Δάγλας Γιώργος, Η μέρα των φωταγωγών

 Στέκουμε γλυκιά μου απέναντι σε κρυστάλλινους

ανθρώπους διαφημίσεις

σηματοδότες, οράματα μουσκεμένα απ' το δάκρυ

χωρίς πόδια

σαν άσφαλτος που ανάβει και μαραίνει

χωρίς ελπίδα βροχής.

Δεν θέλω να στο λέω:

Τρένα σ' αυτή την εξορία δεν περνάνε.