Susana Baca - Maria Lando

Πέθανε ο Νίκος Κοεμτζής

Την τελευταία του πνοή άφησε ο Νίκος Κοεμτζής. Είχε καταδικαστεί σε ισόβια για τη δολοφονία τριών αστυνομικών το 1973. Το μακελειό που είχε προκαλέσει, έγινε τραγούδι, ταινία και αντικείμενο συζήτησης μέχρι σήμερα.

Απεβίωσε λίγο μετά τις δύο το μεσημέρι μία από τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της νεώτερης Ελλάδας. Ο άνθρωπος ο οποίος με ένα μαχαίρι σε ένα φονικό είχε δημιουργήσει αμέτρητους εχθρούς αλλά και φίλους, ο Νίκος Κοεμτζής.

Λίγο πριν τις δύο, περαστικοί εντόπισαν στο Μοναστηράκι έναν ηλικιωμένο άνδρα ο οποίος φαινόταν να είναι λιπόθυμος, οπότε και κάλεσαν το ΕΚΑΒ.
Οι άνδρες του ΕΚΑΒ, διαπιστώνοντας ότι ο 74χρονος ήταν χωρίς αισθήσεις, τον μετέφεραν στην Πολυκλινική Αθηνών.
Οι γιατροί και το προσωπικό της κλινικής αναγνώρισαν στον άνδρα τον Νίκο Κοεμτζή.
Επί 45 λεπτά προσπαθούσαν να τον επαναφέρουν στη ζωή, όμως ήταν ήδη αργά. Τα αίτια θανάτου του δεν έχουν ακόμα γίνει γνωστά.

Το ιστορικό μιας δολοφονικής παραγγελιάς

Ο Νίκος Κοεμτζής γεννήθηκε στο Αιγίνιο Πιερίας στις 17 Ιανουαρίου του 1938. Γιος του Παναγιώτη και της Αναστασίας Κοεμτζή.
Ο πατέρας του κομμουνιστής, μια ζωή στο κυνηγητό και στην παρανομία. Ο παππούς του βετεράνος και οι δύο κακοποιήθηκαν από τις αρχές της εποχής.
Τον Φεβρουάριο του 1973 μόλις είχε βγει από τη φυλακή όπου είχε καταδικαστεί για κλοπή και το Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 1973, το μοιραίο εκείνο Σάββατο, πήγε με την παρέα του στο νυχτερινό κέντρο "Νεράιδα", για να διασκεδάσουν.
Κάποια στιγμή ο αδελφός του Δημοσθένης έκανε παραγγελιά τις "Βεργούλες" του Μάρκου Βαμβακάρη και σηκώθηκε να χορέψει.
Κι εκεί έγιναν όλα.
Μαζί με τον αδελφό του σηκώθηκαν και άλλοι τρεις θαμώνες, όλοι τους αστυνομικοί της ασφάλειας, όπως απέδειξε με το χειρότερο τρόπο η συνέχεια.
Ξεκίνησε καβγάς και τότε ο Νίκος Κοεμτζής τράβηξε μαχαίρι και άρχισε να χτυπά με μανία. Αρχικά τους αστυνομικούς και μετά όποιον ήταν ή έμπαινε μπροστά του.
Το τραγικό αποτέλεσμα, ήταν τρεις νεκροί και οκτώ συνολικά τραυματίες.
Σύμφωνα με μία άποψη, οι αστυνομικοί ήξεραν ποιος είναι ο Κοεμτζής και θέλησαν να τον προκαλέσουν. Έτσι σηκώθηκαν να χορέψουν επίτηδες, παρά το ότι το τραγούδι είχε δηλωθεί ως παραγγελιά.

Η τιμωρία

Συνελήφθη ενώ είχε πυροβοληθεί και στα πόδια και καταδικάστηκε τρεις εις θάνατον. Ο αδελφός του Δημοσθένης σε τρία χρόνια φυλάκιση ενώ αθωώθηκε ένας τρίτος.
Επί τρία χρόνια περίμενε την εκτέλεσή του αλλά τελικά η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια.
Το 1996, το Δικαστικό Συμβούλιο της Πάτρας αποφυλάκισε το μετανοημένο Νίκο Κοεμτζή.
Από τότε ζούσε πουλώντας την αυτοβιογραφία του στο κέντρο της Αθήνας και αφού ο δήμος Αθηναίων του παραχώρησε άδεια μικροπωλητή.

Πηγή: http://news247.gr

 

Αφιέρωμα «Ο δικός μου Χέμινγουεϊ»: Φωτεινή Τσαλίκογλου και Ευγενία Φακίνου

Με αφορμή την εκδήλωση της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης και των Εκδόσεων Καστανιώτη, όπου δέκα σύγχρονοι έλληνες συγγραφείς πρόκειται να μοιραστούν με το κοινό την εμπειρία ανάγνωσης του έργου του μεγάλου αμερικανού νομπελίστα, το tvxs.gr πραγματοποιεί αφιέρωμα στον Έρνεστ Χέμινγουεϊ, μιλώντας με τους συμμετέχοντες με στόχο -εκτός των άλλων- την αποτύπωση της επιρροής που ενδεχομένως άσκησε στον καθένα ξεχωριστά τόσο το έργο όσο και η προσωπικότητά του. Σήμερα, η συγγραφέας και Καθηγήτρια ψυχολογίας στο Πάντειο, Φωτεινή Τσαλίκογλου και η συγγραφέας Ευγενία Φακίνου, μιλούν στηνΚρυσταλία Πατούλη για τον... δικό τους Χέμινγουεϊ.

Φωτεινή Τσαλίκογλου:
«Ένας διαταρακτικός στη ζωή και το έργο του συγγραφέας
Το όνομα Χέμινγουεϊ το άκουσα για πρώτη φορά ως μαθήτρια στο σχολείο.
Σαν ανάμνηση κρατώ την ένταση που ένοιωσα διαβάζοντας το πρώτο του κείμενο «Ο γέρος της θάλασσας» και μαθαίνοντας παράλληλα για τη ζωή του.
Ο Εξωφρενικός τρόπος της ζωής του, η πληθωρικότητα του, οι περιπετειώδεις περιπλανήσεις του σε μέρη εξωτικά, ο εμπόλεμος βίος του με σαγήνεψαν και με τρόμαξαν.
Ο ανίερος τρόπος να πραγματεύεται βίαια θέματα μου προκαλούσε ένα ρίγος, ένα μείγμα θαυμασμού και αποτροπιασμού. Για παράδειγμα: Πως είναι δυνατόν να αποφαίνεται για ένα τόσο βίαιο θέμα όπως η ταυρομαχία πως «κάθε φορά που τελειώνει αισθάνομαι πολύ θλιμμένος αλλά και πολύ όμορφά» (Death in the Afternoon).
H θλίψη μαζί με την ομορφιά, η αγριότητα μαζί με την τρυφερότητα, η θνητότητα μαζί με την αθανασία, τα αταίριαστα σε πρώτη όψη και κυρίαρχα στο έργο του ζεύγη, προκαλούσαν το μυαλό μου. Ο βίαιος τρόπος που διάλεξε να φύγει από τη ζωή συμπλήρωνε το ψηφιδωτό του εξωφρενικού.
Πολύ αργότερα θα μπορούσα να συλλογιστώ πόσο αυτό ακριβώς το εξωφρενικό ήταν το συστατικό στοιχείο του εαυτού του που εμψύχωνε μοναδικά το έργο και τη γλώσσα του. Μια γλώσσα ξεδιάντροπη στην απλότητα της, κοφτερή σαν μαχαίρι, ακατάδεχτη σε κάθε φκιασίδι ή περιττό στολίδι. Μια γλώσσα εκτός συμβάσεων αντίστοιχη με τον ξεχωριστό εκπρόσωπο μιας χαμένης, αλλιώς κερδισμένης, γενιάς.».

Ευγενία Φακίνου:
«θα μιλήσω για την αυτοκτονία του Έρνεστ Χέμινγουεϊ.
Όταν έκανα την έρευνα για τους αυτόχειρες συγγραφείς και ποιητές, είχα εκπλαγεί από την περίπτωσή του.
Για τους άλλους μπορούσα να υποψιαστώ τις αιτίες, γι’ αυτόν όμως;…
Στο μυαλό μου είχα την εικόνα που κυριαρχούσε: Ενός ωραίου, κυρίαρχου, ανδροπρεπή, αθλητή, φυσιολάτρη, ψαρά, κυνηγού λιονταριών, λάτρη των γυναικών, των ταυρομαχιών και της πυγμαχίας, έναν άντρα-πρότυπο μ’ άλλα λόγια, που κάθε Αμερικανός θα ήθελε να του μοιάσει. Ένα πετυχημένο δημοσιογράφο, ένα συγγραφέα που τιμήθηκε με Πούλιτζερ και Νόμπελ, που τα βιβλία του αγαπήθηκαν από το ευρύ κοινό κι έγιναν ταινίες που λατρεύτηκαν. Φαινομενικά τα είχε όλα. Τι του έλειπε, λοιπόν;
Τι κρυβόταν πίσω από το μύθο και την υπερ-αρρενωπότητα;».

Σημείο συνάντησης για την ανοιχτή συζήτηση-αφιέρωμα με τίτλο "Ο δικός μου Χέμινγουεϊ", θα είναι το θέατρο της Ελληνοαμερικάνικης Ένωσης. Η εκδήλωση διοργανώνεται στο πλαίσιο της έκθεσης με τίτλο Ernest Hemingway: From Life to Fiction (Ernest Hemingway: Από τη ζωή στο έργο) για την συμπλήρωση πενήντα χρόνων από το θάνατό του. Οι δέκα συγγραφείς που θα μιλήσουν για "Τον δικό τους Χέμινγουεϊ" είναι οι: Λένα Διβάνη, Αθηνά Κακούρη, Ισμήνη Καπάνταη, Μένης Κουμανταρέας, Ηλίας Μαγκλίνης, Αμάντα Μιχαλοπούλου, Ανδρέας Μήτσου, Μιχάλης Μοδινός, Φωτεινή Τσαλίκογλου και Ευγενία Φακίνου.

O Έρνεστ Χέμινγουεϊ (21 Ιουλίου 1899 – 2 Ιουλίου 1961) συγκαταλέγεται στους σημαντικότερους αμερικανούς συγγραφείς του 20ού αιώνα. Μέλος της αποκαλούμενης "Χαμένης Γενιάς" των αμερικανών διανοούμενων που εγκαταστάθηκαν στο Παρίσι κατά το Μεσοπόλεμο, επηρέασε με τον αφηγηματικό του λόγο την αμερικανική και παγκόσμια λογοτεχνία. Την εποχή του όμως απασχόλησε και με την πολυτάραχη προσωπική του ζωή, στην οποία έβαλε ο ίδιος τέλος αυτοκτονώντας το 1961. Αν και γεννήθηκε στις ΗΠΑ, τη ζωή του σημάδεψαν τα ταξίδια του σε όλο τον κόσμο από τα οποία εμπνεύσθηκε για τα έργα του. Το 1953 τιμήθηκε με το Βραβείο Πούλιτζερ, ενώ τον επόμενο χρόνο βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας για «τον δυναμισμό και τον απόλυτο έλεγχο του ύφους του και για την επίδρασή του στην τέχνη της μοντέρνας αφήγησης».


«Ο δικός μου Χέμινγουεϊ»
Ελληνοαμερικανική Ένωση σε συνεργασία με τις Εκδόσεις Καστανιώτη
Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου 2011, στις 20:00
στο Θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (Μασσαλίας 22, Κολωνάκι)

Πηγή: tvxs

Διεθνές συνέδριο για τον Νίκο Γκάτσο στο Μουσείο Μπενάκη

Με αφορμή τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από τη γέννηση του Νίκου Γκάτσου, το Μουσείο Μπενάκη οργανώνει Διεθνές Συνέδριο αφιερωμένο στη μελέτη του έργου του ποιητή. Στο διήμερο 23 έως 25 Σεπτεμβρίου, Έλληνες και ξένοι μελετητές του έργου του και της νεοελληνικής λογοτεχνίας, ποιητές και μεταφραστές, θα προσεγγίσουν το έργο του Νίκου Γκάτσου.

Σκοπός τους είναι να ανασυστήσουν το νήμα που ενώνει την ποίηση, το θέατρο και το τραγούδι μέσα στο σύμπαν του δημιουργού, να αναδείξουν τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του πολυεπίπεδου έργου του, αλλά και να αποτυπώσουν την ευρύτερη συνεισφορά του στην ανανέωση της ποίησης και στη διαμόρφωση του λογοτεχνικού προσώπου της Ελλάδας του εικοστού αιώνα.

Με βάση το σκεπτικό αυτό, οι δύο πρώτες θεματικές ενότητες («Ψηφίδες της εποχής» και «Ζητήματα κριτικής – προβλήματα εργογραφίας») επιχειρούν να ανασυστήσουν την εποχή και να τοποθετήσουν εντός αυτής το πρόσωπο του ποιητή, να ιχνηλατήσουν την ποιητική διαμόρφωσή του, αλλά και την ιδιαίτερη σχέση του με τον ελληνικό μοντερνισμό, κυρίως με το κίνημα του υπερρεαλισμού.

Στην επόμενη ενότητα («Ο κόσμος του θεάτρου»), οι ομιλητές, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον τους σε δύο χαρακτηριστικές θεατρικές στιγμές (Λόρκα, Στρίντμπεργκ), μελετούν την πολύ ισχυρή και καταλυτική για τη διαμόρφωση της ποιητικής του γλώσσας σχέση του με τον κόσμο του θεάτρου.

Οι επόμενες δύο ενότητες («Αμοργός Ι» και «Αμοργός ΙΙ») αφιερώνονται στην εξέταση του ποιητικού και διανοητικού υποστρώματος της Αμοργού, στον τρόπο συναρμογής της παράδοσης και της νεωτερικότητας στο έργο αυτό, στην ενέργεια που απελευθερώνουν οι μεταφραστικές προσπάθειες του ποιήματος, στη θέση του εντέλει μέσα στην ελληνική ποιητική δημιουργία του εικοστού αιώνα.

Οι εργασίες του Συνεδρίου κλείνουν με την ενότητα «Το τραγούδι του Νίκου Γκάτσου», στη διάρκεια της οποίας μουσικοί και μελετητές του ελληνικού τραγουδιού θα αναδείξουν την ποιητικότητα, τους κώδικες και το «πολιτικό» στοιχείο, τη δισκογραφική διαδρομή των στίχων του, αλλά και την παρουσία τους σήμερα.

Οι εργασίες του Συνεδρίου θα πλαισιωθούν από ένα Στρογγυλό τραπέζι, όπου φίλοι και ομότεχνοί του θα συζητήσουν για τον άνθρωπο και το έργο του, ένα Θεατρικό αναλόγιο και Προβολή ντοκουμέντων και συνεντεύξεων του Νίκου Γκάτσου.

Λύκος, Μπάρμπαρα Κορούν, Barbara Korun

…και μου είναι άγνωστος, παράξενος, ένας πραγματικός λύκος που κατατρώει τις σάρκες μου εκ των έσω, ωθεί τη μουσούδα του σε όλα μου τα ανοίγματα και γλείφει, γλείφει, είναι παράξενο, τόσο παράξενο, θέλω να κρυφτώ μακριά, να συρρικνωθώ στον εαυτό μου, να αποδράσω στις σκέψεις μου, να είμαι μακριά, να είμαι εκτός…τη φοβάμαι αυτήν την αίσθηση, φοβάμαι το σώμα μου, φοβάμαι να νιώσω το δικό του. Με κατατρώει όλο και περισσότερο, το στόμα του αχόρταγο, τα δόντια του τόσο κοφτερά, με καταβροχθίζουν, με καταβροχθίζει σαν ένα μαλακό χυμώδες γεύμα, με σχίζει και με ανοίγει στα δύο, πιέζοντας ανάμεσα στα πόδια μου με την γλώσσα του, τη μύτη του, το σαγόνι του, επιτίθεται, πασπατεύει, προσκρούει… εισβάλλει βαθιά, ως τη ρίζα της ύπαρξής μου, ξανά και ξανά και ξανά, σ’ αυτό το σώμα που δεν είναι πια δικό μου, έρμαιο στις γνήσια βίαιες ορέξεις του, αφήνομαι δίχως ίχνος υπεράσπισης του εαυτού μου, όμως δεν θα εξαλειφθώ… Είμαι μαλακή και εύπλαστη, με κλυδωνίζει σαν μια κούκλα πάνινη, σκέφτομαι μέσα μου ότι έτσι είναι, ότι είναι άντρας, εγώ γυναίκα, ότι έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα, ότι έτσι συμβαίνει, με κάνει λες όλο και πιο λεπτή, μια σχεδόν αόρατη μεμβράνη, λεπτή υφή, λεπτότατη… και μετά ο παράδεισος ανθίζει στη σκέψη μου, τα ουράνια μέσα στο σώμα μου, το θεϊκό, όχι, όχι το θεϊκό του σώματος….και εντούτοις εκείνος είναι βαθιά μέσα μου, ωθώντας με , σχίζοντάς με, πιέζοντας βαθιά μέσα μου, ψάχνοντας, όλο ψάχνοντας…όμως είμαι πλήρης, γεμάτη και ικανοποιημένη, λαμπερή και γαλήνια, τόσο απόλυτα ολοκληρωμένη που δεν με νοιάζει για το τι μου συμβαίνει, δεν θα με ένοιαζε ακόμα και αν αιμορραγούσα, είμαι πέρα από κάθε πόνο και ευχαρίστηση και γνωρίζω, γνωρίζω καλά ότι όλα θα πάνε καλά, δεν μπορώ να εμπιστευτώ αυτόν το λύκο όμως όλα θα πάνε καλά, η δύναμη που υπάρχει μέσα μου τώρα είναι πιο δυνατή από εκείνον, αυτή η δύναμη που τον αλλάζει, τον θεραπεύει, με θεραπεύει, θεραπεύει την πληγή…

Μ.ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ - ΑΡΝΗΣΗ (Στο περιγιάλι το κρυφό)

Στίχοι: Γιώργος Σεφέρης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης
Άλλες ερμηνείες: Κώστας Σμοκοβίτης

Στο περιγιάλι το κρυφό
κι άσπρο σαν περιστέρι
διψάσαμε το μεσημέρι•
μα το νερό γλυφό.

Πάνω στην άμμο την ξανθή
γράψαμε τ' όνομά της•
Ωραία που φύσηξε ο μπάτης
και σβήστηκε η γραφή .

Με τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.

ΑΡΝΗΣΗ (ΣΤΟ ΠΕΡΙΓΙΑΛΙ ΤΟ ΚΡΥΦΟ) - ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ

Στίχοι: Γιώργος Σεφέρης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης
Άλλες ερμηνείες: Κώστας Σμοκοβίτης || Αλέξια & Μίλβα ( Ντουέτο )

Στο περιγιάλι το κρυφό
κι άσπρο σαν περιστέρι
διψάσαμε το μεσημέρι•
μα το νερό γλυφό.

Πάνω στην άμμο την ξανθή
γράψαμε τ' όνομά της•
Ωραία που φύσηξε ο μπάτης
και σβήστηκε η γραφή .

Με τι καρδιά, με τι πνοή,
τι πόθους και τι πάθος
πήραμε τη ζωή μας· λάθος!
κι αλλάξαμε ζωή.

«Μείνε πεινασμένος. Κάνε την τρέλα σου»

ΣΤΙΣ 24 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ φέτος, 2011, ο αμερικανός επιχειρηματίας Στιβ Τζομπς, 56 ετών, συνιδρυτής, πρώην πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Apple, υπέβαλε την παραίτησή του, δηλώνοντας ότι δεν μπορεί πλέον (υπονοώντας σοβαρά προβλήματα υγείας) να ανταποκριθεί στα καθήκοντά του.

Στις 12 Ιουνίου του 2005, ο Τζομπς είχε κάνει μια συγκλονιστική ομιλία κατά την τελετή αποφοίτησης στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ. Κατά τη διάρκειά της, οι περισσότεροι απόφοιτοι έκλαιγαν συνεχώς. Στο τέλος, το χειροκρότημα δεν θα σταματούσε εάν δεν εκλιπαρούσε ο ίδιος τους φοιτητές, τους καθηγητές, τους συγγενείς και φίλους, «please stop, before Ι start». Η ομιλία εκείνη «κυκλοφόρησε» στο Ιντερνετ και έχει διαβαστεί από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Τη μεταφράσαμε, και τη δημοσιεύουμε ολόκληρη σήμερα, στο «Ανθρώπων Εργα και Ημέρες».

Είναι τιμή μου που είμαι μαζί σας σήμερα στην τελετή αποφοίτησής σας από ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο. Για να σας πω και την αλήθεια, αυτό είναι το πλησιέστερο που έχω φτάσει ποτέ σε τελετή αποφοίτησης. Σήμερα, θέλω να σας πω τρεις ιστορίες από τη ζωή μου. Αυτό, όλο κι όλο. Τίποτα σπουδαίο. Απλώς τρεις ιστορίες.

1. Η πρώτη έχει να κάνει με το πώς να ενώνεις σημεία.

Εγώ εγκατέλειψα τις σπουδές μου στο Κολέγιο Reed τους πρώτους 6 μήνες, αλλά παρέμεινα εκεί ως drop-in (σ.σ.: που είναι ο φοιτητής ο οποίος αντί για 4 χρόνια, επιλέγει να σπουδάσει μόνο για 2 χρόνια στο πανεπιστήμιο) για άλλους 18 μήνες, οπότε και τα παράτησα οριστικά. Γιατί το έκανα αυτό, λοιπόν;

Όλα άρχισαν προτού καν γεννηθώ. Η βιολογική μου μητέρα ήταν πολύ νέα, ανύπαντρη φοιτήτρια, και αποφάσισε να με δώσει για υιοθεσία. Πίστευε πολύ βαθιά ότι θα έπρεπε να υιοθετηθώ από απόφοιτους πανεπιστημίου, από μορφωμένους ανθρώπους δηλαδή, και έτσι όλα είχαν κανονιστεί ώστε μόλις γεννιόμουν να με υιοθετούσαν ένας δικηγόρος και η γυναίκα του. Μόνο που, μόλις βγήκα από τη κοιλιά της μητέρας μου, οι δύο αυτοί άνθρωποι αποφάσισαν την τελευταία στιγμή ότι ήθελαν κορίτσι. Ετσι, λοιπόν, οι σημερινοί μου γονείς, οι οποίοι ήσαν σε λίστα αναμονής τότε, έλαβαν ένα τηλεφώνημα στη μέση της νύχτας και άκουσαν κάποιον να τους λέει: «Έχουμε, αναπάντεχα, ένα νεογέννητο αγόρι. Το θέλετε;». Και είπαν: «Βεβαίως».

Η βιολογική μου μητέρα ανακάλυψε αργότερα ότι η θετή μου μητέρα ποτέ δεν είχε αποφοιτήσει από κανένα πανεπιστήμιο, και ότι ο θετός μου πατέρας δεν είχε αποφοιτήσει καν από γυμνάσιο. Ετσι, αρνήθηκε να υπογράψει τα έγγραφα στα οποία χρειαζόταν η συμφωνία της ώστε να οριστικοποιηθεί η υιοθεσία μου. Υποχώρησε, όμως, λίγους μήνες αργότερα, όταν οι θετοί μου γονείς υποσχέθηκαν ότι κάποια μέρα θα με έστελναν σε πανεπιστήμιο. Να μορφωθώ.

Πράγματι, 17 χρόνια μετά, πήγα για σπουδές σε πανεπιστήμιο. Αλλά πολύ αφελώς, επέλεξα ένα πανεπιστήμιο το οποίο ήταν σχεδόν όσο ακριβό είναι και το Στάνφορντ, και έτσι όλες οι οικονομίες των σκληρά εργαζομένων γονιών μου ξοδεύονταν για τα δίδακτρά μου. Επειτα από 6 μήνες, όμως, δεν είχα ειλικρινή απάντηση στο ερώτημα εάν άξιζε τον κόπο οι γονείς μου να ξοδεύουν τόσα χρήματα για να σπουδάζω εγώ. Δεν έβλεπα να είχε αξία αυτή η επένδυσή τους.

Δεν είχα ιδέα τι ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Και δεν είχα ιδέα εάν η πανεπιστημιακή ζωή θα με βοηθούσε να βρω την απάντηση. Κι όμως, ήμουν εκεί, και σπούδαζα, ξοδεύοντας όλα τα χρήματα που οι γονείς μου είχαν εξοικονομήσει ολόκληρη ζωή.

Ετσι, λοιπόν, πήρα μια μέρα την απόφαση να εγκαταλείψω τις σπουδές, πιστεύοντας ειλικρινά ότι όλα θα τακτοποιηθούν και ότι θα βρω τελικά το δρόμο μου. Ηταν σχεδόν τρομακτικό, τότε, αυτό που έκανα, αλλά καθώς κοιτάζω πίσω τώρα, νομίζω πως ήταν μία από τις καλύτερες αποφάσεις που πήρα ποτέ. Τη στιγμή που εγκατέλειψα το κανονικό πρόγραμμα σπουδών, σταμάτησα να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα που δεν με ενδιέφεραν και άρχισα να πηγαίνω σ' εκείνα που μου φαίνονταν πιο ενδιαφέροντα. Κατ' επιλογήν.

Δεν ήταν όλα ωραία, εύκολα και ρομαντικά τότε. Δεν είχα δικό μου δωμάτιο στη φοιτητική εστία, κοιμόμουν στο πάτωμα των δωματίων μερικών φίλων μου, πήγαινα σε σουπερμάρκετ και τους επέστρεφα γυάλινες μπουκάλες Κόκα Κόλα και έπαιρνα 5 σεντς τη μία και αγόραζα κάτι να φάω, και περπατούσα 7 μίλια από τη μία άκρη της πόλης στην άλλη κάθε Κυριακή βράδυ για να πάρω δωρεάν ένα πιάτο καλό φαγητό που μοίραζαν σε κάποιο ναό των Χάρε Κρίσνα. Κι όμως, τα λάτρευα όλ' αυτά. Και όσα πράγματα ανακάλυψα τυχαία, ακολουθώντας την περιέργεια και τη διαίσθησή μου, αργότερα αποδείχτηκαν ανεκτίμητα. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα:

Το Κολέγιο Reed, εκείνον τον καιρό, διέθετε την πιο καλή σχολή καλλιγραφίας σε όλη τη χώρα. Σε όλη τη πανεπιστημιούπολη, κάθε αφίσα, κάθε ταμπέλα σε κάθε ντουλάπα ή συρτάρι καθηγητή, λέκτορα ή φοιτητή ήταν γραμμένη στο χέρι με την πιο όμορφη καλλιγραφία. Εγώ, επειδή είχα παραιτηθεί από το κανονικό πρόγραμμα σπουδών και έτσι δεν ήμουν αναγκασμένος να παρακολουθώ τα υποχρεωτικά μαθήματα, αποφάσισα να πάρω το μάθημα της καλλιγραφίας και να μάθω και εγώ να γράφω έτσι ωραία.

Έμαθα, λοιπόν, για τις γραμματοσειρές serif και san serif, έμαθα να τροποποιώ το διάστημα μεταξύ διαφόρων συνδυασμών γραμμάτων και έμαθα τι είναι εκείνο που κάνει τη σπουδαία τυπογραφία πραγματικά σπουδαία. Ήταν υπέροχο, ήταν ιστορικό, ήταν καλλιτεχνικά διακριτικό με τρόπο που καμιά επιστήμη δεν μπορεί να συλλάβει, και εγώ το έβρισκα τόσο, μα τόσο συναρπαστικό.

Τίποτα απ' όλα αυτά δεν είχαν βέβαια καμία ελπίδα πρακτικής εφαρμογής στη ζωή μου. Αλλά δέκα χρόνια αργότερα, όταν σχεδιάζαμε τον πρώτο υπολογιστή Macintosh, όλα όσα έμαθα στο μάθημα της καλλιγραφίας μού ξανάρθαν πάλι. Και τα ενσωματώσαμε όλα στο Mac. Ήταν το πρώτο κομπιούτερ με πραγματικά υπέροχη τυπογραφία. Ετσι, εάν δεν είχα παρατήσει εκείνον τον κύκλο υποχρεωτικών μαθημάτων στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου, το Mac δεν θα είχε ποτέ ούτε τις πολλαπλές γραμματοσειρές ούτε και τα fonts με αναλογικά διαστήματα.

Και μιας και τα Windows απλώς αντέγραψαν το Mac, είναι πολύ πιθανό, σήμερα που σας μιλάω, κανένα PC να μην είχε αυτές τις εφαρμογές. Εάν δεν είχα παρατήσει τότε τα υποχρεωτικά μαθήματα, δεν θα πήγαινα ποτέ σ' αυτές τις τάξεις καλλιγραφίας και οι προσωπικοί υπολογιστές μπορεί να μην είχαν την υπέροχη τυπογραφία που έχουν σήμερα.

Βεβαίως, ήταν αδύνατον να δω τόσο πολύ μακριά όταν σπούδαζα τότε στο πανεπιστήμιο και να συνδέσω τα σημεία. Αλλά δέκα χρόνια μετά, κοιτώντας πίσω, ήταν πλέον πολύ σαφές. Πάλι, δεν μπορείς να συνδέσεις τα σημεία κοιτώντας εμπρός. Μπορείς να το κάνεις μόνο εάν κοιτάξεις πίσω εκ των υστέρων. Έτσι, πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη ότι τα σημεία αυτά (ή, τα σημάδια, αν θέλετε), με κάποιον τρόπο, στο μέλλον θα ενωθούν. Πρέπει σε κάτι να έχεις πίστη. Στη διαίσθησή σου, στη μοίρα σου, στη ζωή, στο κάρμα, σε οτιδήποτε. Αυτή η προσέγγιση δεν με πρόδωσε ποτέ, και έχει κάνει όλη τη διαφορά στη ζωή μου.

2. Η δεύτερή μου ιστορία είναι για την αγάπη και την απώλεια.

Ήμουν τυχερός - πολύ νωρίς ανακάλυψα τι ήθελα να κάνω στη ζωή. Ο Woz κι εγώ ξεκινήσαμε την Apple στο γκαράζ του σπιτιού των δικών μου, όταν εγώ ήμουν 20 χρόνων. Δουλέψαμε σκληρά και σε 10 χρόνια η Apple είχε αναπτυχθεί από μια δουλειά που την κάνανε δύο άνθρωποι μέσα σε ένα γκαράζ σπιτιού σε μια εταιρεία αξίας 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων με περισσότερους από 4.000 υπαλλήλους.

Είχαμε μόλις βγάλει στην αγορά την καλύτερή μας δημιουργία -το Macintosh- έναν χρόνο νωρίτερα, κι εγώ μόλις είχα γίνει 30 ετών. Και τότε, με απέλυσαν. Πώς μπορείς να απολυθείς από μία εταιρεία που ξεκίνησες και έστησες εσύ; Ε, καθώς η Apple μεγάλωνε, προσλάβαμε κάποιον που εγώ νόμιζα ότι ήταν ταλαντούχος για να διοικεί την εταιρεία μαζί μου. Και για τον πρώτο σχεδόν χρόνο, τα πράγματα πήγαιναν καλά. Αλλά τότε, τα οράματα και τα σχέδιά μας για το μέλλον άρχισαν να αποκλίνουν, και τελικά είχαμε μία «έκρηξη», έναν μεγάλο καβγά μεταξύ μας. Όταν συνέβη αυτό, το διοικητικό συμβούλιο τάχθηκε με το μέρος αυτού του ανθρώπου που εμείς είχαμε προσλάβει για να μας ξαλαφρώσει στη διοίκηση της εταιρείας.

Έτσι λοιπόν, στα 30 μου χρόνια, με πέταξαν έξω. Και μάλιστα με τον πιο «δημόσιο», πιο ταπεινωτικό τρόπο. Ό,τι ήταν έως τότε το επίκεντρο της ενήλικης ζωής μου, γκρεμίστηκε. Και αυτό για μένα ήταν ολέθριο, καταστροφικό.

Για μερικούς μήνες μετά δεν ήξερα τι να κάνω. Πίστευα πως είχα απογοητεύσει φοβερά όλη την προηγούμενη γενιά των επιχειρηματιών - ότι μου έπεσε η σκυτάλη τη στιγμή που μου την έδιναν για να συνεχίσω.

Συναντήθηκα με τον David Packard και τον Bob Noyce και προσπάθησα να απολογηθώ και να τους εξηγήσω γιατί τα είχα κάνει τόσο σκατά. Σκέφτηκα ακόμα να φύγω εντελώς από την Σίλικον Βάλεϊ και να εξαφανιστώ από προσώπου γης.

Αλλά κάτι άρχισε σιγά σιγά να ρίχνει λίγο φως στη ζωή μου. Αυτό το «κάτι» ήταν ότι αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα. Όσα είχαν συμβεί στην Apple, δεν είχαν καν αγγίξει, για μένα, αυτό το «κάτι». Είχα γευτεί την απόρριψη, αλλά ήμουν ακόμα ερωτευμένος.

Και έτσι, αποφάσισα να ξεκινήσω πάλι από την αρχή. Δεν το έβλεπα τότε, αλλά αποδείχτηκε ότι η απόλυσή μου από την Apple ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να μου είχε συμβεί. Το βάρος τού να είσαι επιτυχημένος αντικαταστάθηκε από την ελαφράδα τού να μπορείς και πάλι να είσαι πρωτάρης και να έχεις για όλα λιγότερη σιγουριά. Η απόλυσή μου με απελευθέρωσε και με βοήθησε να περάσω σε μία από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου.

Στα επόμενα πέντε χρόνια, ίδρυσα μια νέα εταιρεία, την NeXT, και ακόμα μία, την Pixar, και ερωτεύτηκα μια καταπληκτική γυναίκα που έμελλε να γίνει και σύζυγός μου. Η Pixar παρήγαγε την πρώτη στον κόσμο ταινία κινουμένων σχεδίων «φτιαγμένων» εξ ολοκλήρου στο κομπιούτερ, το «Toy Story», και είναι σήμερα το πιο επιτυχημένο στούντιο για παραγωγή τέτοιων ταινιών στον κόσμο.

Επίσης, σε μια συγκλονιστική ανατροπή των πραγμάτων, η Apple εξαγόρασε την NeXT, εγώ επέστρεψα στην Apple και η τεχνολογία που αναπτύξαμε στην NeXT είναι σήμερα στην καρδιά της αναγέννησης της Apple. Και, μαζί με όλα αυτά, η Leurene και εγώ έχουμε μαζί μια θαυμάσια οικογένεια.

Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί εάν δεν είχα απολυθεί από την Apple. Ηταν ένα φάρμακο με απαίσια γεύση, αλλά νομίζω πως τελικά ο ασθενής το χρειαζότανε. Μερικές φορές η ζωή σε χτυπάει στο κεφάλι με ένα τούβλο. Μη χάνετε την πίστη σας. Είμαι πεπεισμένος ότι το μόνο πράγμα που με κράτησε όρθιο ήταν ότι αγαπούσα πολύ αυτό που έκανα.

Πρέπει λοιπόν και εσείς να ανακαλύψετε τι πραγματικά σας αρέσει. Και αυτό αφορά και τη δουλειά που θα κάνετε, και τον σύντροφο που θα επιλέξετε στη ζωή σας. Η εργασία θα γεμίσει ένα μεγάλο μέρος της ζωής σας, και ο μόνος τρόπος για να είστε πραγματικά ικανοποιημένοι είναι να κάνετε αυτό που εσείς πιστεύετε ότι είναι μια σπουδαία δουλειά. Και ο μόνος τρόπος για να κάνει κάποιος μια σπουδαία δουλειά είναι να την αγαπήσει. Εάν δεν την έχετε ανακαλύψει ακόμα, μην απογοητευθείτε. Συνεχίστε να ψάχνετε. Μην επαναπαυτείτε. Μην συμβιβαστείτε.

Όπως όλα τα «θέματα της καρδιάς», όταν το ανακαλύψετε, θα το αισθανθείτε, θα καταλάβετε ότι «αυτό είναι». Και θα δείτε τότε ότι, όπως κάθε σπουδαία σχέση, έτσι και αυτή, όσο θα περνούν τα χρόνια, θα γίνεται όλο και καλύτερη. Ετσι λοιπόν, συνεχίστε να ψάχνετε έως ότου βρείτε αυτό το «κάτι» που θα ξέρετε ότι είναι το «δικό σας». Μην επαναπαυτείτε.

3. Η Τρίτη ιστορία μου έχει να κάνει με το θάνατο.

Όταν ήμουν 17 ετών, διάβασα μια ρήση που έλεγε: «Εάν ζήσεις κάθε μέρα ωσάν να ήταν η τελευταία σου, κάποια μέρα είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα δικαιωθείς». Μου έκανε εντύπωση αυτή η ρήση, και έκτοτε, για τα τελευταία 33 χρόνια, κάθε πρωί κοιτάζομαι στον καθρέφτη και ρωτώ τον εαυτό μου: «Εάν η σημερινή μέρα ήταν η τελευταία της ζωής σου, θα ήθελα να κάνω αυτό που ετοιμάζομαι να κάνω σήμερα;». Και όποτε η απάντηση ήταν «όχι» για σειρά ημερών, ήξερα αμέσως ότι κάτι έπρεπε να αλλάξω.

Υπενθυμίζοντας στον εαυτό μου ότι «σύντομα θα πεθάνεις», βρήκα το πιο χρήσιμο εργαλείο ώστε να παίρνω τις σημαντικότερες αποφάσεις στη ζωή μου. Διότι σχεδόν όλα τα πράγματα -όλες οι εξωτερικές προσδοκίες, όλες οι υπερηφάνειες, όλοι οι φόβοι και οι όλες οι ντροπές για πιθανή αποτυχία- όλα αυτά απλώς γκρεμίζονται, εξαφανίζονται όταν βλέπεις μπροστά σου το θάνατο και μένουν μόνο εκείνα που είναι στ' αλήθεια σημαντικά.

Υπενθυμίζοντας στον εαυτό σου ότι μια μέρα θα πεθάνεις, είναι ο καλύτερος τρόπος για να αποφύγεις την παγίδα τού να σκέφτεσαι συνεχώς αυτά που θα χάσεις εάν πάρεις την «άλφα» ή «βήτα» απόφαση. Θυμήσου ότι είσαι ήδη γυμνός. Δεν υπάρχει κανένας λόγος, λοιπόν, να μην ακολουθήσεις αυτό που σου ζητάει η καρδιά σου.

Πριν από περίπου έναν χρόνο, μου ανακοίνωσαν οι γιατροί ότι έχω καρκίνο. Εκανα MRI (μαγνητική τομογραφία) στις 7.30 το πρωί και έδειξε ξεκάθαρα ότι είχα καρκίνο στο πάγκρεας. Τότε δεν ήξερα κάν τι είναι το πάγκρεας. Οι γιατροί μού είπαν ότι ο καρκίνος που είχα εγώ εκεί ήταν σχεδόν αθεράπευτος και ότι θα έπρεπε να αρχίσω να συνηθίζω στην ιδέα ότι δεν μου έμενε περισσότερη ζωή από τριών έως εννέα μηνών. Ο προσωπικός μου γιατρός με συμβούλευσε να επιστρέψω στο σπίτι και να αρχίσω αμέσως να τακτοποιώ τις «προσωπικές» μου υποθέσεις, μία φράση που χρησιμοποιούν ως κλισέ οι γιατροί αντί να σου πουν «προετοιμάσου να πεθάνεις».

Η «τακτοποίηση προσωπικών υποθέσεων» είναι να προσπαθήσεις να πεις, σε ελάχιστους μήνες, στα παιδιά σου όσα νόμιζες ότι είχες άλλα τουλάχιστον δέκα χρόνια για να τους τα πεις. Είναι, επίσης, να μην αφήσεις πίσω σου, πεθαίνοντας, εκκρεμότητες που θα ταλαιπωρήσουν τους δικούς σου ανθρώπους που θα μείνουν πίσω. Σημαίνει, τέλος, αυτό το «τακτοποίηση προσωπικών υποθέσεων», να βρεις τον κατάλληλο χρόνο και τρόπο για να αποχαιρετίσεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα.

Ζούσα με αυτήν την καταραμένη διάγνωση κάθε μέρα της ζωής μου. Το ίδιο βράδυ που ανακοίνωσαν οι γιατροί ότι είχα καρκίνο, μου έκαναν και βιοψία ενδοσκοπικά, μέσω του λαιμού μου, στο στομάχι και από εκεί στα έντερα, πέρασαν μία βελόνα στο πάγκρεας και πήραν μερικά κύτταρα από τον καρκίνο. Εγώ ήμουν σε καταστολή, αλλά η γυναίκα μου, που ήταν παρούσα, μου είπε ότι όταν είδα οι γιατροί τα κύτταρα κάτω από ένα μικροσκόπιο, άρχισαν να κλαίνε, διότι αποδείχτηκε ότι είχα μια πολύ σπάνια μορφή καρκίνου του παγκρέατος που είναι θεραπεύσιμη με εγχείρηση. Σχεδόν όλες οι άλλες μορφές τέτοιου καρκίνου είναι καταδικασμένες. Ετσι, λοιπόν, με βάλανε στο χειρουργείο, και σήμερα είμαι μια χαρά.

Αυτό ήταν το κοντινότερο που έχω φτάσει στο θάνατο. Και ελπίζω να είναι το κοντινότερο που θα φτάσω σε αυτόν για τις επόμενες δεκαετίες. Έχοντας ζήσει, λοιπόν, αυτήν την εμπειρία, νομίζω πως μπορώ, με μεγαλύτερη σιγουριά απ' ό,τι όταν ο θάνατος ήταν για μένα απλώς μία «φιλοσοφική ιδέα», να πω ότι:

Κανείς δεν θέλει να πεθάνει. Ακόμα και οι άνθρωποι που θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, δεν θέλουν να πεθάνουν για να φτάσουν εκεί. Και όμως, ο θάνατος είναι ο προορισμός που όλοι μοιραζόμαστε. Κανείς, ποτέ, δεν έχει γλιτώσει από αυτόν. Ο Θάνατος είναι, ίσως, η καλύτερη ανακάλυψη της Ζωής. Και έτσι, μάλλον, πρέπει να είναι. Ο Θάνατος είναι ο ατζέντης, ο μεσίτης, που σε βοηθά να αλλάξεις τη Ζωή σου, προτού έρθει αυτός να σε πάρει. Ξεκαθαρίζει το παλιό, προετοιμάζοντας το έδαφος για να 'ρθει το καινούργιο. Αυτή την στιγμή που σας μιλάω, το καινούργιο είστε εσείς. Αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακρινή από τώρα, και εσείς θα εξελιχθείτε σιγά σιγά σε «παλιό», και θα... ξεκαθαριστείτε. Συγχωρήστε με που γίνομαι τόσο δραματικός, αλλά αυτή είναι η απλή αλήθεια.

Ο χρόνος σας είναι περιορισμένος. Μην τον σπαταλάτε, λοιπόν, ζώντας τη ζωή κάποιου άλλου ανθρώπου. Μην παγιδευτείτε από το δόγμα τού να ζείτε από τα αγαθά της σκέψης ενός άλλου. Μην αφήστε το θόρυβο από την άποψη άλλων ανθρώπων να πνίξει την δική σας, εσωτερική φωνή. Και, το πιο σημαντικό απ' όλα, να έχετε πάντα το θάρρος να ακολουθείτε την καρδιά και το ένστικτό σας. Αυτά τα δύο, κάπως, πάντοτε, γνωρίζουν ήδη τι εσύ θέλεις πραγματικά να γίνεις. Είναι δευτερεύοντα.

Όταν ήμουν νέος, υπήρχε ένα καταπληκτικό δημοσίευμα που είχε τίτλο «The Whole Earth Catalog» («Ο κατάλογος όλου του κόσμου»), που ήταν μία από τις βίβλους της δικής μου γενιάς. Τον είχε συντάξει ένας τύπος ονόματι Stewart Brand, που ζούσε όχι μακριά από εδώ, στο Menlo Park, και το ζωντάνεψε με το ποιητικό του άγγιγμα. Αυτό συνέβη στα τέλη της δεκαετίας του '60, πριν από τους προσωπικούς υπολογιστές (personal computers) και το desktop publishing. Όλα τυπώνονταν με τη χρήση γραφομηχανών, ψαλιδιού, και φωτογραφιών από μηχανές Polaroid. Ήταν, ας πούμε, σαν να 'χαμε το Google σε έντυπη μορφή, 35 χρόνια πριν έρθει αυτό που ξέρουμε σήμερα σε ηλεκτρονική: ήταν ιδεαλιστικό και ξεχείλιζε από υπέροχες εφαρμογές και ιδέες.

Ο Στιούαρτ και η ομάδα του έβγαλαν πολλές εκδόσεις του «The Whole Earth Catalog», και τότε, όταν είχε κάνει τον κύκλο του, έβγαλαν και μία τελευταία έκδοση. Αυτό συνέβη στα μέσα της δεκαετίας του '70, και είχα τη δική σας ηλικία. Στο οπισθόφυλλο της τελευταίας αυτής έκδοσης υπήρχε μία φωτογραφία που απεικόνιζε το ξημέρωμα σε έναν επαρχιακό δρόμο, ένα δρόμο στον οποίο θα μπορούσατε να βρεθείτε και εσείς κάποια στιγμή, εάν είστε περιπετειώδεις τύποι, να κάνετε οτοστόπ. Κάτω από αυτήν τη φωτογραφία, υπήρχε μια λεζάντα με τα λόγια: «Stay hungry. Stay foolish». Δηλαδή, «Μείνε πεινασμένος. Κάνε την τρέλα σου». Ήταν το αποχαιρετιστήριο μήνυμα της ομάδας του Στιούαρτ, καθώς υπέγραφαν την τελευταία τους έκδοση.

Μείνε πεινασμένος. Μείνε ανόητος. Αυτό ευχόμουν και εγώ πάντοτε για τον εαυτό μου. Και τώρα, καθώς αποφοιτάτε για να αρχίσετε μια καινούρια ζωή, εύχομαι και για σας το ίδιο, ακριβώς, πράγμα: «Stay Hungry. Stay Foolish. Thank you all very much».

ΥΓ.: Το πρωτότυπο κείμενο στα αγγλικά, υπάρχει στην ακόλουθη ηλεκτρονική διεύθυνση: http://news.stanford.edu/news/2005/june15/jobs-061505.html

Πηγή: enet.gr

Νέο χαράτσι - εξόντωση των ψυχικά ασθενών

To 40%-80% από τις συντάξεις των νοσηλευμένων - ψυχικά ασθενών απαιτεί η κυβέρνηση με νέα της απόφαση. Για εξόντωση των ψυχιατρικά ασθενών μιλά ο Δ/ντής του 9ου ψυχιατρικού τμήματος στο Δαφνί, προειδοποιώντας ότι θα κινήσει άμεσα νομικές διαδικασίες και στην Ελλάδα και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Ψυχιατρικά ασθενείς αλλά και ηλικιωμένοι καλούνται να συμμετάσχουν περισσότερο στις δαπάνες περιθαλψής τους, στα συνολικά 100 επιχορηγούμενα από το κράτος Ιδρύματα ΝΠΔΔ, στα οποία νοσηλεύονται. Με νέα απόφαση του Ανδρέα Λοβέρδου που δημοσιεύτηκε στην “Διαύγεια”, καλούνται να καταβάλουν, εκτός από το ημερήσιο νοσήλιο του ασφαλιστικού τους φορέα που παρακρατούνταν έως τώρα, και ένα μεγάλο μέρος της σύνταξης ή του επιδόματος πρόνοιας.

Όπως αναφέρεται στην εν λόγω απόφαση: «Οι περιθαλπόμενοι συμμετέχουν στη δαπάνη περίθαλψης με παρακράτηση ποσού από τη σύνταξη που λαμβάνουν από τον ασφαλιστικό τους φορέα, με ταυτόχρονη απόδοση αυτού στο νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου που τους φιλοξενεί».

Τα ποσά που πλέον θα παρακρατούνται και θα αποδίδονται στο νομικό πρόσωπο του δημοσίου δικαίου καθορίζονται ως εξής:

- Από σύνταξη μέχρι 360 ευρώ θα καταβάλλεται ποσοστό 40%.

- Από σύνταξη από 360,01 ευρώ μέχρι 500 ευρώ θα καταβάλλεται ποσοστό 50%.

- Από σύνταξη από 500,01 ευρώ μέχρι 1000 ευρώ θα καταβάλλεται ποσοστό 60%.

- Από σύνταξη από 1000,01 ευρώ μέχρι 1500 ευρώ θα καταβάλλεται ποσοστό 70%.

- Για σύνταξη από 1500,01 ευρώ και άνω ποσοστό 80%.

Μόνο κατά τις ημέρες που ο περιθαλπόμενος δεν θα νοσηλεύεται στο ίδρυμα, το ποσό το οποίο θα αναλογεί στο διάστημα αυτό θα επιστρέφεται είτε με απευθείας καταβολή είτε με συμψηφισμό.

Ο Θεόδωρος Μεγαλοοικονόμου, δ/ντης του 9ου ψυχιατρικού τμήματος στο Δαφνί αναλύει την απόφαση, με συνέντευξή του στον Ελεύθερο Τύπο: «Τα λιγοστά χρήματα που λαμβάνουν ως σύνταξη ή επίδομα απορίας οι φιλοξενούμενοι είτε στις στεγαστικές δομές (ξενώνες, οικοτροφεία) είτε στα ιδρύματα χρόνιας παραμονής ανέρχονται συνήθως στα 300 ευρώ μηνιαίως, σπανίως δε είναι λίγο περισσότερα και φτάνουν μόνο για τσιγάρα, καφέ και πιθανώς για μια ελάχιστη ψυχαγωγία το μήνα, ενώ κάποιες φορές χρειάζεται και αγορά των απολύτως απαραίτητων ρούχων. Αυτό που επιχειρείται τώρα ισοδυναμεί με εξόντωση των ανθρώπων αυτών. Πρώτον, ποιος θα τους πει ότι από εδώ και πέρα θα σου κρατούν τη μισή σύνταξη και παραπάνω, χωρίς να τους κάνει ψυχιατρικά κακό; Πρόκειται για εκβιαστικό δίλημμα του τύπου «είτε πληρώνεις για την περίθαλψή σου σαν να ήσουν σε ιδιωτικό ίδρυμα είτε βρίσκεσαι στο δρόμο... επίσης, τίθεται ζήτημα συνταγματικότητας και νομιμότητας αυτής της απόφασης και πρέπει να τονίσω ότι οι ευθύνες για τα αποτελέσματα θα επιβαρύνουν τόσο τους διοικητές των νοσοκομείων που θα εφαρμόσουν την απόφαση όσο και τον ίδιο τον υπουργό. Θα κινήσουμε άμεσα νομικές διαδικασίες και στην Ελλάδα και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο απέναντι σε μια απόφαση που οδηγεί στην εξόντωση των ψυχιατρικά ασθενών»

Πηγή:tvxs

Μετά, ΛΕΝΑ ΚΑΛΛΕΡΓΗ

Μετά θα γίνω άμμος.
Κόκαλα άσπρα κελύφη
Δόντια μαργαριτάρια.
Θα βάψει το αίμα μου κοράλλια
Ψάρια τα σπλάχνα μου θα ταΐσουν.
Και τα μαλλιά θα κολυμπούν με φύκια
Και των μαλλιών μου η λάμψη στα ρηχά θα παίζει.
Κι όλο το δέρμα μου άμμος
Ζέστη, απαλή στα πόδια των παιδιών.
Χάδι δροσιάς τη νύχτα στων εραστών τις πλάτες
Υγρή αγκαλιά των κοχυλιών, αστρόσκονη.
Και πρώτη ύλη παλατιών που ο άνεμος γκρεμίζει.

Ποίημα από τη συλλογή Κήποι στην άμμο,
Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2010

Πόσο σ' αγαπώ, Γαλάνη - Πάριος - Χατζηνάσιος

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος


Πόσο σ' αγαπώ
στην άπλα του καλοκαιριού
πόσο σ' αγαπώ
στις γειτονιές του φεγγαριού
πόσο σ' αγαπώ
τις νύχτες που φεγγοβολάς
μέσα στο αίμα μου κυλάς
και με φιλάς.

Πόσο σ' αγαπώ
γι' αυτό το γέλιο ποταμό
πόσο σ' αγαπώ
για τη σιωπή και τον καημό
πόσο σ' αγαπώ
τις νύχτες που φεγγοβολάς
μέσα στο αίμα μου κυλάς
και με φιλάς.

Πόσο σ' αγαπώ
γι' αυτά τα μάτια τα ζεστά
πόσο σ' αγαπώ
στα οδοφράγματα μπροστά
πόσο σ' αγαπώ
τις νύχτες που φεγγοβολάς
μέσα στο αίμα μου κυλάς
και με φιλάς.

Κλείνουν τώρα και τις βιβλιοθήκες των σχολείων

Με εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας (750/Φ 2.2/2-9-11) που κοινοποιείται αυτές τις μέρες στα σχολεία διατάσσεται «η παράδοση του εξοπλισμού και της υλικοτεχνικής υποδομής των σχολικών βιβλιοθηκών» και καλεί τους εκπαιδευτικούς-υπεύθυνους των βιβλιοθηκών να «παραδώσουν τα κλειδιά».

Σε μια σχολική χρονιά που ξεκινά με καταλήψεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ενώ οι μαθητές δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων αντί βιβλίων άρχισαν τα μαθήματα με φωτοτυπίες και dvd, το υπουργείο, όπως καταγγέλλει ο γ.γ. της ΟΛΜΕ Θέμης Κοτσυφάκης, έρχεται να βάλει λουκέτο στον θεσμό των σχολικών βιβλιοθηκών.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο γενικός γραμματέας της ΟΛΜΕ «το κλείσιμο των βιβλιοθηκών έχει ξεκινήσει από προηγούμενα χρόνια. Είναι περίεργο, πικρό αλλά αληθινό.

Μια υπουργός Παιδείας που επαγγέλλεται το «νέο» στην εκπαίδευση να υπογράφει την ληξιαρχική πράξη θανάτου των σχολικών βιβλιοθηκών»

Πηγή:protothema.

Ζωγραφική και ιστοπία τέχνης για παιδιά και κατασκευές για ενήλικες

Ζωγραφική και ιστορία τέχνης για παιδιά

Στην Κηφισιά θα γίνονται μαθήματα ζωγραφικής και ιστορίας τέχνης για παιδιά.

Το εργαστήρι έκφρασης και δημιουργίας www.ergastiri.net φιλοξενείται στις εγκαταστάσεις του COCO-MAT στην Κηφισιά Τατοΐου 165 σε ένα υπέροχο σύγχρονο χώρο.

Tα μαθήματα θα αρχίσουν την Παρασκευή 7 Οκτωβρίου και θα γίνονται 

κάθε Παρασκευή 5.30-7.30 για μεγάλα παιδιά 

και κάθε Σάββατο 10.30-12.30 για μικρές τάξεις του δημοτικού

και Σάββατο 1-3 για μεγάλες τάξεις του δημοτικού

Η συμετοχή του κάθε παιδιού είναι 75 € το μήνα

Θα ήθελα να γνωρίζετε πως η COCO-MAT επιδοτεί κάθε παλιό μου παιδί με 60€ για τα υλικά του το χρόνο

και κάθε καινούριο με 30€ διότι το τελικό ποσό των υλικών ήταν 120 € και τώρα είναι 60€ και 90€ αντίστοιχα

Οι εγγραφές άρχισαν.

Μπορείτε να τηλεφωνείτε στα τηλέφωνα

2106891091 2121007913 6942911012

η στο olympia.basklavani @gmail. com

Κατασκευές για ενήλικες

Κάθε Τετάρτη πρωί 10.30-12.30 θα γίνονται μαθήματα κατασκευών για ενήλικες

στην Κηφισιά στην Τατοΐου 165 στον χώρο του COCO-MAT

Στο υπέροχο αυτό περιβάλλον θα δημιουργηθεί μια παρέα από ανθρώπους που πιστεύουν πως μέσα απο την χειροτεχνία

ο άνθρωπος μπορεί να φτάσει σε ανεξερεύνητα μονοπάτια μέσα του.

Με υλικά όπως το πανί ,η κλωστή και η βελόνα θα φτιάξουμε μαξιλάρια και πολλά άλλα προσωπικά έργα τέχνης

Το κόστος των μαθημάτων τον μήνα είναι 75€

Τα περισσότερα υλικά θα χαρισθούν από την COCO-MAT