σημειώνει πως είναι θετικά προσκείμενος σε κάθε παρέμβαση που δεν οδηγεί στην καταστολή της χρήσης, τονίζοντας πως ο απεξαρτημένος έχει δικαίωμα και στη δεύτερη ευκαιρία. Το «Μέτωπο» σε ανακοίνωσή του τονίζει πως «αποτελεί προφανή αντίφαση και υποκρισία η εξαγγελία ενός τέτοιου μέτρου την ίδια ώρα που η κυβερνητική πολιτική κατεδαφίζει το κράτος πρόνοιας και συστηματοποιεί την περιστολή της δημοκρατίας και των λαϊκών και εργατικών κατακτήσεων».

Επιφυλάξεις- μέχρι την παρουσίαση του πλήρους νομοσχεδίου- διατηρούν οι Οικολόγοι Πράσινοι, που συμμετέχουν και στη Συμμαχία «Αλλάξτε Πολιτική για τα Ναρκωτικά». Η εκπρόσωπος Τύπου, Ελεάννα Ιωαννίδου, επισημαίνοντας πως ο βασικός στόχος πρέπει να είναι η καταπολέμηση του εμπορίου, τονίζει πως παρά τις προθέσεις «ασήμαντες φαινομενικά λεπτομέρειες μπορούν να τονώσουν το εμπόριο, αντί να το καταπολεμήσουν. «Ελπίζουμε αυτή την φορά η κυβέρνηση να νομοθετήσει με γνώμονα την υγεία των πολιτών και οι εξαγγελίες της που κινούνται στην κατεύθυνση των προτάσεων της Συμμαχίας, να μην είναι απλά επικοινωνιακές ή εισπρακτικού χαρακτήρα», καταλήγει.

«Θετικές ρυθμίσεις» αναγνωρίζει στο νομοσχέδιο η ΔΗΜΑΡ, σημειώνοντας στην ανακοίνωσή της πως «είναι επιτακτική ανάγκη να εξορθολογιστεί η ποινική νομοθεσία αναφορικά με την αντιμετώπιση των ναρκωτικών. Πρέπει να παταχθεί όσο γίνεται περισσότερο η εμπορία των ναρκωτικών».
«Κάθε κίνηση που αντιμετωπίζει τον τοξικομανή σαν ασθενή και τον διαχωρίζει από τους εμπόρους ναρκωτικών, είναι θετική. Οι τοξικομανείς θα πρέπει να έχουν την δυνατότητα θεραπείας και επανένταξης. Στους εμπόρους πρέπει να εξαντλείται η αυστηρότητα του νόμου. Σε ό,τι αφορά τη χορήγηση μεθαδόνης από τα νοσοκομεία, άποψη που είχε υποστηρίξει πρώτη η πρόεδρος της Δημοκρατικής Συμμαχίας Ντόρα Μπακογιάννη, είναι θετική εξέλιξη. Για να αποδώσει σωστά θα πρέπει να οργανωθεί σε ειδικές πτέρυγες, να ανατεθεί στο κατάλληλο προσωπικό και να επεκταθεί σε όλα τα νοσοκομεία της χώρας», ήταν το σχόλιο του γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Συμμαχίας, Γιάννη Οικονόμου.

Αντιδράσεις για το νέο νομοσχέδιο υπήρξαν και από κέντρα απεξάρτησης.Μιλώντας στο tvxs.gr, ο διευθυντής του ΚΕΘΕΑ, Χαράλαμπος Πουλόπουλος, αναγνώρισε το νομοσχέδιο ως ένα πρώτο βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, υπογραμμίζοντας ωστόσο πως «πολλά είναι αυτά που πρέπει να γίνουν ακόμη». Από την πλευρά τους, οι εργαζόμενοι του ΚΕΘΕΑ σε ανακοίνωσή τους αναφέρουν πως με τις τελευταίες εξαγγελίες δόθηκε «η αφορμή να εκδηλωθεί για μια ακόμη φορά η παθογένεια του δημόσιου διαλόγου για το κρίσιμο αυτό κοινωνικό ζήτημα». Οι εργαζόμενοι διακρίνουν «θετικά στοιχεία στις κατευθύνσεις που δημοσιοποιήθηκαν», ωστόσο, σημειώνουν πως το νομοσχέδιο «ανασύρεται σήμερα από την κυβέρνηση χάριν της συγκυρίας». Επιπλέον διατηρούν επιφυλάξεις σχετικά με το τελικό κείμενο που θα ψηφιστεί.
«Είναι χαρακτηριστικό ότι όλη η συζήτηση μοιάζει να επικεντρώνεται στην αποποινικοποίηση της χρήσης ουσιών πυροδοτώντας μια αντιπαράθεση ανάμεσα σε αυτούς που πανηγυρίζουν για το ελευθεριακό και εκσυγχρονιστικό πνεύμα του νομοσχεδίου, αναγορεύοντας την χρήση και την εξάρτηση σε γεγονός ελευθερίας, και σε εκείνους που διακρίνουν μια κομπίνα της κυβέρνησης για να μαστουρώσει την κοινή γνώμη σε καιρούς μνημονίου, λες και η αύξηση των φαινομένων εξάρτησης δεν προκαλείται από την ίδια την κοινωνική και οικονομική κρίση αλλά από την διαθεσιμότητα των ναρκωτικών», σημειώνεται στην ανακοίνωση.

Σχετικά με τα μέτρα που προβλέπει το νομοσχέδιο οι εργαζόμενοι του ΚΕΘΕΑ χαρακτηρίζουν ως «παραφωνία» την ελάφρυνση της ποινής για καλλιέργεια κάνναβης, «κατάλοιπο ίσως νεανικό ή επικοινωνιακό τρυκ, κινδυνεύει να περάσει λάθος μηνύματα, και να αποενοχοποιήσει συμβολικά την εξάρτηση μεταθέτοντας το πρόβλημα στον τρόπο προμήθειας της ουσίας», όπως τονίζουν στην ανακοίνωση. Παράλληλα, οι εργαζόμενοι σημειώνουν πως «η εναλλακτική δυνατότητα της θεραπείας αντί της έκτισης ποινής όχι μόνο δημιουργεί κίνητρα για μια πορεία απεξάρτησης και κοινωνικής επανένταξης αλλά αποκαθάρει και την ιδέα του σωφρονισμού από την παγίδα της εκδικητικότητας».
Ωστόσο, όπως σημειώνεται στην ανακοίνωση, «η πραγματικότητα απέχει από τις διακηρύξεις». «Το δικαίωμα στην θεραπεία είναι συνάρτηση της φροντίδας της πολιτείας για την απεξάρτηση και την Δημόσια Υγεία γενικότερα. Η διαρκής μείωση των προϋπολογισμών των οργανισμών, η ασφυξία της θεσμοθετημένης πλέον συνεχούς μείωσης του προσωπικού όταν οι ανάγκες γιγαντώνονται, το φημολογούμενο συν- χωνευτήρι με μόνο κριτήριο την μείωση του κόστους, η εγκατάλειψη του ποιοτικού κριτηρίου, η μονομερής αναζήτηση λύσεων στο «φτηνό» υποκατάστατο, είναι τουλάχιστον αντιφατικά με τις καλές προθέσεις που διατυπώνονται στο σχέδιο νόμου. Ο ενταφιασμός του Εθνικού Σχεδίου Δράσης για τα ναρκωτικά, του σχεδίου δηλαδή που θα μετουσιώσει τις προθέσεις και τα νομοθετήματα σε εφαρμόσιμη πολιτική, είναι μια ακόμη αξιοσημείωτη αντίφαση», τονίζουν και καταλήγουν:
«Αγωνιζόμαστε και διεκδικούμε αυτές οι αρχές που μοιάζει να γίνονται αποδεκτές στο σχέδιο νόμου να γίνουν σεβαστές από την πολιτεία και στο επίπεδο της καθημερινής πράξης κι όχι να αποτελέσουν μια κενή ρητορεία, χρήσιμη μόνο για να συγκαλύψει τον καιάδα των πολιτικών του μνημονίου, στον οποίο ρίχνονται καθημερινά οι εξαρτημένοι μαζί με τις οικογένειες τους, αλλά και τους εργαζόμενους στην απεξάρτηση».

Την ίδια στιγμή, η ψυχίατρος Κατερίνα Μάτσα, Επιστημονικά Υπεύθυνη της Μονάδας Απεξάρτησης 18 ΑΝΩ, σε ανακοίνωσή της κάνει λόγο για «αόριστες» προτάσεις και τονίζει πως «το νομοσχέδιο που θα προκύψει ως αποτέλεσμα των διαβουλεύσεων ανάμεσα στα συναρμόδια υπουργεία ,δεν μπορεί παρά να ενταχθεί στο γενικότερο κλίμα καταστολής που κλιμακώνεται».
«Μετά τη βίαιη καταστολή της γενικής απεργίας της 29ης του Ιούνη, τις αστυνομικές «επιχειρήσεις» σκούπα, ενάντια στο κίνημα των αγανακτισμένων της πλατείας Συντάγματος, του Λευκού Πύργου και των άλλων πλατειών, στο όνομα της «εκκαθάρισης» τους από τους τοξικομανείς, μετά τις επίσημες εξαγγελίες περί διανομής των υποκατάστατων από τα φαρμακεία βάσει συνταγής και τη σχεδιαζόμενη, χουντικής έμπνευσης, νομοθετική απαγόρευση των διαδηλώσεων, για ποια φιλελευθεροποίηση μπορεί να γίνεται λόγος και μάλιστα όταν πρόκειται για ένα καθαρά κοινωνικό πρόβλημα όπως αυτό των ναρκωτικών;», διερωτάται η Κατερίνα Μάτσα.
«Τέτοιες προτάσεις, όπως προβάλλονται τη συγκεκριμένη στιγμή, επιχειρούν να καλύψουν το τραγικό κενό που δημιουργεί η απουσία μιας κεντρικά σχεδιασμένης πολιτικής για τα ναρκωτικά σε όλους τους τομείς- της πρόληψης, της θεραπείας και της κοινωνικής επανένταξης-η de facto (λόγω μνημονιακής πολιτικής) υποβάθμιση των «στεγνών» προγραμμάτων και η ολοκληρωτική καταστροφή του κράτους πρόνοιας. Φαίνεται πως επιχειρείται να δοθεί ένα δημοκρατικό προσωπείο στην παμπάλαια νεοφιλελεύθερη συνταγή διαχείρισης του τραγικά οξυμένου προβλήματος των ναρκωτικών , που θυμίζει την παλιά Ρώσικη παροιμία για το βαρέλι με το μέλι που έχει μέσα του πολλές κουταλιές πίσσας», καταλήγει η κ. Μάτσα.

Πηγή: http://www.tvxs.gr/news/

14 Αυγ 2011

Κατερίνα Μάτσα, Ψάξαμε ανθρώπους και βρήκαμε σκιές. Το αίνιγμα της τοξικομανίας, Εκδόσεις Άγρα

Που θα πρέπει να αναζητήσει κανείς τη λύση του αινίγματος της τοξικομανίας; Στην εποχή μας, τα ναρκωτικά, όλες δηλαδή οι ψυχοτρόποι ουσίες που μπορούν να γίνουν αντικείμενο τοξικομανιακής χρήσης, έρχονται να καλύψουν θεμελιακά ελλείμματα στον ψυχισμό του ανθρώπου. Παίρνουν τη θέση μιας αινιγματικής απουσίας, της απουσίας του Άλλου, της αδύνατης επικοινωνίας. Στο βιβλίο επιχειρείται να δοθεί μια απάντηση σε όλα αυτά τα κρίσιμα ερωτήματα που αφορούν την τοξικομανία και έχουν συνέπειες στη ζωή χιλιάδων ανθρώπων.

Επιχειρείται η ανάλυση της θεραπευτικής διαδικασίας απεξάρτησης στην επιστημονικής της διάσταση, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα και τις άλλες εξίσου σημαντικές διαστάσεις της, την ηθική, την ιδεολογική, την κοινωνική. Επιχειρείται επίσης μια διαλεκτική προσέγγιση των μεγάλων ζητημάτων που αφορούν τη βία, το ρίσκο, την παραβατικότητα του τοξικομανούς, τον κοινωνικό έλεγχο, το νομικό καθεστώς των ναρκωτικών και τις θεωρίες που στην εποχή μας συμβάλλουν στη δημιουργία πολλών μύθων. Σ' αυτή την προσπάθεια αποτυπώνεται η αγωνία και η επιστημονική αναζήτηση στο χώρο που δίνεται η μάχη της απεξάρτησης, στο θεραπευτικό πρόγραμμα του 18 Άνω.

ΒΟΟΚ - Μήπως ξέρετε το ΒΟΟΚ?