Όταν το «δεν προσπαθεί» δεν σημαίνει έλλειψη ικανότητας

«Όταν αλλάζει ο τρόπος, αλλάζει και η πρόσβαση στη μάθηση.»

Στο σχολείο – και συχνά στο σπίτι – η πιο εύκολη ερμηνεία είναι ότι το παιδί «δεν προσπαθεί αρκετά». Όμως πίσω από αυτή τη φράση κρύβεται μια σοβαρή παρανόηση. Πολλά παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες καταβάλλουν μεγαλύτερη προσπάθεια από τους συνομηλίκους τους· απλώς ο τρόπος με τον οποίο τους ζητείται να μάθουν δεν ταιριάζει στο δικό τους μαθησιακό προφίλ.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν προσπαθεί. Το ερώτημα είναι: έχει τα κατάλληλα εργαλεία;

Μικρές αλλά ουσιαστικές παρεμβάσεις μπορούν να αλλάξουν το τοπίο:
– σαφέστερες οδηγίες σε μικρά βήματα
– περισσότερος χρόνος ολοκλήρωσης
– εναλλακτικοί τρόποι αξιολόγησης (προφορικά αντί αποκλειστικά γραπτά)
– οπτική υποστήριξη και δομημένο υλικό

Όταν το πλαίσιο προσαρμόζεται, συχνά μειώνονται τα «συμπτώματα». Και μαζί τους μειώνεται και το αίσθημα αποτυχίας που βαραίνει το παιδί.

Η μετατόπιση της οπτικής από την «έλλειψη προσπάθειας» στην «ανάγκη προσαρμογής» δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ουσιαστική εκπαιδευτική στάση.

Το ζήτημα της σχέσης μεταξύ μαθησιακής δυσκολίας και εκπαιδευτικού πλαισίου αναλύεται διεξοδικότερα στο βιβλίο «Μαθησιακές Δυσκολίες ή Σύμπτωμα» (Εκδόσεις Πατάκη).

_φέας_

Σύμβουλος / Ψυχοθεραπευτής (συνθετικό μοντέλο)                                               

Ειδικός Εκπαιδευτικός – Συγγραφέας