Μια πιο ήσυχη μορφή κόπωσης που δεν φαίνεται, αλλά υπάρχει.
Υπάρχει μια
μορφή κόπωσης που περνάει. Με έναν ύπνο, με ένα Σαββατοκύριακο, με λίγη
απόσταση. Και υπάρχει και μια άλλη. Αυτή που δεν φεύγει. Αυτή που δεν
σχετίζεται μόνο με το πόσα κάνουμε, αλλά με το πόσα συνεχίζουμε να κρατάμε
χωρίς χώρο.
Στην
εκπαίδευση αυτό εμφανίζεται συχνά σιωπηλά. Δεν είναι απαραίτητα κάτι που
λέγεται εύκολα. Ο εκπαιδευτικός συνεχίζει να λειτουργεί. Μπαίνει στην τάξη,
κάνει το μάθημα, ανταποκρίνεται. Αλλά κάπου μέσα σε αυτή τη διαδικασία, η
παρουσία αρχίζει να αδειάζει. Και αυτό είναι δύσκολο να αναγνωριστεί, ακόμα πιο
δύσκολο να ειπωθεί.
Το burnout
δεν είναι απλώς «κούραση». Είναι μια κατάσταση που εγκαθίσταται, όταν η σχέση
ανάμεσα σε αυτό που δίνουμε και σε αυτό που αντέχουμε χάνει την ισορροπία της.
Και πολλές φορές δεν το βλέπουμε εκείνη τη στιγμή. Το συνηθίζουμε. Λέμε: «έτσι
είναι το σχολείο». Και προχωράμε.
Δεν
πρόκειται μόνο για ατομικό ζήτημα. Το περιβάλλον, οι απαιτήσεις, οι σχέσεις
μέσα στο σχολείο παίζουν καθοριστικό ρόλο. Αλλά ούτε και είναι κάτι εντελώς έξω
από εμάς. Υπάρχει πάντα ένα σημείο στο οποίο συνεχίζουμε να δίνουμε, χωρίς να
σταματάμε να δούμε τι μας συμβαίνει.
Και ίσως
εκεί βρίσκεται η αρχή. Όχι στο να αλλάξουν όλα. Αλλά στο να δούμε ένα σημείο.
Αυτό που μας εξαντλεί περισσότερο. Και που συνεχίζουμε να το επιτρέπουμε με
κάποιον τρόπο.
Δεν
χρειάζεται να λυθεί. Αρκεί να μη μείνει αόρατο.
* Το θέμα αυτό αποτέλεσε αφορμή για μια πρόσφατη συνάντηση με εκπαιδευτικούς ,και συνεχίζει να ανοίγει ερωτήματα.
Σκέψη & Στάση
Νίκος Τομαράς
