Ένας χώρος στοχασμού και ευθύνης.
Η επιστημονική εμπειρία και ο δημόσιος λόγος συναντούν την παιδεία, την ψυχική υγεία και τα βιβλία, σε μια προσπάθεια να διατηρείται η σκέψη κριτική και παρούσα.

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

27 Μαρ 2010

Μπέρναρντ Μπέκετ, Γένεση, Εκδόσεις Πατάκη

Το Γένεση εκτυλίσσεται σε ένα τρομακτικό μέλλον, σ’ ένα νησί που ονομάζεται Πολιτεία. Ένα θεόρατο τείχος, το οποίο περιφρουρούν ένοπλοι στρατιώτες, νάρκες και ηλεκτρονικές συσκευές, έχει αποκόψει κάθε επικοινωνία του νησιού με τον έξω κόσμο, που μαστίζεται από την πανούκλα. Επισκέπτες, μετανάστες και εισβολείς εκτελούνται εν ψυχρώ.

Ένας άντρας, ονόματι Άνταμ Φορντ, νεκρός εδώ και πολλά χρόνια, είχε αποφασίσει άλλοτε να επαναστατήσει ενάντια στο καθεστώς. Η Πολιτεία τον καταδίκασε να ζει σε φυλάκιση. Έτσι, ο Άνταμ Φορντ κατέληξε να εκτίσει την ποινή του ως πειραματόζωο σε ένα αλλόκοτο πείραμα Τεχνητής Νοημοσύνης.

Αυτή η ιστορία είναι το αντικείμενο μελέτης της δεκατετράχρονης μαθήτριας Άναξ.

Μέσα σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο, η Άναξ έρχεται αντιμέτωπη με τρεις Εξεταστές σε μια εξουθενωτική πεντάωρη δοκιμασία. Η ιστορική προσωπικότητα που έχει επιλέξει να μελετήσει είναι ο Άνταμ Φορντ, ο ήρωάς της. Αν περάσει τη δοκιμασία, θα τη δεχτούν στην Ακαδημία, το ίδρυμα που διοικεί την ουτοπική κοινωνία στην οποία ζει.

Πολύ σύντομα, όμως, η Άναξ θα ανακαλύψει πως, παρ’ όλα όσα έχει διδαχτεί τόσα χρόνια, κανείς δε γνωρίζει ολόκληρη την ιστορία. Προτού ολοκληρωθούν οι πέντε ώρες της εξέτασης, η Άναξ θα έρθει αντιμέτωπη με τον αναπάντεχο κρίκο που τη δένει με τον Άνταμ Φορντ, με το σκοτεινό μυστικό της Ακαδημίας και την τρομακτική αλήθεια για τον κόσμο της.

Πρόκειται για ένα προκλητικό μυθιστόρημα συγκλονιστικής εφευρετικότητας, που μας οδηγεί σε έναν κόσμο όπου τα αιώνια φιλοσοφικά ερωτήματα έχουν συγκρουστεί με τη σαρωτική προέλαση της τεχνολογίας, όπου ζητήματα όπως «τι είναι άνθρωπος;» και «τι σημαίνει να έχεις συνείδηση και ψυχή;» είναι άκρως διαπραγματεύσιμα και όπου η κηλίδα του Προπατορικού Αμαρτήματος απειλεί την ίδια την ύπαρξη του Νέου Κόσμου της Άναξ. Εξαιρετική και πρωτότυπη, η δραματική αφήγηση του Μπέκετ συνδυάζει την καταιγιστική δράση με το μυθιστόρημα ιδεών.



Ο Μπέρναρντ Μπέκετ γεννήθηκε το 1967 και είναι καθηγητής γυμνασίου στο Ουέλλινγκτον της Νέας Ζηλανδίας,, όπου διδάσκει θεατρική αγωγή, μαθηματικά και αγγλική λογοτεχνία. Έγραψε το Γένεση την περίοδο που παρακολουθούσε ένα ερευνητικό πρόγραμμα του Royal Society πάνω στη μετάλλαξη του DNA. Το βιβλίο απέσπασε δύο σημαντικά λογοτεχνικά βραβεία στη Νέα Ζηλανδία κι έχει μεταφραστεί σε 17 γλώσσες.

«Ο Μπέκετ καταφέρνει να δημιουργήσει έναν απόλυτα πειστικό πλατωνικό διάλογο με επίγευση επιστημονικής φαντασίας. [...] Καταφέρνει, επίσης, να εγκαθιδρύσει ένα κλίμα αγωνίας και προσμονής καθώς, όπως και η Άναξ, έτσι κι ο αναγνώστης αρχίζει σταδιακά να αποπροσανατολίζεται από τις αλλεπάλληλες ερωτήσεις των εξεταστών. Σύντομα αντιλαμβάνεται ότι οι εξεταστές ακολουθούν ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο, μόνο που κανείς (ούτε η ηρωίδα ούτε ο αναγνώστης) δε γνωρίζει ποιο είναι αυτό».

Le Monde

«Ένα ξεχωριστό, πρωτότυπο θρίλερ που συνδυάζει φιλοσοφικές ιδέες με ειλικρινές συναίσθημα και αγωνία. Δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου».

Τζόναθαν Στράουντ, συγγραφέας

«Ο Μπέκετ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο αντίποδας του Φίλιπ Κ. Ντικ. Το μυθιστόρημά του αποτελεί ένα έξοχο έργο επιστημονικής φαντασίας, το οποίο εξερευνά ακανθώδη ζητήματα φιλοσοφίας και επιστήμης. […] Μέσα από τη διαυγή και αιχμηρή γραφή του, ο Μπέκετ παραθέτει μια σειρά από φιλοσοφικούς γρίφους, σκιαγραφώντας ένα σκοτεινό και συγκλονιστικό μελλοντικό κόσμο».

The Age


«Μπορεί με μια πρώτη ματιά η δυστοπική κοινωνία του Μπέκετ να θυμίζει το Θαυμαστό καινούριο κόσμο του Άλντους Χάξλεϋ, ωστόσο η σκληρή αφήγησή του και το αδυσώπητο τέλος χρωματίζουν ένα γνώριμο τοπίο με μια καλοδεχούμενη φρεσκάδα».

Publishers Weekly


«Ο Μπέκετ πραγματεύεται με αριστοτεχνικό τρόπο αμφιλεγόμενα ζητήματα και θέτει επίκαιρα ηθικά ερωτήματα, πλάθοντας έτσι έναν πέρα ως πέρα αληθοφανή, φουτουριστικό κόσμο».

Waikato Times

«Απαραίτητο ανάγνωσμα για οποιονδήποτε θέλει να εμβαθύνει στα ερωτήματα γύρω από την ανθρώπινη φύση».

South Coast Register

Ανδρέας Παγουλάτος, Όργια και εμπόδια


[...]
Ινές σε μνημονεύω:
πόσα χρόνια επαναστάτρια όσο λίγοι άλλοι, σπαταλώντας την τεράστια περιουσία σου, δοκιμάζοντας όλες τις ηδονές, όλα τα όργανα, απελευθερωτικά ή εγκληματικά, για να φτάσεις την ψυχή σου - τα χνώτα, τους φαλλούς, τα αιδοία, την ίδια τη γεύση του θανάτου - μην πιστεύοντας τίποτα πια, ούτε τον ίδιο τον εαυτό σου, στην εναγώνιά του περιπλάνηση. Ολα είναι θέατρο, έλεγες, ακόμη κι η ελάχιστη σπίθα ζωής, πριν μας κυριεύσουν οι ορδές του τελειωτικού θεάτρου, ναυαγισμένη, ξεβρασμένη σ' άλλα διαστήματα κορμιά χωρίς τον Πουκ ή τον Αριελ, όταν τα μάτια σου στηλωμένα εκλιπαρούσαν το θάνατο ή όταν δινόσουν, όπως σπάνια δίνεται μια γυναίκα. Και στις εκλάμψεις σου φλεγόσουν πάλι επαναστατημένη, διακρίνοντας ξεκάθαρα, μέσα στη θολούρα, τους εχθρούς κι όλο σου το κορμί γινόταν πραγματικά ή άγρια, τρομερή μουσική της σύγκρουσης...
[...]

Εις μνήμην (1948-2010)

Autonomia EXPO η μεγάλη έκθεση για την αναπηρία και την αποκατάσταση το Μάιο 2010



Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος διοργανώνεται η μεγαλύτερη έκθεση προϊόντων και υπηρεσιών για την αναπηρία, την αποκατάσταση, την ανεξάρτητη διαβίωση και τους ανεξάρτητους τρόπους ζωής στο Εκθεσιακό Κέντρο Περιστερίου στις 28, 29 και 30 Μαΐου από τις 10 το πρωί έως τις 9 το βράδυ. Για λόγους προσπελασιμότητας το σύνολο της διοργάνωσης είναι «ψηφιακά» υποβοηθούμενο από το http://www.autonomiaexpo.org/ που ενημερώνεται καθημερινά.

Και φέτος στην Autonomia EXPO θα παρουσιαστούν όλα τα προϊόντα και οι υπηρεσίες που απευθύνονται στους καταναλωτές με αναπηρίες και με ειδικές καταναλωτικές ανάγκες.

Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά θα γεμίσει το Εκθεσιακό Κέντρο Περιστερίου με χιλιάδες προϊόντα και υπηρεσίες που απευθύνονται στους καταναλωτές με αναπηρίες και με ειδικές καταναλωτικές ανάγκες. Εκθέτες από όλη την Ελλάδα θα βρίσκονται για να ενημερώσουν για όλα αυτά που αφορούν τους ανθρώπους με αναπηρίες ώστε να μπορέσουν να συγκροτήσουν έναν ρεαλιστικό και αξιόπιστο προσπελάσιμο τρόπο ζωής, ενώ χιλιάδες άνθρωποι με κάθε είδους αναπηρία από όλη την Ελλάδα, την Κύπρο και την ομογένεια θα επισκεφτούν το Εκθεσιακό Κέντρο Περιστερίου.

Η Autonomia EXPO είναι μεγαλύτερη διοργάνωση που γίνεται στην πατρίδα μας και αφορά την κοινότητα των Ελλήνων και των Ελληνίδων με αναπηρίες. Είναι μια ευκαιρία για κάθε άνθρωπο που ζει κάτω από συνθήκες αναπηρίας ή έχει κάποιο σοβαρό ενδιαφέρον για την αναπηρία είτε επειδή εργάζεται στο χώρο των ΑμεΑ ως επαγγελματίας ή ως επιστήμονας ή ως επιχειρηματίας είτε επειδή θέλει να ανακαλύψει με τα ίδια του τα μάτια και μεγάλη αναπτυξιακή προοπτική που υπάρχει στην κοινότητα των ανθρώπων με αναπηρίες αρκεί να γνωρίσει την αναπηρία ως εμπειρία και ως διαφορά συνθηκών και όρων ζωής στις πραγματικές της διαστάσεις και στο πραγματικό της μέγεθος.

Εκτός από την Autonomia EXPO των περιπτέρων, των βοηθημάτων, των προσαρμοσμένων τεχνολογιών και των προσπελάσιμων υπηρεσιών υπάρχει και η Autonomia EXPO των διαδρόμων όπου χιλιάδες άνθρωποι με σοβαρές και με λιγότερο σοβαρές αναπηρίες είναι εκφραστές του δικού τους προσωπικού προσπελάσιμου τρόπου ζωής. Στο http://www.autonomiaexpo.org/?p=169 υπάρχουν εκατοντάδες φωτογραφίες από τις προηγούμενες διοργανώσεις για να διαπιστώσετε με τα ίδια σας τα μάτια πως η Autonomia EXPO είναι μια έκθεση αυτής καθεαυτής της αναπηρίας ως εμπειρίας και ως διαφοράς συνθηκών και όρων ζωής.

Η Autonomia EXPO είναι μια μοναδική ευκαιρία που γίνεται μια φορά κάθε χρόνο για να γνωρίσετε όλες εκείνες τις υπηρεσίες και τα βοηθήματα που μπορούν να βοηθήσουν τον κάθε άνθρωπο που ζει κάτω από συνθήκες αναπηρίας για να μπορέσει να συγκροτήσει ή να διατηρήσει έναν προσπελάσιμο τρόπο ζωής. Είναι μια μοναδική ευκαιρία για να μπορέσετε να γνωρίσετε όλες εκείνες τις απαραίτητες τεχνολογίες και τα μέσα αλλά και να δοκιμάσετε σε πραγματική κλίμακα όλα τα βοηθήματα που είναι απαραίτητα για την επιβίωση, την ανεξαρτησία και την αποκατάσταση των ΑμεΑ.

Ακόμη είναι μια μοναδική ευκαιρία για να γνωρίσετε και να επικοινωνήσετε με χιλιάδες ανθρώπους με αναπηρίες που ο καθένας από αυτούς έχει υιοθετήσει ένα διαφορετικό αλλά προσπελάσιμο τρόπο ζωής και έχει στηρίξει αυτόν τον τρόπο ζωής σε πολύ συγκεκριμένες τεχνολογίες και νοοτροπίες που φαίνονται με μια πρώτη ματιά.

Είναι αυτονόητο πως η Autonomia EXPO είναι απολύτως προσπελάσιμη σε όλες τις γνωστές αναπηρίες και πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στο http://www.autonomiaexpo.org/ όπου υπάρχουν πληροφορίες για όλους τους εκθέτες και εκθέματα, υπάρχει η κάτοψη της έκθεσης σε ψηφιακή μορφή, καθώς επίσης και φωτογραφίες από τις προηγούμενες διοργανώσεις για να διαπιστώσετε πως η Autonomia EXPO είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια έκθεση προϊόντων και υπηρεσιών για την αναπηρία, την αποκατάσταση, την ανεξάρτητη διαβίωση και τις προσαρμοσμένες τεχνολογίες.

Η Autonomia EXPO υποστηρίζεται από τη μεγαλύτερη «διαφημιστική» καμπάνια που γίνεται στην Ελλάδα για την κοινότητα των ανθρώπων με αναπηρίες με εκατοντάδες χιλιάδες αφίσες, e-mail, επιστολές, τηλεφωνικές προσκλήσεις, τηλεοπτική και ραδιοφωνική προβολή, SMS αλλά και με κάθε άλλο προσπελάσιμο μέσο. Το σύνολο της «διαφημιστικής» καμπάνιας γίνεται σε προσπελάσιμα μέρη και σε προσπελάσιμες περιοχές σε όλη την Ελλάδα.

Η Autonomia EXPO διοργανώνεται από το περιοδικό ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΤΩΡΑ που είναι το μεγαλύτερο σε κυκλοφορία και σε ύλη περιοδικό για ΑμεΑ στην ελληνική γλώσσα και από το http://www.disabled.gr/ που είναι η δημοφιλέστερη ιστοσελίδα αναπηρίας στον κόσμο. Όλες οι υπηρεσίες του ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΤΩΡΑ παρέχονται δωρεάν.

ΑΝΑΠΗΡΙΑ ΤΩΡΑ και Autonomia EXPO
http://www.autonomiaexpo.org/ και http://www.disabled.gr/

26 Μαρ 2010

Γιώργος Σεφέρης, Ερωτικός λόγος



Α΄

Ρόδο της μοίρας, γύρευε να βρεις να μας πληγώσεις
μα έσκυβες σαν το μυστικό που πάει να λυτρωθεί
κι ήταν ωραίο το πρόσταγμα που δέχτηκες να δώσεις
κι ήταν το χαμογέλιο σου σαν έτοιμο σπαθί.

Του κύκλους ου το ανέβασμα ζωντάνευε τη χτίση
από τα’ αγκάθι σου έφευγε του δρόμου ο στοχασμός
η ορμή μας γλυκοχάραζε γυμνή να σ’αποκτήσει
ο κόσμος ήταν εύκολος• ένας απλός παλμός


Β΄

Τα μυστικά της θάλασσας ξεχνιούνται στ’ακρογιάλια
η σκοτεινάγρα του βυθού ξεχνιέται στον αφρό•
λάμπουνε ξάφνου πορφυρά της μνήμης τα κοράλλια…
Ω μην ταράξεις… πρόσεξε ν’ ακούσεις τ’αλαφρό

ξεκίνημά της… τα’ άγγιξες το δένδρο με τα μήλα
το χέρι απλώθη κι η κλωστή δείχνει και σε οδηγεί…
Ω σκοτεινό ανατρίχιασμα στη ρίζα και στα φύλλα
να’σουν εσύ που θα ‘φερνες την ξεχασμένη αυγή!

Στον κάμπο του αποχωρισμού να ξανανθίζουν κρίνα
μέρες ν’ ανοίγουνται ώριμες, οι αγκάλες τα’ ουρανού,
να φέγγουν στο αντηλάρισμα τα μάτια μόνο εκείνα
αγνή η ψυχή να γράφεται σαν το τραγούδι αυλού…

Η νύχτα να’ταν που έκλεισε τα μάτια; Μένει αθάλη,
σαν από δοξαριού νευρά μένει πνιχτό βουητό,
μια στάχτη κι ένας ίλιγγος στο μαύρο γυρογιάλι
κι ένα πυκνό φτερούγισμα στην εικασία κλειστό.

Ρόδο του ανέμου, γνώριζες μα ανέγνωρους μας πήρες
Την ώρα που θεμέλιωνε γιοφύρια ο λογισμός
Να πλέξουνε τα δάχτυλα και να διαβούν δυο μοίρες
Και να χυθούν στο χαμηλό κι αναπαμένο φως.


Γ΄

Ω σκοτεινό ανατρίχιασμα στη ρίζα και στα φύλλα!
Πρόβαλε ανάστημα άγρυπνο στο πλήθος της σιωπής
σήκωσε το κεφάλι από τα χέρια τα καμπύλα
το θέλημά σου να γενεί και να μου ξαναπείς

τα λόγια που άγγιζαν και σμίγαν το αίμα σαν αγκάλη•
κι ας γείρει ο πόθος σου βαθύς σαν ίσκιος καρυδιάς
και να μας πλημμυράει με των μαλλιών σου τη σπατάλη
από το χνούδι του φιλιού στα φύλλα της καρδιάς.

Χαμήλωναν τα μάτια σου κι είχες το χαμογέλιο
που ανιστορούσαν ταπεινά ζωγράφοι αλλοτινοί.
Λησμονημένο ανάγνωσμα σ’ ένα παλιό ευαγγέλιο
Το μίλημά σου ανάσαινε κι η ανάλαφρη φωνή:

«Είναι το πέρασμα του χρόνου σιγαλό κι απόκοσμο
κι ο πόνος απαλά μες στην ψυχή μου λάμνει
χαράζει η αυγή τον ουρανό, τ’όνειρο μένει απόντιστο
κι είναι σα να διαβαίνουν μυρωμένοι θάμνοι.

»Με του ματιού τ’αλάφιασμα, με του κορμιού το ρόδισμα
ξυπνούν και κατεβαίνουν σμάρι περιστέρια
με περιπλέκει χαμηλό το κυκλωτό φτερούγισμα
ανθρώπινο άγγιγμα στον κόρφο μου τ’αστέρια.

»Την ακοή μου ως να’σμιξε κοχύλι βουίζει ο αντίδικος
μακρινός κι αξεδιάλυτος του κόσμου ο θρήνος
μα είναι στιγμές και σβήνουνται και βασιλεύει δίκλωνος
ο λογισμός του πόθου μου, μόνος εκείνος.

»Λες κι είχα αναστηθεί γυμνή σε μια παρμένη θύμηση
σαν ήρθες γνώριμος και ξένος, ακριβέ μου
να μου χαρίσεις γέρνοντας την απέραντη λύτρωση
που γύρευα από τα γοργά σείστρα του ανέμου…»

Το ραγισμένο ηλιόγερμα λιγόστεψε κι εχάθη
Κι έμοιαζε πλάνη να ζητάς τα δώρα τ’ουρανού.
Χαμήλωναν τα μάτια σου. Του φεγγαριού τ’ αγκάθι
Βλάστησε και φοβήθηκες του ίσκιους του βουνού

…Μες στον καθρέφτη η αγάπη μας, πώς πάει και λιγοστεύει
μέσα στο ύπνο τα όνειρα, σκολειό της λησμονιάς
μέσα στα βάθη του καιρού, πώς η καρδιά στενεύει
και χάνεται στο λίκνισμα μιας ξένης αγκαλιάς…


Δ΄

Δυο φίδια ωραία και αλαργινά, του χωρισμού πλοκάμια
σέρνουνται και γυρεύονται στη νύχτα των δεντρών
για μιαν αγάπη μυστική σ’ανεύρετα θολάμια
ακοίμητα γυρεύονται δεν πίνουν και δεν τρων.

Με γύρους με λυγίσματα κι η αχόρταγή τους γνώμη
κλώθει, πληθαίνει, στρίβει, απλώνει κρίκους στο κορμί
που κυβερνούν αμίλητοι του έναστρου θόλου οι νόμοι
και του αναδεύουν την πυρή κι ασίγαστη αφορμή

Το δάσος στέκει ριγηλό της νύχτας αντιστύλι
κι είναι η σιγή τάσι αργυρό όπου πέφτουν οι στιγμές
αντίχτυποι ξεχωρισμένοι, ολόκληροι, μια σμίλη
προσεχτική που δέχουνται πελεκητές γραμμές…

Αυγάζει ξάφνου το άγλαμα. Μα τα κορμιά έχουν σβήσει
στη θάλασσα στον άνεμο στον ήλιο στη βροχή
Ετσι γεννιούνται οι ομορφιές που μας χαρίζει η φύση
Μα ποιο να ξέρει αν πέθανε στον κόσμο η ψυχή

Στη φαντασία θα γύριζαν τα χωρισμένα φίδια
(Το δάσος λάμπει με πουλιά βλαστούς και ροδαμούς)
μένουν ακόμη τα σγουρά γυρέματά τους, ίδια
του κύκλου τα γυρίσματα που φέρνουν τους καημούς.


Ε΄

Πού πήγε η μέρα η δίκοπη που είχε τα πάντα αλλάξει;
Δε θα βρεθεί ένας ποταμός να ‘ναι για μας πλωτός;
Δε θα βρεθεί ένας ουρανός τη δρόσο να σταλάξει
για την ψυχή που νάρκωσε κι ανέθρεψε ο λωτός;

Στην πέτρα της υπομονής προσμένουμε το θάμα
που ανοίγει τα επουράνια κι είν’ όλα βολετά
προσμένουμε τον άγγελο σαν το πανάρχαιο δράμα
την ώρα που του δειλινού χάνουνται τ’ανοιχτά

τριαντάφυλλα… Ρόδο άλικο του ανέμου και της μοίρας
μόνο στη μνήμη απόμεινες, ένας βαρύς ρυθμός
ρόδο της νύχτας πέρασες, τρικύμισμα πορφύρας
τρικύμισμα της θάλασσα… Ο κόσμος είναι απλό.

(Αθήνα, Οχτώβρης ’29 – Δεκέμβρης ’30)

25 Μαρ 2010

Μανώλης Μητσιάς, Μια φορά κι ένα καιρό



Στίχοι: Μήτσος Ευθυμιάδης
Μουσική: Χρήστος Λεοντής
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς


Μια φορά κι έναν καιρό στον τόπο τούτο το μικρό
Ζούσαν κάτι φουκαράδες, οι ραγιάδες
Κοτσαμπάσηδες, πασάδες και σεβάσμιοι δεσποτάδες
κυβερνούσανε τη χώρα, καλή ώρα (2)

Τη δεκάτη ο τσιφλικάς, δως του κόψιμο ο πασάς
κι υπαγόρευε το ράσο, σφάξε με αγάμ' ν' αγιάσω
Κοτσαμπάσηδες πασάδες και σεβάσμιοι δεσποτάδες
Κυβερνούσανε τη χώρα, καλή ώρα (2)

Έτσι τρεις από κοινού πίναν το αίμα του λαού
Αφού τότε τσιφλικάδες ήσανε οι μπουρζουάδες
Κοτσαμπάσηδες πασάδες και σεβάσμιοι δεσποτάδες
Κυβερνούσανε τη χώρα, καλή ώρα (2)

Διονύσιος Σολωμός, Άκρα του τάφου σιωπή



Στίχοι: Διονύσιος Σολωμός
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Eκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης


Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει.
Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί κι η μάνα το ζηλεύει.
Τα μάτια η πείνα εμαύρισε στα μάτια η μάνα μνέει
στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει.
"Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σ' έχω 'γώ στο χέρι;
Οπού συ μου 'γινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει".

Στιγμές του 1821 από έλληνες δημιουργούς

Εικαστικό Μεσημέρι Σαββάτου στο Βιβλιοπωλείο Πατάκη (27/3)

Στο Βιβλιοπωλείο Πατάκη
η βιτρίνα της Σουμουτού
με ξεχωριστές κατασκευές φτιαγμένη
την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου περιμένει…

Μεγάλοι και μικροί να συναντηθούμε,
σε ένα εργαστήρι εικαστικών να μεταμορφωθούμε,
μάσκες να φτιάξουμε θεατρικές,
τις ιστορίες της Σουμουτού ν’ ακούσουμε τις μαγικές…

Η Βάσω Ψαράκη θα είναι εκεί
να μας δώσει τις συμβουλές τις μυστικές…

Και με την εικαστικό Μάρθα Τζαβάρα
να μας βοηθήσουν να φτιάξουμε
μάσκες εκπληκτικές!!!

Κρατήστε και εσείς θέση στο Εικαστικό μεσημέρι
αυτού του Σαββάτου στο Βιβλιοπωλείο Πατάκη.

Ελάτε μαζί με τη συγγραφέα και εικονογράφο Βάσω Ψαράκη
και την εικαστικό Μάρθα Τζαβάρα
να φτιάξουμε μάσκες θεάτρου με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου.

Τηλέφωνα κρατήσεων 210.36.50.024-25
Η συμμετοχή είναι δωρεάν

Τα Εικαστικά μεσημέρια Σαββάτου συνεχίζονται στο Βιβλιοπωλείο Πατάκη.
Το τελευταίο Σάββατο κάθε μήνα, στις 12:00 το μεσημέρι,
σας περιμένουμε για μια ξεχωριστή, πρωτότυπη, εικαστική εμπειρία,
διαφορετική κάθε φορά, με συναρπαστικές ιδέες μέσα από τα βιβλία των Εκδόσεων Πατάκη.

27 Μαρτίου 2010

Τα βιβλία της Βάσως Ψαράκη με ηρωίδα τη μάγισσα Σουμουτού:
Η μάγισσα Σουμουτού και οι δράκοντες
Ο μάγος Αλμπραντρά και το σοφό βιβλίο της Σουμουτού
Πώς η Σουμουτού πήρε πίσω το σοφό βιβλίο της
Το σοφό βιβλίο της Σουμουτού
Στο κάστρο της Σουμουτού η Τουρουπίτα μαγειρεύει μαζί με τα παιδιά

Το επόμενο Εικαστικό Μεσημέρι έρχεται:

24 Απριλίου 2010

(Είσοδος ελεύθερη. Για την καλύτερη οργάνωση και λειτουργία των εκδηλώσεων
είναι απαραίτητη η κράτηση θέσης.
Τμήμα Εκδηλώσεων: 210.36.50.024-25)

Βιβλιοπωλείο Πατάκη
Ακαδημίας 65, Αθήνα, τηλ.: 210.38.11.740

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΤΡΕΜΕΙΣ..., Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

«Σιγά μην τρέμεις...»
είμαστε των παλαιών ερώτων οι φωνές
όχι αυτών που σου άλλαζαν τη ζωή
και βρισκόσουν ξαφνικά σ’ άλλες κάμαρες
να προσκυνάς άλλα αγάλματα
αλλ’ εκείνων των ερώτων των μικρών
που για μια μόνο στιγμή
σ’ έκαναν να κοιτάς ψηλά
μ’ ουράνια οικειότητα
ενώ κάτι άταχτα μονοκοτυλήδονα
το γελάκι, η ματιά
σ’ έκαναν να ξεχνάς τ’ αειθαλή αγκάθια
του κάκτου χρόνου.
Έρωτα μικρέ της τελευταίας στιγμής
ακουμπά σ’ έναν ώμο φανατικά θνητό
ακουμπά στο κενοτάφιο των ονείρων.

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Προσωπικές Οπτασίες - Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας



Ζούμε τις μικρές μας ιστορίες
στο κέντρο και τις συνοικίες
όνειρα μεθυσμένα
σχέδια ματαιωμένα
τηλέφωνα απεγνωσμένα..

Σκέφτομαι πάλι
ίσως δεν ήσουνα εσύ
ό,τι ονειρεύτηκα
όμως θυμάμαι μια νύχτα
είδα τα μάτια της λύπης
να μου χαμογελάνε..

Ίσως δεν ήμουνα κι εγώ
ό,τι ονειρεύτηκες
έτσι κι αλλιώς όλα είναι
προσωπικές οπτασίες
Το νιώθω πως σε χάνω
γλυκιά μου αγάπη..καληνύχτα

24 Μαρ 2010

Θεόφιλος Χατζημιχαήλ



Σαν σήμερα το 1934 έφυγε απ΄τη ζωή ο Θεόφιλος Χατζημιχαήλ.Η ακριβής χρονολογία γέννησης του Θεόφιλου δεν είναι γνωστή. Ωστόσο θεωρείται πως γεννήθηκε κατά το διάστημα 1867–1870 στην Βαρειά της Λέσβου. Ο πατέρας του, Γαβριήλ Κεφαλάς, ήταν τσαγκάρης ενώ η μητέρα του, Πηνελόπη Χατζημιχαήλ ήταν κόρη αγιογράφου. Σε νεαρή ηλικία επέδειξε μέτριες σχολικές επιδόσεις αλλά και ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ζωγραφική, πάνω στην οποία απέκτησε βασικές γνώσεις δίπλα στον παππού του.

Η ζωή του ήταν πολύ δύσκολη εξαιτίας του κόσμου που τον χλεύαζε, επειδή κυκλοφορούσε φορώντας την παραδοσιακή φουστανέλα. Σε ηλικία περίπου δεκαοκτώ ετών εγκατέλειψε το οικογενειακό του περιβάλλον και εργάστηκε ως θυροφύλακας («καβάσης») στο Ελληνικό Προξενείο της Σμύρνης. Εκεί έμεινε για μερικά χρόνια, πριν εγκατασταθεί στην πόλη του Βόλου, περίπου το 1897, αναζητώντας ευκαιριακές δουλειές και ζωγραφίζοντας σε σπίτια και μαγαζιά της περιοχής ενώ σήμερα σώζονται τοιχογραφίες που πραγματοποίησε εκεί.

Τα περισσότερα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στο Πήλιο. Προστάτης του εκείνη την περίοδο, στάθηκε ο κτηματίας Γιάννης Κοντός, για λογαριασμό του οποίου, ο Θεόφιλος πραγματοποίησε αρκετά έργα. Η οικία Κοντού αποτελεί σήμερα Μουσείο Θεόφιλου. Εκτός από την ζωγραφική του δραστηριότητα, ο Θεόφιλος συμμετείχε στην διοργάνωση λαϊκών θεατρικών παραστάσεων στις εθνικές γιορτές και την περίοδο της Αποκριάς, όπου κρατούσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, άλλοτε ντυμένος σαν Μεγαλέξανδρος, με τους μαθητές σε παράταξη μακεδονικής φάλαγγας, και άλλοτε σαν ήρωας της Ελληνικής Επανάστασης, με εξοπλισμό και κουστού­μια που έφτιαχνε ο ίδιος.

Το 1927 επέστρεψε στην Μυτιλήνη. Εικάζεται πως αφορ­μή για την αναχώρηση του από τον Βόλο, ήταν ένα επει­σόδιο σε ένα καφενείο, όταν κάποιος — για να διασκε­δάσει τους παρευρισκόμενους — έριξε τον Θεόφιλο από μία σκάλα όπου ήταν ανεβασμένος και ζωγράφιζε.

Στην Μυτιλήνη, παρά τις κοροϊδίες και τα πειράγματα του κόσμου, συνεχίζει να ζωγραφίζει, πραγματοποιώντας αρκετές τοιχογραφίες σε χωριά, έναντι ευτελούς αμοιβής, συνήθως για ένα πιάτο φαγητό και λίγο κρασί. Πολλά από τα έργα του αυτής της περιόδου έχουν χαθεί, είτε από φυσική φθορά είτε εξαιτίας καταστροφής τους από κατόχους τους. Στην Μυτιλήνη, τον συνάντησε ο καταξιωμένος τεχνοκριτικός και εκδότης Στρατής Ελευθεριάδης (Tériade), ο οποίος διέμενε στο Παρίσι. Στον Ελευθεριάδη οφείλεται σε μεγάλο βαθμό η αναγνώριση της αξίας του έργου του Θεόφιλου αλλά και η διεθνής προβολή του, που ωστόσο σημειώθηκε μετά το θάνατό του. Με έξοδα του Ελευθεριάδη ανεγέρθηκε επίσης το 1964 το Μουσείο Θεοφίλου στην Βαρειά.

Ο Θεόφιλος πέθανε τον Μάρτιο του 1934, παραμονές του Ευαγγελισμού, πιθανότατα από τροφική δηλητηρίαση. Ένα χρόνο αργότερα, έργα του εκτέθηκαν στο Μουσείο του Λούβρου ως δείγματα της δουλειάς ενός γνησίου λαϊκού (ναΐφ) ζωγράφου της Ελλάδας.

Εσβησε ξαφνικά ο ποιητής Ανδρέας Παγουλάτος











O ποιητής, δοκιμιογράφος και θεωρητικός κινηματογράφου Ανδρέας Παγουλάτος έφυγε ξαφνικά από τη ζωή σε ηλικία 64 ετών. Εσβησε την Κυριακή το βράδυ σε νοσοκομείο λίγο μετά την εισαγωγή του, με οξύ εγκεφαλικό επεισόδιο.

Γεννημένος στην Αθήνα ήταν ένα ενεργό και δραστήριο μέλος της οικογένειας των ποιητών. Βρισκόταν σε μια διαρκή δράση, με εκδόσεις, περιοδικά, εκδηλώσεις, ποιητικά δρώμενα. Την ημέρα της εισβολής των Αμερικανών στο Ιράκ, που συνέπιπτε εκείνη τη χρονιά, το 2003, με την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, ο Παγουλάτος είχε πρωτοστατήσει στη διοργάνωση ενός αντιπολεμικού ποιητικού μαραθώνιου ποίησης έως το πρωί.

Πίστευε στο λεγόμενο ποιητικό γλωσσοκεντρικό κίνημα, στη γέννηση και την εξέλιξη του οποίου συνέβαλε και ο ίδιος στο Παρίσι, στα χρόνια μεταξύ 1970 - 1988. Τα ποιητικά έργα του «Επίμαχα» και «Κορμό κείμενο» θεωρούνται από τα πρώτα γλωσσοκεντρικά κείμενα.

Το 1973 ίδρυσε το περιοδικό «Χνάρι», για να ακολουθήσουν τα «Χνάρια» που συνδιηύθυνε με τον ζωγράφο Γιώργο Λαζόγκα. Αργότερα, διηύθυνε μαζί με τον Νάνο Βαλαωρίτη το περιοδικό «Συντέλεια» και αργότερα τη «Νέα Συντέλεια». Πολυτάλαντος και πολυπράγμων καθώς ήταν δημοσίευσε δοκίμιά του για τον κινηματογράφο κ.ά.

Στο Πομπούρ του Παρισιού παρουσίασε το 1981, στο πλαίσιο του Ελληνικού Πολιτιστικού Μήνα, ποιητικά του δρώμενα, ενώ είχε εκπροσωπήσει την ελληνική ποίηση σε διεθνείς συναντήσεις ποίησης. Η τελευταία ποιητική συλλογή του ήταν το «Πέραμα» (εκδ. Μανδραγόρας) το 2006.

www.ethnos.gr

23 Μαρ 2010

Θούριος του Ρήγα , Νίκος Ξυλούρης

Βίντεο αφιέρωμα στην επέτειο της ελληνικής επαναστάσεως του 1821

Βίδου Χριστίνα - Μανδηλαράς Φίλιππος - Πασσιά Αγγελική, Εργαστήριο δημιουργικής γραφής για παιδιά, Εκδόσεις Πατάκη

Το βιβλίο αυτό παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα την εκπαιδευτική μέθοδο της Δημιουργικής Γραφής και προτείνει ένα πρόγραμμα λειτουργίας εργαστηρίων Δημιουργικής Γραφής για παιδιά 8-12 ετών, αλλά και για μεγάλους που ακόμη πιστεύουν πως η γλώσσα πλάθεται κάθε στιγμή που τη γράφουμε ή τη μιλάμε...

Περιλαμβάνει 40 ασκήσεις-δραστηριότητες, 49 λειτουργικά "φύλλα εργασίας" και 4 "φύλλα σχολιασμού". Το βιβλίο μπορεί να λειτουργήσει ανεξάρτητα, όμως συνδέεται άρρηκτα με το CD-ROM Δημιουργική γραφή για παιδιά-Το ξωτικό και η αναζήτηση της χαμένης λέξης.

Αυτό το CD-ROM απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο στον 1ο διαγωνισμό για το ελληνικό βραβείο ΜΟΕΒΙUS 1999 και εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διεθνή διαγωνισμό ΜΟEBIUS 2000, όπου και απέσπασε τιμητικό έπαινο στην κατηγορία των εκπαιδευτικών CD-ROM.

22 Μαρ 2010

Ορίζεται ο ποιητής; Υπάρχει μέθοδος;

Από τον Ντίνο Σιώτη

«Ωστόσο, ό,τι και να πει κανείς, ποιητής είναι εκείνος που γράφει ποιήματα με μέτρο, ρυθμό και ομοιοκαταληξία», είπε ο Μαρσέλ Ντυσάν στα μέσα του περασμένου αιώνα, αντιγράφοντάς το, προφανώς, από κάποια εγκυκλοπαίδεια.
Αυτό ισχύει ώς έναν βαθμό και σήμερα. Φτάνει όμως αυτό για να ορίσει τον ποιητή; Μπορεί ο κάθε ποιητής να έχει τον δικό του ορισμό για το τι σημαίνει «ποιητής» ή να ισχύουν τόσοι ορισμοί ανάλογα με το με ποιους ποιητές έχει «κοιμηθεί» και με το ποιες θεωρίες και πρακτικές ποίησης έχει ασπασθεί ο ερωτώμενος. Μπορεί, τέλος, κάποιος ποιητής να σου πει ότι εξ ορισμού είναι πέραν ορισμού. Ναι, εντάξει όλα αυτά, αλλά «ορίζεται ο ποιητής;»

Ο Σεφέρης έγραψε στον «Βασιλιά της Ασσίνης» «ο ποιητής ένα κενό» και μ' αυτό ξεμπέρδεψε. Ισως είχε στο νου του το «κούφον γαρ χρήμα ποιητής έστιν», όπως εύστοχα επισημαίνει η Τασούλα Καραγεωργίου σε πρόσφατο τεύχος του περιοδικού Πλανόδιον. Κάθε άλλο παρά ένα κενό, θα αντιτάξουν πολλοί, όχι ασήμαντοι ποιητές. Ασφαλώς ο Σεφέρης εννοούσε ένα μεταφυσικό κενό, ένα κενό που δεν πληρούται ούτε και από την ίδια τη ζωή, πόσω μάλλον από την ποίηση. Ωστόσο επιμένω: ορίζεται ο ποιητής;

Για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα δεν φτάνει να δούμε αν συμφωνεί έστω μια μερίδα της κοινωνίας των ποιητών στο τι σημαίνει να είναι κανείς ποιητής, αλλά πρέπει να ψάξουμε και το τι συναποτελεί σήμερα την ποίηση, σε μια εποχή απίστευτης ενίσχυσης του εγωισμού, παγκοσμιοποιημένης μοναξιάς και υπαρξιακής ύφεσης.

Βασικά ποιητής δεν είναι εκείνος που απλώς γράφει για να εκφρασθεί ή για να εκφράσει ό,τι τον περιβάλλει ή τον διαμορφώνει. Ούτε κάνει κάποιον ποιητή μόνο το γεγονός ότι γράφει ποιήματα. Για να μιλήσω απλά: ποιητής είναι εκείνος που γράφει για να κατανοήσει πρωτίστως τον εαυτό του, τον ρόλο του στη ζωή, την ίδια τη ζωή, τα πράγματα, τον περιβάλλοντα κόσμο και χώρο. Και να τα ερμηνεύσει μέσω της ποίησης.

«Κάθε ποιητής έχει να ολοκληρώσει μια αποστολή», μας λέει η κορυφαία Πολωνή ποιήτρια Αννα Καμιένσκα, που μαζί με τη Βισουάβα Σιμπόρσκα και την Τζούλια Χάρντγουικ συμπληρώνουν την «αγία» γυναικεία ποιητική τριάδα του 20ού αιώνα της πατρίδας τους. Και συνεχίζει: «Οταν αρχίζεις να την πραγματώνεις, ανακαλύπτοντας την αποστολή σου, η ποίηση γίνεται αμέσως αυθεντική». Αυτή η αποστολή δεν ολοκληρώνεται με την έκδοση μιας ή πέντε συλλογών ποίησης, όσο καλές και αν είναι, όσα βραβεία κι αν αποσπάσουν. Η αποστολή στην οποία αναφέρεται η Καμιένσκα κάνει έναν ολόκληρο κύκλο, διαρκεί διά βίου, είναι μια αφοσίωση όχι μόνο στην ποιητική τέχνη αλλά, κυρίως, στην τέχνη της ζωής. Ο ποιητής είναι ταγμένος να φυλάει Θερμοπύλες, όπως θα έλεγε ο Καβάφης, ο μέγας Ελληνας της Αλεξάνδρειας. Και τιμή του, ασφαλώς. Οπότε περνάμε στο επόμενο βήμα: τον ποιητή, για να είναι αυθεντική η ποίησή του, τον ενδιαφέρει η αλήθεια, η εσωτερική αλήθεια, η αλήθεια της ψυχής, όχι η δική του αλήθεια, όχι ο ιδιωτισμός του στο κέλυφος του οποίου βρίσκει προστασία από τις εξωτερικές συνθήκες, αλλά η δημόσια, η κοινή αλήθεια, η οποία μπορεί να είναι ανήσυχη, συναρπαστική και αντισυμβατική.

Με άλλα λόγια, ποιητής ορίζεται εκείνος που έχοντας αναγάγει την ποίηση σε τρόπο ζωής, αναψηλαφεί συνεχώς τις αιώνιες αξίες, τις μεταφυσικές συνισταμένες τους, τις προοπτικές τους, την περιρρέουσα πραγματικότητα. Και ασφαλώς, ποιητής δεν είναι εκείνος που μπήκε στο νοσοκομείο για μια εξέταση ή για μια εγχείρηση και βγήκε με μια συλλογή ποιημάτων ούτε, βέβαια, εκείνος που τρέχει πίσω από την προσωπική του πραγματικότητα, βυθισμένος στα δικά του βιώματα, συνήθως αλαζονικά και αυτάρεσκα.

Ο Νάνος Βαλαωρίτης λέει ότι δεν ορίζεται ο ποιητής, αν και παραδέχεται ότι μερικοί από τους ορισμούς που δίνουν στον ποιητή οι φιλόλογοι, οι φιλόσοφοι, οι γλωσσολόγοι, οι κριτικοί και οι μελετητές, τις πιο πολλές φορές είναι σωστοί - εφόσον, βέβαια, αναφέρονται σε ποίηση με καινοτόμο λειτουργία, που δημιουργεί τις συνθήκες τού αύριο. Ως παράδειγμα φέρνει τον Εμπειρίκο, τον Εγγονόπουλο και τον Ελύτη, των οποίων η παρακαταθήκη βασίζεται σε μια πρόταση για την προοπτική της ποιητικής πρωτοπορίας.

Η ποίηση, το ποίημα και ο ποιητής είναι μια αδιαίρετη ενότητα, ένα και το αυτό πρόσωπο. Το πρόσωπο αυτό απευθύνεται στο κοινό, στον αναγνώστη, βγάζει έξω, κατά την Καμιένσκα, τον «εσωτερικό ρυθμό της φαντασίας του ύστερα από νευρικές παρορμήσεις. Ο ρυθμός είναι επίσης μια μορφή πειθαρχίας. Και η πειθαρχία είναι μια ηθική αντίληψη». Σχετικά με το θέμα της ηθικής έχει ειπωθεί ότι ο ποιητής, μάρτυρας κι αυτός της ομορφιάς και της ασχήμιας της ζωής, πρέπει να έχει χαρακτήρα, προφανώς καλό χαρακτήρα. Κι αυτό όμως διαψεύδεται από την ίδια την ιστορία: ο Πάουντ, μέγας αναμορφωτής του μοντερνισμού, ήταν φασίστας. Ο Γκίνζμπεργκ, σπουδαίος αντικομφορμιστής, ήταν μισογύνης. Ο Νερούδα -με τον Βαγιέχο, από τους μεγαλύτερους ισπανόφωνους ποιητές του 20ού αιώνα- ήταν σταλινιστής, άπληστος και ασύδοτος, παρά το ότι διακήρυττε ότι θα έδινε τον χιτώνα του σε κάποιον που δεν είχε ρούχα. Σπουδαίοι και σημαντικοί ποιητές ήταν ρεμάλια και οπορτουνιστές. Και είναι κοινό μυστικό ότι οι περισσότεροι ποιητές δεν έχουν μεγάλη σχέση με την ηθική και τις αξίες της, προτιμώντας έναν μικρόκοσμο όπου φωλιάζουν ναρκισσισμός, εγωπάθεια και μεγαλομανία. Τελειώσαμε και με τον χαρακτήρα;

Για να το θέσω και αλλιώς: «ποίηση, ποιητής, ποίημα», το αδιαίρετο αυτό τρίδυμο, είναι κάτι που μπορεί και σου ανοίγει το κεφάλι στα δύο, σου σπάει το κρανίο, σε αφήνει άναυδο, σε δαγκώνει. Ποίηση έχουμε όταν τα πράγματα της ψυχής μάς διαπερνούν, μας ενοχλούν και μας αποκαλύπτουν υπερβάσεις. Ποίημα είναι μια σύνθεση που φτάνει στα άκρα της γλώσσας, ξεπερνά το υπαρκτό και κοιτάζει τη ζωή από την άλλη πλευρά. Ετσι και ο ποιητής: δεν αναμασά λέξεις για να φτιάχνει πλατινέ στίχους, δεν «στέλνει την πραγματικότητά του σε διακοπές», όπως πρότεινε στη γυναίκα του ο Αντρέ Γκορζ, ούτε φεύγει από την πραγματικότητα για να πάει στην ιδιωτικότητα, αλλά με κάθε του ποίημα δίνει μια ριζοσπαστική κατεύθυνση στην ποίηση, διαχέοντας παντού ό,τι συμβαίνει γύρω του. «Ενα καλό ποίημα είναι μια πράξη αντίστασης», έχει γράψει ο κορυφαίος Παλαιστίνιος ποιητής Μαχμούντ Νταρβίς, αλλά, εκτός από τους στρατευμένους ποιητές που σήμερα θεωρούνται ντεμοντέ, πόσοι αυτοαποκαλούμενοι «ποιητές» έχουν γράψει ένα καλό ποίημα που να συνιστά συγχρόνως και πράξη αντίστασης;

Εν κατακλείδι, θα έλεγα ότι δεν υπάρχει ορισμός του ποιητή. Ή μάλλον υπάρχουν τόσο πολλοί ορισμοί που σημαίνει ότι δεν υπάρχει κανένας. Αντίθετα, υπάρχουν πολλοί περιορισμοί, απεριόριστοι περιορισμοί, στο τι δεν συνιστά ποίηση, ποιητή, ποίημα. Αυτά μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους οι ποιητές, οι οποίοι ας μετρηθούν να δούνε ποιοι και πόσοι νιώθουν όντως ποιητές. Ας αναρωτηθούν αν η Ποίηση είναι ένα από τα τελευταία καταφύγια της αξιοπρέπειας που τους έχει απομείνει -αφού κοιτάξουν πρώτα να δουν μήπως οι ίδιοι έχουν μείνει από αξιοπρέπεια και ειλικρίνεια...

http://www.enet.gr

Μίκης Θεοδωράκης και Άντονι Κουίν - Μια μοναδική συνάντηση

21 Μαρ 2010

Ποιητής, Ναπολέων Λαπαθιώτης


Πόσο βαθὺ κι ἀσήμαντο συνάμα,
τῆς Ζωῆς καὶ τῆς Τέχνης σου τὸ δρᾶμα,
σ᾿ ἕνα παιχνίδι μάταιο καὶ γελοῖο,
τοῦ Νοῦ σου νὰ σκορπᾷς τὸ μεγαλεῖο!
Μέρα-νύχτα νὰ παίζεις μὲ τὶς λέξεις,
πῶς, πρέπει, μεταξύ των, νὰ τὶς πλέξεις
καὶ πῶς, μαζί, νὰ σμίξεις κάποιους ἤχους,
ὥστε νὰ κλείσεις τ᾿ Ὄνειρο σὲ στίχους!
Πόσος κόπος καὶ πόνος κι ἀγωνία,
νὰ πλάσεις ἀπ᾿ τὴ θλίψη σου ἁρμονία
καὶ νὰ τὴ πλάσεις μ᾿ ὅλους σου τοὺς τρόπους,
γιὰ νὰ τὴ ξαναδώσεις στοὺς ἀνθρώπους!
Μήτε κι ἀληθινὰ ποὺ ξέρω πρᾶμα
πιὸ θλιβερό, ἀπ᾿ τοῦ πόνου σου τὸ δρᾶμα,
τοῦ Πόνου αὐτοῦ, ποὺ στέργει γιὰ κλουβί του,
τὸ χῶρο ἑνὸς ἀνθρώπινου ἀλφαβήτου!
Κι ἀφοῦ, σὰ τὰ μικρὰ παιδάκια, παίξεις,
τόσο καιρό, μὲ ρίμες καὶ μὲ λέξεις
κι ὅλες σου τὶς ἐλπίδες ἀφανίσεις,
χαμένος, ὅλος, μέσ᾿ στὶς ἀναμνήσεις,
μόλις φανοῦν οἱ πρῶτες μαῦρες τύψεις
κι ἔρθ᾿ ἡ στιγμὴ νὰ σκύψεις, νὰ μὴ σκύψεις,
μὰ παίρνοντας μαζὶ τὸ θησαυρό σου,
τὸ Γολγοθᾶ σου ἀνέβα καὶ σταυρώσου!

ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ

* 21 Μαρτίου: Παγκόσμια Μέρα Ποίησης

Ο Κεν Ρόμπινσον μιλά για το σχολείο που σκοτώνει τη δημιουργικότητα


(Το Βίντεο έχει και ελληνικούς υπότιτλους - επιλέξτε τους από το View Subtitles).

Ο Σερ Κεν Ρόμπινσον κάνει μια διασκεδαστική και έντονα συγκινητική πρόταση για τη δημιουργία ενός εκπαιδευτικού συστήματος που να γαλουχεί (αντί να υπονομεύει) τη δημιουργικότητα.