μια απομαγνητοφωνημένη συζήτηση της Jiagogina με τη Νίκη από αφορμή την παράσταση που θα δοθεί στο Ιδιόμελο την Κυριακή 30 Οκτωβρίου, στις 12.00.
-Νίκη, παρουσιάζετε εδώ και μερικούς μήνες τους «Μπελάδες στην Παραμυθοχώρα» στα Νοσοκομεία Παίδων. Πες μου, πώς προέκυψε αυτή η πρωτοβουλία με τα νοσοκομεία;
-Η πρόταση έγινε σ’ ένα νεκροταφείο, όπου γινόταν το μνημόσυνο ενός πολύ αγαπημένου μου ανθρώπου! Εκεί μια φίλη μου λέει: «Κοίτα, έχω μια πρόταση για σένα. Υπάρχει μια χορηγός που θέλει να βρει ανθρώπους να δίνουν παράσταση σε νοσοκομεία, είτε μέσα στους θαλάμους, είτε στο σαλονάκι. Σκέψου το και πες μου». Το σκέφτηκα, υπήρχε ένα έργο μου έτοιμο, τέλος πάντων έρχομαι σε επαφή με τη χορηγό, της είχανε ήδη μιλήσει για τη ζωή μου και την ενασχόλησή μου με τον εθελοντισμό. Γνωριστήκαμε, περάσαμε μια πολύ χαρούμενη βραδιά με γέλια, κιθάρες, πλάκες τέτοια…
- Εσύ πώς αποφάσισες να δεχτείς μια τέτοια πρόταση;
-Πρώτον, το είχα ξανακάνει αυτό το πείραμα. Είχα συνεργαστεί με το Θέατρο του Νέου Κόσμου, όταν πρωτοξεκίνησε το Θέατρο στα Νοσοκομεία, και είχε πετύχει. Είχα λοιπόν σαφώς μια εμπειρία, γιατί δεν είναι εύκολο να παίζεις θέατρο στα δωμάτια των παιδιών και στα σαλόνια… Κι απ’ την άλλη μεριά υπήρχαν πίσω μου πολλά χρόνια εθελοντισμού, με τους άστεγους, με το ΑΙDS…
-Είχες πρωτοστατήσει στη δημιουργία Σωματείου για τους άστεγους…
-Ναι. «Οι Φίλοι Των Αστέγων». Στην αρχή δεν ήτανε σωματείο. Το 1992 ήμαστε εγώ κι η μαμά μου…Μετά δυο τρεις τρελές φίλες οι οποίες μεταφέρανε πράματα… Μετά έγιναν δέκα…Μεταφέραν τα φαγητά με τα αυτοκίνητά τους. Και μία μάλιστα δεν άντεχε καθόλου τη μυρωδιά του κοτόπουλου με τις πατάτες! Μέχρι τώρα υπάρχει το Σωματείο. Αρχίσαμε οικογενειακά, μετά γίναμε περισσότεροι. Στην αρχή δουλεύαμε με εφτά άστεγους, τώρα είναι 150. Κάθε εβδομάδας, μερικές φορές και δυο φορές την εβδομάδα. Εγώ τώρα δεν πηγαίνω. Πηγαίνουν οι άλλοι. Άλλοι είναι οι συνεχιστές.
-Mε το AIDS πώς ανακατεύτηκες;
- Ήμουν στο «Κέντρο Ζωής Και Έμπνευσης», στο Διοικητικό Συμβούλιο. Πηγαίναμε τρία συνεχόμενα χρόνια σε διάφορα νοσοκομεία, κυρίως στου Συγγρού. Γνωρίσαμε το AIDS απ’ τα γενοφάσκια του, τότε που πηγαίναμε την μία Πέμπτη να δούμε κάποιον και την άλλη Πέμπτη που ξαναπηγαίναμε αυτός ο άνθρωπος δεν υπήρχε, μέχρι τα πρωτόκολλα και τα κοκταίηλς, όπου άλλαξε και το τοπίο. Τώρα βλέπουμε ανθρώπους, ζουν κανονικά με τα φάρμακά τους, με τις εξετάσεις τους, χωρίς να πεθαίνουν. Και φυσικά στο Κέντρο το σημαντικό δεν είναι μόνο η βοήθεια στους ασθενείς, ή το κέντρο ημέρας με τους ψυχολόγους. Το βασικότερο ήταν η ενημέρωση στα σχολεία. Ενημερώναμε τα παιδιά ότι η μόνη προστασία είναι το προφυλακτικό. Κανείς δε γράφει στο μέτωπο ότι είναι ασθενής, ούτε γυναίκα, ούτε άντρας. Πρέπει να χρησιμοποιούν προφυλακτικό!
- Τι άλλο κάνεις με τον εθελοντισμό;
-Τώρα ασχολούμαι με το γηροκομείο. Επειδή είναι εκεί η μητέρα μου πηγαίνω σχεδόν κάθε μέρα. Έχω γίνει κι εγώ σαν το προσωπικό. Αφού είμαι με τη μαμά, ας βοηθήσω. Σερβίρω τα φαγητά, τους πάω, τους φέρνω, βοηθάω γενικώς.
- Και το θέατρο κι η μουσική πού βρήκαν χώρο σ’ όλα αυτά;
- Άρχισα να γράφω για τις «Μπουρμπουλήθρες», μια παιδική σειρά στην ΕΡΤ. Η Αννέτα Παπαθανασίου, η Ολυμπία Μπασκλαβάνη και η Χρύσα Σπηλιώτη με κάλεσαν στην ομάδα τους κι έγραφα κι εγώ. Μετά δούλεψα ως συν-σεναριογράφος στο οικολογικό μαγκαζίνο «Πάμε ΕΤ2». Μετά έκανα stand up comedy μια χρονιά. Με την Αννέτα Παπαθανασίου επίσης παίξαμε μαζί στο σίριαλ «Αγνώστου διαμονής» που προβλήθηκε από την ΕΤ1.
- Ναι, αλλά εσύ έπαιζες ήδη θέατρο από πριν. Κι έγραφες…
- Έκανα θέατρο μέσα στον εθελοντισμό. Στην Αρμονική Ζωή έγραφα κι έπαιζα κι είχαμε κάνει έναν θίασο τους «Ανεξέλικτους», που παίζαμε και διακωμωδούσαμε, σατιρίζαμε κλπ.
- Μπήκες λοιπόν στη θεατρική διαδικασία ερασιτεχνικά…
- Πριν απ’ αυτό είχα φύγει μ’ ένα μπουλούκι. Όλο το καλοκαίρι γυρίζαμε την Πελοπόννησο, το 1986 -87, κάπου εκεί ήταν. Μπήκα στα βαθιά. Σε χωριά, σε καφενεία, σε θέατρα, σε κωμοπόλεις. Παίζαμε επιθεώρηση. Εκεί πήρα το βάπτισμα.
-Τι σε τραβάει στο θέατρο;
- Μου αρέσει να εκφράζω το κομμάτι μου το καλλιτεχνικό που δεν εκφράζεται από μόνο του στον εθελοντισμό.
- Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να μπαίνεις σ’ ένα δωμάτιο νοσοκομείου και να έρχεσαι σ’ επαφή με άρρωστα παιδιά και να τους κάνεις μια παράσταση;
- Ξέρουμε από πριν τι θα συναντήσουμε, ξέρουμε σε τι κατάσταση είναι το κάθε παιδί. Ξέροντας ότι αρκετό πόνο έχουν κι αρκετό φόβο, προσπαθούμε να αλλάξουμε τη διάθεσή τους. Με το δικό μας το γέλιο, την ενέργεια τη δυναμική, την ευχάριστη, προσπαθούμε να τα φέρουμε στη δική μας πλευρά, και πράγματι τα καταφέρνουμε. Γελάνε, τα μπάζουμε και μέσα στο έργο, παίρνουν κι εκείνα μέρος, μας βοηθάν στην πλοκή. Και βλέπεις ότι τα παιδιά που έρχονται με πόνο και στεναχώρια, φεύγουν διαφορετικά. Κι αυτό το βλέπεις. Δε χρειάζεται ούτε σοφία, ούτε τίποτα. Το βλέπεις στο χαμόγελο. Το βλέπεις και στους ίδιους τους γονείς.
- Αυτό σαν διαδικασία είναι εύκολο να το αντέξεις; Όταν βλέπεις ένα παιδί που πονάει; Πώς μπορείς και παίζεις θέατρο; Και συγκεντρώνεσαι; Δε σε καταβάλλει η ανημπόρια του;
- Αποταυτίζεσαι. Έχεις ένα στόχο. Ο στόχος είναι: «θα κάνω αυτό το παιδί χαρούμενο». Αυτό και μόνο σα σκέψη σε κάνει ό,τι είναι να σκεφτείς να το σκεφτείς μετά, όταν φύγεις.
- Και στους θαλάμους;
- Προχτές μπήκαμε σ’ ένα θάλαμο που ήταν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, πολύ άσκημα, παιδί από ίδρυμα. Νομίζαμε ότι δεν υπάρχει κι επαφή. Όπως μας είπε κι η μητέρα, «το παιδί μου δεν καταλαβαίνει». Πήγαμε κοντά κι αρχίσαμε και το χαϊδεύαμε. Ήταν πολλά παιδιά στο θάλαμο, παίξαμε κομμάτια του έργου και στο παιδί αυτό σταθήκαμε και το χαϊδεύαμε. Το αγκαλιάζαμε, το φιλάγαμε, του μιλάγαμε, του δείχναμε τις κούκλες, και το παιδί που ήτανε μ’ ένα βλέμμα απλανές, άρχισε να γελάει, να αισθάνεται χαρούμενα και η ίδια η μητέρα πραγματικά είχε ξαφνιαστεί. Γέλαγε κι έβγαζε ήχους. Είχε πάθει κάταγμα στο πόδι σ’ ένα τράβηγμα που του κάνανε στο κρεβάτι του, εκεί στο Ίδρυμα,. Και το ΄χαν εκεί για το πόδι του. Η μητέρα μας έλεγε: «Δεν καταλαβαίνει» κι εμείς: «Δεν πειράζει που δεν καταλαβαίνει. Δε θ’ ακούσει σοφιστείες! Θα ΄μαστε κοντά του. Μπορούμε;». «Βεβαίως». Και αυτό γέλαγε μετά.
-Σε σχέση με την προηγούμενη εμπειρία με το Θέατρο του Νέου Κόσμου πώς το βίωσες αυτό;
- Κοίταξε να δεις, το ίδιο είναι. Οι δυσκολίες είναι κοινές: Το φαγητό και τα κινητά των γονιών! Εσύ παίζεις κι ένας γονιός μιλάει με μια θεία που θέλει να μάθει πώς πάει ο Γιαννάκης. Οπότε μαθαίνουμε όλοι. Ή έρχεται το φαγητό κι αρχίζει ο διάλογος: «Δε μ΄ αρέσει». «Μα φα ΄το!». Ή, την ώρα της παράστασης, αρχίζει να σερβίρεται το φαγητό. Ε, κι εμείς δεν το αφήνουμε να περάσει έτσι! Λέμε: «Πώς είν’ το γιαουρτάκι σας;», «Πες στη θεία ότι ο Γιαννάκης γελάει αυτή τη στιγμή κι είναι καλά!». Δεν μπορεί να μην λειτουργούμε διαδραστικά. Να περνάνε μπροστά μας οι κεφτέδες και να μην τους βλέπουμε;
-Μέχρι πότε θα το παρουσιάζεται το έργο;
- Εύχομαι για αρκετό καιρό, δεν υπάρχει χρονοδιάγραμμα.
- Σε ποια νοσοκομεία;
-«Αγία Σοφία» και «Αγλαΐα Κυριακού» επί του παρόντος. Αλλά υπάρχει πρόγραμμα και για το «Ελπίδα» και το «Φλόγα» στο ογκολογικό, για το νοσοκομείο της Πεντέλης και σε διάφορα άλλα νοσοκομεία Παίδων της Αττικής. Η πρεμιέρα όμως έγινε σε γηροκομείο. Ήρθε κι η χορηγός. Εκεί είδε και την πλευρά των ηλικιωμένων, οι οποίοι ευχαριστήθηκαν πάρα πολύ. Τους είπα ότι αυτό το παίζω σε σας γιατί σας αισθάνομαι σαν τη μεγάλη οικογένειά μου και θέλω να πάρω την έγκριση: «Να το παίξω; Θα γελάσουν τα παιδάκια;» Και όλοι είπαν: «Να το παίξετε! Εμείς γελάσαμε, ευχαριστηθήκαμε και σας ευχαριστούμε!»
-Πες μου κάτι για την υπόθεση του έργου.
-Η υπόθεση είναι ότι υπάρχει η μαγείρισσα η Φλώρα η οποία φτιάχνει τα φαγητά των παραμυθιών, το καλαθάκι της Κοκκινοσκουφίτσας, τα ψιχουλάκια του Κοντορεβυθούλη, το ζαχαρωμένο σπίτι από το Χάσνσελ και Γκρέτελ… Όποιο φαγητό συναντάμε σε παραμύθι το φτιάχνει εκείνη και τη βοηθάν τα μαγικά γαντάκια της και οι νεράιδες της δίνουν τα υλικά. Λοιπόν, ενώ περιμένει τα γαντάκια να της φέρουν τα υλικά κι αυτά δεν έρχονται, συναντάει τη νεράιδα Τζένη, μια νεράιδα εκτός πραγματικότητος, ούτε τα μαγικά θυμάται, ούτε τίποτα, μόνο με τις πεταλουδίτσες ασχολείται και τα παιχνίδια της. Η Τζένη λοιπόν λέει στη Φλώρα πώς υπάρχει πολύ σοβαρό πρόβλημα: το παραμύθι της Ωραίας Κοιμωμένης δε λέει να τελειώσει. Κι εκεί στην Παραμυθοχώρα υπάρχει ένας κανονισμός, εάν δεν τελειώσει ένα παραμύθι δεν μπορεί να αρχίσει το επόμενο. Και γιατί δεν μπορεί να τελειώσει η Ωραία Κοιμωμένη; Διότι ο πρίγκιπας δεν πάει να την ξυπνήσει κι αυτή κοιμάται ακόμη. Και γιατί δεν πάει; Γιατί το άλογο έχει μουλαρώσει. Προσπαθούν λοιπόν να καταλάβουν γιατί το άλογο τα έχει στυλώσει. Και έτσι η Φλώρα με τη Τζένη μπαίνουν μέσα στην Παραμυθοχώρα, να βρουν το άλογο και να μάθουν τι συμβαίνει.
- Ωραία! Δε θέλω να μας πεις όμως τη συνέχεια, για ν’ αφήσουμε και μια περιέργεια στους υποψήφιους θεατές μας! Οι συντελεστές ποιοι είναι;
- Είμαι εγώ ως νεράιδα Τζένη και η Αγγελική Βούλγαρη ως μαγείρισσα Φλώρα. Η Αγγελική είναι μια νέα ηθοποιός, με ταλέντο και όρεξη για δουλειά. Όλοι οι υπόλοιποι ρόλοι είναι κούκλες. Τα σκηνικά και τα κουστούμια, εξαιρετικά, με πολλή φαντασία, τα έχει κάνει η Ολυμπία Μπασκλαβάνη. Τη σκηνοθεσία την έχω κάνει εγώ. Αυτά!
Πηγή: idiomelo
