Σκέψη πριν την ανάγνωση
Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος υπήρξε μια σπάνια περίπτωση δημιουργού που επέλεξε συνειδητά τη λιτότητα, την απόσταση από την εξουσία και την άρνηση της προβολής. Η στάση του δεν ήταν απλώς προσωπική ιδιορρυθμία· ήταν πολιτισμική θέση. Σε μια εποχή όπου η αναγνώριση συχνά ταυτίζεται με τη δημοσιότητα, εκείνος επέμεινε στην εσωτερικότητα και στην αυτάρκεια της τέχνης.
Το παρακάτω κείμενο αποτελεί αφορμή να ξανασκεφτούμε τη διαδρομή και την παρουσία του – όχι μόνο ως ποιητή, αλλά ως διανοούμενου που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στον πολιτισμό της Θεσσαλονίκης και ευρύτερα.
Η συνέχεια του άρθρου:
Το εξαιρετικής σημασίας και συμβολισμού πολιτιστικό γεγονός της συνάντησης της «Μακεδονικής Καλλιτεχνικής Εταιρείας Τέχνη» και της «Διαγωνίου» και της ανάδειξης της σπουδαίας εικαστικής διαδρομής τους μέσα από την έκθεση που οργάνωσε το Τελλόγλειο Ιδρυμα Τεχνών, στο πλαίσιο του εορτασμού των 25 χρόνων του αλλά και των εκατό χρόνων από την ίδρυση του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, έδωσε την ευκαιρία στους φίλους της τέχνης να γνωρίσουν δυο κορυφαίες εικαστικές συλλογές που σήμερα διαμορφώνουν έναν πυρήνα πολιτισμού στην καρδιά της πανεπιστημιούπολης.
Το γεγονός αυτό έδωσε όμως ανάμεσα στα άλλα και μια ακόμα ευκαιρία να ερευνήσει κανείς και να μελετήσει -κυρίως οι νεότεροι- την πολύπλευρη προσφορά και προσωπικότητα του Ντίνου Χριστιανόπουλου.
Δεν υπήρξε μόνο ποιητής. Έγραψε διηγήματα, δοκίμια, μελέτες για τη δημοτική μουσική, ενώ υπήρξε ακάματος συλλέκτης φωτογραφιών και ντοκουμέντων όπως και συστηματικός ερευνητής και ερμηνευτής του ρεμπέτικου.
Η συνέχεια εδώ
