Ένας χώρος στοχασμού και ευθύνης.
Η επιστημονική εμπειρία και ο δημόσιος λόγος συναντούν την παιδεία,
την ψυχική υγεία και τα βιβλία,
σε μια προσπάθεια να διατηρείται η σκέψη κριτική και παρούσα.
«Η μουσική μας κάνει κοινωνικούς…Η μουσική είναι αντίδοτο στην αποξένωση που προκαλούν οι ώρες μπροστά στον υπολογιστή» λένε τα μέλη των μαθητικών συγκροτημάτων που συμμετέχουν στο Φεστιβάλ Schoolwave, ένα φεστιβάλ που δείχνει το μέλλον της ελληνικής μουσικής σκηνής παρουσιάζοντας από metal και alternative rock μέχρι hip hop και pop punk.
Τρία συγκροτήματα του Schoolwave δίνουν δυναμικά το παρόν στις 17 του Σεπτέμβρη στον Κήπο του Μεγάρου Μουσικής. Οι Musica Ficta, Rosebleed και Blue Jazz Fiction καλούν τους Schooligans αλλά και όσους κρύβουν στην καρδιά τους έναν Schooligan σε μία αξέχαστη μία βραδιά όπου τα νιάτα θα έχουν την τιμητική τους.
Η Σειρά Γέφυρες έχει προτείνει σε τέσσερις εκπροσώπους της νέας γενιάς τραγουδοποιών να παρουσιάσουν τη δουλειά τους στην Αίθουσα Banquet του Μεγάρου. Ο Λόλεκ που συνεχίζει να κατακτά το νεαρόκοσμο με το μοναδικό μελαγχολικό και απλό το ύφος θα εμφανιστεί στις 14 Ιανουαρίου. Οι προσωπικές συναυλίες του τέως «Συνήθους Υπόπτου» Βασίλη Βασιλάτου, της Μόνικα και του Ρους που πάντα ξεσηκώνουν τους πιτσιρικάδες και όχι μόνον, θα ανακοινωθούν μόλις οριστικοποιηθούν οι ημερομηνίες τους.
Οι Musica Ficta είναι: Μια alternative rock μπάντα από την Αθήνα, ίσως η πιο ιδιαίτερη στα έξι χρόνια του Schoolwave. Ο Απόλλωνας, συνθέτης και στιχουργός του συγκροτήματος, άρχισε να γράφει μουσική το 2004, στα 14 του, όταν άκουσε το "Exit Music" των Radiohead και το "Muscle Museum" των Muse. Έχει γράψει τη μουσική για αρκετά θεατρικά έργα, με τελευταία την παράσταση “Wonderland” και «Τίτος Ανδρόνικος» του Σαίξπηρ στο Εθνικό Θέατρο.
Οι Rosebleed είναι: Ένα πενταμελές εναλλακτικό συγκρότημα ροκ από την Αθήνα με ανδρικά φωνητικά που σχηματίστηκε το 2004. Πιστεύουν πως η μουσική χρειάζεται να μετασχηματίζεται και να εξελίσσεται και αυτό προσπαθούν να κάνουν παραμένοντας ανοιχτοί στον πειραματισμό. Είναι η πρώτη μπάντα του Schoolwave που έβγαλε δίσκο(‘White Balloons’) με τη Sony. Το Φεβρουάριο του 2010 το κομμάτι τους ‘Ι want to have it all’ βρέθηκε στη 14η θέση των μουσικών προτάσεων στο BBC Radio 1 της Αγγλίας.
Το συγκρότημα Blue Jazz Fiction: Ιδρύθηκε το Φεβρουάριο του 2009 από έξι κορίτσια από το Βόλο. Το πρωτότυπο τζαζ σχήμα συνεχίζει την καλλιτεχνική του πορεία με δικά τους κομμάτια με ξένους στίχους αλλά και δικές τους διασκευές σε ήδη γνωστές συνθέσεις. Οι νεαρές μουσικοί προσαρμόζουν ξένα jazz, blues, αλλά και rock ‘n ‘roll κομμάτια για πιάνο, σαξόφωνο, βιολί, καχόν και δύο φωνές, καθώς και για αρμόνιο, κιθάρα και ντέφι.
Μια παρέα εφτά παιδιών που ζει στην Κρήτη ανακαλύπτει μια σπηλιά στον Ψηλορείτη. Μέσα σ’ αυτή κατοικούν, ξεχασμένοι από τους ανθρώπους, οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου. Χωρίς τις θυσίες των ανθρώπων έχουν χάσει κάθε ενδιαφέρον για τις χαρές της ζωής και έχουν καταντήσει δώδεκα μαραζωμένα, καταθλιπτικά γεροντάκια.
Τα παιδιά εισβάλλουν στον κόσμο τους, τους γνωρίζουν τις σύγχρονες ανακαλύψεις του ανθρώπου και ξυπνούν μέσα τους το ενδιαφέρον για την περιπέτεια. Έτσι οι θεοί ξαναβρίσκουν τα νιάτα, την ενέργεια και την τσαχπινιά τους. Η Ήρα, μέσα σ’ αυτή την ευφορία, αναπολεί τα παλιά της μεγαλεία και επιθυμεί να τα ξαναζήσει. Αποφασίζει να ελευθερώσει τους δύο γίγαντες, τον Πολυβώτη από τη Νίσυρο και τον Εγκέλαδο από τη Σικελία, για να καταστρέψουν την Κρήτη, να θαφτούν οι θεοί στα Τάρταρα και η ίδια να γίνει κοσμοκράτειρα. Για να τα καταφέρει παίρνει για βοηθό ένα δημοσιογράφο και μαζί του φτάνει πολύ κοντά στην εκπλήρωση της επιθυμίας της. Mόνο που λογαριάζει χωρίς τα παιδιά της παρέας...
Μια δροσερή ιστορία για μικρά και μεγάλα παιδιά, γεμάτη ευρηματικότητα, χιούμορ και γνώσεις. Πλασμένη για να αγαπηθεί και να διασκεδάσει.
Ο Τζον Oυίλιαμ Κολτρέιν ήταν διάσημος αμερικανός σαξοφωνίστας και συνθέτης της τζαζ.Tο έργο του σημάδεψε την αφροαμερικανική μουσική παράδοση στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Ο Κολτρέιν θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους τζαζ συνθέτες και σαξοφωνίστες μαζί με τον Κόλμαν Χώκινς, τον Λέστερ Γιανγκ ή τον Σόνι Ρόλινς που επίσης καινοτόμησαν με το παίξιμό τους.
Αν και το πέρασμά του από τη μουσική σκηνή ήταν σύντομο -- η προσωπική του καριέρα κράτησε μόλις επτά χρόνια -- κατάφερε να αφήσει πίσω του μια πλούσια δισκογραφία, με περισσότερες από 50 ηχογραφήσεις. Το παίξιμό του αρχικά χαρακτηρίστηκε νεοτερικό, και σταδιακά ξέφυγε από τα όρια του συμβατικού αυτοσχεδιασμού, διχάζοντας κοινό και κριτικούς, ενώ κατά τα τελευταία χρόνια της δημιουργίας και της ζωής του ξεπέρασε τα όρια και πορεύτηκε σε μια σχεδόν μοναχική πορεία θρησκευτικής έκστασης.
Ο Κολτρέιν γεννήθηκε στη Βόρεια Καρολίνα, σε μια εποχή έντονων φυλετικών διακρίσεων στην Αμερική. Στο περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Τζον Κολτρέιν κυριαρχούσαν δύο στοιχεία: η μουσική, αφού και οι δυο γονείς του -- έστω και ερασιτεχνικά -- είχαν σχετική ενασχόληση, και η θρησκευτικότητα, καθώς ο παππούς του ήταν πρεσβύτερος της εβραϊκής Εκκλησίας. Σε πολύ νεαρή ηλικία, αντιμετώπισε το θάνατο του πατέρα του, του παππού του και της θείας του, ενώ αυτή η περίοδος ταυτίζεται με την αρχή της ενασχόλησής του με τη μουσική.
Η πρώτη συμμετοχή του Κολτρέιν σε μουσικό σύνολο ήταν το 1939, σε μια ορχήστρα της Κοινότητας, όπου έπαιζε κλαρινέτο και γαλλικό κόρνο, ενώ στο άλτο σαξόφωνο στράφηκε όταν εντάχθηκε στη γυμνασιακή ορχήστρα. Τον Ιούνιο του 1943, μετακόμισε την Φιλαδέλφεια της Πενσυλβανίας και την περίοδο αυτή ξεκινά το ενδιαφέρον του για την τζαζ.
Την πρώτη του ηχογράφηση -- εκτέλεση της κλασικής μπίμποπ (bebop) επιτυχίας «Hot House» -- την έκανε το 1946, στη διάρκεια της θητείας του, ενώ στις αρχές του επόμενου χρόνου, συμμετείχε στα μουσικά σχήματα The Joe Webb Band και The King Kolax Band. Σταδιακά στράφηκε από το άλτο στο τενόρο σαξόφωνο. Η σημαντική αυτή επιλογή αποδίδεται σύμφωνα με ορισμένους σε μια συνάντηση που λέγεται ότι είχε με τον Τσάρλι Πάρκερ, κατά την οποία διαπίστωσε ότι το άλτο σαξόφωνο είχε εξαντλήσει τα όριά του και έτσι αποφάσισε την εξερεύνηση του τενόρο. Η περισσότερο «πεζή» εκδοχή για την επιλογή του τενόρο σαξόφωνου από τον Κολτρέιν συνδέει το γεγονός αυτό με τη συμμετοχή του στην ορχήστρα του Έντι «Cleanhead» Βίνσον, ο οποίος έπαιζε άλτο. Στα μέσα της καριέρας του το ενδιαφέρον του προσέλκυσε το σοπράνο σαξόφωνο, ως αποτέλεσμα της γνωριμίας του με τον νεαρό τότε σαξοφωνίστα Στιβ Λέισι ο οποίος είχε ταχθεί στο όργανο αυτό.
Για τα επόμενα χρόνια ο Κολτρέιν πέρασε από πολλά σχήματα, όπως η μπάντα του Τζίμι Χιθ στα μέσα του 1948, η οποία την εποχή εκείνη εξελίχθηκε στη θρυλική The Howard McGhee All Stars. Το 1949 επέστρεψε στη Φιλαδέλφεια, και στα τέλη του χρόνου έγινε μέλος της μεγάλης ορχήστρας του Ντίζι Γκιλέσπι, όπου έμεινε μέχρι την διάλυση της το 1950. Ο Κολτρέιν συνέχιζε όμως να παίζει δίπλα στον Γκιλέσπι μέχρι την άνοιξη του 1951, εποχή κατά την οποία καταγράφεται δισκογραφημένο και το πρώτο του σόλο στη σύνθεση «We Love to Boogie» με τον Γκιλέσπι.
Η συνεργασία του με τον πατέρα της κουλ τζαζ (cool jazz) Μάιλς Ντέιβις αποτέλεσε το πρώτο σημείο καμπής στην καριέρα του Κολτρέιν, αφού τον καθιέρωσε πραγματικά ως μεγάλο μουσικό. Ο Μάιλς Ντέιβις ξεκινούσε την εποχή εκείνη τη δεύτερη καριέρα του κερδίζοντας την αναγνώριση του κοινού στο μεγάλο φεστιβάλ τζαζ του Νιούπορτ, που συνοδεύτηκε από ένα σημαντικό δισκογραφικό συμβόλαιο και την ευκαιρία να σχηματίσει το δικό του μουσικό σχήμα. Έτσι βρέθηκαν να παίζουν και να ηχογραφούν μαζί ο Τζον Κολτρέιν, ο πιανίστας Ρεντ Γκάρλαντ, ο μπασίστας Πολ Τσέιμπερς και ο ντράμερ «Philly» Τζόε Τζόουνς, οι οποίοι επρόκειτο να συνοδεύσουν τον Κολτρέιν στις πρώτες ηχογραφήσεις που έκανε αργότερα με το όνομά του.
Οι σημαντικές στιγμές της συνεργασίας του Κολτρέιν με τον Ντέιβις έχουν καταγραφεί στα Round About Midnight, The New Miles Davis Quintet του 1955 και στα ιδιαίτερα σημαντικά Cookin (1957), Relaxin (1957), Workin (1958), και Steamin (1961). Την ίδια περίοδο ο Κολτρέιν είχε αρχίσει να κερδίζει τη φήμη ενός σημαντικού μουσικού και η παρουσία του εντοπίζεται σε πολλές ηχογραφήσεις διαφόρων δισκογραφικών εταιρειών. Το καλοκαίρι του 1956 οι σχέσεις του με τον Ντέιβις πέρασαν σοβαρή κρίση με αποκορύφωμα την απόλυση του από το σχήμα.
Ο Κολτρέιν επέστρεψε στο σχήμα του Μάιλς Ντέιβις το φθινόπωρο του 1957. Το μεσοδιάστημα της απουσίας του καταγράφεται η συνεργασίας του με τον Τελόνιους Μονκ στο κλαμπ Five Spot, ενώ ο Κολτρέιν ανέπτυξε παράλληλα μια διαφορετική τεχνική, «φυσώντας» ταυτόχρονα περισσότερες από μία νότες. Στην εποχή αυτή ανήκουν πολλοί προσωπικοί του δίσκοι, όπως τα Coltrane, Lush Life -- The Last Trane και John Coltrane With the Red Garland Trio.
Σταθμός στην δισκογραφία του Κολτρέιν θεωρείται η ηχογράφηση του Blue Train, το οποίο κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1957. Δυο χρόνια αργότερα ο Κολτρέιν συμμετείχε στην ηχογράφηση του δίσκου του Μάιλς Ντέιβις Kind of Blue. Το έργο αυτό θεμελίωσε τη modal jazz, στην οποία οι αυτοσχεδιασμοί βασίζονται στις κλίμακες και όχι στις συγχορδίες. Παράλληλα, όμως, ο Κολτρέιν ηχογραφούσε τα προσωπικά του άλμπουμ, όπως το Giant Steps και το Coltrane Jazz, και τον Απρίλιο του 1960 εγκατέλειψε την μπάντα του Ντέιβις δημιουργώντας το ιστορικό κουαρτέτο με τον πιανίστα Μακόι Τάινερ, τον μπασίστα Στιβ Ντέιβις και τον ντράμερ Έλβιν Τζόουνς.
Μια ακόμα σημαντική στιγμή στη δημιουργική πορεία του Κολτρέιν ήρθε το χειμώνα του 1960, με την διασκευή της σύνθεσης «My Favorite Things», από το μιούζικαλ Η μελωδία της ευτυχίας, των Ρίτσαρντ Ρότζερς και Όσκαρ Χάμερσταϊν Β'. Η διασκευή αυτή σηματοδότησε την εποχή της αλλαγής για τα δεδομένα της τζαζ. Η εκτέλεση του Κολτρέιν, πέρα από την τεράστια εμπορική επιτυχία, δημιούργησε το πρότυπο της σύνθεσης-εισαγωγής στην τζαζ μουσική. Ο Κολτρέιν είχε μετατρέψει ένα κλασικό βαλς σε πεδίο άσκησης της modal jazz, αναπτύσσοντας έναν καμβά από ιδέες που έμενε πια στους άλλους μουσικούς της τζαζ να τις επεξεργαστούν και να τις εξελίξουν. Ο ίδιος ο Κολτρέιν επαναλάμβανε την εκτέλεση του με κάθε ευκαιρία στις ζωντανές εμφανίσεις του.
Την εποχή αυτή στο σύνολο του Κολτρέιν προστέθηκε και ο κορυφαίος της αβάν γκαρντ (avant-garde) Έρικ Ντόλφι, συνεργασία που καταγράφεται δισκογραφικά στο Live at the Village Vanguard. Η παραγωγή του Κολτρέιν συνεχίστηκε με τίτλους όπως τα Coltrane, Ballads, Duke Ellington and John Coltrane, και John Coltrane with Johnny Hartman, ενώ η «απογείωση» προς το χώρο της free jazz, με κυρίαρχο στοιχείο την απελευθέρωση της φόρμας, άρχισε με το Impressions (1963), για να ακολουθήσει την ερχόμενη χρονιά το Live at Birdland και κυρίως το Crescent (1964).
Το 1965 ο Κολτρέιν κατέθεσε το έργο που προσδιόρισε τη σχέση του με τη θρησκευτικότητα και αποτελεί την περισσότερο βατή δουλειά του στην κατεύθυνση αυτή, το A Love Supreme.Ηχογραφήθηκε το Δεκέμβριο του 1964 και είναι ένας εκτεταμένος τελετουργικός αυτοσχεδιασμός αφιερωμένος στο Θεό.Έργο απλό ως σύλληψη αλλά σπάνιας εσωτερικής δύναμης, ξεπέρασε τελικά το ένα εκατομμύριο αντίτυπα σε πωλήσεις.
Το 1966 πρόλαβε να δει την κυκλοφορία του Kulu Se Mama και του Meditations, ενώ η ηχογράφηση του Expression ολοκληρώθηκε λίγες μέρες πριν από το θάνατο του από καρκίνο.
Στα χρόνια που ακολούθησαν πλήθος ακυκλοφόρητου υλικού πήρε τη θέση του στις προθήκες των δισκοπωλείων όλου του κόσμου, με σημαντικότερα τα Live at the Village Vanguard Again!, Om, Cosmic Music, Selflessness, Transition, Sun Ship, Africa/Brass, Vol. 2, Interstellar Space, και First Meditations (For Quartet).
Πολλές από τις ηχογραφήσεις που κυκλοφόρησαν μετά το θάνατο του κέρδισαν σειρά διακρίσεις Grammy, όπως τα The Coltrane Legacy, Alternate Takes, Afro Blue Impressions και Bye Bye Blackbird.
Το Σωματείο Φίλοι της Τήνου προσκαλεί τον Αλκίνοο Ιωαννίδη για μια μοναδική συναυλία, το Σάββατο 7 Αυγούστου 2010 και ώρα 21.00, στο Ίδρυμα Τηνιακού Πολιτισμού, στη Χώρα Τήνου
Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης δεν χρειάζεται συστάσεις... στα 20 περίπου χρόνια της πορείας του έχει ξεχωρίσει τόσο ως δημιουργός όσο και ως ερμηνευτής, μα ένας ακόμα λόγος που το κοινό αγκαλιάζει τις παραστάσεις του είναι η διαφορετική προσέγγιση των ζωντανών του εμφανίσεων. Είτε η προσέγγιση αυτή οφείλεται στις “αλλιώτικες” ενορχηστρώσεις των συνθέσεων του, είτε στις επιλεγμένες συνεργασίες του, κάθε φορά τα τραγούδια και οι μουσικές έχουν τον πρώτο λόγο και το αποτέλεσμα δεν είναι παρά μια ευχάριστη έκπληξη.
Αυτή τη φορά επιλέγει τον πιο απλό τρόπο να μας διηγηθεί τις ιστορίες του. Μια κιθάρα θα συνοδεύει τη φωνή του, ενώ σιγά-σιγά θα ανοίγει “το κουτί της Πανδώρας” και τραγούδια για νεροποντές, όνειρα, βυθούς, καθρέφτες και επαναστάσεις... θα παρατάσσονται μπροστά μας... Τραγούδια από την προσωπική του δισκογραφία, λοιπόν, αλλά και άλλων αγαπημένων Ελλήνων και ξένων συνθετών θα μας χαρίσει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, σε μια συναυλία που για μια ακόμη φορά θα είναι ξεχωριστή...
Την Παρασκευή 16 Ιουλίου, στον χώρο του βιβλιοκαφέ Εναστρον, στις 8.30 μ.μ. (Σόλωνος 101 Αθήνα), θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση παρουσίασης της συλλογής. Θα μιλήσουν η Πόλυ Κρημνιώτη, δημοσιογράφος, και ο Βασίλης Ρούβαλης, συγγραφέας-δημοσιογράφος. Τη βραδιά θα πλαισιώσει η Ελένη Σερμέα, η οποία θα διαβάσει αποσπάσματα από τα διηγήματα.
Τα όνειρα είναι η κινητήριος δύναμη για τους ήρωες αυτών των διηγημάτων: πώς οδεύουν στη ζωή, τι αποζητούν, ποιες συγκυρίες, αναπάντεχες ή μοιραίες εξελίξεις άφησαν αυτές τις προσδοκίες ανεκπλήρωτες και ημιτελείς, ουτοπικές ή παραμυθικές για τα πρόσωπα που κινούνται στο ρεαλιστικό σκηνικό της σημερινής πραγματικότητας; Ο τόμος χωρίζεται σε δύο ενότητες: στην πρώτη, με τον συμβολικό τίτλο «Η οδός Καβάφη», ο συγγραφέας χρησιμοποιεί καβαφικά ποιήματα ως εφαλτήριο για την ανάπτυξη μικρών και μεγάλων ιστοριών.
Στη δε δεύτερη ενότητα, με τίτλο «Οταν η πένα ταξιδεύει», γίνεται περισσότερο εμφανές το στοιχείο της έκπληξης όπου οι χαρακτήρες σκιαγραφούνται με βάση τα δικά τους ατομικά όνειρα που προσπαθούν να εκπληρώσουν.
Χαρακτηριστικό όλων των διηγημάτων είναι ότι οι ήρωές τους ταξιδεύουν. Είτε νοερά, όπως στα «140 ημέρες» και «Μήπως ξέχασα;», είτε στην πραγματικότητα, από το Λονδίνο ώς την Καλαμάτα, όπως στα διηγήματα «Στοιχειώδες» και «Ενα μωρό στην άσφαλτο». Την έκδοση συμπληρώνουν ένα Πρελούδιο κι ένας Επίλογος, που αποτελούν μια φανταστική περιγραφή για το πώς γράφτηκαν αυτά τα διηγήματα.
Με καλλιτεχνική διευθύντρια τη διεθνούς φήμης σολίστ πιάνου Ντόρα Μπακοπούλου, το «Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ Αίγινας» διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 2006. Από την πρώτη στιγμή γνώρισε μεγάλη αποδοχή από τους κατοίκους του νησιού αλλά και τους πολλούς επισκέπτες του, και έγινε αναπόσπαστο μέρος του Αιγινίτικου καλοκαιριού. Ο Σύλλογος Φίλων του Διεθνούς Μουσικού Φεστιβάλ Αίγινας που ιδρύθηκε πρόσφατα, αποδείχθηκε πολύτιμος για την πραγματοποίηση του και φέτος, παρ΄ όλες τις δυσκολίες. Έτσι, το 5ο Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ Αίγινας θα πραγματοποιηθεί από τις 6 έως τις 21 Αυγούστου 2010, στο όμορφο νησί του Σαρωνικού.
Με τις ιδιαίτερες επιλογές του, και με το σταθερά χαμηλό εισιτήριό του, δίνει και πάλι τη δυνατότητα στους φιλόμουσους επισκέπτες και κατοίκους να απολαύσουν μουσικές βραδιές υψηλής ποιότητας σε δύο χώρους μαγευτικούς: στην παραλία της Αύρας, μπροστά από τον αρχαιολογικό χώρο της Κολώνας, ορόσημο της Πόλης της Αίγινας, σε απόσταση τριών λεπτών με τα πόδια από το κέντρο της πόλης, στην Αυλή του Λαογραφικού Μουσείου και στο αμφιθέατρο της οικίας Seegy, στην Παχεία Ράχη.
Το φετινό φεστιβάλ είναι αφιερωμένο στη μνήμη του μεγάλου ζωγράφου μας Γιάννη Μόραλη, ένθερμου φίλου και υποστηρικτή του θεσμού από τα πρώτα του βήματα, και λάτρη της Αίγινας.
Mε την ευκαιρία της διπλής επετείου των 200 χρόνων από τη γέννηση των Φρεντερίκ Σοπέν και Ρόμπερτ Σούμαν, το πρόγραμμα περιλαμβάνει ερμηνείες έργων τους, αλλά και επιλεγμένες άριες από όπερες, έργα Φωρέ, Σούμπερτ κ.ά. Περιλαμβάνει επίσης τραγούδια από όλο τον κόσμο, βραδιά γαλλικού τραγουδιού κ.ά.
ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2010, στις 21:00 Παραλία Αύρας
«Ο ΓΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΕ ΤΡΕΙΣ ΦΩΝΕΣ» τραγούδια από όλο τον κόσμο ΜΑΡΙΑ ΦΑΡΑΝΤΟΥΡΗ - ΕΛΛΗ ΠΑΣΠΑΛΑ - ΣΑΒΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΤΟΥ Μαέστρος Τάκης Φαραζής
ΣΑΒΒΑΤΟ 7 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2010, στις 21:00 Παραλία Αύρας
ΤΕΤΑΡΤΗ 18 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2010, στις 21:00 αμφιθέατρο της οικίας Seegy
Τραγούδια των Ζακ Μπρελ, Μπαρμπαρά κ.α., όπως και τραγούδια που έχουν ερμηνεύσει η Εντίθ Πιάφ, η Ζαν Μορό κ.α. ΚΥΒΕΛΗ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ, τραγούδι ΗΡΑΚΛΗΣ ΒΑΒΑΤΣΙΚΑΣ, μπαντονεόν ΝΤΟΡΑ ΜΠΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, πιάνο
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2010, στις 21:00 Παραλία Αύρας
ΡΕΣΙΤΑΛ ΚΛΑΣΙΚΟΥ ΠΙΑΝΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΓΟΥΡΟΣ
ΣΑΒΒΑΤΟ 21 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2010, στις 21:00 Παραλία Αύρας
Στην ταινία «Toy Story 3», ο πρωταγωνιστής χαρίζει τα παλιά του παιχνίδια για καλό σκοπό. Το παράδειγμα του ενέπνευσε το Allou Fun Park, και αποφάσισε να συγκεντρώσει παιχνίδια και σχολικά είδη για τα παιδιά που φιλοξενούνται στην «Κιβωτό του Κόσμου» και στο «Χατζηκυριάκειο Ίδρυμα Παιδικής Προστασίας».
Έτσι, έως το τέλος Σεπτεμβρίου, στο Allou και στο Kidom θα υπάρχουν δύο μεγάλα κουτιά στα οποία μπορείτε να αφήσετε παιχνίδια και σχολικά είδη, που δεν χρειάζονται πια τα παιδιά σας. Φροντίστε φυσικά να μην είναι σπασμένα ή διαλυμένα. Το Allou! Fun Park βρίσκεται στη Λ. Κηφισού και Π. Ράλλη. Τηλέφωνο επικοινωνίας 2104256999.
Στο έχω πει με τον άνεμο παίζοντας παιχνίδια σαν ζωάκι στην άμμο ή θυμωμένα σαν όργανο βίαιο·
Στο έχω πει με τον ήλιο, που χρυσώνει γυμνά νεανικά κορμιά και χαμογελά σε όλα τα αθώα πράγματα·
Στο έχω πει με τα σύννεφα, μέτωπα μελαγχολικά που συγκρατούν τον ουρανό, πρόσκαιρες θλίψεις·
Στο έχω πει με τα φυτά, ανάλαφρες διάφανες δημιουργίες που καλύπτονται από αναπάντεχο κοκκίνισμα·
Στο έχω πει με το νερό ζωή φωτεινή που ξαγρυπνά στο βάθος της σκιάς· στο έχω πει με το φόβο, στο έχω πει με τη χαρά, με την απέχθεια, με τις τρομερές λέξεις.
Αλλά δε μου φτάνει έτσι: πέρα από τη ζωή, θέλω να στο πω με το θάνατο· πέρα από τον έρωτα, θέλω να στο πω με τη λήθη.
Έχετε ποτέ κατέβει μέχρι την Ελευσίνα; Μην σας αποθαρρύνει το βιομηχανικό τοπίο, η Ελευσίνα είναι μια πόλη όμορφη, με έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικού χώρους δίπλα στη θάλασσα, ωραίο παραλιακό δρόμο, που προσφέρεται για καλοκαιρινή περαντζάδα και έναν δήμο, που διοργανώνει εξαιρετικές πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Εμείς αυτή τη φορά θα επισκεφτούμε την Ελευσίνα με αφορμή μια πολύ ωραία εκδήλωση που αναφέρεται στα παιδικά βιβλία, γιατί, ως γνωστόν, τα βιβλία είναι η καλύτερη συντροφιά των παιδιών για τις καλοκαιρινές διακοπές.
4 εικονογραφημένα παραμύθια είναι η αφορμή για να συναντηθούμε την Τετάρτη, 14 Ιουλίου, στις 6.30 μ.μ. και να παίξουμε πλάι στην πισίνα του υπέροχου ELEFSINA HOTEL (Δήμητρας 55 και Ρήγα Φεραίου, Ελευσίνα 210.5589700)
Τα παιδιά θα έχουν την ευκαιρία να ακούσουν καινούργιες ιστορίες που θα εξάψουν τη φαντασία και τη δημιουργικότητά τους. Εμψυχωτές, θεατρίνοι και μουσικοπαιδαδωγοί θα είναι στην παρέα μας, σε μια αποαγευματινή γιορτή που θα διαρκέσει τουλάχιτον 2 ώρες
Παρούσες θα είναι όλες οι συγγραφείς που θα υπογράψουν αντίτυπα για τους μικρούς τους φίλους
1. Οι Μουσικούληδες και το Βασίλειο του Φάλτσου
Η συγγραφέας και φανταστική παραμυθού Ελίζα Μπακοπούλου εμπνεύστηκε ένα μοναδικό μουσικό παραμύθι με ήρωες τους Μουσικούληδες, μικρά πλασματάκια που ζουν υπέροχα στο βασίλειο της Αρμονίας… ώσπου την εξουσία αναλαμβάνει ο βασιλιάς Φάλτσος!
2. Κέλη η μικρή σφήκα
Η Κέλη είχε την ατυχία να γεννηθεί χωρίς τις χρυσαφιές ρίγες που έχουν οι σφήκες. Ευκαιρία λοιπόν να μάθουν τα παιδιά την ιστορία της και να εξοικειωθούν με έννοιες όπως: ρατσισμός, διαφορετικότητα, δύναμη της θέλησης κ.ά. Η συγγραφέας του παραμυθιού Αγγελική Φλώρου έρχεται κοντά μας από την Καρδίτσα.
3. Το μυστικό της βασιλοπούλας
Ένα παραμυθάκι για μικρά παιδιά, που μπορούν να το παίξουν και σε θεατρική παράσταση. Η συγγραφέας Φωτεινή Βασιλείου μας επισκέπτεται από τον Βόλο.
Και guest star…
4. Κατερίνα η ωραία καρχαρίνα
Η μικρή καρχαρίνα, η Κατερίνα, από το βιβλίο «Παραμύθια της θάλασσας» επανέρχεται παρέα με τη συγγραφέα της και κάτοικο Ελευσίνας, Ευαγγελία Στάθη, γιατί όλα τα παιδιά τη λάτρεψαν!
Οργάνωση: εκδόσεις ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ
ELEFSINA HOTEL Δήμητρος 55 & Ρήγα Φεραίου (τηλ. 210-5589700), Ελευσίνα
Ο Απελπισμένος Σύζυγος, γράφτηκε το 1868 στην Κωνσταντινούπολη, σε μια περίοδο οικονομικής και πολιτιστικής άνθισης, μετά την συνθήκη Χατί Χουμαγιούν το 1856.
Πρόκειται για μια καυστική κριτική της κοινωνίας και πιο συγκεκριμένα των συμπεριφορών και των ηθών, των ανθρωπίνων ελαττωμάτων, των κοινωνικών συμβάσεων και καταστάσεων. Ο συγγραφέας, στο σύνολο του έργου του, προπαγανδίζει την υπό διαμόρφωση εθνική συνείδηση του νεοσύστατου ελληνικού κράτους αφ’ ενός, αφ’ ετέρου έρχεται αντιμέτωπος με την ελληνική κοινωνία της Κωνσταντινούπολης, μια κοινωνία που προσπαθεί να διαμορφώσει το αστικό της πρόσωπο, όπως της επιτάσσουν οι καιροί.
Στο έργο καυτηριάζονται εξ’ ίσου εύστοχα, κάποια νέα κοινωνικά χαρακτηριστικά, όπως ο νεοπλουτισμός, η επίδειξη, η σπατάλη, το γλωσσικό χάος και ο μιμητισμός των ευρωπαϊκών ηθών.
Η προκείμενη παράσταση δεν αποτελεί αναβίωση του παλιού κειμένου, αλλά πρόκειται για μια μεταφορά του έργου του Μισιτζή στα καθ’ ημάς. Το κείμενο χρησιμοποιείται για να καταγγείλει τις πρακτικές της σύγχρονης εξουσίας. Οι αντιστοιχίες μεταξύ ρόλων και προσώπων αλλάζουν, και ο λόγος του Δημόφιλου και του Ιπποκράτη, που προτάσσουν την αρετή και την ολιγάρκεια έναντι της σπατάλης, δεν σηματοδοτεί παρά το δημαγωγικό λόγο της εξουσίας στην προσπάθειά της να περιορίσει τα δικαιώματα των ανθρώπων της εργασίας.
Oι εντυπωσιακές επιδόσεις των Φινλανδών μαθητών και φοιτητών προκάλεσαν αίσθηση σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο και δικαιολογημένα έστρεψαν την προσοχή στο εκπαιδευτικό σύστημα της «Xώρας των Xιλίων Λιμνών»
Δεκαετίες ολόκληρες αιωρείται στην ελληνική (και όχι μόνο) κοινή γνώμη η ακαθόριστη άποψη ότι στη Σκανδιναβία η εκπαίδευση είναι πολύ καλή. Όταν όμως άρχισαν να δημοσιοποιούνται ευρύτερα τα αποτελέσματα του προγράμματος PISA (Programme for International Student Assessment – Πρόγραμμα Διεθνούς Aξιολόγησης των Σπουδαστών) κατά τη διάρκεια της τρέχουσας δεκαετίας, το όνομα της Φινλανδίας βρέθηκε στα χείλη αλλά και τις γραφίδες πολλών.
Oι εντυπωσιακές επιδόσεις των Φινλανδών μαθητών και φοιτητών προκάλεσαν αίσθηση σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο και δικαιολογημένα έστρεψαν την προσοχή στο εκπαιδευτικό σύστημα της «Xώρας των Xιλίων Λιμνών». Πόσο μάλλον που οι ανά τριετία έρευνες του προγράμματος PISA διενεργούνται από τον OOΣA σε σαράντα ανεπτυγμένες χώρες, σε 15χρονους μαθητές και με πολύ μεγάλα δείγματα (π.χ. στη Φινλανδία εξετάστηκαν 6.235 μαθητές από 197 σχολεία), οπότε είναι κανείς βέβαιος ότι δεν έχουμε να κάνουμε με τα αποτελέσματα κάποιας τρέχουσας δημοσκόπησης, αλλά με σοβαρή επιστημονική έρευνα.
Tάξεις – Kοινωνικές κυψέλες
H Φινλανδία έχει εννιάχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση, όπως και η Eλλάδα. Oι αρχές όμως που διαπερνούν τη φινλανδική εκπαιδευτική αντίληψη διαφέρουν ριζικά. Bασίζονται στις παιδαγωγικές αρχές του Γάλλου Σελεστίν Φρενέ – να μαθαίνουν τα παιδιά κάνοντας πράγματα μέσα σε πλαίσιο κοινότητας. Στην πράξη αυτό μεταφράζεται στο ότι από την πρώτη κιόλας τάξη του Δημοτικού οι μικροί μαθητές συμμετέχουν σε πληθώρα δραστηριοτήτων της καθημερινής ζωής.
Xρησιμοποιούν ελάχιστα βιβλία, δεν ενθαρρύνεται καθόλου η παθητική απομνημόνευση, δεν απαιτείται από τα παιδιά να είναι καρφωμένα στο θρανίο. Mπορούν να περιφέρονται στην τάξη, να ζητούν πληροφορίες από τον δάσκαλο, να συνεργάζονται με τους συμμαθητές τους. Yπό την καθοδήγηση του δασκάλου τα παιδιά αποφασίζουν τι θα κάνουν κάθε εβδομάδα και υλοποιούν μόνα τους, με τους δικούς τους ρυθμούς, τα καθήκοντα που αυτά αποφάσισαν.
Δεν κάνουν απλώς πάμπολλες εκδρομές εκτός σχολείου σε χώρους διαφόρων δραστηριοτήτων αλλά και εναλλάσσονται σε ομάδες που συμμετέχουν σε όλες ανεξαιρέτως τις δουλειές που σχετίζονται με το σχολείο: βοηθούν στην κουζίνα, τακτοποιούν βιβλία στη βιβλιοθήκη, φροντίζουν τα λουλούδια και τα φυτά που υπάρχουν στη σχολική αυλή, συμμετέχουν στον διαχωρισμό για ανακύκλωση των απορριμμάτων του σχολείου…
Mάλιστα στις δραστηριότητες αυτές τα παιδιά δεν καθοδηγούνται από τους δασκάλους τους, αλλά από το μη εκπαιδευτικό προσωπικό του σχολείου: μαγείρους, κηπουρούς, καθαρίστριες, γραμματέα… Eτσι τα παιδιά αναπτύσσουν αισθήματα σεβασμού προς τη δουλειά όχι μόνο των δασκάλων τους, αλλά και όλων των εργαζομένων.
«H ευθύνη για την εκπαίδευση των παιδιών μοιράζεται εξίσου σε όλους και αποφεύγονται μη αναγκαίες ιεραρχικές δομές μεταξύ του προσωπικού», σημειώνει χαρακτηριστικά φυλλάδιο του φινλανδικού υπουργείου Eξωτερικών που αναφέρεται στο θέμα, παρουσιάζοντας τη νοοτροπία που διαπερνά αυτή την πολιτική.
Στην υπηρεσία όλων
Tα φινλανδικά σχολεία βρίσκονται εξαρχής στην υπηρεσία των πολιτών. Mορφώνουν τα παιδιά, αλλά διευκολύνουν και τους γονείς. Eίναι φυσικά δημόσια σχεδόν στην ολότητά τους. Xρηματοδοτούνται από τους δήμους ή το κράτος. Eίναι ολοήμερα, εφοδιασμένα με παιδότοπους, παιδικές χαρές και φυσικά το αναγκαίο προσωπικό για την επίβλεψη των παιδιών μέχρι να γυρίσουν οι γονείς από την εργασία τους και να τα πάρουν σπίτι. Όλα ανεξαιρέτως τα σχολεία (συμπεριλαμβανομένου του αντίστοιχου Λυκείου) της Φινλανδίας παρέχουν δωρεάν ζεστό φαγητό το μεσημέρι στους μαθητές. Δωρεάν είναι και όλα τα βασικά υλικά για την εκπαίδευση (βιβλία, τετράδια, μολύβια κ.λπ.), ενώ δωρεάν γίνεται και η μεταφορά στο σχολείο όλων των παιδιών που ζουν μακριά ή παρουσιάζουν κινητικά προβλήματα.
Tα φινλανδικά σχολεία είναι επίσης ανοιχτά στην τοπική κοινωνία. Oι γονείς είναι ευπρόσδεκτοι στις σχολικές δραστηριότητες που μπορούν να βοηθήσουν με τις γνώσεις ή την τέχνη τους – ένας πατέρας δημοσιογράφος π.χ. μπορεί να πάει στο εργαστήριο που τα παιδιά φτιάχνουν ανά ομάδα το δικό τους περιοδικό και να τους πει πώς να το κάνουν καλύτερο ή μία μητέρα που γνωρίζει ραπτική, πλέξιμο ή κέντημα είναι καλοδεχούμενη στην αντίστοιχη ομάδα για να δείξει στα παιδιά πώς να ράβουν, να πλέκουν ή να κεντούν.
Oι τοπικές αρχές είναι επίσης υποχρεωμένες να παράσχουν τη βασική εκπαίδευση ακόμη και στα παιδιά που λόγω βαριάς ασθένειας ή αναπηρίας δεν μπορούν να πάνε στα κανονικά γενικά σχολεία, ακόμη και αν χρειάζεται να τους στείλουν δάσκαλο στο σπίτι.
Δρόμοι διαρκώς ανοιχτοί
Mετά την εννιάχρονη υποχρεωτική βασική εκπαίδευση, περίπου οι μισοί μαθητές κατευθύνονται στο Λύκειο και άλλοι τόσοι στα επαγγελματικά σχολεία. Mόλις το 6% των Φινλανδών μαθητών σταματάει την εκπαίδευσή του με την ολοκλήρωση της φοίτησης στο εννιάχρονο σχολείο γενικής παιδείας. Oύτε και τρέχουν όμως όλοι στο Γενικό Λύκειο, όπως εδώ. Mόνο οι μισοί.
Στη βασική και μέση εκπαίδευση οι Φινλανδοί δίνουν εξαιρετική έμφαση στις γλώσσες, με την πρώτη ξένη γλώσσα να διδάσκεται υποχρεωτικά από την τρίτη Δημοτικού και τη δεύτερη από την πρώτη Γυμνασίου το αργότερο. Mέχρι να τελειώσουν το Λύκειο, όσοι μαθητές θέλουν μπορούν να έχουν μάθει έως και έξι(!) γλώσσες.
Oσο για τα παιδιά μεταναστών, αρκεί να μπορούν να σχηματίσουν μια μικρή, ολιγομελή ομάδα και ο δήμος, με δικά του φυσικά έξοδα, είναι υποχρεωμένος να παρέχει εκπαίδευση και στη γλώσσα τους δύο φορές την εβδομάδα. Στο Eλσίνκι π.χ. όπου υπάρχουν 2.600 παιδιά μεταναστών, τέτοια μαθήματα γίνονται σε περίπου 40 γλώσσες.
Aκόμη μεγαλύτερη προσοχή δίνουν οι Φινλανδοί σε θέματα θρησκείας. Aρκεί να υπάρξουν τρία και μόνο παιδιά σε μία τάξη από κάποια θρησκεία για να διδάσκονται το μάθημα των Θρησκευτικών στη θρησκεία τους και αποκλειστικά σε αυτήν. Θρησκευτικά δεν διδάσκονται επίσης καθόλου στα παιδιά που οι γονείς τους δεν το επιθυμούν. Tα παιδιά αυτά διδάσκονται Hθική και Διαπροσωπικές Σχέσεις όλα τα χρόνια της βασικής και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
«Εκτόπισαν» την ιδιωτική εκπαίδευση
H τριτοβάθμια εκπαίδευση χωρίζεται σε Πανεπιστήμια και Πολυτεχνεία. Kαθώς ο αριθμός των υποψηφίων υπερβαίνει τις θέσεις σε αυτά, το κάθε AEI επιλέγει τους φοιτητές που θα δεχθεί είτε μόνο με τους βαθμούς του Λυκείου είτε με συνδυασμό βαθμών Λυκείου και επιμέρους εισαγωγικών εξετάσεων για το συγκεκριμένο Πανεπιστήμιο ή Πολυτεχνείο. H εθνική στρατηγική της Φινλανδίας πάντως συνίσταται στο να προσφέρει τη δυνατότητα ανώτατης εκπαίδευσης στα δύο τρίτα της κάθε ηλικιακής ομάδας.
Tα AEI παραμένουν ανοιχτά και για παιδιά που έχουν στραφεί στα επαγγελματικά Λύκεια, μέσα από κάποιες διαδικασίες. Tο τελικό αποτέλεσμα όλων αυτών είναι, όπως με εμφανή υπερηφάνεια τονίζει το φινλανδικό υπουργείο Eξωτερικών, ότι «χάρη στην υψηλή ποιότητα του σχολικού συστήματος γενικής παιδείας του δημόσιου τομέα, η Φινλανδία δεν έχει εμπορική αγορά στη βασική εκπαίδευση, ενώ και στα άλλα επίπεδα και στους άλλους τομείς η εμπορική παροχή εκπαίδευσης είναι σχετικά μικρή συγκρινόμενη με πολλές άλλες δυτικές χώρες». Προφανώς καθόλου δεν αρέσουν στον OOΣA, προπύργιο του νεοφιλελεύθερου δογματισμού, ούτε τα συμπεράσματα των Φινλανδών ούτε τα επιτεύγματα της δημόσιας εκπαίδευσης της Φινλανδίας, την υπεροχή των οποίων αναγκάζεται να πιστοποιεί ο ίδιος ο OOΣA!
Στην κατασκευή του μύθου οι λέξεις ριγούν στο ειδικό τους βάρος. Οι εικόνες φορτωμένες σκιές διαθλώνται αμέριμνες. Η συνείδηση ακολουθεί. Έχει προηγηθεί η τυχαία έκρηξη.
Τώρα που σε γνώρισα θα προχωρήσω ένα βήμα παραπέρα. Καινούργια ταξίδια αδημονούν. Το άγνωστο καραδοκεί με μια αγκαλιά φεγγάρια. Το ποτάμι τρέχει κι εμείς καλπάζουμε στην κόψη του καιρού.
Θάλλει ο μύθος στην υγρασία των αισθήσεων κι η λιτανεία της ηδονής επαναλαμβάνεται σταθερά κάθε που κλείνει η αυλαία.
Τη μνήμη συντηρούν αθόρυβα στίχοι κρεμαστοί που φωσφορίζουν σε κοιλότητες ψυχής.
Από την ποιητική συλλογή: Ο καιρός κυνηγός, Εκδόσεις Γαβριηλίδη
Ο Ανδρέας είναι ένα καλό παιδί που αγαπάει τους γονείς του, το χωριό του και τον καλύτερο φίλο του το Χρήστο. Λίγο μετά τα γενέθλια των δεκατεσσάρων του χρόνων, όμως, μαθαίνει πως είναι υιοθετημένος. Κι όλα μέσα του αλλάζουν.
Μια μαύρη μεταξένια λίμνη, ένας μεγάλος χρυσαφένιος αετός θα τον οδηγήσουν, σ' ένα μαγικό ταξίδι γεμάτο απρόοπτα κι ανακαλύψεις, που θα τον βοηθήσει να μάθει καλύτερα τον εαυτό του, να ωριμάσει και να πάρει τη ζωή στα χέρια του...
Tο ξέρεις μ' αρέσεις Μα μην με πιστέψεις Σ' αυτόν τον κόσμο που μόνος μου ζω Δεν υπάρχουν κανόνες Μα μόνο εξαιρέσεις..
Η μέρα κυλάει Για να έρθει η επόμενη να φέρει σκέψεις με άλλο αέρα Και πριν να πιάσεις το νόημα περνάει Στην αγκαλιά μου έλα Είναι καλύτερη από της πόλης η δική μου η τρέλα Μα πρόσεξε μην μείνεις εκεί..
Το ξέρεις μ' αρέσεις Μα μην με πιστέψεις Σ' αυτόν τον κόσμο που μόνος μου ζω Δεν υπάρχουν κανόνες Μα μόνο εξαιρέσεις..
Και ψάχνεις για κάτι Σε ένα φιλί σε μια ματιά σε ένα χαμόγελο σε ένα άδειο κρεβάτι Κι ας ξέρεις τίποτα δεν θα είναι εκεί Μα η αγάπη είναι εδώ Χτυπάει την πόρτα μας και μεις σαν μια γροθιά το όνειρο της Και αυτή μας δείχνει το άσχημο πρόσωπό της
Το ξέρεις μ' αρέσεις Μα μην με πιστέψεις Σ' αυτόν τον κόσμο που μόνος μου ζω Δεν υπάρχουν κανόνες Μα μόνο εξαιρέσεις
Άδειο το βλέμμα Ο πόνος μέσα στο μυαλό ,μέσα στο σώμα και στο αίμα Να μην το δείξεις να μην μου το πεις Μα φύγε αργά Για να τραβήξουμε ξανά και οι δυο σε αντίθετους δρόμους Τι και αν πονάω..; τι και αν πονάς;;
Το ξέρεις μ' αρέσεις Μα μην με πιστέψεις Σ' αυτόν τον κόσμο που μόνος μου ζω Δεν υπάρχουν κανόνες Μα μόνο εξαιρέσεις ...
Είναι οπωσδήποτε αξιοπαρατήρητο το γεγονός ότι η ποίηση αποτελεί ένα ξεχωριστό κομμάτι της ανθρώπινης πνευματικής δημιουργίας. Και τούτο γιατί εκείνος που γράφει ποίηση, δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να ιχνηλατεί τον εαυτό του, να καθρεφτίζει, θα λέγαμε, καλύτερα την ψυχή του και τον εσωτερικό του κόσμο. «Η ποίηση είναι το άλλο πρόσωπο της υπερηφάνειας», ομολογεί ο Οδυσσέας Ελύτης. Στο έργο του «Ανοιχτά χαρτιά», επισημαίνει ένα δυνατό σημείο σχετικά με την ποιητική δημιουργία: «Αν το ψωμί», λέει ο Ελύτης, «είναι πιο χρήσιμο απ’ την ποίηση, αυτό κιόλας δεν σημαίνει πως η τελευταία ετούτη παύει να παραμένει ένας από τους πιο αληθινούς στόχους του ανθρώπου».
Όταν μιλάνε οι ποιητές, πρέπει να στεκόμαστε με σεβασμό απέναντι στη συλλογικότητα των ιδεών τους. Είναι αυτές οι λέξεις που δίνουν, που σκιαγραφούν ένα κάποιο νόημα, πλούσιο, ζωντανό, ίσα με τις πιο απόκρυφες ομορφιές του κόσμου. Είναι αυτά τα έμμετρα λόγια ή όχι που μαγεύουν, που γοητεύουν και, σε τελευταία ανάλυση, που σκλαβώνουν την ανθρώπινη αισθαντικότητα.
Σε μιαν αβέβαιη και αδυσώπητη εποχή - πέρα και πάνω απ’ τον γρήγορο ρυθμό της σύγχρονης καθημερινότητας, αισθανόμαστε την ενδόμυχη ανάγκη να ρεμβάσουμε και ν' αφομοιώσουμε λίγες ποιητικές στιγμές. Τα ονόματα αμέτρητα. Γιώργος Σεφέρης, Ελύτης, Κώστας Μόντης, Κωστής Παλαμάς, Σικελιανός, Καββαδίας, Γκάτσος κ.λπ. «Όλοι μαζί», ομολογεί ο Οδυσσέας Ελύτης, «ποιητές, μουσικοί, καλλιτέχνες, παρ’ όλες τις μεγάλες τους διαφορές, κάποτε και χάρη σ’ αυτές, δεν κάνουν στο βάθος -και στο πλάτος των αιώνων- παρά να συγκροτούν τη δεύτερη κατάσταση του κόσμου (…)
Ο ποιητής, αν είναι αληθινά προικισμένος με κάτι που τον ξεχωρίζει από τους άλλους ανθρώπους, είναι ακριβώς για την ικανότητα να συλλαμβάνει κατά τρόπο υπερδιανοητικό, δηλαδή άμεσα ποιητικό, τις δυσκολοσύλληπτες και φευγαλέες διασταυρώσεις των στιγμών της ψυχής του».
Σήμερα, η ποίηση έχει δημιουργήσει έναν εντελώς καινούργιο κόσμο - πέρα από τα δεσμά των παραδοσιακών στιχουργημάτων. Ο σουρεαλισμός -και ειδικά ο γαλλικός, με τον Αντρέ Μπρετόν- πετυχαίνει να ανακαλύψει νέους ορίζοντες. Έτσι, λαμβάνοντας υπόψη την τεράστια επίδραση του σουρεαλισμού, εμφανίζεται η «Στέρνα» του Γιώργου Σεφέρη (1931) και ακολούθως, οι Εμπειρίκος, Εγγονόπουλος και Ελύτης, θα μας δώσουν νέες μορφές στην ποιητική δημιουργία. Ο Όμηρος είπε κάποτε ότι «οι ποιητές διδάχτηκαν από τη Μούσα να ψάλλουν ωδές και είναι άξιοι τιμής και σεβασμού από τους ανθρώπους». Σε τελική ανάλυση, η ποίηση είναι η έπαρση της ανθρώπινης ψυχής. Μια πνοή και μια αίσθηση ανάμεσα στη γοητεία του ονείρου και την πνευματική ανάταση. Ο Καρλ Γιουνγκ στο έργο του «Προβλήματα της σύγχρονης ψυχής», οριοθετεί και ορίζει τις υποσυνείδητες σχέσεις λέγοντας ότι: «ο ποιητής που ταυτίζεται με τη δημιουργική λειτουργία, θα ήταν ένας άνθρωπος, που θα μπορούσε άμεσα να υποταχθεί στην απειλή μιας υποσυνείδητης προσταγής».
Η ποίηση συντελεί στη γαλήνη του πνεύματος και στην εξωτερίκευση των συναισθημάτων. Ουσιαστικά γίνεται εργαλείο ψυχής που αδιάκοπα καταθέτει προβληματισμούς, μνήμες, νοσταλγίες, όνειρα, σκέψεις. Κι εδώ, ακριβώς, θυμόμαστε δύο στίχους του Κώστα Μόντη για την ποιητική έκφραση: Μην την παρεξηγείτε. Δεν πήγε καθόλου σε δικό μας σχολείο. Εμείς, οι πολυάσχολοι άνθρωποι, βαλθήκαμε να ρυμουλκούμε τον πολιτισμό μας μέσα στη θύελλα της αποξένωσης. Καταφέραμε να συντρίψουμε τα αισθήματά μας, τα ιδανικά μας ακόμα και την πνευματικότητά μας μέσα στους υφάλους της υλιστικής «αυτάρκειας». Κι όμως, η ποίηση παραμένει εκεί, ανόθευτη, με το δικό της ξεχωριστό πρόσωπο να ρυθμίζει και να εξωτερικεύει τις ενδόμυχες ανησυχίες μας, αλλά και τις αδιάκοπες προσδοκίες μας…
Στο πλαίσιο της κοινωνικής προσφοράς του Δήμου Νεάπολης Θεσσαλονίκης, θα πραγματοποιηθεί και φέτος ΔΩΡΕΑΝ κατασκηνωτικό πρόγραμμα για Άτομα με Αναπηρία.
Το Πρόγραμμα θα πραγματοποιηθεί από τις 23 Αυγούστου έως τις 5 Σεπτεμβρίου σε κατασκήνωση της Χαλκιδικής.
Το πρόγραμμα θα υλοποιηθεί με τη συμμετοχή των στελεχών-επιστημόνων (κοινωνιολόγων, ψυχολόγων, φυσιοθεραπευτών, μουσικοθεραπευτών, νοσηλευτών) του Προγράμματος Δημιουργικής Απασχόλησης του Δήμου.
Το κινητό τηλέφωνο αποτελεί σήμερα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας των εφήβων, όχι μόνο για να τηλεφωνούν σε φίλους και να ανταλλάσσουν «βροχή» γραπτά μηνύματα, αλλά και – όλο και περισσότερο – για να παίζουν παιχνίδια, να παίρνουν φωτογραφίες, να ανταλλάσσουν βίντεο ή να συνδέονται στο Διαδίκτυο.
Σύμφωνα με αναφορά του αμερικανικού έργου « Pew Internet and American Life Project» είναι τόσο δυνατή η εξάρτηση των εφήβων από το κινητό τους, που τέσσερις στους πέντε δηλώνουν ότι το έχουν κάτω από το μαξιλάρι τους ή δίπλα στο κρεβάτι τους όταν κοιμούνται, είτε για να ανταλλάξουν SMS αργά τη νύχτα,είτε για να ξυπνήσουν χρησιμοποιώντας την ενσωματωμένη λειτουργία αφύπνισης.
Τα κινητά γίνονται όλο και πιο εξελιγμένα και οι έφηβοι προσαρμόζονται όλο και πιο γρήγορα στην κινητή τεχνολογία. Η Amanda Lenhart, που ανήκει στην ομάδα των συγγραφέων της παραπάνω αναφοράς, σχολιάζει: « το κινητό έγινε ένα εργαλείο που τους βοηθάει να ζουν και να καταγράφουν τη ζωή τους».
Αναμφισβήτητα, το κινητό τηλέφωνο έδωσε μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων στους εφήβους, πέραν του γονικού ελέγχου που καθίσταται όλο και πιο δύσκολος. Μπορεί, από την μια πλευρά, το κινητό να αποτελεί ένα είδος σιγουριάς για τους γονείς ότι μπορούν να επικοινωνήσουν με τα παιδιά τους οποτεδήποτε και από οπουδήποτε, από την άλλη πλευρά όμως, οι γονείς που παλιότερα είχαν τη δυνατότητα να κρυφακούσουν τηλεφωνικές συνομιλίες, ή να ρίξουν ματιές στην οθόνη του υπολογιστή ή ενός video game, δυσκολεύονται πλέον να ελέγξουν τις κινήσεις των παιδιών τους από μια λεπτή ηλεκτρονική συσκευή με τόσο μικρή οθόνη, πόσο περισσότερο να διαβάσουν μηνύματα που προστατεύονται πολλές φορές με κωδικούς ασφαλείας! Ακριβώς αυτή την ιδιωτικότητα αγαπούν άλλωστε οι έφηβοι.
Ανησυχία προκαλεί όμως και η κακή χρήση του μέσου αυτού από μερίδα εφήβων. Δεν είναι λίγες οι φορές που μαθητές διακινούν προκλητικές φωτογραφίες, δικές τους ή συμμαθητών / συμμαθητριών τους. Το φαινόμενο αυτό, που ονομάζεται «sexting» , δεν είναι και τόσο σπάνιο, καθώς ήδη μεγάλη μερίδα εφήβων έχει δεχθεί μήνυμα με προκλητική φωτογραφία κάποιου γνωστού τους. Επίσης, ένα μεγάλο ζήτημα αποτελεί το θέμα της ηλεκτρονικής παρενόχλησης μέσω κινητού τηλεφώνου από εφήβους προς εφήβους, με πολύ σοβαρές επιπτώσεις για τα θύματα. Δυστυχώς, και στην Ελλάδα οι περιπτώσεις εκβιασμού εφήβων με αντάλλαγμα τη μη δημοσίευση προσωπικών τους φωτογραφίες μέσω κινητών τηλεφώνων ή μέσω Διαδικτύου αυξάνονται ημέρα με την ημέρα.
Ένα επίσης ενδιαφέρον θέμα που αναδεικνύει η αναφορά του έργου « Pew Internet and American Life Project» είναι η αύξηση της συχνότητας γραπτών μηνυμάτων, ως η μεγαλύτερη αλλαγή στην χρήση του κινητού από εφήβους. Μέσα σε μια περίοδο 18 μηνών ο αριθμός των εφήβων που στέλνουν SMS στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής αυξήθηκε από 38% σε 54%. Κατά μέσο όρο κάθε έφηβος ανταλλάσσει 50μηνύματα την ημέρα ή 1500 το μήνα. Τα κορίτσια ανταλλάσσουν κατά μέσο 80 μηνύματα την ημέρα, ενώ τα αγόρια 30. Να σημειωθεί οτι ένας ενήλικας ανταλλάσσει 10 μηνύματα την ημέρα.
Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά για να συγκρίνουμε τα παραπάνω με την Ελληνική πραγματικότητα. Σύμφωνα με αποτελέσματα της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Ελλάδος, 86.5% των εφήβων ηλικίας 12-15 ετών έχουν το δικό τους κινητό τηλέφωνο, 88.9% χρησιμοποιούν το κινητό τους καθημερινά, 56.5% μιλούν καθημερινά 1-5 λεπτά, και ένα 18.5% καθημερινά 6-10 λεπτά, ή αλλιώς 180 – 300 λεπτά μηνιαίως, δηλαδή περισσότερο από πολλούς ενήλικες. 89% στέλνουν μηνύματα SMS καθημερινά, με ένα 41% να στέλνει 4-10μηνύματα καθημερινά. Επίσης, 62.3% των εφήβων στέλνουν φωτογραφίες ή βίντεο κλιπ, ένα 8.2% κατεβάζουν φωτογραφίες, και ένα 3.4% σερφάρει στο Διαδίκτυο.
Η χρήση του κινητού τηλεφώνου από εφήβους
Ενώ το φαινόμενο της μεγάλης χρήσης γραπτών μηνυμάτων εξετάζεται ακόμα, ο Scott W. Campbell,καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Michigan, ισχυρίζεται οτι η χρήση του κινητού δεν επηρεάζει τον χρόνο άμεσης διαπροσωπικής επικοινωνίας, αλλά αποτελεί ένα επιπλέον επίπεδο επικοινωνίας. O S. Campbell προβλέπει αύξηση της online χρήσης των κινητών, μιας και τα κινητά χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο σαν ένας υπολογιστής χειρός. Προς το παρόν η χρήση αυτή είναι ιδιαίτερα ακριβή για τους εφήβους, αλλά όσο η κινητή τεχνολογία γίνεται πιο προσιτή, τόσο η χρήση θα αυξάνεται και στην Ελλάδα. Εξάλλου, σύμφωνα με την έρευνα, το κινητό φαίνεται να χρησιμοποιείται περισσότερο από νέους με χαμηλό οικογενειακό εισόδημα,με μόνο 7 στους 10 από αυτούς να διαθέτουν και υπολογιστή. Με αυτό το τρόπο τα κινητά φαίνεται να γεφυρώνουν το ψηφιακό χάσμα και να δίνουν μια ευκαιρία επικοινωνίας σε κάποιους που διαφορετικά δεν θα την είχαν.
Πηγές: 1) Εφημερίδα «Washington Post»: Έρευνα που πραγματοποιήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής τηλεφωνικά από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβριο του 2009 σε ένα δείγμα 800 νέων ηλικίας 12 έως 17 ετών και τους γονείς τους. 2) Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδος – Έρευνα χρήσης τεχνολογιών πληροφόρησης και επικοινωνίας από τα νοικοκυριά, 2008
«Το παιχνίδι της μοναξιάς» ,που παίχτηκε με πολύ μεγάλη επιτυχία τους τρεις τελευταίους μήνες της περυσινής χειμερινής περιόδου στο ΘΕΑΤΡΟ ΖΙΝΑ ,περιοδεύει στην Ελλάδα προκειμένου να το παρακολουθήσει και το θεατρόφιλο κοινό της επαρχίας.
Όσο η μοναξιά υπάρχει στην ζωή των ανθρώπων θα συνεχίζει να παίζει το παιχνίδι της μαζί τους! Ο Τζέρι και η Γκίτελ, δυο μοναχικά άτομα σε μια μεγαλούπολη, μπαίνουν σε αυτό το παιχνίδι. Στόχος τους να ανακαλύψουν ο ένας στο βλέμμα του άλλου πως δεν είναι μόνοι! Θα το καταφέρουν; Τι τους φέρνει κοντά; Ο έρωτας ή οι ταυτόσημες ανάγκες τους; Κι αν οι ανάγκες διαφοροποιηθούν; Θα συνεχίσουν να είναι μαζί; Μήπως το παιχνίδι της μοναξιάς είναι ταυτόχρονα και ένα παιχνίδι αυτογνωσίας.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ ΙΟΥΛΙΟΣ
Τετάρτη 14 Ιουλίου Τρίπολη( άλσος Αγ. Γεωργίου)
Παρασκευή 16 Ιουλίου Σάμος (Βαθύ- Προαύλιο Γυμνασίου)
Σάββατο 17 Ιουλίου Σάμος( Καρλόβασι)
Κυριακή 18 Ιουλίου Χίος (Θέατρο Μίκης Θεοδωράκης)
Δευτέρα 19 Ιουλίου Μυτιλήνη ( Θέατρο Κάστρου)
Τετάρτη 21 Ιουλίου Λειβαδιά( ΘΕΑΤΡΟ ΚΡΥΑΣ)
Πέμπτη 22 & Παρασκευή 23 Ιουλίου Πειραιάς ( ΒΕΑΚΕΙΟ)
Σάββατο 24 Ιουλίου Κιάτο (Α.Σ.Ο Αποθήκες)
Κυριακή 25 Ιουλίου Πόρτο Ράφτης( CINE ALEX)
Τρίτη 27 Ιουλίου Σκόπελος( Προαύλιο Λυκείου)
Τετάρτη 28 Ιουλίου Σκιάθος(Θέατρο Μπούρτζι)
Παρασκευή 30 Ιουλίου Σαλαμίνα (Θέατρο Ευριπίδειο)
Ώρα έναρξης: 21.30 Τιμή εισιτηρίου:22 ευρώ-φοιτητικό: 15 ευρώ
Το Ίδρυμα Ευαγγέλου Αβέρωφ-Τοσίτσα και η Πινακοθήκη Αβέρωφ στο Μέτσοβο, στα πλαίσια των ετήσιων πολιτιστικών εκδηλώσεων, προγραμματίζουν για το καλοκαίρι-φθινόπωρο του 2010 μια πολύμορφη εικαστική παραγωγή με γενικό τίτλο “Ανοιχτό εργαστήρι γλυπτικής: Δουλεύοντας στο χώρο”.
Συμμετέχουν τρεις καταξιωμένοι Ηπειρώτες γλύπτες, οι Θόδωρος Παπαγιάννης, Κυριάκος Ρόκος και Γιώργος Χουλιαράς, που επιλέχτηκαν για τη σημασία του συνολικού τους έργου, καθώς και για την καινοτόμο τους δράση και τη συνεισφορά τους στη γλυπτική. Η εκδήλωση αυτή αποτελεί την πρώτη από τις φθινοπωρινές διοργανώσεις της Πινακοθήκης αφιερωμένη αποκλειστικά στη γλυπτική, εισάγοντας μια καινούρια διάσταση στις δραστηριότητες του Μουσείου και προσφέροντας στο κοινό ένα πρωτότυπο και διαδραστικό ταξίδι στον κόσμο της δημιουργίας και της γλυπτικής.
.jpg)
«Η μουσική μας κάνει κοινωνικούς…Η μουσική είναι αντίδοτο στην αποξένωση που προκαλούν οι ώρες μπροστά στον υπολογιστή» λένε τα μέλη των μαθητικών συγκροτημάτων που συμμετέχουν στο Φεστιβάλ Schoolwave, ένα φεστιβάλ που δείχνει το μέλλον της ελληνικής μουσικής σκηνής παρουσιάζοντας από metal και alternative rock μέχρι hip hop και pop punk. 
