ΑΛΕΞΙΠΤΩΤΟ, Χρύσα Λουλοπούλου

Έτσι βίαια όπως με πέταξαν στη γη

όταν γεννήθηκα,

στην καθοδική πορεία μου από τον ουρανό,

με χτυπούσαν τα ερωτηματικά για τη ζωή

σα μαστίγια από βοριάδες,

μου’ καιγε τα μάτια της ψυχής

η αδικία

σαν υπερόπτης ήλιος,

όταν -ώ του θαύματος!-

άνοιξε στους ώμους μου

ένα αλεξίπτωτο για να με σώσει,

δώρο Θεού στα ευαίσθητα παιδιά Του.

Λευκό, γερό, δεν το αποχωρίζομαι ποτέ.

Το’ χω δει που το φοράνε κι άλλοι τρελοί.

Ποίηση το λένε.

Καζαντζίδης - Αλλοτινές μου εποχές

Στίχοι: Ρέα Μανέλη

Μουσική: Απόστολος Καλδάρας

Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Καζαντζίδης

Αλλοτινές μου εποχές

αλλοτινοί μου χρόνοι

Ερωτικές μου συντροφιές

ερωτικοί μου πόνοι

Αχ και να ρχόσαστε ξανά

αυτά τα κρύα δειλινά

που είν' η καρδιά μου μόνη

τώρα που σουρουπώνει

Αλλοτινές μου εποχές

Αλλοτινοί μου χρόνοι

Αγαπημένες μου φωνές

αγαπημένα χείλη

Ονειρεμένες μου στιγμές

σ' ονειρεμένο δείλι

Αχ και να φέρνατε ξανά

στην ορφανή μου την καρδιά

μηνύματα τ' Απρίλη

της μοναξιάς μου φίλοι

Αγαπημένες μου φωνές

Αγαπημένα χείλη

Μια συνέντευξη που παραχώρησε ο Κορνήλιοs Καστοριάδηs (1922-1997)

Ερώτηση Δημοσιογράφου: Συχνά λέγεται ότι η Ελλάδα είναι «προβληματική», στην Ελλάδα «όλα γίνονται στον αέρα», «χωρίς προγραμματισμό», «χωρίς βάρος». Με τέτοιες διαπιστώσεις συμφωνούν πολλοί. Αλλά περιορίζονται συνήθως μόνο στις διαπιστώσεις. Γνωρίζω ότι η ελληνική κατάσταση σας απασχολεί βαθιά. Ποια είναι η ερμηνεία σας για όσα συμβαίνουν; Γιατί συμβαίνουν έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα; Ποιες οι βαθύτερες αιτίες;

Καστοριάδης: Πρώτον, δεν ξέρω. Δεύτερον, στο μέτρο που μπορώ να ξέρω κάτι, είναι ότι η πολιτική ζωή του ελληνικού λαού τελειώνει περίπου το 404 π.χ.

Δημοσιογράφος: Νομίζω ότι θα ενοχλήσει πολύ αυτή η διατύπωσή σας.

Καστοριάδης: Τι να κάνουμε. Μιλώ για την πραγματική πολιτική ζωή του λαού ως αυτόνομου παράγοντα. Δεν μιλώ για μάχες, για αυτοκράτορες, για Μεγαλέξανδρους και Βασίλειους Βουλγαροκτόνους. Μετά τον πέμπτο π.Χ. αιώνα και την αυτοκυβέρνηση του λαού στις δημοκρατικές πόλεις -και πάντως, μετά τον περίεργο τέταρτο π.Χ. αιώνα- η ελληνική ελευθερία πεθαίνει. Οι ελληνικές πόλεις γίνονται υποχείριες των βασιλέων της Μακεδονίας. Βεβαίως, ο Αλέξανδρος και οι διάδοχοί του παίζουν έναν κοσμοϊστορικό ρόλο. Κατακτούν την Ασία και την Αίγυπτο. Διαδίδουν την ελληνική γλώσσα και παιδεία. Αλλά πολιτική ζωή, πλέον, δεν υπάρχει. Τα βασίλεια των διαδόχων του Αλεξάνδρου, ως πολιτική συγκρότηση, είναι ουσιαστικά μοναρχίες. Εξάλλου, καθώς ξέρουμε, ο ίδιος ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε στασιασμό των Ελλήνων που είχε πάρει μαζί του, διότι ήθελε να τους υποχρεώσει να γονυπετούν μπροστά του, όπως οι Πέρσες μπροστά στο Μεγάλο Βασιλέα – πράγμα ανθελληνικότατο. Σε όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής οι ελληνικές πόλεις, με λίγες περιθωριακές και παροδικές εξαιρέσεις, αποτελούν παιχνίδια στα χέρια των ελληνιστικών δυναστειών. Ακολουθεί η ρωμαϊκή κατάκτηση, κάτω από την οποία οι ελληνικές πόλεις δεν έχουν παρά μόνον κοινοτική ζωή. Κατόπιν, έρχεται η βυζαντινή αυτοκρατορία. Το Βυζάντιο είναι μια ανατολική, θεοκρατική μοναρχία. Στο Βυζάντιο η πολιτική ζωή περιορίζεται στις ίντριγκες της Κωνσταντινούπολης, του αυτοκράτορα, των “δυνατών” και των ευνούχων της αυλής. Και βεβαίως, τα σχολικά μας βιβλία δεν αναφέρουν ότι στη βυζαντινή αυλή υπήρχαν ευνούχοι, όπως σ’ αυτήν του Πεκίνου.

Δημοσιογράφος: Όλα αυτά αφορούν ένα πολύ μακρινό ιστορικό παρελθόν. Η Ελλάδα ως σύγχρονο νεοελληνικό κράτος έχει, ήδη, ιστορία εκατόν εβδομήντα ετών. Θα θέλατε να επικεντρώσετε σ’ αυτή την περίοδο;

Καστοριάδης: Μα, αυτή η περίοδος είναι ακατανόητη χωρίς τους είκοσι έναν αιώνες ανελευθερίας που προηγήθηκαν. Λοιπόν, μετά το Βυζάντιο έρχεται η τουρκοκρατία. Μην ανησυχείτε, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα αναφέρω μόνο ότι επί τουρκοκρατίας όση εξουσία δεν ασκείται απευθείας από τους Τούρκους, ασκείται από τους κοτζαμπάσηδες (τους εντολοδόχους των Τούρκων), οι οποίοι κρατούν τους χωριάτες υποχείριους. Συνεπώς, ούτε σ’ αυτή την περίοδο μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική ζωή. Όταν αρχίζει η Επανάσταση του 1821, διαπιστώνουμε από τη μια μεριά τον ηρωισμό του λαού και από την άλλη, σχεδόν αμέσως, την τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία. Την επομένη της πτώσης της Τριπολιτσάς αρχίζουν οι εμφύλιοι πόλεμοι.

Δημοσιογράφος: Πού οφείλεται αυτή η «τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία»; Ποιοι είναι οι λόγοι;

Καστοριάδης: Ουδείς μπορεί να δώσει απάντηση στην ερώτησή σας για ποιο λόγο, κάποιος, σε μιαν ορισμένη στιγμή, δεν δημιούργησε κάτι. Η συγκρότηση ενός λαού σε πολιτική κοινωνία δεν είναι δεδομένη, δεν είναι κάτι που χαρίζεται, αλλά κάτι που δημιουργείται. Μπορούμε απλώς να διαπιστώσουμε ότι, όταν απουσιάζει μια τέτοια δημιουργία, τα χαρακτηριστικά της προηγούμενης κατάστασης διατηρούνται ή αλλάζουν μόνο μορφή.

Δημοσιογράφος: Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτά στην ελληνική περίπτωση;

Καστοριάδης: Ορισμένα τα εντοπίζουμε, ήδη, στους εμφύλιους πολέμους της Επανάστασης του 1821. Βλέπουμε, για παράδειγμα, ότι η νομιμοφροσύνη και η αλληλεγγύη έχουν τοπικό ή τοπικιστικό χαρακτήρα, ισχυρότερο συχνά από τον εθνικό. Βλέπουμε, επίσης, ότι οι πολιτικές κατατάξεις και διαιρέσεις είναι συχνά σχετικές με τα πρόσωπα των «αρχηγών» και όχι με ιδέες, με προγράμματα, ούτε καν με “ταξικά” συμφέροντα. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η στάση απέναντι στην εξουσία. Στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα, το κράτος εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού, δηλαδή μιας αρχής ξένης και μακρινής, απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες και όχι πολίτες. Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου, ούτε απρόσωπη διοίκηση που έχει μπροστά της κυρίαρχους πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία ως μόνιμο χαρακτηριστικό. Η φαυλοκρατία συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση της αυθαιρεσίας των κυρίαρχων και των «δυνατών»: ελληνιστικοί ηγεμόνες, Ρωμαίοι ανθύπατοι, Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Τούρκοι πασάδες, κοτζαμπάσηδες, Μαυρομιχάληδες, Κωλέττης, Δηλιγιάννης.

Δημοσιογράφος: Εξαιρέσεις δεν βλέπετε να υπάρχουν; Εξαιρέσεις εντοπισμένες κυρίως στον 19ο και στον 20ό αιώνα;

Καστοριάδης: Ε, υπάρχουν δυο-τρεις εξαιρέσεις: ο Τρικούπης, ο Κουμουνδούρος, το βενιζελικό κίνημα στην πρώτη περίοδό του. Αλλά τα όποια αποτελέσματά τους καταστράφηκαν από τη δικτατορία του Μεταξά, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τον ρόλο του παλατιού, τη δικτατορία της 21ης Απριλίου, την πασοκοκρατία. Στο μεταξύ, μεσολάβησε ο σταλινισμός που κατόρθωσε να διαφθείρει και να καταστρέψει αυτό που πήγαινε να δημιουργηθεί ως εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα τα πληρώνουμε ακόμη. Μου ζητάτε να σας εξηγήσω. Μπορείτε να μου εξηγήσετε εσείς, γιατί οι Έλληνες, που σκοτώνονταν εννέα χρόνια, για να απελευθερωθούν από τους Τούρκους, θέλησαν αμέσως μετά ένα βασιλιά; Και γιατί, αφού έδιωξαν τον Όθωνα, έφεραν τον Γεώργιο; Και γιατί μετά ζητούσαν “ελιά, ελιά και Κώτσο βασιλιά”;

Δημοσιογράφος: Μα, οι δικές σας απαντήσεις ενδιαφέρουν ιδίως όταν αφορούν ερωτήματα που εσείς θέτετε. Θα θέλατε, λοιπόν, να διατυπώσετε τις απόψεις σας;

Καστοριάδης: Σύμφωνα με την παραδοσιακή «αριστερή» άποψη, όλα αυτά τα επέβαλαν η Δεξιά, οι κυρίαρχες τάξεις και η μαύρη αντίδραση. Μπορούμε όμως να πούμε ότι όλα αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό ερήμην του ελληνικού λαού; Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; Σε μιαν τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο. Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα. Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα.

Δημοσιογράφος: Πώς την εννοείτε αυτή την ευθύνη;

Καστοριάδης: Δεν δικάζουμε κανέναν. Μιλάμε για ιστορική και πολιτική ευθύνη. Ο ελληνικός λαός δεν μπόρεσε έως τώρα να δημιουργήσει μια στοιχειώδη πολιτική κοινωνία. Μια πολιτική κοινωνία, στην οποία, ως ένα μίνιμουμ, να θεσμισθούν και να κατοχυρωθούν στην πράξη τα δημοκρατικά δικαιώματα τόσο των ατόμων όσο και των συλλογικοτήτων.

Δημοσιογράφος: Θέλετε να πείτε ότι -αντιθέτως- σε άλλες χώρες, στη Δυτική Ευρώπη.

Καστοριάδης: Εκεί, αυτό έγινε! Ο μακαρίτης ο Γιώργος Καρτάλης έλεγε κάνοντάς μου καζούρα στο Παρίσι το 1956:«Κορνήλιε, ξεχνάς ότι στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική Επανάσταση». Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματά του. Και η ευθύνη, για την οποία μίλησα, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;». -Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στο χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι

Μικρή μεσημεριανή μουσική ...την Κυριακή 26 Φεβρουαρίου

Την Κυριακή 26 Φεβρουαρίου στις 12 το μεσημεράκι! Δεύτερη μουσική συνάντηση! Θα μαζευτούμε να τραγουδήσουμε αυτή τη φορά τραγούδια για ζώα! Σκύλους, γάτες (οπωσδήποτε), πουλιά, μυρμήγκια, χελώνες, φώκιες, ψαράκια, λαγούς, αρκούδες...

Ο Μανώλης Γιούργος θα αφηγηθεί ιστορίες με ζώα και η Γεωργία Δεληγιαννοπούλου θα τραγουδήσει με την κιθάρα της.

Είσοδος 5 ευρώ (η είσοδος για το συνοδό είναι ελεύθερη).

επικοινωνία - κρατήσεις θέσεων: 210 6817042

Πηγή: idiomelo

Βρες χρόνο, Γιάννης Ρίτσος

Βρες χρόνο για δουλειά -

αυτό είναι το τίμημα της επιτυχίας.

Βρες χρόνο για σκέψη -

αυτό είναι η πηγή της δύναμης.

Βρες χρόνο για παιχνίδι -

αυτό είναι το μυστικό της αιώνιας νιότης.

Βρες χρόνο για διάβασμα -

αυτό είναι το θεμέλιο της γνώσης.

Βρες χρόνο να είσαι φιλικός -

αυτό είναι ο δρόμος προς την ευτυχία.

Βρες χρόνο για όνειρα -

αυτά θα τραβήξουν το όχημά σου ως τ' αστέρια.

Βρες χρόνο ν' αγαπάς και ν' αγαπιέσαι -

αυτό είναι το προνόμιο των Θεών.

Βρες χρόνο να κοιτάς ολόγυρα σου -

είναι πολύ σύντομη η μέρα για να 'σαι εγωιστής.

Βρες χρόνο να γελάς -

αυτό είναι η μουσική της ψυχής.

Βρες χρόνο να είσαι παιδί -

για να νοιώθεις αυθεντικά ανθρώπινος.

Τ όνειρο του παιδιού είναι η Ειρήνη.

Τ' όνειρο της μάνας είναι η Ειρήνη.

τα λόγια της αγάπης κάτω από τα δέντρα είναι η Ειρήνη....

Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα

κι ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει.

(Μονεμβασιά 1 Μαΐου 1909 - Αθήνα 11 Νοεμβρίου 1990)

Το χειροκρότημα, Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Μουσική: Δήμητρα Γαλάνη

Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Άλλες ερμηνείες: Δήμητρα Γαλάνη & Χαρούλα Αλεξίου_ Ντουέτο

Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί

στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα.

Με κοιτάς σε κοιτώ

και μετά σιωπή

κάτι θα κοπεί

στην καρδιά στο μυαλό.

Με κοιτάς σε κοιτώ

και μελαγχολείς

ο καιρός πολύς

αγαπώ αγαπάς σ 'μ'.

Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί

στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα

κι αν μας αντέξει το σκοινί

θα φανεί στο χειροκρότημα.

Με κρατάς σε κρατώ

και μετά γκρεμός

και μετά το τέρμα

και κανείς κανενός.

Με κρατάς σε κρατώ

και παντού σκιές

και παντού καθρέφτες

για θεούς κι εραστές.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΛΕΝΑΚΑΚΗ "ΚΡΗΤΙΚΑ ΑΞΕΜΟΥΡΙΣΤΑ" ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Οι εκδόσεις MYSTIS σε συνεργασία με το Σύλλογο Βιβλιοπωλών Ηρακλείου και τον πολιτιστικό οργανισμό του Δήμου Ηρακλείου σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Ανδρέα Λενακάκη «Κρητικά Αξεμούριστα» που θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2012 στην αίθουσα Ανδρόγεω και ώρα 19:30.

Το βιβλίο θα παρουσιάσουν οι:

1) Μιχάλης Ζ. Κοπιδάκης, φιλόλογος, ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών

2) Γιώργος Νικολακάκης, καθηγητής Κοινωνικής Ανθρωπολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης.

3) Κατερίνα Μπλαβάκη, δρ. φιλολογίας

Δρώμενα: α) Κρητικά αξεμούριστα: Μιχάλης Σφακιανάκης, δικηγόρος, Θοδωρής Τερζάκης, δικηγόρος.

β) Αδιάντροπα Μυτιλήνης: Σόλων Λέκκας (μουσική – τραγούδι)

Την εκδήλωση θα συντονίσει ο δικηγόρος Μανόλης Τσικαλάς

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας τη χαρά μας, καθώς το «Δίκτυο» βρίσκεται πολύ κοντά στην ευκαιρία να αποκτήσει ένα χώρο «Πολιτιστικών και Εκπαιδευτικών Δραστηριοτήτων» που θα στεγάζει μαθήματα γλώσσας, ενισχυτική διδασκαλία, εκπαιδευτικά προγράμματα και παιδότοπο, βιβλιοθήκη, εκθέσεις, σεμινάρια, εργαστήριο χειροτεχνίας, αποθήκευση τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης, καθώς και τα γραφεία μας.

Έχουμε βρει ένα ισόγειο, με υπόγειο και πατάρι, συνολικής επιφάνειας 120 τ.μ. πολύ κοντά στο Μετρό του σταθμού Λαρίσης, που μπορούμε να το αγοράσουμε με 40 χιλιάδες ευρώ, τιμή αρκετά χαμηλή. Έχουμε εξασφαλίσει το μισό αυτού του ποσού και μένει να μαζέψουμε ακόμη τα υπόλοιπα χρήματα.

Ο χώρος αυτός θα δώσει σε όλους μας τη δυνατότητα να υποστηρίξουμε τα Δικαιώματα των Παιδιών στην πράξη, στην καρδιά μιας υποβαθμισμένης αλλά όμορφης περιοχής με μονοκατοικίες και νεραντζιές. Δύο δημοτικά σχολεία της περιοχής, ένα νηπιαγωγείο, καθώς και η Δημοτική Βιβλιοθήκη βρίσκονται πολύ κοντά μας και θα μπορούμε να αποτελούμε ένα άτυπο δίκτυο συνεργασίας όλοι μαζί.

Σε αυτή μας την προσπάθεια έχουμε μεγάλη ανάγκη από τη συνδρομή καθενός και καθεμιάς σας:

-Διαδώστε αυτή την επιστολή σε φίλους σας που μπορούν ενδεχομένως να βοηθήσουν με ένα μικρό ή μεγαλύτερο ποσό ή με μια καλή ιδέα.

-Διαδώστε την επιστολή σε φίλους δημοσιογράφους, στο FB ή σε άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

- Αν έχετε ιδέες και μπορείτε να οργανώσετε μια συνάντηση, ένα αποκριάτικο πάρτι ή κάτι άλλο που θα μας βοηθήσει να συγκεντρώσουμε ένα μικρό ή μεγάλο μέρος από τα χρήματα που μας λείπουν τηλεφωνήστε μας ή στείλτε μήνυμα

-Ρίξτε μια ματιά στο site μας www.ddp.org.gr και σκεφτείτε πώς μπορείτε να δώσετε μπλουζάκια, βιβλία, κάρτες, κούκλες και ό,τι άλλο διαθέτει το Δίκτυο ώστε να μαζέψουμε χρήματα.

-Καταθέσεις χρημάτων στο λογαριασμό «Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού» Alpha Bank IBAN GR 72 0140 3530 3530 0210 1079 650.

Καθένας και καθεμιά μας μπορεί να βοηθήσει επιλέγοντας ο ίδιος τον τρόπο, σε μια προσπάθεια που θα δώσει νόημα στα Δικαιώματα των Παιδιών αυτή τη δύσκολη εποχή.

Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού

Tηλ. Επικ.: 6977 216665

http://ddp.org.gr
http://www.facebook.com/www.ddp.org.gr

Μαλαματένια λόγια (Χαλκιάς, Γαργανουράκης κ.ά.)

Music: Yiannis Markopoulos / Γιάννης Μαρκόπουλος

Lyrics: Manos Eleftheriou / Μάνος Ελευθερίου

Voice: Lakis Halkias, Vasilis Lekkas, Haralambos Garganourakis, Kostas Thomaidis, Lizeta Kalimeri, Sotiria Leonardou

Στην υγειά μας (30/4/2007)

Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι

τα βρήκα στο σεργιάνι μου προχτές

τ' αλφαβητάρι πάνω στο τριφύλλι

σου μάθαινε το αύριο και το χτες

μα εγώ περνούσα τη στερνή την πύλη

με του καιρού δεμένος τις κλωστές

Τ' αηδόνια σε χτικιάσανε στην Τροία

που στράγγιξες χαμένα μια γενιά

καλύτερα να σ' έλεγαν Μαρία

και να 'σουν ράφτρα μες στην Κοκκινιά

κι όχι να ζεις μ' αυτή την κομπανία

και να μην ξέρεις τ' άστρο του φονιά

Γυρίσανε πολλοί σημαδεμένοι

απ' του καιρού την άγρια πληρωμή

στο μεσοστράτι τέσσερις ανέμοι

τους πήραν για σεργιάνι μια στιγμή

και βρήκανε τη φλόγα που δεν τρέμει

και το μαράζι δίχως αφορμή

Και σαν τους άλλους χάθηκαν κι εκείνοι

τους βρήκαν να γαβγίζουν στα μισά

κι απ' το παλιό μαρτύριο να 'χει μείνει

ένα σκυλί τη νύχτα που διψά

γυναίκες στη γωνιά μ' ασετυλίνη

παραμιλούν στην ακροθαλασσιά

Και στ' ανοιχτά του κόσμου τα καμιόνια

θα ξεφορτώνουν στην Καισαριανή

πώς έγινε με τούτο τον αιώνα

και γύρισε καπάκι η ζωή

πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια

να μην ακούσεις έναν ποιητή

Του κόσμου ποιος το λύνει το κουβάρι

ποιος είναι καπετάνιος στα βουνά

ποιος δίνει την αγάπη και τη χάρη

και στις μυρτιές του Άδη σεργιανά

μαλαματένια λόγια στο χορτάρι

ποιος βρίσκει για την άλλη τη γενιά

Με δέσαν στα στενά και στους κανόνες

και ξημερώνοντας μέρα κακή

τοξότες φάλαγγες και λεγεώνες

με πήραν και με βάλαν σε κλουβί

και στα υπόγεια ζάρια τους αιώνες

παιχνίδι παίζουν οι αργυραμοιβοί

Ζητούσα τα μεγάλα τα κυνήγια

κι όπως δεν ήμουν μάγκας και νταής

περνούσα τα δικά σου δικαστήρια

αφού στον Άδη μέσα θα με βρεις

να με δικάσεις πάλι με μαρτύρια

και σαν κακούργο να με τιμωρείς

Οιδίποδας του Νίκου Καζαντζάκη

Με σάπισαν το κρίμα και τα χρόνια.

Με διώχνουνε θεοί κι ανθρώποι κι όμως

το δίκιο ανθίζει μέσα μου κι ο νόμος!

Και τ’ αχαμνά μου ετούτα τα λαγόνια,

καθώς του σάπιου δέντρου τ’ ακροκλώνια

μιάς Ανοιξης μπορούν να γίνουν δρόμος

βλαστοί να πεταχτούν γιγάντοι, τρόμος

ν’ αδράξει τους θεούς και καταφρόνια.

Το δίκιο δε σιωπά, βογγάει εντός μου

σα θάλασσα. Τί κι αν λυσσάει του κόσμου

τ’ άδικο μίσος; Στην καρδιά μου εμένα

βιγλίζει ένα Μάτι όξω νου και τόπου

κι αν ο ρυθμός χαθεί στων θεών τα φρένα

ζει στην καρδιά του αδικημένου ανθρώπου.

Πέτρος Ψηλορείτης (φιλολογικό ψευδώνυμο του Νίκου Καζαντζάκη)

Πέθανε η Γ. Χιούστον σε ηλικία 48 χρονών

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 48 ετών η διάσημη τραγουδίστρια Γ. Χιούστον, σύμφωνα με μετάδοση του βρετανικού τηλεοπτικού δικτύο BBC.
Οι αστυνομικές αρχές ανακοίνωσαν πως η διάσημη τραγουδίστρια βρέθηκε νεκρή στο ξενοδοχείο «Beverly Hilton» στις 15:55 το μεσημέρι του Σαββάτου, τοπική ώρα (01:55 τα ξημερώματα Κυριακής, ώρα Ελλάδος). «Δεν υπάρχουν προφανείς ενδείξεις πως ο θάνατός της οφείλεται σε κάποιου είδους εγκληματική ενέργεια», τόνισε ο M. Ρόσεν.
Σύμφωνα με τον μάνατζερ του Ράι-Τζ, στενού φίλου της Γ. Χιούστον, το πτώμα της διάσημης τραγουδίστριας βρέθηκε μέσα στην τουαλέτα από τον σωματοφύλακά της, ο οποίος στη συνέχεια κάλεσε την Αστυνομία.
Πιο νωρίς η μάνατζέρ της, K Φόστερ, είχε δηλώσει στο Associated Press πως «τα αίτια και η τοποθεσία του θανάτου της παραμένουν αδιευκρίνιστα» Η Γ Χιούστον ήταν μια από τις διασημότερους εκπροσώπους της μουσικής βιομηχανίας από τα μέσα της δεκαετίας του '80, έχοντας παράλληλα τεράστια επιτυχία στη μεγάλη οθόνη στις αρχές της δεκαετίας του '90 με ταινίες όπως «The Bodyguard» και «Waiting to Exhale»Η φωνή της είχε εμπνεύσει πλήθος θαυμαστών της, με τα τραγούδια της «I have nothing» και «I will always love you» να θεωρούνται διαχρονικά.Η Γουίτνεϋ Χιούστον (Whitney Houston, 9 Αυγούστου 1963 - 11 Φεβρουαρίου 2012) ήταν Αμερικανίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός. Ο πρώτος της δίσκος με τίτλο το ονοματεπώνυμό της κυκλοφόρησε το 1985 και έχει πουλήσει μέχρι σήμερα 25 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Ο δίσκος της με τις μεγαλύτερες πωλήσεις είναι το soundtrack της ταινίας «The Bodyguard» που περιέχει το τραγούδι «I Will Always Love You» το οποίο έγινε το σήμα κατατεθέν της Χιούστον και παραμένει μέχρι σήμερα το single με τις μεγαλύτερες πωλήσεις στην ιστορία της μουσικής, με 170 εκατομμύρια αντίτυπα. Είναι επίσης η μοναδική καλλιτέχνης που κατάφερε να έχει επτά συνεχόμενες νούμερο ένα εισόδους στα Αμερικάνικα Charts (Billboard Hot 100) με τα Saving All My Love for You", "How Will I Know", "Greatest Love of All", "I Wanna Dance with Somebody (Who Loves Me)", "Didn't We Almost Have It All", "So Emotional", και το "Where Do Broken Hearts Go". Μέχρι το 2010, η Χιούστον είχε κερδίσει 415 συνολικά βραβεία, στα οποία περιλαμβάνονται 2 Emmy, 6 Grammy, 30 Billboard Music Awards και 22 American Music Awards. Στις 11 Φεβρουαρίου 2012 ανακοινώθηκε ο ξαφνικός θάνατος της Χιούστον, σε ηλικία 48 ετών, σε περίοδο που ετοίμαζε νέα κινηματογραφική παραγωγή, το remake της ταινίας Sparkle, η πρεμιέρα του οποίου προγραμματιζόταν για τον Αύγουστο του 2012.

Πηγη:http://rhythmichorizons।blogspot

Δραστηριότητες για Παιδιά/Εφήβους και Γονείς, του Ανοιχτού Σχολείου

Φεβρουάριος 2012

Για παιδιά 3,5-6

Πως νοιώθω και γιατί; … Χαίρομαι!

Πότε: Σάββατο 25 Φεβρουαρίου, 11:00-12:00

Κόστος: 8€

Μια βασική δεξιότητα για τον άνθρωπο του 21ου αιώνα είναι η ανάπτυξη της συναισθηματικής του νοημοσύνης. Έτσι λοιπόν δημιουργήσαμε μια σειρά εργαστηρίων που θα βοηθήσουν τα παιδιά να κατανοήσουν και να εκφράσουν καλύτερα τα συναισθήματά τους.

Σε αυτό τον κύκλο εργαστηρίων τα παιδιά εξερευνούν τα συναισθήματα τους

• Πότε νιώθουμε Χαρά;
• Γιατί;
• Τι κάνω όταν νιώθω χαρά;
• Τι κάνουν οι άλλοι όταν νιώθουν χαρά;

Αυτά είναι κάποια από τα ερωτήματα που μέσα από διασκεδαστικές δραστηριότητες θα δουλέψουμε με τα παιδιά.

Για παιδιά 6-11

Ανακαλύπτοντας τον κόσμο... με το δικό μας τρόπο.
Θέμα: Η Ζάχαρη

Πότε: Κυριακή 19 Φεβρουαρίου, 11:00-13:00

Κόστος: 10€

Μέσα σε ένα δίωρο, και πάντα έχοντας ως κύριο άξονα το θέμα: η ζάχαρη, τα παιδιά καλούνται να ανακαλύψουν πληροφορίες, να πειραματιστούν και να διασκεδάσουν.

Παράλληλα καθ’ όλη τη διάρκεια του εργαστηρίου θα δίνεται μεγάλη έμφαση στην ομαδική δουλειά, την αξιοποίηση της δημιουργικότητας των παιδιών, την τόνωση της αυτοεκτίμησης και την καλλιέργεια της συναισθηματικής τους νοημοσύνης

Για εφήβους

Εργαστήριο Εμψύχωσης Εφήβων:
Βρίσκοντας τον δικό μας τρόπο να κατανοήσουμε τα πράγματα!

Πότε: Σάββατο 18 Φεβρουαρίου, 11:30-14:00

Κόστος: 12€

Ένα εργαστήριο στο οποίο οι έφηβοι θα έχουν την δυνατότητα να έρθουν σε επαφή με συνομηλίκους τους και να ασχοληθούν με θέματα που τους απασχολούν όπως οι σχέσεις, οι δυσκολίες της εφηβείας, οι βαθμοί, το άγχος. Οι νέοι μέσα από πρωτότυπες και ευχάριστες δραστηριότητες θα αναδείξουν ένα θέμα το οποίο στην συνέχεια θα «εξερευνήσουν» σαν ομάδα.

Για γονείς:

Βάζοντας όρια… μεγαλώνοντας “ήρεμα” παιδιά

Πότε: Τετάρτη 29 Φεβρουαρίου, 18:30-20:30
Κόστος: 20€

· Ποιες είναι ο συνέπειες όταν επιτρέπουμε στα παιδιά να μας «κάνουν ό,τι θέλουν;»

· Τι διδάσκουμε βάζοντας όρια;

· Τι προσπαθούν τα παιδιά να κάνουν όταν τεστάρουν την αντοχή και την υπομονή μας;

Σε αυτό το εργαστήριο θα ψηλαφίσουμε με τους γονείς την έννοια των ορίων και μέσα από παραδείγματα αλλά και τις εμπειρίας των συμμετεχόντων θα δούμε γιατί και πώς πρέπει να βάζουμε όρια στα παιδιά μας .

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ: Να χρεοκοπήσουμε εδώ και τώρα

Για μέρες τώρα βαραίνουμε τις ψυχές μας με μια μόνιμη αγωνία: Θα χρεοκοπήσει το κράτος μας; Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αγκαλιάσουμε αυτό που φοβόμαστε...

Αν οι φίλοι μας οι Γερμανοί δεν έχουν πρόβλημα να χρεοκοπήσουμε, καιρός είναι να το κάνουμε. Χωρίς δεύτερη κουβέντα. Όχι ως διαπραγματευτική μπλόφα και ούτε μόνο γιατί το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να χρεοκοπήσουμε σε ένα χρόνο (βλ. το προηγούμενο άρθρο μου Το Πρώτο Τάνγκο στην Ευρωζώνη) αλλά επειδή ήρθε η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα στην αισιόδοξη πλευρά της χρεοκοπίας.

Υπάρχει τέτοια πλευρά; Και βέβαια υπάρχει. Σε σχέση με χώρες όπως η γνωστή τρόικα Πορτογαλία, Ισπανία και Ιρλανδία, αλλά και η Βρετανία και το Βέλγιο, το σύνολο του χρέους μας (δημοσίου και ιδιωτικού) είναι το μικρότερο. Πως αυτό; Επειδή οι έλληνες, ως άτομα αλλά και ως ιδιωτικός τομέας, χρωστάμε πολύ λιγότερα εκείνων. Ακόμα και οι αντιπαθέστατες τράπεζές μας έχουν ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα: Πάνω από 150 δις πραγματικών καταθέσεων!

Μιλάμε για άνω του μισού ΑΕΠ σε καταθέσεις, κάτι για το οποίο οι περισσότεροι εταίροι μας θα σκότωναν να το έχουν, που λέει ο λόγος. Αν μάλιστα προσθέσετε και όλα τα χρήματα ελλήνων που βρίσκονται στο εξωτερικό, θα δείτε ότι οι έλληνες δεν είμαστε και τόσο φτωχοί κατά μέσον όρο, κι ας έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας στην Ευρώπη (με εξαίρεση την Λεττονία).

Ως πολίτες είμαστε ελάχιστα χρεωμένοι σε σχέση με πολλούς από τους επικριτές μας στις Λόνδρες, στα Παρίσια και στις Νέες Υόρκες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι είμαστε λευκές περιστερές. Για δεκαετίες φορτώναμε το δημόσιο με τόσο μεγάλο χρέος που το βλέπουμε πλέον να βουλιάζει μπροστά στα μάτια μας.

Εδώ όμως που φτάσαμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ακόμα και να αποφασίσουμε σύσσωμοι (ΣΕΒ και ΓΣΕΕ, γιάπηδες και στελέχη του ΠΑΜΕ, αστοί των βορείων προαστίων και αναρχικοί της Πλατείας Εξαρχείων) να δώσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε στο κράτος, δεν αρκεί. Αν μάλιστα το παρακάνουμε στην αλληλεγγύη προς το δημόσιο, η ‘γενναιοδωρία' μας αυτή θα στεγνώσει την κυκλική ροή του πλούτου από το οποίο εξαρτάται το δημόσιο για τα έσοδά του το 2011, το 2012 κ.ο.κ.

Ποια είναι λοιπόν τα χαρμόσυνα νέα; Ότι μια πτώχευση θα αποδειχθεί σχετικά ανώδυνη. Ο λόγος διττός: Πρώτον, δεν είμαστε κατά μέσον όρο ούτε οι φτωχότεροι ούτε οι πιο υπερχρεωμένοι. Δεύτερον, όσον αφορά τα χρέη του δημοσίου, αυτά βαραίνουν εμάς, ως άτομα, πολύ λιγότερο από όσο βαραίνουν τους ξένους.

Κάντε την σύγκριση με την Ιαπωνία, το χρέος της οποίας ανήκει σε Ιάπωνες σε ποσοστό 95%. Αν το Ιαπωνικό κράτος αναγκαστεί στην πτώχευση, η καταστροφή της χώρας θα είναι ολική. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για εμάς, καθώς μας ανήκει (δηλαδή στις δικές μας τράπεζες) μόνο το 25% του δημόσιου χρέους μας. Έτσι λοιπόν, δεδομένου ότι η πτώχευση του δημοσίου διαγράφεται ως αναπόφευκτη (εκτός αν πανικοβληθούν οι εταίροι μας αρκετά και το συνδράμουν για χρόνια πολλά, οπότε έχει καλώς), το κόστος της στάσης πληρωμών δεν θα το υποστούμε μόνοι μας.

Μα αν το δημόσιο κηρύξει στάση πληρωμών, τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Πως θα ξανα-δανειστεί; Πράγματι, το κράτος θα στριμωχθεί. Για κάμποσο καιρό το δημόσιο θα πρέπει απλώς να ξοδεύει όσα μαζεύει από φόρους. Και γιατί είναι κακό αυτό; Να μάθει επί τέλους, αφού θα έχει ανακουφιστεί από το νταλκά των τοκοχρεολυσίων, να ζει με αυτά που εισπράττει. Π.χ. να καταγγείλει όλες τις εξοπλιστικές συμβάσεις, να συμπιέσει τους ανώτερους μισθούς (τον δικό μου συμπεριλαμβανομένου) τόσο που να καλύπτει τις δαπάνες του από τους φόρους που εισπράττει κλπ.

Οι τράπεζές μας; Θα υποφέρουν, είναι αλήθεια - δεδομένου ότι ακόμα και το 25% του δημόσιου χρέους που διαθέτουν θα παγώσει. Ναι, αλλά μην ξεχνάμε ότι το έχουν ήδη διαθέσει στην ΕΚΤ ως ενέχυρο για ζεστό χρήμα που έχουν ήδη πάρει. Και ότι έχουν πρόσβαση στις τεράστιες, κατά κεφαλήν, αποταμιεύσεις μας. Για να μην προσθέσω ότι απολαμβάνουν εγκληματικά υψηλά ποσοστά κέρδους τόσα χρόνια. Όπως το κράτος μας, έτσι κι αυτές να μάθουν να ζουν λιτά και με σύνεση όπως κάνουν χρόνια τώρα οι εργαζόμενοι των 700 ευρώ.

Επί πλέον, ο αποκλεισμός του κράτους μας από τις χρηματαγορές δεν θα διαρκέσει πολύ. Αν κηρύξει στάση πληρωμών, και ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του, δεν θα περάσει πολύ καιρός που παλιοί δανειστές θα αποδεχθούν νέους όρους αποπληρωμής ενός ποσοστού των περασμένων δανεικών και νέοι υποψήφιοι δανειστές (μπορεί και οι ίδιοι με τους παλιούς) θα σχηματίσουν ουρά έξω από το Υπουργείο Οικονομίας να το δανείσουν!

Βλέπετε, το χρέος μας θα έχει μειωθεί τόσο που θα αποτελούμε εξαιρετική επένδυση. Έτσι είναι το κεφάλαιο - όταν οσφραίνεται ένα επικερδές deal δεν σέβεται ούτε τον εαυτό του.

Σε τελική ανάλυση, είναι λάθος μας να φοβόμαστε τόσο πολύ την στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου. Άλλοι πρέπει να φοβούνται μια τέτοια εξέλιξη περισσότερο από εμάς:

• η κυβέρνηση της κας Μέρκελ η οποία θα πρέπει να διασώσει τις Γερμανικές τράπεζες που θα κλονιστούν από μια δική μας στάση πληρωμών

• η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που θα πρέπει να δει τι θα κάνει με μία χώρα-μέλος την οποία δεν μπορεί να αποβάλει από την ΕΕ αλλά η οποία τελεί υπό πτώχευση

• οι κυβερνήσεις όλων των άλλων χωρών (πλην ίσως της Ολλανδίας και της Αυστρίας) που θα τρέμουν για το ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος των αγορών (των οποίων η όρεξη θα έχει ανοίξει από την ‘επιτυχημένη' επίθεση στο χρέος της Ελλάδας)

• οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας (χωρών με συνολικό χρέος πάνω από 400%)

• όλοι όσοι έχουν επενδύσει στο ευρώ, είτε σε περιουσιακά στοιχεία είτε ως μέσο συναλλαγής.

Στάση πληρωμών λοιπόν!

Τώρα!

Με χαμόγελο και αισιοδοξία!

(Και ξέρετε ποιο είναι το ωραίο; Ότι αν πειθόμασταν να απελευθερωθούμε από τον φόβο της πτώχευσης, οι φίλοι μας οι Γερμανοί θα έσπευδαν την ίδια στιγμή να την αποσοβήσουν...)

* Ο Γιάνης Βαρουφάκης διδάσκει οικονομική θεωρία και πολιτική οικονομία στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Πηγή: http://www.dete.gr

Παπαδήμος: Eίμαστε σε απόσταση αναπνοής από το σημείο μηδέν

Δραματικούς τόνους χρησιμοποίησε ο πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος στο διάγγελμά του προς τον Ελληνικό λαό για τις κρίσιμες ώρες που περνά η χώρα λέγοντας χαρακτηριστικά ότι βρισκόμαστε σε απόσταση αναπνοής από το σημείο μηδέν.Ο πρωθυπουργός περιέγραψε τις επιπτώσεις που θα έχει στην χώρα το ενδεχόμενο μια άτακτης χρεοκοπίας μιλώντας για ύφεση αναεργία και παρατεταμένη εξαθλίωση και η Ελλάδα θα καταντούσε αδύναμη στο περιθώριο της Ευρώπης.

Η διάγγελμα του πρωθυπουργού έχει ως εξής:

«Ελληνίδες, Έλληνες,

Απευθύνομαι σήμερα σε σας για να σας εκθέσω με απόλυτη ειλικρίνεια την κρίσιμη κατάσταση που βρισκόμαστε και τις επιλογές που έχουμε μπροστά μας. Είμαστε σε απόσταση αναπνοής από το σημείο μηδέν.

Το ελληνικό Κοινοβούλιο καλείται αύριο να αναλάβει μια ιστορική ευθύνη. Καλείται να εξετάσει και να εγκρίνει το νέο οικονομικό πρόγραμμα της Ελλάδας, το οποίο αποτελεί προϋπόθεση για τη χρηματοδοτική στήριξη της χώρας κατά τα επόμενα χρόνια.

Το οικονομικό πρόγραμμα και η δανειακή σύμβαση που θα το συνοδεύσει έχουν τεράστια σημασία για το μέλλον της χώρας. Η νέα δανειακή συμφωνία εξασφαλίζει τη χρηματοδότησή μας με 130 δισ. ευρώ και μας δίνει τη δυνατότητα να μειώσουμε το υπάρχον δημόσιο χρέος κατά περίπου 100 δισ. ευρώ. Με τη μείωση του χρέους θα απελευθερωθούν πολύτιμοι πόροι για την οικονομική ανάπτυξη και την κοινωνική προστασία, θα δημιουργηθούν συνθήκες ασφάλειας, σταθερότητας και εμπιστοσύνης.

Με την πιστή εφαρμογή του προγράμματος θα αποκατασταθεί η δημοσιονομική σταθερότητα και η διεθνής ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας, η οποία θα επανέλθει σε τροχιά βιώσιμης ανάπτυξης - πιθανότατα από το δεύτερο εξάμηνο του 2013. Χωρίς δημοσιονομική εξυγίανση και χωρίς μεγάλες μεταρρυθμίσεις, ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει.

Η συμφωνία για το νέο πρόγραμμα, που επετεύχθη μετά από πολυήμερες, εντατικές και σκληρές διαπραγματεύσεις με την τρόικα, έχει τη στήριξη των δυο μεγαλύτερων κομμάτων της χώρας. Κατοχυρώνει το μέλλον της πατρίδας μας στο ευρώ και θέτει τις βάσεις για να ξεπεράσουμε τη σημερινή οικονομική κρίση. Παράλληλα, η συμφωνία αποτυπώνει τις ακραίες συνθήκες ανάγκης στις οποίες εξακολουθεί να βρίσκεται η χώρα μας.

Ο κεντρικός και ουσιαστικός σκοπός όλων μας είναι η βιώσιμη ανάπτυξη της οικονομίας μας. Τα τελευταία πέντε χρόνια, όμως, η οικονομία βρίσκεται σε ύφεση. Αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι αναπτυσσόταν στηριζόμενη σε συνεχώς αυξανόμενο δανεισμό. Όταν τα δανεικά τελείωσαν, το κράτος δεν μπορούσε πια να χρηματοδοτεί δαπάνες, η κατανάλωση υποχώρησε, και η οικονομική δραστηριότητα συρρικνώθηκε. Το μοντέλο ανάπτυξης που είχαμε μέχρι το 2009 δεν είχε μέλλον. Ήταν καταδικασμένο να τερματιστεί. Αυτό συνέβη όταν τα ελλείμματα διαμορφώθηκαν σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα, κληροδοτώντας μας ένα τεράστιο χρέος.

Για την ύφεση ευθύνεται επίσης το δυσμενές διεθνές οικονομικό περιβάλλον. Όμως ο πιο καθοριστικός παράγοντας είναι η αστάθεια και η αβεβαιότητα για τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας. Είναι ο φόβος της χρεοκοπίας και της εξόδου από το ευρώ που σκιάζει τους αποταμιευτές, αναστέλλει τις επενδυτικές αποφάσεις, παγώνει την οικονομική δραστηριότητα, εμποδίζει την ανάκαμψη της οικονομίας. Στην αβεβαιότητα, την αστάθεια και την ανασφάλεια θα θέσει τέρμα το αξιόπιστο πρόγραμμα, η χρηματοδοτική στήριξη και η αναδιάρθρωση του χρέους που το συνοδεύουν.

Το πρόγραμμα περιέχει πολλές ρυθμίσεις τις οποίες θα έπρεπε να είχαμε υιοθετήσει από μόνοι μας προ πολλού. Αν τις είχαμε εφαρμόσει όταν οι συνθήκες ήταν ευνοϊκότερες, δεν θα είχαμε φτάσει σε τόσο δεινή κρίση.

Το πρόγραμμα όμως περιέχει και ρυθμίσεις που καμία κυβέρνηση δεν θα υιοθετούσε υπό ομαλές συνθήκες. Μέτρα που δοκιμάζουν τις αντοχές και πλήττουν το εισόδημα μεγάλου μέρους της κοινωνίας μας. Έχουμε απόλυτη επίγνωση ότι το οικονομικό αυτό πρόγραμμα συνεπάγεται βραχυπρόθεσμα οδυνηρές θυσίες για τους Έλληνες, οι οποίοι έχουν ήδη δοκιμαστεί σκληρά.

Λένε ορισμένοι: από ένα τέτοιο οικονομικό πρόγραμμα που περιλαμβάνει επώδυνα μέτρα, καλύτερη η χρεοκοπία. Πλανώνται οικτρά όσοι υποστηρίζουν κάτι τέτοιο, ή δημαγωγούν επικίνδυνα. Μια άτακτη χρεοκοπία θα έριχνε τη χώρα μας σε μια καταστροφική περιπέτεια. Θα δημιουργούσε συνθήκες ανεξέλεγκτου οικονομικού χάους και κοινωνικής έκρηξης.

Οι αποταμιεύσεις των πολιτών θα κινδύνευαν. Το κράτος θα αδυνατούσε να πληρώσει μισθούς, συντάξεις, να καλύψει στοιχειώδεις λειτουργίες, όπως τα νοσοκομεία και τα σχολεία, καθώς έχει ακόμα πρωτογενές έλλειμμα πάνω από 5 δισ. ευρώ. Δηλαδή τα έσοδα του κράτους δεν αρκούν για να καλύψουν τις δαπάνες, ακόμα κι αν παύαμε να εξυπηρετούμε το χρέος.

Η εισαγωγή βασικών αγαθών -όπως φάρμακα, πετρέλαιο, και μηχανήματα- θα γινόταν προβληματική, αφού η χώρα, δημόσιος και ιδιωτικός τομέας, θα έχανε κάθε πρόσβαση σε δανεισμό και η ρευστότητα θα συρρικνωνόταν. Επιχειρήσεις θα έκλειναν μαζικά, αδυνατώντας να αντλήσουν χρηματοδότηση. Η ανεργία, η οποία είναι ήδη απαράδεκτα υψηλή θα αυξανόταν περισσότερο.

Το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων στην περίπτωση μιας άτακτης χρεοκοπίας θα κατέρρεε. Η χώρα θα παρασυρόταν σε μια μακρά δίνη ύφεσης, αστάθειας, ανεργίας και παρατεταμένης εξαθλίωσης.

Οι εξελίξεις αυτές θα οδηγούσαν, αργά ή γρήγορα, στην έξοδο από το ευρώ. Από χώρα του πυρήνα της Ευρωζώνης, η Ελλάδα θα καταντούσε χώρα αδύναμη, στο περιθώριο της Ευρώπης.

Κοιτάμε τον ελληνικό λαό στα μάτια με πλήρη συναίσθηση της ιστορικής ευθύνης. Το κοινωνικό κόστος που συνεπάγεται το πρόγραμμα αυτό είναι περιορισμένο σε σύγκριση με την οικονομική και κοινωνική καταστροφή που θα ακολουθούσε εάν δεν το υιοθετήσουμε.

Γνωρίζουμε ότι οι αντοχές των πολιτών αγγίζουν τα όριά τους. Τα τελευταία δύο χρόνια καταβάλλεται μια υπερπροσπάθεια. Παρά τις καθυστερήσεις στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων έχουμε κατορθώσει πολλά, με μεγάλο οικονομικό και κοινωνικό κόστος, όπως καταγράφεται από τη συνεχιζόμενη ύφεση και την αύξηση της ανεργίας στο 20%.

Τα τελευταία δύο χρόνια μειώσαμε το πρωτογενές δημόσιο έλλειμμα από 24 δισ. ευρώ σε 5 δισ., μείωση που αντιστοιχεί σε 8 εκατοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ. Ανακτήσαμε περίπου το 1/3 της ανταγωνιστικότητας που χάθηκε κατά τα προηγούμενα δέκα έτη. Οι προσπάθειες και οι θυσίες του ελληνικού λαού αποδίδουν και δικαιούνται το σεβασμό όλων.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ελλάδα αντλεί σήμερα τη μεγαλύτερη χρηματοδοτική στήριξη που δόθηκε ποτέ με εξαιρετικά ευνοϊκούς όρους. Αυτό αντανακλά τη βούληση των εταίρων μας να στηρίξουν την παραμονή μας στο ευρώ. Γι' αυτό μάς πιέζουν: για να αξιοποιήσουμε τη στήριξη αυτή, δημιουργώντας εμείς οι ίδιοι τις προϋποθέσεις βιώσιμης συμμετοχής μας στο κοινό νόμισμα. Οφείλουμε να εξυγιάνουμε την οικονομία μας. Να μην δαπανούμε περισσότερο από όσα παράγουμε.

Δεν πρέπει να χάσουμε αυτή την ευκαιρία να κάνουμε την οικονομία μας πιο παραγωγική και ανταγωνιστική. Για να διασώσουμε όσα κατακτήσαμε, πρέπει να αλλάξουμε όλα όσα κάναμε λάθος. Πρέπει να εξυγιάνουμε το κράτος και να χτίσουμε την οικονομία μας σε στέρεες βάσεις για να επιτύχουμε υψηλή και βιώσιμη ανάπτυξη.

Αυτός είναι ο αγώνας της γενιάς μας. Και θα ήταν η μεγαλύτερη ήττα τής μεταπολιτευτικής Ελλάδας αν από λιποψυχία ή ελλιπή αίσθηση ευθύνης, από βαριά αμέλεια ή από μοιραίο λάθος αυτή η χώρα κατέληγε κάποια στιγμή χρεοκοπημένη και έξω από το ευρώ. Αν, την ώρα που χώρες πολύ φτωχότερες από μας καταβάλλουν σκληρές προσπάθειες για να μπουν στη ζώνη του ευρώ, εμείς βαδίζαμε την πορεία εξόδου.

Θα είναι μια τεράστια αδικία της ιστορίας, η χώρα από την οποία ξεκίνησε ο ευρωπαϊκός πολιτισμός, που τα τελευταία 65 χρόνια βίωσε έναν εμφύλιο και μια δικτατορία, αλλά πρόκοψε, έφτιαξε την ευημερία της, οικοδόμησε μια δημοκρατία, θεσμούς και αξίες, να φτάσει στην πτώχευση και να βρεθεί, από ένα ακόμα λάθος, σε εθνική απομόνωση και εθνική απόγνωση.

Δεν θα βγούμε από την κρίση χωρίς θυσίες. Είμαστε λαός περήφανος και φιλότιμος. Ξέρουμε από αγώνες. Και αυτός είναι σήμερα ο αγώνας της πατρίδας μας. Να έχουν τα παιδιά μας την ευρωπαϊκή Ελλάδα της σταθερότητας, της ευημερίας και της δημοκρατίας που κατακτήσαμε τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Πατριωτικό σήμερα δεν είναι να ρίξουμε τις ασπίδες, αλλά ενωμένοι να πάρουμε τις αναγκαίες δύσκολες αποφάσεις για τη σωτηρία της χώρας. Θα υπερασπιστούμε τη θέση μας στο ευρώ και στην Ευρώπη.

Το οικονομικό πρόγραμμα που έχει κατατεθεί στη Βουλή, και η χρηματοδοτική στήριξη που θα το συνοδεύει, είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για να διασώσουμε τα σημαντικότερα κεκτημένα των τελευταίων δεκαετιών για να διασφαλίσουμε τη θέση της Ελλάδας στην ομάδα των αναπτυγμένων χωρών της Ευρώπης και στο ευρώ. Είναι απολύτως αναγκαία για να προστατεύσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα.

Η προσαρμογή της οικονομίας μας δεν τελειώνει σε ένα χρόνο. Για την ολοκλήρωση των αλλαγών θα χρειαστεί σκληρή προσπάθεια, συνέχεια και συνέπεια, δημιουργική συνεργασία και πνεύμα ενότητας των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων. Εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας και πίστη στην ανάγκη να αλλάξουμε τη χώρα μας.

Σε ό,τι με αφορά, ανέλαβα την ευθύνη και τον κίνδυνο να κάνω ό,τι μου αναλογεί για να φτάσουμε στην άκρη αυτής της διαδρομής. Και θα το κάνω.»


Πηγή: http://www.iefimerida.gr