Απαγορεύτηκε και το «Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες» στο ΠΑΣΟΚ

Μετά την απαγόρευση από τη Μυρσίνη Λοϊζου, κόρη του σπουδαίου Έλληνα συνθέτη Μάνου Λοΐζου, στο ΠΑΣΟΚ να χρησιμοποιεί στις κομματικές του εκδηλώσεις έργο ή μέρος του έργου του Μάνου Λοΐζου, και ο συνθέτης Ηλίας Ανδριόπουλος απαγορεύει στο κυβερνών κόμμα τη χρήση του τραγουδιού του «Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες» . «Ποτέ ένα καλό τραγούδι , αλλά και κάθε αληθινή τέχνη, δεν εξύμνησε στην ιστορία της ανθρωπότητας, τον τύραννο, τον δήμιο ή τον προδότη», τονίζει ο κ. Ανδριανόπουλος.

Στη δήλωσή του, ο συνθέτης αναφέρει:

«Υπάρχουν τραγούδια που καθαγιάζει με τον χρόνο η αγάπη του λαού μας, και τα φυλάσσει σαν ακριβό φυλαχτό μες στην ψυχή του.

Ποτέ ένα καλό τραγούδι, αλλά και κάθε αληθινή τέχνη, δεν εξύμνησε στην ιστορία της ανθρωπότητας, τον τύραννο, τον δήμιο ή τον προδότη. Αντίθετα στάθηκε πάντα δίπλα στους αδύναμους και ταπεινούς , στους μάρτυρες των στρατοπέδων και στους ευγενικούς αγώνες των νέων ανθρώπων.

Έχοντας υπ' όψιν μου αυτά, και ιδιαίτερα μετά τα πρόσφατα θλιβερά γεγονότα, δεν επιτρέπω από εδώ και στο εξής στο σημερινό ΠΑΣΟΚ, να χρησιμοποιεί το τραγούδι μου 'Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες', στίχοι Μ.Ελευθερίου, που γράφτηκε για άλλους λόγους και συγκεκριμένα, για να εξυμνήσει την πιο ανιδιοτελή, την πιο τίμια και αγωνιστική μορφή του Ελληνισμού και του '21, τον Μακρυγιάννη».

Πηγή:tvxs

Τι σημαίνει η λέξη τσίπα

Τσίπα πιθανόν σλαβικής προέλευσης, που σημαίνει πέτσα. Μεταφορικά δηλώνει το φιλότιμο, τη σεμνότητα. Ο ξετσίπωτος είναι ο άνθρωπος που δεν έχει δέρμα (μεταφ. δίχως κανένα ηθικό φραγμό)

Πηγή: 24grammata

Emily Dickinson

112C

Success is counted sweetest

By those who ne΄er succeed.

To comprehend a nectar

Requires sorest need.

Not one of all the purple Host

Who took the Flag today

Can tell the definition

So clear of Victory

As he defeated - dying -

On whose forbidden ear

The distant strains of triumph

Burst agonized and clear!

...........................................................

Η επιτυχία μετριέται πιο γλυκειά

Απ΄αυτούς που ποτέ δεν πετύχαν.

Το νέκταρ της γεύονται όσοι

Την πιο πικρή στέρηση είχαν.

Κανένας απ΄τον πορφυρό Έσμό

Που κρατάει τη Σημαία σήμερα

Να δώσει μπορεί τον ορισμό

Της Νίκης τόσο ξεκάθαρα

Όσο ο ηττημένος που - ξεψυχώντας -

Στ΄αυτιά του τα σκοτεινά

Του θριάμβου οι μακρινές ιαχές

Αγωνιώδεις ξεσπούν καθαρά!

Ποίημα από την δίγλωσση έκδοση "Emily Dickinson Η ποιήτρια των επομένων εποχών", μετάφραση Κώστας Ιωάννου, εκδόσεις ΚΡΩΠΙΑ

Amara me - Nino Rota - Σοφία Αβραμίδου

Σπύρος Κατσίμης - Συνέντευξη

 ​(Τη συνέντευξη πήρε ο Νίκος Τομαράς)

Με περίμενε στον κήπο με την πόρτα ανοιχτή και τα σκυλιά να γαβγίζουν έντονα. Αργότερα στο γραφείο περιμένοντας να γίνει ο καφές, μιλούσαμε για τον Αντρέα Καραντώνη (που τον είχε αποκαλέσει «επιγραφοποιό της ποιητικής ιδέας» στη Νέα Εστία) και τη Λευκάδα. Εκεί, τον περισσότερο χρόνο του, ασχολείται με τον κήπο και τη ζωγραφική του.

Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε μια ακόμη ποιητική συλλογή σου από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη με τίτλο «Διαφυγή». Πώς νιώθεις;

Μια ποιητική συλλογή για μένα είναι μια ολόκληρη περίοδος δοκιμασίας , εγκυμοσύνης με ωδίνες αλλά με αποτέλεσμα καλό. Μου αρκεί το παιδί να είναι υγιέστατο.

Μετά από κάθε νέο βιβλίο μου πολλοί είναι αυτοί που επικοινωνούν μαζί μου και μου λένε ανεπηρέαστα τη γνώμη τους.

Ο ποιητής δοκιμάζεται στο χρόνο δηλαδή…

Βέβαια. Ο Βέης μου είχε πει: Τους ήρωές σου τους ακούω, τους αγγίζω, τους αφουγκράζομαι. Είσαι ακόμα τόσο ακμαίος όσο και αυτοί. Μην απομακρυνθεί καθόλου η καρδιά σου από αυτά τα πρόσωπα που παρουσιάζεις. Μαζεύω άπειρα σχόλια κάθε φορά. Δε με ενδιαφέρουν τα βραβεία αλλά η επικοινωνία με τους ανθρώπους.

Υπηρέτησες πιστά την ποίηση και δεν έχεις φύγει από αυτή;

Χωρίς να το θέλω η ποίηση με κατέκτησε ολοκληρωτικά. Είναι εξάλλου τόσο ζηλιάρα που φοβάμαι και την εκδίκησή της. Δεν μου αφήνει περιθώρια για άλλους έρωτες παρά μόνο για κάποιες άλλες ακροθιγώς ενασχολήσεις αλλά και στα διηγήματα υπάρχει μέσα η ποίηση. Ακόμη και εκεί δε με αφήνει ήσυχο.

Ποίηση και αισιοδοξία συμβαδίζουν;

Υπάρχει ο πραγματικός και ο ποιητικός κόσμος. Του ποιητή ο κόσμος, είτε το θέλουμε είτε όχι, οδηγεί σε ένα φως. Ακόμα και σκοτάδι να είναι, οδηγεί σε ένα ξέφωτο. Υπάρχει μια αισιοδοξία. Καλό θα ήταν οι κόσμοι αυτοί κάποια στιγμή να συγκλίνουν αλλά δυστυχώς μέχρι τώρα δεν το είδα. Δεν είμαι αιθεροβάμων. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι αισιόδοξος ως ποιητής αλλά θίγοντας αξίες της ζωής, την ποιότητα, την ομορφιά και την αγνότητα γίνεσαι δημιουργός ενός κόσμου που μπορεί να επηρεάσει τους αναγνώστες. Η ποίηση δεν είναι μια ασπιρίνη, μπορεί όμως να είναι μια ένεση αισιοδοξίας.

Σήμερα η ποίηση περνά κρίση;

Περνά κρίση στο βαθμό που περνά και η κοινωνία αλλά στην κρίση ο ποιητής ανθοφορεί.

Υπάρχουν ποιητές που το έργο τους μπορεί να μείνει διαχρονικό;

Υπάρχουν. Έχει αποδειχτεί και από την ίδια τη ζωή. Ποιητές που δεν τους ήξερε κανείς όταν ζούσαν, μετά τους ανακάλυψαν. Καλό θα ήταν να τους είχαν προσέξει και στην εποχή τους βέβαια.

Τα Μ.Μ.Ε. σήμερα;

Υπάρχουν δυο είδη δημοσιογραφίας. Η δημοσιογραφία-λειτούργημα , που ευτύχησα να ζήσω και η άλλη που κυριαρχεί σήμερα και δε με εκφράζει.

Τα μπλογκ, το ίντερνετ;

Πρέπει να ξέρεις να ψάχνεις. Σε μια βιβλιοθήκη τα βιβλία όλα είναι διαλεγμένα ενώ στο διαδίκτυο όχι.  Στην οθόνη δεν μπορεί να γίνει ανάγνωση. Χρειάζεται η αφή. Το βιβλίο το παίρνεις μαζί σου, το αγγίζεις , ξενυχτάς μαζί του…

Έχει κυριαρχήσει στον κόσμο η εντύπωση ότι η ποίηση είναι δύσκολη…

Ναι, γιατί έχουν εισχωρήσει άνθρωποι που δεν έχουν σχέση με αυτήν. Γράφουν με τεχνικές αλλοπρόσαλλα πράγματα με αποτέλεσμα μέχρι και εμένα να με ξενίζει. Από την άλλη ζούμε την εποχή της ποσότητας. Πολλοί γράφουν για την προβολή και τη δημοσιότητα. Αν μπούμε μέσα στην αγορά πάμε χαμένοι. Εδώ έρχεται η παιδεία. Το παιδί πρέπει να πάρει ερεθίσματα από το φωτισμένο εκπαιδευτικό και την οικογένεια. Τα σχολεία πρέπει να ανοίξουν  πόρτες και παράθυρα σε ποιητές, ζωγράφους κ.ά.

Ίσως όπως διδάσκεται  η ποίηση γίνεται αντιπαθητική…

Σωστά. Αν διδάσκονταν διαφορετικά… Εξαρτάται από τον εκπαιδευτικό. Μου έκαναν φοβερή εντύπωση τα λόγια ενός μαθητή  Δ΄ Δημοτικού στο ερώτημα τι είναι ποίηση: Είναι ένα όνειρο που κάνει καλύτερη την πραγματικότητα. 

Η μητέρα σου, ο πατέρας σου;

Έζησα σε ένα αρχοντικό περιβάλλον. Ο πατέρας μου μέγας παιδαγωγός και ψυχολόγος. Είχα μείνει μετεξεταστέος στα μαθηματικά. Πήγα να τον δω και του λέω: Θέλω να γίνω ηθοποιός. Περίμενα ότι θα μου άστραφτε ένα χαστούκι.

Πού θέλεις, μου λέει;

Στο θέατρο Κουν, του απάντησα.

Και γιατί είσαι τόσο στενοχωρημένος; Αύριο θα βγάλω εισιτήριο για Αθήνα. θα βρούμε ένα δωμάτιο και θα κάνεις καριέρα.

Έκλαιγα μια εβδομάδα. Είχε μια φοβερή επίδραση πάνω μου. Έβαλα τα δυνατά μου για το σχολείο μου, τις σπουδές μου.

Οι γονείς σου σε επηρέασαν ποιητικά;

Η μητέρα μου έγραφε κάποια σατιρικά για το Μουσολίνι. Ο πατέρας μου ήταν πολύ καλλιεργημένος άνθρωπος. Συνήθιζε να μου διαβάζει τα βράδια ποιήματα από Ανθολογίες αντί παραμύθια. Έτσι ξεκίνησα να γράφω 10 ετών. Στο τέλος γυμνασίου δημοσιεύτηκε το πρώτο μου ποίημα «Η προσμονή» στην Επιθεώρηση Τέχνης που το περιέλαβε και ο Ηρακλής Αποστολίδης στα συμπληρώματα της Ανθολογίας του και αργότερα ο Ρένος Αποστολίδης προσθέτοντας και άλλα ποιήματα.

Η αγάπη των γονιών μου, το περιβάλλον, η  ατμόσφαιρα, βοήθησαν.

Μεγάλοι ποιητές που σε επηρέασαν;

Θα απαντήσω με λόγια δύο σημαντικών ποιητών μας που σχολίασαν το θέμα αυτό. Του Παπαδίτσα:  «Ποίηση μοναχική, υπαινικτική και άμεση »   και της Λύντιας Στεφάνου: «…μοναχικός εφτανήσιος που οι λεκτικοί του τρόποι δεν χρωστούν τίποτα σε κανένα…». Νομίζω ότι με εκφράζουν απόλυτα αυτές οι κριτικές.

Μια σημαντική στιγμή που δεν ξεχνάς σε αυτή τη διαδρομή;

Δε ξεχνώ τον Κώστα τον Κουλουφάκο που με δικά του έξοδα μού τύπωσε τη συλλογή « Οι Ρήτορες» που περιέχει ποιήματα δημοσιευμένα στην Επιθεώρηση Τέχνης καθώς και την αυθόρμητη αποδοχή του Τάσου Λειβαδίτη και του Νικηφόρου Βρεττάκου.

Κάτι που δε γίνεται σήμερα;

Ο τρόπος που δούλευε ο Αποστολίδης την ανθολογία. Έπαιρνε ένα ποίημα, το διάβαζε. Αν του άρεσε το έβαζε στο συρτάρι. Μετά από μια εβδομάδα το ξαναδιάβαζε και αν πάλι του άρεσε το ξανάβαζε στο συρτάρι. Μετά από 8 μέρες καλούσε φίλους του, υποψιασμένους. Το διάβαζαν όλοι μαζί και μετά το δημοσίευε στην ανθολογία. Έτσι μου περιέγραφε ο ίδιος τον τρόπο εργασίας του. Δε νομίζω ότι συμβαίνει κάτι αντίστοιχο σήμερα.

Ο πιο αγαπημένος σου φίλος από τον ποιητικό κόσμο;

Ο Γιώργος ο Καραβασίλης. Ταυτιστήκαμε. Σεμνός, βιωματικός, παθιασμένος. Είχαμε αμοιβαία εκτίμηση χωρίς ιδιοτέλεια. Είχαμε στενά συνεργαστεί στην εκπομπή Τέχνη και πολιτισμός. Και μου λείπει.

Ομάδες ποιητών υπάρχουν;

Υπάρχουν,  αλλά εγώ ανήκω στους νομάδες.

Τελικά, ο ποιητής σήμερα;

Είναι αυτό που ο φίλος μου ο Μιχάλης Κατσαρός το είπε επιγραμματικά σε μια συζήτηση που κάναμε: Ο ποιητής είναι μόνος, «εν πλήρη συγχύσει αθώος…»

Θαρρείς, STÉPHANE MALLARMÉ

 Ενας υπαινιγμός απλός
στη σιωπή τυλιγμένος με ειρωνεία
ή
το μυστήριο
καθώς γκρεμίζεται
ουρλιάζοντας
σε κάποιον κοντινό στρόβιλο θυμηδίας και τρόμου
ίπταται γύρω απ' το βάραθρο
χωρίς να το κοσμεί
ούτε να δραπετεύει
και λικνίζει το άγραφο σημάδι του
ΘΑΡΡΕΙΣ

Απόσπασμα από την έκδοση «Ιγκιτούρ ή η τρέλα του Ελμπενόν - Μια ζαριά ποτέ δεν θα καταργήσει το τυχαίο», μτφρ.-επίμ.: Μαρία Ευσταθιάδη, Γαβριηλίδης 2010

Andrea Bocelli- Con te Partiro

Con Te Partiro

Quando sono solo
sogno all’orizzonte
e mancan le parole,
Si lo so che non c’è luce
in una stanza quando manca il sole,
se non ci sei tu con me, con me.
Su le finestre
mostra a tutti il mio cuore
che hai acceso,
chiudi dentro me
la luce che
hai incontrato per strada.

Con te partirò.
Paesi che non ho mai
veduto e vissuto con te,
adesso si li vivrò,
Con te partirò
su navi per mari
che, io lo so,
no, no, non esistono più,
con te io li vivrò.

Quando sei lontan
sogno all’orizzonte
e mancan le parole,
e io sì lo so
che sei con me, con me
tu mia luna tu sei qui con me,
mio sole tu sei qui con me,
con me, con me, con me.

Con te partirò.
Paesi che non ho mai
veduto e vissuto con te,
adesso si li vivrò.
Con te partirò
su navi per mari
che, io lo so,
no, no, non esistono più,
con te io li rivivrò.
Con te partirò
su navi per mari
che, io lo so,
no, no, non esistono più,
con te io li rivivrò.
Con te partirò.

Ο Ήλιος είναι δικός μας, και όχι δικός σας.

Ανοιχτή Επιστολή στον Πρωθυπουργό, και την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Κυρίες και Κύριοι της Κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ.

Γνωρίζω εκ των προτέρων, ότι αυτή η κίνησή μου είναι συμβολική, εν τούτοις η συνείδησή μου, και η αξιοπρέπειά μου ως ενεργού πολίτη μου επιβάλλει να σας γνωστοποιήσω τα εξής:

Ο πατέρας μου Μάνος Λοΐζος αγωνίστηκε με τον δικό του τρόπο, για αξίες όπως η Ελευθερία, η Δημοκρατία, και η Κοινωνική Δικαιοσύνη. Προσπάθησε να υπηρετήσει μέσω της τέχνης του, τα οράματα και τις αξίες ενός καταπιεζόμενου Λαού, ο οποίος με πολύ κόπο, αίμα και δάκρυα αγωνίστηκε για την Δημοκρατία, την οποία τόσο βάναυσα του την στερούσαν.

Αφού αυτός ο Λαός κατοχύρωσε με πολλούς αγώνες τα στοιχειώδη Δημοκρατικά δικαιώματα τα οποία στην Ευρώπη είχαν κατακτηθεί χρόνια πριν, έρχεστε σήμερα και όπου Δικαιώματα βάζετε ευκαιρίες. Τα Δικαιώματα στην εργασία, την υγεία, την Παιδεία, την ποιότητα ζωής, τον πολιτισμό, τα έχετε κάνει ένα απέραντο fast track έξυπνων επενδύσεων, ξεπουλώντας όχι μόνο τον Δημόσιο πλούτο αυτή της χώρας, αλλά και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.

Τόσα χρόνια σας ακούω να χρησιμοποιείτε το "Καλημέρα Ήλιε" στις Κομματικές σας συγκεντρώσεις. Παλιότερα, απλά με ενοχλούσε αισθητικά καθώς και με πλήγωνε, εξαιτίας αφενός της υποκρισίας σας, -διότι οι δικές σας αξίες επέβαλαν και έναν βαθιά εξουσιαστικό τρόπο ζωής, και δημιούργησαν σκλάβους αντί για ελεύθερους ανθρώπους, και ενεργούς πολίτες- και αφετέρου διότι οι δικές σας αξίες δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με αυτό που προσπαθεί να πει το συγκεκριμένο τραγούδι.

Τώρα όμως πλέον εξοργίζομαι, γιατί δείχνει ότι δεν έχετε καταλάβει τίποτα από τους αγώνες του Λαού και των εργαζομένων, πράγματα τα οποία ενέπνευσαν τον πατέρα μου, και του έδωσαν και μια αντίστοιχη στάση ζωής στην καθημερινότητά του ως πολίτη, και στις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του.

Το τραγούδι αυτό καλημερίζει τον Ήλιο, την ελπίδα, την αλληλεγγύη, και την προσμονή ενός ολόκληρου Λαού, για Δημοκρατία και Ελευθερία.

Εσείς όμως, είστε υπεύθυνοι για την πιο βαθιά, πνευματική, αξιακή, ηθική, και πολιτισμική καταχνιά που θα μπορούσε να έχει ποτέ αυτός ο τόπος.

Ως εκ τούτου, σας απαγορεύω ρητά και κατηγορηματικά, να χρησιμοποιείτε έργο ή μέρος του έργου του Μάνου Λοΐζου, σε οποιαδήποτε κομματική σας εκδήλωση ή δραστηριότητα.

Βέβαια ίσως να απαντήσετε ότι το έργο του Μάνου Λοΐζου ανήκει στον Λαό. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο όμως και η συγκεκριμένη πράξη εκ μέρους μου.

Επειδή όπως αποδείχτηκε δεν είστε, και ούτε ήσασταν ποτέ μέρος αυτού του Λαού, και δεν έχετε πλέον κανένα δικαίωμα και καμία νομιμοποίηση να συνεχίζετε να τον εξαπατάτε.

Ο Ήλιος άλλωστε, είναι δικός μας, και όχι δικός σας.

Δεν μπορεί κανείς να μας τον πάρει. Και δεν θα μας τον πάρει.

Μυρσίνη Λοΐζου.

Πηγή: konstantinosdavanelos.blogspot

Λουίτζι Πιραντέλλο, Luigi Pirandello, (28 Ιουνίου 1867 - 10 Δεκεμβρίου 1936)

Γεννήθηκε στις 28 Ιουνίου 1867, στο Πόρτο Εμπέντοκλε, πόλη στη νότια ακτή της Σικελίας, κοντά στο Τζιρτζέντι (όπως λεγόταν τότε ο αρχαίος Ακράγαντας ή Αγκριτζέντο, όνομα που δόθηκε προς τιμή του έλληνα φιλοσόφου Εμπεδοκλή). Γιος της Κατερίνα Ρίτσι Γκραμίτο και του Στέφανο Πιραντέλο, εμπόρου θειαφιού. Σε συνάντησή του με τον Kώστα Ουράνη, δήλωσε πως είχε ελληνική καταγωγή, ότι το οικογενειακό του όνομα ήταν Πυράγγελος κι ύστερα από φωνητική παραφθορά έγινε Πιραντέλο. Είχε πει ακόμη:
«Την Ελλάδα τη φέρω μέσα μου. Αυτής το πνεύμα φωτίζει τη σκέψη μου και παρηγορεί τη ψυχή μου...»
Ως απόδειξη της ελληνικότητάς του, ανέφερε ότι το σημαντικώτερο από τα έργα του, το "Έξι Πρόσωπα Ζητούνε Συγγραφέα" το συνέλαβε ως αρχαία τραγωδία.
«Έβαλα σ' αυτό το χορό, που γεννήθηκε, καθώς ξέρετε, στη Σικελία με τον Στησίχορο. Ο χορός στο έργο μου, είναι οι ηθοποιοί. Κορυφαίος του χορού είναι διευθυντής του θεάτρου και τα έξι πρόσωπα είναι τα πρόσωπα της τραγωδίας...»

Σπούδασε Νομικά και Φιλολογία στο Παλέρμο, στη Ρώμη, στο Παρίσι, τη Βιέννη και στη Βόννη αναγορεύθηκε διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιό της για τις φωνητικές επιδράσεις των ελληνοσικελικών διαλέκτων) και δίδαξε ως καθηγητής Ιταλικής Φιλολογίας στο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο στη Ρώμη, από το 1897 ως το 1921. Εκεί συνεργάστηκε με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά, δημοσιεύοντας ποιήματα και πεζογραφήματα.

Πρωτοεμφανίστηκε το 1889, με μια ποιητική συλλογή. Το πρώτο του πεζό έργο ήταν το διήγημα, "Αγάπες Χωρίς Αγάπη". Ακολούθησε το θεατρικό "Ο Επίλογος". Το πρώτο του μυθιστόρημα "Η Εξαιρεθείσα" δημοσιεύτηκε σ' επιφυλλίδες, ένα ρεαλιστικό έργο. Στο ίδιο ύφος έγραψε από το 1894 πολυάριθμα διηγήματα, που 'χουνε συγκεντρωθεί σε 15 τόμους με το γενικό τίτλο "Διηγήματα Για Ένα Χρόνο" και περιγράφουν το περιβάλλον των φτωχών χωρικών και μικροαστών της Σικελίας. Αναζητούσε πάντα βασανισμένους, αλλόκοτους κι αντιφατικούς χαρακτήρες.

Σα νεαρός έζησε ενδιαφέρουσα, ταραγμένη και περιπετειώδη ζωή, που επηρέασε άμεσα το έργο του, αλλά τις ιδέες για τα θέματά του τις άντλησε από το οικογενειακό του περιβάλλον και τον περίγυρό του. Τα περισσότερα πρόσωπα που εμφανίζονται στα διηγήματα, στις νουβέλες και στα θεατρικά του υπήρξανε, τα γνώρισε, απλώς τους άλλαξε ονόματα και τα 'κανε δικούς του ήρωες κι ηρωίδες. Σημαντικό ρόλο στη ζωή του έπαιξε η υπηρέτρια των Πιραντέλο, η Μαρία Στέλλα, που του 'λεγε ιστορίες, δηλαδή λαϊκούς θρύλους, με πνεύματα, αγγέλους και νεραϊδόπαιδα που αυτός στη συνέχεια αξιοποίησε.

Στη διαμόρφωσή του ως συγγραφέα συνέτειναν επίσης και διάφορα άλλα γεγονότα: Ο φόνος ενός μαφιόζου κάτω από το παράθυρο του σπιτιού του, στη διάρκεια της παιδικής του ηλικίας, το ερωτικό σμίξιμο κάποιου ζευγαριού δίπλα στο φέρετρο ενός νεκρού σ' ένα παλιό πύργο με τον ίδιο ως ακούσιο μάρτυρα, ήταν η δουλειά του στο εμπόριο θειαφιού, δίπλα στον πατέρα του (με τον οποίο διατηρούσε σχέση αγάπης, φόβου και μίσους). Επίσης ήταν η άνομη ερωτική σχέση του πατέρα του με μια ξαδέλφη του, εν γνώσει της μητέρας του. Τέλος η απώλεια λογικού της μεγαλύτερης αδελφής του, Λίνας.

Αυτή ήταν η πρώτη σπαρακτική επαφή του με τη τρέλα, κάτι που σύντομα θα 'νιωθε στο πετσί του εξαιτίας της ψυχασθένειας της γυναίκας του που τον ταλάνισε στο μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής του και ταυτόχρονα τον οδήγησε στο γράψιμο πληθώρας αριστουργημάτων, πεζών και θεατρικών. Διότι το πρόσωπο που καθόρισε τη ζωή του, ήταν η Αντονιέτα Πορτολάνο, η σύζυγός του. Ο γάμος, οι σύντομες ευτυχισμένες στιγμές που μοιραστήκανε, μα κυρίως η αρρώστια που την έπληξε (ζηλιάρα και βίαιη, πίστευε πως αυτός κι η κόρη τους η Λιέτα είχαν αιμομικτική σχέση, ενώ μια νύχτα του επιτέθηκε με μαχαίρι), επιδράσανε στη συγγραφική του πορεία.

Γνώρισε κι εμβάθυνε στην άθλια ζωή και στη καταπιεσμένη ψυχολογία της φτωχολογιάς του λιμανιού, αλλά και στην ιδιαίτερη υπαρξιακή και κοινωνική ιδιοσυγκρασία, στην έντονα πατριαρχική ηθο-εθιμική παράδοση των κατοίκων του σικελικού νότου. Εξάλλου, βίωσε κι ο ίδιος την απολυταρχική -και λόγω ταξικής θέσης- εξουσία του πλούσιου επιχειρηματία και μοιχού επιπλέον, πατέρα του, που μετά την οικονομική καταστροφή του, πήρε συγκρουσιακές διαστάσεις. Γεγονός, που δηλητηρίασε αθεράπευτα τη ψυχοσύνθεση του εφήβου τότε Λουΐτζι (έγραφε ότι δεν είναι γιος κανενός πατέρα και κανενός τόπου), τον απομάκρυνε από την οικογένεια, τον έριξε στη βιοπάλη (το άλλοτε πλουσιόπαιδο, παρέδιδε μαθήματα γερμανικών κι ιταλικών σε πλουσιόπαιδα), αλλά και διαμόρφωσε ακούσια, τη δική του αυταρχική πατρική συμπεριφορά.

Τα οδυνηρά βιώματα από τη πατρική οικογένεια, τη βιοπάλη και το μακρόχρονα δυστυχισμένο γάμο του (λόγω της ψυχικής νόσου και ζήλειας της γυναίκας του -νόσος και ζήλεια που αποτυπώνεται ποικιλόμορφα στο θεατρικό του έργο) τον διαπλάσανε σε μεγάλο ψυχανατόμο. Σ' ένα «Φρόιντ» της πεζογραφίας και δραματουργίας, που εισήγαγε τη διερεύνηση του «είναι» και «φαίνεσθαι» της ανθρώπινης ύπαρξης κυρίως, αλλά και της κοινωνίας. Τα θεατρικά του έργα εμπνέονται συχνά από την υπόθεση των διηγημάτων του. Αναπτύσσουνε κυρίως το διχασμό της ανθρώπινης προσωπικότητας, το αδύνατο της αντίληψης, του πραγματικού εγώ. Tο θέατρό του χαρακτηρίστηκε σα 'Θέατρο του καθρέφτη'. Όλο το έργο του είναι διαποτισμένο από την αρχή του "Ετσι Είναι, Αν Έτσι Νομίζετε". Πρέσβευε πως η αλήθεια είναι υποκειμενική ή καλύτερα, ότι δεν υπάρχει.

Έγινε γνωστός στο ευρύτερο κοινό με το μυθιστόρημά του "Ο Μακαρίτης Ματίας Πασκάλ" (1904). Η ιστορία ενός δυστυχισμένου άντρα που φεύγει από την οικογενειακή εστία για να γλιτώσει από τα νύχια της γυναίκας και της πεθεράς του και στη συνέχεια παριστάνει τον πεθαμένο, προκάλεσε αίσθηση. Θεωρήθηκε αλλόκοτο και παράλογο, σ' αυτό φάνηκε όμως ότι όλη η ύπαρξή του ήταν αφιερωμένη στη διπλοπροσωπία, μάλιστα κάποιοι μελετητές του, ισχυριστήκανε πως είχε την εμπειρία της «εσωτερικής διχοτόμησης» από την εφηβεία ακόμη. Το πιο σημαντικό του έργο, το "Έξι Πρόσωπα Ζητούνε Συγγραφέα", δείχνει με τον πιο σαφή τρόπο το δράμα της οικογένειάς του: πρόκειται για το γιγαντιαίο παζλ διαπλοκής ανάμεσα στη ζωή του και στο έργο του, «ένα συνεχές πηγαινέλα από τη πραγματικότητα στην απεικόνισή της». Ακολουθήσανε κι άλλα, όπως: "Οι Γέροι Κι Οι Νέοι", "Η Τράπουλα" κ.ά.
Εκείνα όμως που τον κάνανε παγκοσμίως γνωστό ήτανε τα θεατρικά του, που από το 1910 αρχίζει να κάνει τα πρώτα δειλά βήματά του. "Το Νου Σου Τζιακομίνο", Ο Σκούφος Με Τα Κουδούνια", "Έτσι Είναι Μα Δεν Είναι Σοβαρό", "Η Κυρία Μόρλι", "Μια Και Δυο", είναι μόνο μερικά από τα έργα κείνης της περιόδου. Ακολούθησαν: "Στην Έξοδο Ένας Ηλίθιος", "Ο 'Αλλος Γιος", "Η Ζωή Που Σου 'Δωσα", "Καθένας Με Τον Τρόπο Του", "Αντάμωμα". Μερικά από τα σημαντικώτερα έργα του: "Όταν Ήμουνα Τρελός", "Όπως Με Θες", "Να Ντύσουμε Τους Γυμνούς", "Απόψε Αυτοσχεδιάζουμε", "Ηδονή Της Τιμιότητας", "Έτσι Είναι Αν Έτσι Νομίζετε", "Ερρίκος ο Δ'", "Ο 'Ανθρωπος, Το Κτήνος Κι Η Αρετή", "Η Αλήθεια Του Καθενός" κ.ά. Το κορυφαίο δε, "Έξι Πρόσωπα Ζητάνε Συγγραφέα", ανέβηκε στις σκηνές της Ρώμης, του Λονδίνου, τηςΝέας Υόρκης, του Παρισιού, προσφέροντάς του παγκόσμια φήμη.

Διετέλεσε Διευθυντής του Θεάτρου Τέχνης της Ρώμης και το 1929 έγινε μέλος της Ιταλικής Ακαδημίας. Το 1934 πήρε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. 2 χρόνια αργότερα, στις 10 Δεκέμβρη 1936, πέθανε σ' ηλικία 69 ετών και θάφτηκε με τιμές στη Ρώμη.

Πηγή:peri-grafis com

"Η ζωή και το έργο του Βασίλη Τσιτσάνη", Πολιτιστικός Σύλλογος "ΛΑΛΗΤΑΔΕΣ" Βορείων Προαστείων

Το Δ.Σ. του Συλλόγου "ΛΑΛΗΤΑΔΕΣ" Βορείων Προαστείων σας προσκαλεί στο μουσικό αφιέρωμα

"Η ζωή και το έργο του Βασίλη Τσιτσάνη"

Τραγούδια από το Μουσικό Εργαστήρι του Συλλόγου

Ανάγνωση κειμένων με προβολή οπτικού υλικού

Λαϊκοί χοροί από τη χορευτική ομάδα του

Πολιτιστικού Κέντρου Ν. Ιωνίας.

Τετάρτη 29 Ιουνίου και ώρα 8:45 μ.μ.

Ανοιχτό Θέατρο Μελισσίων - Πλατεία Εθνικής Αντίστασης

Ο Πρόεδρος

Γιάννης Εμμανουήλ

Ο Γεν. Γραμματέας

Κώστας Κατσάρης

ΠΟΣΟ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ - ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ / ΚΙΚΙΔΗ

ΠΟΣΟ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ - ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ / ΚΙΚΙΔΗ

Στίχοι: Σταμάτης Μεσημέρης
Μουσική: Σταμάτης Μεσημέρης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου & Τάνια Κικίδη ( Ντουέτο )

Έχω τόσα βράδια να σε δω
και περιμένω
μέσα μου ένα άλογο τυφλό
αγριεμένο
μη καπνίζεις τόσο, σ' αγαπώ
και να προσέχεις
μη σε πάρει σύννεφο λευκό
και να μη τρέχεις.

Πόσο μου λείπεις πόσο μου λείπεις.......

Ένα τηλεφώνημα προχτές
μη μου αλλάζεις
πάγωσε στα χείλια ο καφές
μη με ξεχάσεις
μια φωτογραφία δυο διπλά
και στην υγειά σου
δυο τσιγάρα όπως μια φορά
κι όλα δικά σου.

Πέρασαν δυο μήνες σε ζητώ
και με πονάω
κόλλησαν οι δείχτες στο κενό
και πού να πάω

Τρεις σημαντικοί διανοητές στα Βριλήσσια

Δευτέρα 27 Ιουνίου, 8.30μμ, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Βριλησσίων (Κισσάβου 11, αίθουσα Μουσών, 1ος όροφος).

 Τρεις σημαντικοί διανοητές στα Βριλήσσια: Γιώργος Δελαστίκ, Δημήτρης Σεβαστάκης, Ευτύχης Μπιτσάκης.

 Συζήτηση για τις εξελίξεις. Κοινωνία και πολιτικό σύστημα.

O Γιώργος Δελαστίκ γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952 και σπούδασε ηλεκτρολόγος-μηχανικός στην Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών. Είναι δημοσιογράφος, ειδικός σε θέματα εξωτερικής και διεθνούς πολιτικής. Από το 1981 παρακολουθεί συστηματικά τις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και στα Βαλκάνια. Γνωρίζει δώδεκα ξένες γλώσσες. Έχει συγγράψει βιβλία για διεθνή θέματα, «Το τέλος των Βαλκανίων» είναι το έβδομο και πιο πρόσφατο. Έχουν προηγηθεί τα H Τουρκία στην Ευρώπη; E, λοιπόν, Όχι! (2004) και Αποκάλυψη Τώρα ― Ο Δρόμος προς τη Μονοκρατορία(2001), τα οποία κυκλοφορούν επίσης από τις εκδόσεις μας, H Νέα Γιάλτα (1994), Θύελλα στον Κόλπο (1991), Συνωμοσία στη Μεσόγειο (1986) και Αφγανιστάν (1985). Μελέτες και άρθρα του έχουν δημοσιευτεί σε ξένα περιοδικά. Έχει εργαστεί σε πολλές εφημερίδες, ραδιοσταθμούς και περιοδικά. Σήμερα είναι διευθυντής της εβδομαδιαίας εφημερίδας Πριν, αρθρογράφος στις εφημερίδες Έθνος και Ημερησία και σχολιαστής στον τηλεοπτικό σταθμό ANT1.

Ο Δημήτρης Α. Σεβαστάκης γεννήθηκε το 1960. Σπούδασε στην ΑΣΚΤ με δασκάλους τους Μόραλη, Μυταρά, Αρβανίτη, Κούκο. Έχει κάνει έντεκα ατομικές εκθέσεις σε γκαλερί και μουσεία του Αθηναϊκού κέντρου και κυρίως και έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Με το έργο του έχουν ασχοληθεί έγκριτοι θεωρητικοί της τέχνης και αισθητικής. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Από το 2000 διδάσκει Ζωγραφική και Εννοιολογικές Προσεγγίσεις Σχεδιαστικών Προβλημάτων στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ. Κείμενά του για την τέχνη και την πολιτική δημοσιεύονται σε Αθηναϊκές εφημερίδες (Ελευθεροτυπία, Αυγή, Καθημερινή, Δρόμος κ.α.) και σε περιοδικά και συλλογικούς τόμους τέχνης και θεωρίας.

Ο Ευτύχης Μπιτσάκης γεννήθηκε το 1927 στο Κάδρος του Δήμου Καντάνου της Κρήτης. Σπούδασε Χημεία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, Θεωρητική Φυσική και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, είναι διδάκτορας της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Paris VIII και διδάκτορας Επικρατείας της Γαλλίας. Δίδαξε Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Paris XI (Orsay) και Φιλοσοφία των Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Paris VIII. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1976 εργάστηκε ως κύριος ερευνητής στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Το 1981 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Παλαιός υφηγητής Θεωρητικής Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, δίδαξε επί έξη έτη στο Φυσικό Τμήμα, Φιλοσοφία των Φυσικών Θεωριών. Ως επιστημονικός υπεύθυνος της Ομάδας Διεπιστημονικής Έρευνας στο Φυσικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών, είχε την ευθύνη για την οργάνωση πολλών Πανελλήνιων και Διεθνών συνεδρίων. Επίσης είχε την πρωτοβουλία για τη δημιουργία του σεμιναρίου «Θεμέλια των Επιστημών» (Φυσικό τμήμα, 1977 - 1982). Τέλος, είχε την ευθύνη της δημιουργίας του περιοδικού Σύγχρονα Θέματα, μετείχε στην εκδοτική ομάδα του περιοδικού Διαλεκτική και από το 1992 είναι εκδότης του περιοδικού Ουτοπία.

Πηγή: drasivrilissia.gr

Κώστας Αξελός (26 Ιουνίου 1924 - 4 Φεβρουαρίου 2010)

Ο Κώστας Αξελός ήταν σύγχρονος Έλληνας στοχαστής και φιλόσοφος και καθηγητής φιλοσοφίας. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε 16 γλώσσες.

Το Μάρτιο του 1992 ανακηρύχθηκε διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου. Στις 14 Απριλίου 2000, αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Στις 5 Μαρτίου 2009, αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτωρ του τμήματος Φιλοσοφίας & Παιδαγωγικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος γιατρού και η μητέρα του καταγόταν από την παλιά αθηναϊκή οικογένεια Ξηροταγάρου. Ακολούθησε σπουδές Νομικής και κατά την περίοδο της ναζιστικής Κατοχής, πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση. Κατά τoν Ελληνικό εμφύλιο πολέμο, οργανώθηκε στο ΚΚΕ και ήταν οργανωτής και δημοσιογράφος. Το 1945 , μετά την διαγραφή του από τις τάξεις του ΚΚΕ και την συνακόλουθη καταδίκη του σε θάνατο από στρατοδικείο, μετακόμισε στο Παρίσι, όπου και έζησε μέχρι τον θάνατό του το Φεβρουάριο του 2010. Σπούδασε φιλοσοφία στη Σορβόνη και δίδαξε από το 1962 ως το 1973 ως καθηγητής. Επίσης, ήταν αρχισυντάκτης του περιοδικού Arguments.

Με διαμεσολαβητές τους Προσωκρατικούς, ο Κώστας Αξελός προσπαθεί να συμφιλιώσει τον Μαρξ με τους Νίτσε, Φρόιντ και Χάιντεγκερ, αναζητώντας πολυδύναμο παρατηρητήριο για την κατόπτευση των προβλημάτων της μεταμαρξιστικής εποχής. Ήδη με τα πρώτα κείμενα, στρέφεται προς τη στοιχειοθέτηση μιας βιοθεωρίας που να καθίσταται πράξη στον στίβο μιας ελεύθερης και δημοκρατικής πολιτείας, έστω κι αν ο δρόμος που οδηγεί σ' αυτήν συνεπάγεται τη βίαιη κοινωνική διαλεκτική της επαναστατικής ανατροπής. Δεν αποφεύγει τη γοητεία του αποσπασματικού λόγου που διέσωσε τη σκέψη του Ηράκλειτου, με την αξίωση πάντως να μελετηθεί στη συνάφειά του με το «πνεύμα του καιρού του» και να αποτιμηθεί με ακρίβεια η «ευεργετική» του επίδραση στο έργο τουΈνγκελς και του Μαρξ. Συναφώς αιτιολογεί το αυξανόμενο ενδιαφέρον της σύγχρονης έρευνας για τους Προσοφιστές και γενικότερα για την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, ορίζοντας τη φιλοσοφία ως μέθοδο αντικρίσματος των νόμων της κίνησης της φύσης, της ιστορίας και του πνεύματος και θυμίζοντας στο σημείο αυτό το Anti-Dühring (1952).

Έχει εγκατασταθεί στη Γαλλία ο Αξελός, όταν για την προβληματική σχέση του ανθρώπου με την ιστορία συμπλησιάζει τον Ένγκελς και τον Μαρξ με τους Νίτσε και Φρόιντ. Προνομιακό πεδίο γι' αυτή τη συνάντηση αναδεικνύονται τα Οικονομικο-φιλοσοφικά χειρόγραφα του Μαρξ με ερεθιστική αιχμή το νόημα και τις μορφές της «αποξένωσης». Στην οικονομική και κοινωνική σφαίρα, εντοπίζονται οι επιπτώσεις του καταμερισμού της εργασίας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κεφαλαίου, του χρήματος και της βιομηχανίας, που μεταμφιέζει σε «πολιτισμό» την «ωμή κατάσταση της βαρβαρότητας των αναγκών». Οι σχέσεις των δύο φύλων, επίσης η «εξωτερίκευση» του ανθρώπου σε μια «ξένη πραγματικότητα», η μετατροπή του «είναι» σε «έχειν», η μετάβαση από το «πραγματικό» στο «αφηρημένο» (ενόσω η «Λογική είναι το χρήμα του πνεύματος») και από την αλήθεια στην «αποξένωση της αυτοσυνείδησης» συναποτελούν εκφάνσεις της «Entfremdung». Η τελευταία μπορεί να αρθεί μόνο με την οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας ως «θετικής αναίρεσης της ατομικής ιδιοκτησίας». Τότε αναμένεται να ξαναγεννηθεί ο «ολόκληρος Άνθρωπος», που θα συνταιριάζει τηνελευθερία με την αναγκαιότητα του «ατόμου και του γένους», τις φυσικές με τις ιστορικές επιστήμες, καταργώντας έτσι τις «ψευδείς ιδεολογίες και την αφηρημένη φιλοσοφία» (1952).

Ακολουθώντας το παράδειγμα του δασκάλου του Χάιντεγκερ, φιλοσοφεί μέσω της γλώσσας, συχνά χρησιμοποιώντας μια συνεχή ροή αφοριστικών προτάσεων για να υποδηλώσει τα σημεία με τα οποία αφουγκραζόμαστε το «παιγνίδι του κόσμου». Με την ίδια σκευή πλησιάζει τους «ορίζοντες του κόσμου», αποκρυπτογραφεί τα «μυθολογικά στοιχεία» του μαρξισμού και ιδίως αναγγέλλει την έλευση της «μεταϊστορίας», που διαχέεται προδρομικά στην «τελειωμένη ­ διατηρημένη, μηδενισμένη, ξεπερασμένη, κοινωνικοποιημένη, πλανητικοποιημένη ­ υποκειμενικότητα» (1964).

Κατά την εκδοτική πρόθεση του Αξελού, οι δύο διδακτορικές διατριβές και το βιβλίο του "Προς την πλανητική σκέψη" (1964) αποτέλεσαν την πρώτη τριλογία των γραπτών του στα γαλλικά με τίτλο «Η εκδίπλωση της περιπλάνησης» («Le deploiement de l' errance»).

Στους κόλπους της σημερινής εποχής η σκέψη και ο κόσμος αναδύονται πλανητικά, ως ψηλάφηση και ως πραγματικότητα ενός «αθέατου ορίζοντα όλων των ενδοκοσμικών πραγμάτων» (1964), με αποτέλεσμα να στοιχείται η διαρκής περιπλάνηση προς τη θρυμματισμένη «ολότητα» που περιβάλλει τον άνθρωπο και που με τη σειρά της γίνεται «ερωτηματικό του παιγνιδιού» μ' αυτήν (1964). Την αίσθηση βέβαια αυτή αποκομίζει η δεύτερη τριλογία που τιτλοφορείται «Η εκδίπλωση του παιγνιδιού» («Le deploiement de jeu») και περιλαμβάνει τις συνθέσεις: "Το παιγνίδι του κόσμου" (1969), "Για μια προβληματική ηθική" (1972) και "Συμβολή στη Λογική" (1977).

Η τρίτη τριλογία φέρει τον τίτλο «Η εκδίπλωση μιας έρευνας» και απαρτίζεται από τα βιβλία: "Επιχειρήματα μιας έρευνας" (1969),"Ορίζοντες του κόσμου" (1974) και "Προβλήματα του διακυβεύματος" (1979). Τον απασχολεί το δίπολο Μαρξ και Φρόιντ, το οποίο ο Αξελός ουδέποτε αντιμετώπισε με την αμεριμνησία του πατροκτόνου, από τότε που διακήρυττε ότι πρέπει να «απελευθερώσουμε τις ακμαίες δυνάμεις» που περιέχουν ο μαρξισμός και ο φροϋδισμός (1964) ως τις «αυτοβιογραφικές» του σημειώσεις, στις οποίες υπογραμμίζει ότι «μένει να ξαναρωτήσουμε, να προεκτείνουμε τις μαρξικές και φροϋδικές διαισθήσεις» (1997). Στο επίκεντρο των αναζητήσεών του εξακολουθεί να βρίσκεται το «παιγνίδι του συνόλου των συνόλων», ιδίως στη συνάρτησή του με το ερώτημα για το «τέλος της ιστορίας». Τούτο αναδιατυπώνεται απερίφραστα ως εξής: «Δεδομένου ότι όλα έχουν ήδη ειπωθεί και αντικρουσθεί, σε μια συγκεκριμένη γλώσσα, τη γλώσσα κυρίως της μεταφυσικής φιλοσοφίας και τη γλώσσα της αντιφιλοσοφίας που ανατρέπει τη μεταφυσική, υπάρχει ακόμα κάτι τι να ειπωθεί ­ και σε ποια γλώσσα;» (1974).

Έτσι, το ερώτημα για το «τέλος της φιλοσοφίας» και συναφώς για το «τέλος της ιστορίας», στο πλαίσιο της πρακτικής που ανταποκρίνεται στο «παιγνίδι του κόσμου», δεν μπορεί παρά να εκφέρεται κάθε φορά εξαρχής, σ' έναν ορίζοντα που θα «διαρκέσει αναμφισβήτητα ­ για όποιον ξέρει να βλέπει, να διαβλέπει και να προβλέπει ­ πολύ μεγαλύτερο χρόνο από την καθαυτό Ιστορία» (1993). Τι είναι αυτό που απομένει και αναστέλλει το «τέλος» ως τελείωση και ως τελευτή των σχέσεών μας με τον κόσμο; Μάλλον η «ένταση της σκέψης που αναθεωρεί τα πάντα», η «συνάντηση μέσα στο ρήγμα του ερωτισμού, η κατάκτηση του φευγαλέου, η κατάπληξη μπροστά σε ορισμένες στιγμές, η οξυδερκής συμβολή στις μάχες της πολιτικής πρωτοπορίας», γιατί σε κάθε περίπτωση το «παιγνίδι του κόσμου» είναι «πιο δυνατό από τον μηδενισμό» (1969). Το διακύβευμα, ως αδιάπτωτη παιγνιώδης συνεπαφή ανθρώπου και κόσμου, δεν προεξοφλεί κάποια αναδίπλωση της «σκεπτόμενης ομιλίας» ή της «ομιλούσας σκέψης», ακόμη κι αν θα μπορούσε να διερευνηθεί μήπως στον υπάρχοντα κόσμο, «όπου γίνεται πολύς θόρυβος για το τίποτα, μια κάποια διέξοδος θα ήταν να μην πούμε τίποτα». Το «παιγνίδι συνεχίζεται» στα χέρια του «ποιητικού δαίμονα της σκέψης» απέναντι σε μια κοινωνία που διατηρείται «ανυπόφορα μέτρια και απατηλή» (1979).

Μετά την ολοκλήρωση της τρίτης τριλογίας δημοσιεύεται η Ανοιχτή συστηματική (1984) ως προέκταση των αντιλήψεων που είχε εκθέσει ως τότε ο Αξελός για τα «ανοίγματα του κόσμου», με έναν τρόπο σύλληψης και γραφής επίσης «διαφορικό και ενοραματικό» που αγκαλιάζει το «παιγνίδι του κόσμου», δηλαδή ό,τι δεν υπάρχει και ωστόσο «κατακλύζει και υπερβαίνει άτομα και ιστορικές κοινωνίες» και με επιπρόσθετη τώρα την υπογράμμιση του «τρισδιάστατου ορίζοντα που επιτρέπει το «άνοιγμα του χρόνου παρελθόντος - παρόντος - μέλλοντος» (1984). Η αίσθηση της ανάγκης να γίνει το «επόμενο βήμα», ακόμη και πέρα από τους γνώριμους ορίζοντες της «περιπλάνησής» του που κατά το «παιγνίδι του χρόνου» δεν τον διευκόλυναν να «κρυσταλλώνει το είναι» ή να θέτει την «ολότητα» (1964), τον ωθεί στην αναστοχαστική προσέγγιση του «επαγγέλματος του στοχαστή», στην παροχή αποσαφηνίσεων ως προς τα θεωρήματα που καλλιέργησε και ιδίως σε μια παιδαγωγική συνόψιση των αναζητήσεών του. Έτσι, στα Γράμματα σ' ένα νέο στοχαστή (1996) προσπαθεί να προσφέρει «ένα είδος προσανατολισμού» στην ερωτηματοθεσία για τον «λαβύρινθο του κόσμου» με κλειδιά τις «διιστορικές» λέξεις που ενυπάρχουν σε μια σκέψη χωρίς «καμιά οριστική λύση» και συνάμα χωρίς «καμιά παρηγοριά», μια και το «παιγνίδι του κόσμου» τρέφει και καταστρέφει όλες τις τελευταίες λέξεις (1996).

Ανεξάρτητα από το ποιο παρατηρητήριο εποπτεύει κανείς τα κοινωνικά δρώμενα της εποχής του και συναφώς ανατέμνει τη θεωρητική σκέψη που τα προσεγγίζει, επιβάλλεται να επισημανθεί ότι η φιλοσοφική παρουσία του Κώστα Αξελού στη διεθνή σκηνή των ιδεών κατέκτησε επάξια μια ξεχωριστή θέση, τόσο με την εκφραστική του όσο κυρίως με τη σύστοιχη επιλογή των θεμάτων που αποτέλεσαν τον πυρήνα της σκέψης του. Στο «παιγνίδι του κόσμου» συμπυκνώνεται ο πλούτος των παρατηρήσεων που προσκομίζει η «ενιαία και ενοραματική σκέψη» (1984), κατά την «περιπλάνησή» της σε μια «ανοιχτή ολότητα» που συνιστά τη «συνδυαστική των εξουσιών του κόσμου» (1984). Ταυτόχρονα, κατά την αδιάκοπη αναμέτρηση με «ό,τι σκέφθηκε ως τώρα η ανθρωπότητα» (1993) κατανοεί την οφειλή του προς τον Ηράκλειτο, τον Μαρξ, τον Φρόιντ και τον Χάιντεγκερ, για να μείνουμε στις κορυφές αυτής της συνάντησης. Ως προς την «είσοδό» του στον κόσμο της θεωρητικής ζωής έδωσε ο ίδιος, με την υπόμνηση βέβαια ότι δεν πρόκειται για «αιτιακό σχήμα», το περίγραμμα των προσδιορισμών αυτού του διακυβεύματος, στους οποίους συγκαταλέγονται ο «κοινωνικός περίγυρος» και η «ιστορική στιγμή» (1997).

Με υφάδι τον στοχασμό για τον φιλοσοφικό στοχασμό, το σύνολο σχεδόν των κειμένων του τακτοποιείται ως ένας ιδιογενής μετα-φιλοσοφικός επιλογισμός με την πρόθεση να μην «υπομένει παθητικά την εποχή» του: το «κάλεσμα που μας έχει εκτοξευθεί μας επιτάσσει να κοιτάμε και να βλέπουμε από κοντά και από μακριά» (1997). Η διακινδύνευση άλλωστε δεν γέρνει προς την πλευρά νομιμοποίησης του υπάρχοντος ούτε επιτελείται με την αμεριμνησία της αοχλησίας: «Το εν λόγω παιγνίδι είναι οτιδήποτε εκτός από παιγνιώδες και ευτράπελο. Οι σκέψεις και οι χειρονομίες που εκτοξεύονται μέσα στην περιπέτεια του "υπέρτατου ανοίγματος" είναι και παραμένουν παράνομες παρά τις μερικές και μεροληπτικές αναγνωρίσεις» (1997). Σε κάθε περίπτωση, όσοι «πλευροκοπούν το αδύνατο» παραγκωνίζουν και τη «θεατρικότητα» για ν' ανοίξουν τον δρόμο «σε μια ομιλία ποιητική και σκεπτόμενη, σε μια διάπυρη ζωή» (1997).

Πηγή: Βικιπαίδεια

Διεθνές Συνέδριο Θεωρητικής Ψυχολογίας με τίτλο "Doing Psychology Under New Conditions"

Διεθνές Συνέδριο Ψυχολογίας με τίτλο “Doing Psychology Under New Conditions” θα πραγματοποιηθεί από 27/6 έως 1/7 του 2011 στον Πύργο της Παιδαγωγικής Σχολής του Αριστοτελείου Παν/μίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ).

Πρόκειται για το 14^ο Συνέδριο Θεωρητικής Ψυχολογίας που διεξάγεται ανά διετία (14^th Biennial Conference for Theoretical Psychology) και φέτος διοργανώνεται από το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης ( Π.Τ.Δ.Ε.) της Παιδαγωγικής Σχολής του Α.Π.Θ. σε συνεργασία με τη Διεθνή Εταιρεία Θεωρητικής Ψυχολογίας (International Society for Theoretical Psychology).

Οι ραγδαίες κοινωνικοοικονομικές εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο διαμορφώνουν νέα πεδία για επιστημονικό προβληματισμό και διάλογο. Το 14^ο Διεθνές Συνέδριο Θεωρητικής Ψυχολογίας φιλοξενώντας μια

ευρεία γκάμα προσεγγίσεων φιλοδοξεί να εμβαθύνει στους τρόπους με τους οποίους η θεωρητική ψυχολογική γνώση συνδέεται με την πράξη μέσα στις συνεχώς μεταβαλλόμενες συνθήκες. Η συρρίκνωση του κράτους πρόνοιας και η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας ως οι κύριες εκδηλώσεις των νέων συνθηκών – και στη Ευρώπη - ορίζουν νέα ερωτήματα που πρέπει να οδηγήσου οδηγούν σε νέες υποκειμενικότητες και νέες μορφές της σχέσης γνώσης και πολιτικής. Η θεωρητική συζήτηση αυτών των μεταβολών βρίσκονται στο επίκεντρο του συνεδρίου.

Το συνέδριο παρέχει έναν γόνιμο τόπο συνάντησης ψυχολόγων και θεωρητικών άλλων επιστημονικών πεδίων απ’ όλο τον κόσμο που ασχολούνται με τις σχέσεις μεταξύ της ψυχολογικής θεωρίας και της κοινωνικής πρακτικής της ψυχολογίας στον κόσμο του σήμερα, δηλαδή στο πλαίσιο των σύγχρονων παγκόσμιων κοινωνικών μεταβολών

Ενδεικτικές θεματικές που θα βρεθούν στο επίκεντρο του συνεδρίου είναι:

· φεμινιστική ψυχολογία, κριτική ψυχολογία, φαινομενολογία και εθνομεθοδολογία, ψυχανάλυση, θεωρητικές νευροεπιστήμες, θεωρία της ψυχολογικής πρακτικής, ψυχική υγεία, επιστημολογία, θεωρία δραστηριότητας, ανθρωπολογική ψυχολογία, γνωστική επιστήμη, πολιτιστική ψυχολογία, αναπτυξιακή θεωρία, οικολογική ψυχολογία, ηθική, εξελικτική ψυχολογία, ερμηνευτική, ιστορία της ψυχολογίας, φιλοσοφική ψυχολογία, postcolonial θεωρία, μεταμοντέρνα ψυχολογία, κ.ά.

Προσκεκλημένες ομιλήτριες

· Silvia Federici (Η.Π.Α.) Professor Emerita και Teaching Fellow Πολιτικής Φιλοσοφίας και Διεθνών Σπουδών στο Hofstra University, ΝέαΥόρκη.

Τίτλος της ομιλίας:

«Με φιλοσοφία και τρομοκρατία: μετατρέποντας τα σώματα σε εργατική δύναμη»

(“With Philosophy and Terror: Transforming Bodies into Labor Power”)

Τρίτη: 28/06, 9:00 – 11:00. Συντονιστής: Robert W. Rieber

· Dorothy E. Smith (Καναδάς) Professor Emerita στο Παν/μίο Victoria, Καναδάς.

Είναι φεμινίστρια κοινωνιολόγος που ανέπτυξε μια προσέγγιση από την οπτική της καθημερινής ζωής και της Θεσμικής Εθνογραφίας ως μέθοδο για την μελέτη των θεσμικών μας πρακτικών.

Τίτλος της ομιλίας: «Βιωματική εθνογραφία στο διάλογο κειμένου-αναγνώστη»

(“Experimential ethnographies of text-reader dialogue”)

Τετάρτη, 29/06, 9:00 – 11:00. Συντονιστής: Ole Dreier

· Σταυρούλα Τσινόρεμα (Ελλάδα) Αναπλ. Καθηγήτρια Σύγχρονης Φιλοσοφίας, Τμήμα Φιλοσοφικών και Κοινωνικών Σπουδών, Παν/μίο Κρήτης

Τίτλος της ομιλίας:

«Το ζήτημα νους-σώμα στο ενδιάμεσο μεταξύ ψυχολογίας και επιστημολογίας. Η οπτική της φιλοσόφου»

(“The Body-Mind Problem on the Interface between Psychology and Epistemology. A Philosopher’s Perspective”)

Πέμπτη, 30/06, 9:00 – 11:00. Συντονιστής: Hank Stam

Η παρακολούθηση των περίπου 200 παρουσιάσεων του συνεδρίου και των προσκεκλημένων διαλέξεων είναι δωρεάν!

Περισσότερες πληροφορίες για το συνέδριο στην ιστοσελίδα: http://www.istp2011.net/