Ατλαντίδα Πλάτωνας, Αρχαία Ελληνικά Α' Γυμνασίου Εν.12

Εκπαιδευτικό υλικό για τη εισαγωγή στη διδασκαλία της Ενότητας 12 των Αρχαίων Ελληνικών Α' Γυμνασίου, από το Πειραματικό Γυμνάσιο Πανεπιστημίου Κρήτης.

Πηγή: http://enallaktika.blogspot.com/

Εμείς, τα θύματα του Τσέρνομπιλ, δεν ζούμε. Απλά υπάρχουμε.

Πριν από 25 χρόνια, στις αρχές Απριλίου του 1986, ένας 10χρονος Ουκρανός, ο Αλεξάντρ Σιρότα, αποφάσισε με τον καλύτερό του φίλο να κάνουν κοπάνα από το σχολείο. Βρίσκονταν σε ένα απομακρυσμένο μέρος όπου δεν ήταν δυνατόν να γίνουν αντιληπτοί από τους καθηγητές τους. Κάπου εκεί τα δύο παιδιά βρήκαν μια γνήσια δερμάτινη μπάλα ποδοσφαίρου, μια ανακάλυψη μεγάλης αξίας για την εποχή τους.

Αρχικά το εύρημα παρέμεινε μυστικό, αλλά σύντομα τα δύο παιδιά το μοιράστηκαν με τους υπόλοιπους συμμαθητές τους και, έτσι, διοργανώθηκαν ορισμένα επικά ματς στις αλάνες της άγνωστης τότε πόλης του Πριπιάτ, κάπου στη βόρεια Ουκρανία. Το Πριπιάτ ήταν μια πόλη 50 χιλιάδων κατοίκων που είχε κατασκευαστεί μόλις το 1970 για να στεγάσει τους εργαζόμενους του πυρηνικού εργοστασίου του Τσέρνομπιλ. Ήταν μια από τις 9 «ατομικές πόλεις» της Σοβιετικής Ένωσης που φιλοξενούσαν την ελίτ της πυρηνικής τεχνογνωσίας της πάλαι ποτέ υπερδύναμης.

Κάποια στιγμή η δερμάτινη μπάλα χάθηκε. Μερικές μέρες αργότερα ο «νταής» του σχολείου εμφανίστηκε μπροστά τους και αυτοσυστήθηκε ως ο ιδιοκτήτης της χαμένης στρογγυλής θεάς. «Ή μου φέρνετε πίσω την μπάλα μου ή σε τρεις μέρες να έχετε από 10 ρούβλια ο καθένας» τους απείλησε. «Τα 10 ρούβλια εκείνη την εποχή ήταν πιο σπάνια ακόμα και από μια αληθινή μπάλα ποδοσφαίρου», μου είπε ο Αλεξάντρ. Τελικά, δεν χρειάστηκε ποτέ να του δώσουν τα χρήματα γιατί «ευτυχώς συνέβη το ατύχημα». Με αυτό το «ευτυχώς» βίωσε ο 10χρονος Σάσα την μεγαλύτερη πυρηνική καταστροφή που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Οι πενήντα χιλιάδες κάτοικοι της πόλης και οι υπόλοιποι 150 χιλιάδες που ζούσαν στην ευρύτερη περιοχή αναγκάστηκαν να εκκενώσουν τα σπίτια τους. Η εκκένωση, όμως, πραγματοποιήθηκε έγκαιρα.

Σήμερα ο Αλεξάντρ είναι 35 ετών. Ζει στο Κίεβο με την κατάκοιτη μητέρα του. Μέχρι εκείνο τον Απρίλη του ’86, η Λιούμποβ Σιρότα ήταν η διευθύντρια του πολιτιστικού κέντρου του Πρίπιατ. Το ατύχημα την στιγμάτισε τόσο πολύ που αφιέρωσε την υπόλοιπή της ζωή γράφοντας ποιήματα για την «Καταστρόφα», όπως την ονομάζουν οι Ουκρανοί. «Από την Άνοιξη του ’86 άρχισε μια εντελώς διαφορετική περίοδο της ζωής μας, άφησα πίσω την ανεμελιά της παιδικής μου ηλικίας και μέχρι σήμερα μπαινοβγαίνουμε στις κλινικές», μου λέει ο Αλεξάντρ και η σκέψη μου πάει σε αυτό που μου είχε εκμυστηρευτεί λίγες ώρες πριν ο Αλεξάντρ Νικολάγιεβιτς Βαράξιν που εργαζόταν στο εργοστάσιο του Τσέρνομπιλ την βραδιά του ατυχήματος. «Εμείς, τα θύματα του Τσέρνομπιλ, δεν ζούμε, απλά υπάρχουμε».

Η συζήτηση με τον Αλεξάντρ Σιρότα κράτησε πάνω από μια ώρα. Ο ίδιος προσπάθησε να κάνει διάφορες δουλειές, αλλά εδώ και μερικά χρόνια αποφάσισε να αφοσιωθεί στην διαχείριση της ιστοσελίδας pripyat.com, της σημαντικότερης διαδικτυακής πηγής πληροφοριών για το Τσέρνομπιλ Το περιστατικό με την δερμάτινη μπάλα με έκανε να θυμηθώ μια δική μου ιστορία. Την Άνοιξη του ’86 ήμουν 9 ετών και κάθε Σάββατο έπαιζα με τους συμμαθητές μου ποδόσφαιρο στο Πεδίο του Άρεως. Θυμήθηκα ότι κάπου στις αρχές Μαΐου οι γονείς μας μας απαγόρευσαν να πάμε για το καθιερωμένο ματς. Είχαν πανικοβληθεί από κάτι πρωτάκουστο για εμάς, ένα ραδιενεργό νέφος που
σκέπαζε σιγά σιγά και την Ελλάδα. «Στον Δυτικό κόσμο είχαμε την πολυτέλεια της ενημέρωσης», σκέφτηκα από μέσα μου καθώς του εξιστορούσα το πώς βίωναν το φάντασμα της ραδιενέργειας οι εκκολαπτόμενοι ποδοσφαιριστές από την άλλη πλευρά του σιδερένιου παραπετάσματος.

Πριν προλάβω, όμως, να νιώσω την ενοχή του προνομιούχου, ο Αλεξάντρ μου έδωσε να καταλάβω ότι τελικά η ανθρωπότητα δεν έμαθε πολλά πράγματα από την καταστροφή στο Τσέρνομπιλ. Μου είπε τα παρακάτω, κουνήσαμε με νόημα το κεφάλι και αποχαιρετηθήκαμε.

«Πριν από 3-4 μήνες είχα μια συζήτηση με κάτι φίλους για το πώς θα διαμορφωνόταν η κατάσταση γύρω από το Τσέρνομπιλ αν εκείνη την εποχή υπήρχε το Ίντερνετ, η κινητή τηλεφωνία, η δυνατότητα μεταφοράς πληροφοριών και οι δημοκρατικοί θεσμοί. Στην συζήτηση εκείνη επικράτησε η άποψη ότι στην ψηφιακή εποχή είναι αδύνατον να συγκαλυφθούν τα πραγματικά στοιχεία. Θα ξέρανε όλοι αμέσως την αλήθεια, ότι ο αντιδραστήρας καταστράφηκε και θα γνώριζαν τα πραγματικά επίπεδα ραδιενέργειας επειδή σχεδόν ο κάθε ένας θα μπορούσε να είναι εφοδιασμένος με μετρητή ραδιενέργειας. Η κατάσταση στη Φουκουσίμα έδειξε ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει. Η ψηφιακή εποχή πρόσθεσε απλώς ένα τεράστιο αριθμό από φήμες, εικασίες αλλά και απροκάλυπτες
ηλιθιότητες. Η πραγματική πληροφορία εξακολουθεί να δίνεται με το σταγονόμετρο και κανένας πολίτης δεν έχει την πλήρη εικόνα της κατάστασης. Γι` αυτό και έχω την εντύπωση ότι η ανθρωπότητα δεν έβγαλε κανένα συμπέρασμα από το το πάθημα του Τσέρνομπιλ»

Του Κώστα Καλλέργη

Πηγή: aixmi.gr

Έλληνας και Ελλάδα: δυο διαφορετικές οντότητες

Ο τόπος Ελλάδα είναι τα βουνά, οι κοιλάδες, οι πεδιάδες, τα σπαρτά νησιά, η θάλασσα, όλα αυτά τα μοναδικά ιδιοχαρακτηριστικά του τόπου. Είναι το "τραγικό φως" του ελληνικού τοπίου, το διαυγές μανικό ξεγύμνωμα των αντανακλάσεων στον αέρα. Που κάνει τον βροτό να μη θέλει να το εγκαταλείψει. Ο τόπος Ελλάδα - και εδώ τελειώνω, για να αποφύγω περαιτέρω κοινοτοπίες - υμνήθηκε, λατρεύτηκε, έγινε ποίηση, λόγος και αγάπη, από όλα αυτά τα ευγενή βλέμματα που αυτοαναγνωρίστηκαν μέσα του (π. χ., από τον Τερζάκη μέχρι τον Μπάυρον, από τον Φώουλς στον Ελύτη, από τον Μίλερ στον Εμπειρίκο, αλλά και στον χωρίς όνομα εργάτη της Ιστορίας που επί αιώνες παρήγαγε πολιτισμό εναρμονισμένο με την ποιότητα του τοπίου του).

Η Ελλάδα είναι τόπος και χρόνος μαζί. Καπρίτσιο του Εύκρατου και μαζί ζωντανή ιστορική μνήμη. Τόπος νοητός , που όμως φανερώνεται διαρκώς παρών σε κάθε ξύπνημα.

Ο Νεοέλληνας, ωστόσο, είναι, θα μου επιτρέψετε να πω, μια πολύ περίεργη κατασκευή: τέκνο ενός βιαστικά και βιασμένα δημιουργημένου κράτους, με εθνική ιστορία μόλις 250 χρόνων, φύση αναρχική και απείθαρχη, τολμητίας στο γιουρούσι, μαθητής ενός βιαστικά και βιασμένα σχεδιασμένου συστήματος παιδείας (βλέπε σπασμωδική δημιουργία του Πανεπιστημίου επί Όθωνα), εν πολλοίς απαίδευτος, με ισχυρό όμως ένστικτο μπολιασμένο με μνήμη αιώνων, άθλιος ατομιστής, φιλότιμος, σβέλτος, φιλόνεικος, ουδέποτε θητεύσας στη συλλογικότητα, αντίπαλος ενός, από συστάσεώς του, εχθρικού προς αυτόν κράτους.

Καλέστηκε βέβαια από την Ιστορία να απαντήσει, επίσης βιαστικά και βιασμένα, στο ερώτημα "ποιος είναι", ποιοι είμαστε". Και κει ναυάγησε. Εύγλωττα φανερώνεται η νεοελληνική αμηχανία αυτοπροσδιορισμού, π.χ., στο γλωσσικό ζήτημα. Αλλά και στις πολιτειακές θύελλες, με τις έξωθεν επιτροπεύσεις, στην απουσία μιας ομαλής εξελικτικής πορείας (δικτατορίες, Μικρασιατική Καταστροφή, Εμφύλιος). Ουσιαστικά, η πρώτη περίοδος πολιτικής και κοινωνικής ειρήνης και μακράς Δημοκρατίας που έζησε το ελληνικό κράτος είναι η τριακονταετία της Μεταπολίτευσης. Κι αντί αυτά τα χρόνια να γίνουν συλλογικότητα και ανάπτυξη, σηματοδότησαν τον εκμαυλισμό μέσα στην απληστία, την λεηλάτηση του φυσικού τοπίου και την προϊούσα αποσύνθεση των θεσμών.

Ο Νεοέλληνας για να υπερασπιστεί τον εαυτό του και να καταφέρει να σωθεί, κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να επανασυνθεθεί με τον τόπο και τρόπο "Ελλάδα". Να ορίσει απ' την αρχή την πατρίδα. Την κοινότητα. Το πρόσωπό του. Να τιμήσει και να περισώσει ό,τι μπορεί να περισωθεί. Η ζημιά που έχει γίνει είναι μεγάλη, σε κάποιες περιπτώσεις ανήκεστη.

Καλοδεχούμενη η κρίση. Για να πατήσουμε στον τόπο μας σαν για πρώτη φορά. Τώρα που οι σαπουνόφουσκες της τριακονταετίας έχουν σκάσει σχεδόν όλες (μία έχει απομείνει, αλλά κι αυτή θα σκάσει πολύ σύντομα: η εκπαίδευση), έχουμε μια μοναδική ευκαιρία να προσδιορίσουμε τον εαυτό μας στο χώρο και το χρόνο. Με γνώμονα τη συλλογικότητα και με όραμα τουλάχιστον πενήντα χρόνια μπροστά.

Πηγή:boukalistithalassa.blogspot.com

Το Ίνδαλμα, Σπύρος Κατσίμης

Με τόσους προβολείς και χειροκροτήματα
το σώμα σου παραμορφώνεται
αλλ΄ έτσι
θέλουν να βλέπουν την ομορφιά σου.

 Από την ποιητική συλλογή "Διαφυγή", εκδόσεις Γαβριηλίδη, 2011

ΕΝΩΝΟΝΤΑΙ ΓΥΜΝΑ, ΧΟΡΧΕ ΓΚΑΪΤΑΝ ΔΟΥΡΑΝ

Δυο σώματα που ενώνονται γυμνά,

Μόνα στην πολιτεία που κατοικούνε τα άστρα,

Εφευρίσκουν ακατάπαυστα τη επιθυμία.

Δε βλέπονται όταν αγαπιούνται,

Ωραία ή φρικτά φλέγονται σαν δυο κόσμοι

Που συναντιούνται στον ουρανό κάθε χίλια χρόνια.

Μόνο στο λόγο, ανώφελο φεγγάρι, βλέπουμε

Πώς είναι τα δυο σώματά μας όταν αγκαλιάζονται,

Ενώνονται, φτύνουν, μαζεύουν, βράχοι που καταστρέφονται,

Αστέρια που μισούνται, αυτοκρατορίες που προσβάλλονται.

Θωπεύονται εφήμερα μέσα σε χίλιους ήλιους

Που θρυμματίζονται, φιλιούνται ώς με τα βάθη,

Πηδάνε σαν δυο λευκά δελφίνια την ημέρα,

Σαν μια και μόνη πυρκαγιά διασχίζουνε τη νύχτα.

Ποίημα από τη δίγλωσση έκδοση "Τα εκατό ωραιότερα ερωτικά ποιήματα της Ισπανικής γλώσσας", μετάφραση από το Ισπανικό Ρήγας Καππάτος, εκδόσεις Εκάτη

Το ψωμί, Mίλτος Σαχτούρης

 Ένα τεράστιο καρβέλι, μια πελώρια φραντζόλα ζεστό
ψωμί, είχε πέσει στο δρόμο από τον ουρανό·
ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι και με μαχαίρι
έκοβε και μοίραζε στον κόσμο γύρω,
όμως και μια μικρή, έναςμικρός άσπρος άγγελος, κι αυτή
μ’ ένα μαχαίρι έκοβε και μοίραζε
κομμάτια γνήσιο ουρανό
κι όλοι τώρα τρέχαν σ’ αυτή, λίγοι πηγαίναν στο ψωμί,
όλοι τρέχανε στον μάγγελο που μοίραζε ουρανό!
Ας μην το κρύβουμε.
Διψάμε για ουρανό.

Το πολύ καθισιό... αρρωσταίνει

Αν περνάτε πολλές ώρες καθημερινά μπροστά στην τηλεόραση, στο κομπιούτερ ή γενικώς καθισμένοι σε μια καρέκλα, το νου σας: από τις δύο ώρες και μετά αρχίζει να αυξάνεται ο κίνδυνος διαβήτη, καρδιοπάθειας και από τις τρεις ώρες αυξάνεται ο κίνδυνος πρόωρου θανάτου, σύμφωνα με μια νέα μελέτη.

Όπως έδειξε, κάθε 2 πρόσθετες ώρες μπροστά στην τηλεόραση αυξάνουν κατά το ένα πέμπτο τον κίνδυνο διαβήτη και κατά 15% τον κίνδυνο καρδιοπάθειας.

Η μελέτη, που δημοσιεύεται στην «Επιθεώρηση της Αμερικανικής Ιατρικής Εταιρείας» (JAMA), έδειξε επίσης πως μόνο πολλή τηλεόραση να μην βλέπαμε, δύο άνθρωποι σε κάθε 1.000 θα γλίτωναν τις δύο ασθένειες.

«Το μήνυμα είναι απλό: η μείωση των ωρών που περνάει κανείς βλέποντας τηλεόραση, μπορεί να μειώσει δραματικά τον κίνδυνο τύπου 2 διαβήτη, καρδιοπάθειας και πρόωρου θανάτου», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής δρ Φρανκ Χου, καθηγητής στην Σχολή Δημοσίας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ.

Οι ερευνητές διευκρίνισαν ότι δεν ευθύνονται για την αυξημένη νοσηρότητα και θνησιμότητα η τηλεόραση και το κομπιούτερ καθ’ εαυτά, αλλά το γεγονός πως όσοι ασχολούνται υπερβολικά πολύ με αυτά κατά κανόνα διάγουν καθιστική ζωή και έχουν ιδιαίτερα αυξημένο κίνδυνο να συσσωρεύσουν περιττά κιλά.

Μολονότι εξάλλου η νέα μελέτη έγινε σε τηλεθεατές, επεσήμαναν ότι είναι απολύτως βέβαιον πως ανάλογες συνέπειες θα έχει και η πολύωρη ενασχόληση με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και γενικότερα το ατελείωτο καθισιό, αλλά για λόγους αρχών θα πρέπει να το επιβεβαιώσουν μέσα από άλλες μελέτες.

Η νέα μελέτη βασίσθηκε στην ανάλυση στοιχείων από οκτώ προγενέστερες, στις οποίες είχαν συμμετάσχει περισσότεροι από 175.000 εθελοντές.

Οι ερευνητές υπολόγισαν πως με κάθε 2 πρόσθετες ώρες τηλεόρασης την ημέρα, επιπλέον 38 άνθρωποι στους 100.000 κινδυνεύουν να πεθάνουν από καρδιαγγειακά αίτια, ενώ άλλοι 176 ανά 100.000 κινδυνεύουν να εκδηλώσουν διαβήτη.

Σχολιάζοντας τα ευρήματα ο δρ Ίεν Φρέιμ, από τον βρετανικό οργανισμό DiabetesUK, είπε πως πρέπει να αποτελέσουν καμπανάκι κινδύνου για τις συνέπειες της καθιστικής ζωής και τα σημαντικά οφέλη του δραστήριου τρόπου ζωής. «Μελέτες έχουν δείξει πως η συστηματική φυσική δραστηριότητα μειώνει κατά περισσότερο από 60% τον κίνδυνο διαβήτη», τόνισε.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι Ευρωπαίοι περνούν κατά μέσον όρο 3-4 ώρες την ημέρα μόνο βλέποντας τηλεόραση, ενώ οι Αμερικανοί σχεδόν 5 ώρες.

Πηγή: tanea.gr

Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ

Παίρνοντας αφορμή από το σημείωμα στην εφημερίδα "Εποχή" για την παράσταση στο Ιδιόμελο, θέλω να καταθέσω ένα σχόλιο. Την αφορμή μου έδωσε η φράση: "...Το «Αυτός και το παντελόνι του» (1957), έργο μεστό και πολύ καλά δομημένο, μέσα από το οποίο περνά η μετεμφυλιακή Ελλάδα και ικανό να αναδείξει τις υποκριτικές ικανότητες του ερμηνευτή του, εδώ έγινε αφορμή για την αναζήτηση των ορίων μεταξύ ανάγνωσης και θεάματος" .

Ποιος είναι αναγνώστης, τι είναι ανάγνωση και ανάγνωσμα... Μεγάλο το θέμα, δεν σκοπεύω να το εξαντλήσω βέβαια, ούτε θα πλατυάσω. Μόνο κάποιες νύξεις από αφορμή την παράσταση του Μανώλη Γιούργου και το σημείωμα της Εποχής.

Τα τρίπτυχο αυτό - αναγνώστης, ανάγνωση, ανάγνωσμα - είναι μια σχέση αλληλεξάρτησης. Δεν υπάρχει αναγνώστης χωρίς ανάγνωσμα και το αντίστροφο. Η ανάγνωση είναι ιδιότητα που συνδέει. Ο Φραντς Κάφκα, για παράδειγμα, ως ανάγνωσμα, δεν θα υπήρχε χωρίς τον ένα και μοναδικό αναγνώστη του τον Μαξ Μπροντ, που επέλεξε να παραμείνει αναγνώστης και να παραδώσει το έργο του φίλου του στο αναγνωστικό κοινό. Με αυτή την έννοια ο Μαξ Μπροντ είναι συνδημιουργός του καφκικού έργου γιατί μέσω της ανάγνωσής του το διαιώνισε και το έκανε προσπελάσιμο σε κάθε δυνητικό αναγνώστη. Έτσι κι ο κάθε αναγνώστης καθιστά υπάρκτό το ανάγνωσμα μέσω της ανάγνωσής του και το μπολιάζει με την προσωπική του μετοχή.

Κίνητρο για την κάθε μορφή ανάγνωσης είναι η ΈΛΞΗ προς το ανάγνωσμα. Μια παραφορά έλκει τον αναγνώστη στην ανάγνωση, σχεδόν ερωτικά, σχεδόν ισότιμα με την ανάγκη της αυτοσυντήρησής του. Η ανάγνωση γίνεται εξ αρχής ή σταδιακά μια διεργασία ηδονής, με τους δικούς της νόμους, τις εξάρσεις και τις κορυφώσεις της. Και το ανάγνωσμα είναι το παραγόμενο της ηδονής του αναγνώστη.
Το εκπαιδευτικό σύστημα - και όχι μόνο το ελληνικό, νομίζω ότι είναι πρόβλημα εν γένει της δυτικής κουλτούρας - διδάσκει την αναγνωστική λειτουργία ως ένα μηχανισμό και όχι ως σχέση. Η ανάγκη της προφορικής διαπλοκής με το ανάγνωσμα (όπως την είχαν παλιότεροι πολιτισμοί) παραγκωνίζεται στο όνομα του ωρολόγιου προγράμματος και της διδακτέας ύλης. Η "από στήθους" σχέση (εννοώ τόσο την προφορική επιρροή του δασκάλου ο οποίος αναγιγνώσκει μόνο με εφόδιο την προσωπική του συγκίνηση κάποιο λογοτέχνημα, χωρίς αναλύσεις, αλλά και την από στήθους ανάγνωση εκ μέρους των μαθητών στην τάξη) έχει καταντήσει μια περιττή πολυτέλεια, γιατί δεν φαίνεται να προάγει το γνωστικό επίπεδο των μαθητών, απλώς είναι σπατάλη χρόνου.
Στο τέλος της χρονιάς βέβαια οι καθηγητές ξοδεύουν πολύ σάλιο στο να εξηγούν στα παιδιά γιατί δεν πρέπει να καίνε και να σκίζουν τα βιβλία τους, αλλά ας μην επεκταθώ σε αυτό. Ας μείνω στην ιδιότητα της ανάγνωσης ως πράξης ηδονής.

Η ανάγνωση κινητοποιεί στον αναγνώστη ποιότητες αισθήματος, φαντασίας, στοχασμού, συναισθημάτων. Στο διαρκώς εκτυλισσόμενο ανάγνωσμα ο αναγνώστης αναγνωρίζει κάτι από τη δική του ύπαρξη, και εδώ δεν μιλάω με όρους υλικούς αλλά πνευματικούς, τη δική του άυλη υπόσταση, που όμως καθίσταται πέρα για πέρα υλική, καθώς καθρεφτίζεται μέσα στις σελίδες του αναγνώσματος. Αέρας κοπανιστός η τέχνη, ναι, σχετίζεται κατ' εξοχήν με το μη χρηστικό, άρα το περιττό της ζωής. Αυτό το μη χρηστικό, το περιττό, το άυλο οδηγεί τον αναγνώστη στη σφαίρα της Θεωρίας, του Λογισμού. Κι εκεί συναντιέται με τα κρυπτά μνημεία του εαυτού του, μέσω του αναγνώσματος.

"Αναγιγνώσκω", άλλωστε, σημαίνει "γνωρίζω ξανά", γνωρίζω ξανά, από την αρχή, αυτό που ήδη ξέρω, χωρίς πιθανόν να το έχω συνειδητοποιημένο. Το να ανα-γνωρίζεις τον εαυτό σου σε λέξεις γραμμένες αποτελεί αρετή ανθρώπινη, ηδονή ανθρώπινη, ακόμα κι αν παίρνει τη μορφή καημού, νόστου, συντριβής. Αυτή η ιδιότητα της αυτο-αναγνώρισης, που, σε κάποιες περιπτώσεις δι' ελέου και φόβου, γίνεται οδυνηρή, είναι η συνεισφορά της τέχνης στην υπαρκτική μεταμόρφωση, δηλαδή στον από την αρχή επαναπροσδιορισμό του ποιος είμαι, τι αισθάνομαι, τι θέλω.

Γόνιμο όπλο η τέχνη της ανάγνωσης στο ασφυκτικό μας σήμερα.

jiagogina

Πηγή:http://idiomelo.blogspot.com

Ρεσιτάλ κιθάρας της Χαρούλας Τσαλπαρά

To Σάββατο 18/6/2011 η κιθαρίστρια Χαρούλα Τσαλπαρά θα ερμηνεύσει στο Ιδιόμελο έργα Scarlatti, Bach, Beethoven, Rachmaninov & Messiaen.
Ώρα έναρξης: 20.00
Είσοδος ελεύθερη
για κρατήσεις θέσεων: 210 6817042

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
J.S. Bach Partita No. 3, A minor
D. Scarlatti K64/L58 GAVOTA, D minor
Allegro
L. Beethoven Sonata No.30, E major, Opus 109

· Vivace, ma non troppo/ Adagio espressivo

· Prestissimo

· Gesangvoll, mit innigster Empfindung.Andante molto cantabile ed espressivo

S. Rachmaninov
Prelude, c# minor, Opus 3 No.2 Lento
Prelude, g# minor, Opus 32, No.12 Allegro
Prelude, g major, Opus 32 No.5 Moderato
Prelude, c minor, Opus 23 No.7 Allegro

O. MessiaenVingt regards sur l' enfant-Jesus
No.4 Regard de la Vierge, Bien modere

Πηγή: http://idiomelo.blogspot.com

Μάνος Χατζιδάκις (23 Οκτωβρίου 1925 - 15 Ιουνίου 1994)

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

Γεννήθηκα στις 23 του Οκτώβρη του 1925 στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες. Η συνύπαρξη εκείνο τον καιρό ενός αντιτύπου της μπελ-επόκ, με αυθεντικούς τούρκικους μιναρέδες, έδιναν χρώμα και περιεχόμενο σε μια κοινωνία-πανσπερμία απ' όλες τις γωνιές της Ελλαδικής γης, που συμπτωματικά βρέθηκε να ζει σε ακριτική περιοχή και να χορεύει τσάρλεστον στις δημόσιες πλατείες. Σαν άνοιξα τα μάτια μου είδα με απορία πολύ κόσμο να περιμένει την εμφάνισή μου (το ίδιο συνέχισα κι αργότερα να απορώ σαν με περίμεναν κάπου καθυστερημένα να φανώ).

Η μητέρα μου ήταν από την Αδριανούπολη, κόρη του Κωνσταντίνου Αρβανιτίδη, και ο πατέρας μου απ' την Μύρθιο της Ρεθύμνου, απ' την Κρήτη. Είμαι ένα γέννημα δύο ανθρώπων που καθώς γνωρίζω δεν συνεργάστηκαν ποτέ, εκτός απ΄ την στιγμή που αποφάσισαν την κατασκευή μου. Γι' αυτό και περιέχω μέσα μου χιλιάδες αντιθέσεις κι όλες τις δυσκολίες του Θεού. Όμως η αστική μου συνείδηση, μαζί με τη θητεία μου την λεγόμενη«ευρωπαϊκή», φέραν ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα.
Προσπάθησα όλον το καιρό που μέναμε στην Ξάνθη να γνωρίσω σε βάθος τους γονείς μου και να εξαφανίσω την αδελφή μου. Δεν τα κατάφερα και τα δύο. Έτσι μετακομίσαμε το '32 στην Αθήνα όπου δεν στάθηκε δυνατόν να λησμονήσω την αποτυχία μου.

Άρχιζα να ζω και να εκπαιδεύομαι στην πρωτεύουσα ενώ παράλληλα σπούδαζα τον έρωτα και την ποιητική λειτουργία του καιρού μου. Έλαβα όμως την αττική παιδεία όταν στον τόπο μας υπήρχε και Αττική και Παιδεία. Μ' επηρεάσανε βαθιά ο Ερωτόκριτος, ο Στρατηγός Μακρυγιάννης, το Εργοστάσιο του Φιξ, ο Χαράλαμπος του «Βυζαντίου», το υγρό κλίμα της Θεσσαλονίκης και τα άγνωστα πρόσωπα που γνώριζα τυχαία και παρέμειναν άγνωστα σ' όλα τα χρόνια τα κατοπινά. Στην κατοχική περίοδο συνειδητοποίησα πόσο άχρηστα ήτανε τα μαθήματα της Μουσικής, μια και μ' απομάκρυναν ύπουλα απ' τους αρχικούς μου στόχους που ήταν να επικοινωνήσω, να διοχετευθώ και ναεξαφανιστώ, γι' αυτό και τα σταμάτησα ευθύς μετά την Κατοχή.

Έτσι δεν σπούδασα σε Ωδείο και συνεπώς εγλύτωσα απ' το να μοιάζω με τα μέλη του Πανελληνίου Μουσικού Συλλόγου. Έγραψα ποιήματα και πολλά τραγούδια, και ασκήθηκα ιδιαίτερα στο να επιβάλλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες, πράγμα που άλλωστε με ωφέλησε τα μέγιστα σαν έγινα υπάλληλος τα τελευταία χρόνια. Απέφυγα μετά περίσσιας βδελυγμίας ότι τραυμάτιζε το ερωτικό μου αίσθημα και την προσωπική μου ευαισθησία.

Ταξίδεψα πολύ και αυτό με βοήθησε ν' αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν αποκλειστικόν του τόπου μας προϊόν, όπως περήφανα ισχυρίζονται κι αποδεικνύουν συνεχώς οι έλληνες σωβινιστές και της εθνικοφροσύνης οι εραστές. Παράλληλα ανακάλυψα ότι τα πρόσωπα που μ' ενδιαφέρανε έπρεπε να ομιλούν απαραιτήτως ελληνικά, γιατί σε ξένη γλώσσα η επικοινωνία γινότανε οδυνηρή και εξαφάνιζε το μισό μου πρόσωπο.

Το '66 βρέθηκα στην Αμερική. Έμεινα κι έζησα εκεί κάπου έξι χρόνια, τα χρόνια της δικτατορίας, για λόγους καθαρά εφοριακούς - ανεκαλύφθη πως χρωστούσα τρεισήμισι περίπου εκατομμύρια στο δημόσιο. Όταν εξόφλησα το χρέος μου επέστρεψα περίπου το '72 και ίδρυσα ένα καφενείο που το ονομάσαμε Πολύτροπον, ίσαμε τη μεταπολίτευση του '74, όπου και τόκλεισα γιατί άρχιζε η εποχή των γηπέδων και των μεγάλων λαϊκών εκτονώσεων. Κράτησα την ψυχραιμία μου και δεν εχόρεψα εθνικούς και αντιστασιακούς χορούς στα γυμναστήρια και στα γεμάτα από νέους γήπεδα. Κλείνοντας το Πολύτροπο είχα ένα παθητικό πάλι της τάξεως περίπου των τρεισήμισι εκατομμυρίων - μοιραίος αριθμός, φαίνεται, για την προσωπική μου ζωή.

Από το '75 αρχίζει μια διάσημη εποχή μου που θα την λέγαμε, για να την ξεχωρίσουμε, υπαλληλική, που μ' έκανε ιδιαίτερα γνωστό σ' ένα μεγάλο και απληροφόρητο κοινό, βεβαίως ελληνικό, σαν άσπονδο εχθρό της ελληνικής μουσικής, των ελλήνων μουσικών και της εξίσου ελληνικής κουλτούρας. Μέσα σ' αυτή την περίοδο και ύστερα από ένα ανεπιτυχές έμφραγμα στην καρδιά, προσπάθησα πάλι, ανεπιτυχώς είναι αλήθεια, να πραγματοποιήσω τις ακριβές καφενειακές μου ιδέες πότε στην ΕΡΤ και πότε στοΥπουργείο Πολιτισμού , εννοώντας να επιβάλω τις απόψεις μου με δημοκρατικές διαδικασίες. Και οι δύο όμως τούτοι οργανισμοί σαθροί και διαβρωμένοι από τη γέννησή τους κατάφεραν να αντισταθούν επιτυχώς και, καθώς λεν, να με νικήσουν «κατά κράτος». Παρ΄ όλα αυτά, μέσα σε τούτον τον καιρό γεννήθηκε το Τρίτο κι επιβλήθηκε στη χώρα.

Και τώρα καταστάλαγμα του βίου μου μέχρι στιγμής είναι :
Α δ ι α φ ο ρ ώ για την δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.
Π ι σ τ ε ύ ω στο τραγούδι που μας αποκαλύπτει και μας εκφράζει εκ βαθέων, κι όχι σ' αυτό που κολακεύει τις επιπόλαιες και βιαίως αποκτηθέντες συνήθειές μας.
Π ε ρ ι φ ρ ο ν ώ αυτούς που δεν στοχεύουν στην αναθεώρηση και στην πνευματική νεότητα, τους εύκολα «επώνυμους» πολιτικούς και καλλιτέχνες, τους εφησυχασμένους συνομήλικους, την σκοτεινή και ύποπτη δημοσιογραφία καθώς και την κάθε λογής χυδαιότητα.

Έτσι κατάφερα να ολοκληρώσω την τραυματισμένη από την παιδική μου ηλικία προσωπικότητα, καταλήγοντας να πουλώ «λαχεία στον ουρανό» και προκαλώντας τον σεβασμό των νεωτέρων μου μια και παρέμεινα ένας γνήσιος Έλληνας και Μεγάλος Ερωτικός.

Πηγή: hadjidakis.gr

Η σελήνη, JORGE LUIS BORGES

Τόση και τόση μοναξιά σε τούτο το χρυσάφι.
Η σελήνη της νύχτας δεν είναι η σελήνη
που είδε ο Αδάμ. Οι μεγάλοι αιώνες
της ανθρώπινης αγρύπνιας την έχουν πλημμυρίσει
με πανάρχαιο θρήνο. Κοίτα την: Ο καθρέφτης σου είναι.

Ποίημα από τον τόμο "Χόρχε Λουίς Μπόρχες - Ποιήματα",
μτφρ.-εισ.-σχ.: Δημήτρης Καλοκύρης

Φύλακας άγγελος - Γιάννης Κότσιρας

Στίχοι: Ελένη Ζιώγα
Μουσική: Αντώνης Μιτζέλος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κότσιρας

Όταν θα νιώθεις μοναξιά
όταν το σπίτι θα 'ναι άδειο
θα 'χεις εμένα συντροφιά
και θα σου δίνω εγώ κουράγιο

Όταν μαυρίζει ο ουρανός
όταν παγώνει η αγκαλιά σου
κι όταν σε πνίγει ένας λυγμός
εγώ θα έρχομαι κοντά σου

Μονάχα εσύ να 'σαι καλά
μη δω στα μάτια σου ούτε δάκρυ
μπορεί να ζούμε χωριστά
μα τότε ζήσαμε μια αγάπη

Να 'σαι κορίτσι μου καλά
κι όταν ζητάς τον άνθρωπό σου
θα είμαι κάπου εκεί κοντά
ο φύλακας ο άγγελός σου

Αν σου ραγίζει την καρδιά
κι αν μόνη θέλει να σ' αφήσει
πες του πως κάποιος μια φορά
αληθινά σ' είχε αγαπήσει

Μονάχα εσύ να 'σαι καλά
μη δω στα μάτια σου ούτε δάκρυ
μπορεί να ζούμε χωριστά
μα τότε ζήσαμε μια αγάπη

Να 'σαι κορίτσι μου καλά
κι όταν ζητάς τον άνθρωπό σου
θα είμαι κάπου εκεί κοντά
ο φύλακας ο άγγελός σου

Ιάκωβου Καμπανέλλη, «Διαλεχτή, Μάνα, Σοφία, Αγγελική, άχ, να ’σουν εδώ...»

Μας συγκίνησε η παράσταση «Διαλεχτή, Μάνα, Σοφία, Αγγελική, άχ, να ‘σουν εδώ...» στον ξεχωριστό χώρο Ιδιόμελο στο Μαρούσι, ένα όμορφο παλιό σπίτι με κήπο, που έχει διαμορφωθεί σε χώρο πολιτισμού και το οποίο διαθέτει μια μικρή σκηνή, ικανή να φιλοξενήσει ολιγοπρόσωπες παραστάσεις. Η παράσταση συστεγάζει το πρώτο και το τελευταίο μονόπρακτο του Ιάκωβου Καμπανέλη.

Ο Καμπανέλλης υπήρξε μάστορας του λόγου και συγγραφέας ικανός στη σκιαγράφηση χαρακτήρων και κοινωνικών φαινομένων. Δίπλα σε κλασικά για το ελληνικό θέατρο έργα, όπως η περίφημη «Αυλή των Θαυμάτων» όπου κλείνεται το πρόσωπο της νεότερης Ελλάδας, έγραψε και μερικά σπαρακτικά μονόπρακτα με θέμα τη φθορά, τη ματαίωση και το θάνατο, όπως αυτά της παράστασης που αποτελεί ταυτόχρονα ένα είδος φόρου τιμής στον προσφάτως θανόντα δραματουργό.

Αξίζει να σημειωθεί ο χειρισμός από τον ηθοποιό και σκηνοθέτη της παράστασης Μανόλη Γιούργο, του πρώτου μονόπρακτου, του πολύ γνωστού «Αυτός και το παντελόνι του» (1957), έργο μεστό και πολύ καλά δομημένο, μέσα από το οποίο περνά η μετεμφυλιακή Ελλάδα και ικανό να αναδείξει τις υποκριτικές ικανότητες του ερμηνευτή του, εδώ έγινε αφορμή για την αναζήτηση των ορίων μεταξύ ανάγνωσης και θεάματος. Ένας εργολάβος που μετρά ένα σπίτι για να το κατεδαφίσει (άμεση αναφορά στους εργολάβους της «Αυλής των Θαυμάτων»), ανακαλύπτει ένα χειρόγραφο του έργου, αντιγραμμένο από σπουδαστή δραματικής σχολής, σε ένα συρτάρι κάποιου παλιού γραφείου στο προς κατεδάφιση οίκημα. Αρχίζει να το διαβάζει. Το κείμενο τον παρασύρει. Άλλοτε διαβάζοντας απλώς το κείμενο μαζί με τις σκηνικές οδηγίες, άλλοτε παίζοντας οριακά τον χαρακτήρα, άλλοτε σχολιάζοντας με γελάκια και εκφράσεις του προσώπου, τον παρακολουθούμε να μπαίνει μέσα στην ιστορία, να ψάχνει τον ήρωα και τα συναισθήματά του, να προσπαθεί να τον ανακαλύψει και να τον καταλάβει. Άλλοτε μακριά και άλλοτε πολύ μέσα και βαθιά συγκινημένος -η σχέση με τη μάνα τον κάνει να φτάσει την ταύτιση- ο εργολάβος ολοκληρώνει την ανάγνωση παρουσιάζοντας τη δημιουργία του αναγνώστη, το ξύπνημα της υποκριτικής, τη διαδικασία της αναζήτησης και την ταύτιση. Πολύ καλός ο Θύμιος Παπαθύμιος στο ρόλο του εργολάβου-αναγνώστη.

Το δεύτερο μονόπρακτο, γραμμένο το 2005, όταν ο συγγραφέας βρίσκεται σε προχωρημένο γήρας και νιώθει την απουσία αγαπημένων προσώπων και το άγχος του θανάτου, μιλά για ένα γέροντα που υποφέρει από την απουσία της συντρόφου του, ύστερα από ένα μακροχρόνιο και μάλλον ευτυχή γάμο. Ο πόνος και η μοναξιά παρουσιάζονται με δύναμη και ενάργεια, με πόνο αλλά και χιούμορ, με εξαιρετικές παρατηρήσεις του ψυχισμού ενός πενθούντος ηλικιωμένου, μολονότι ο συγγραφέας φαίνεται πως δυσκολεύτηκε να βρει το δρόμο για το τέλος και έχασε κάπως τον έλεγχο του υλικού του. Ερμηνεύτηκε ρεαλιστικά και ευαίσθητα από το Μανόλη Γιούργο. Το δίδυμο, αν το θελήσει, δείχνει να έχει γόνιμο δρόμο μπροστά του και μπορεί να απαντήσει σε διάφορες θεατρικές προκλήσεις.

Πηγή:epohi.gr

Αποχαιρετιστήρια τελική γιορτή στο 1ο Δ.Σ. Βριλησσίων

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Tην Τρίτη 14 Ιουνίου 2011 και ώρα 6.30 μ.μ.

στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του σχολείου μας

εμείς οι μαθητές της ΣΤ΄ τάξης

του  1^ου Δημοτικού Σχολείου Βριλησσίων

παρουσιάζουμε την τελευταία γιορτή μας

και αποχαιρετούμε το Δημοτικό.

Σας περιμένουμε όλους σε αυτή τη σημαντική στιγμή μας.

 

Αθλητικές και Μουσικές εκδηλώσεις στο 9ο και 10ο Δ.Σ. Ηρακλείου Αττικής

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Σας προσκαλούμε στις αθλητικές & μουσικές εκδηλώσεις

των σχολείων μας

την Τρίτη 14 Ιουνίου 2011 και ώρα 19:30

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Σκυταλοδρομίες v  Α΄ τάξη Παιχνίδι με αλεξίπτωτο v  Β΄ τάξη Μπαλόνια και γράμματα v  Γ΄ τάξη Άλμα- Ντρίπλα-Ελιγμός v  Δ΄ τάξη Ξυλοπόδαρα και πατίνια v  Ε΄ τάξη΄ Σκυταλοδρομία Μπάσκετ v  ΣΤ΄ τάξη Σκυταλοδρομία ποδοσφαίρου (αγόρια) Σκυταλοδρομία βόλεϊ (κορίτσια)

Συμμετέχουν οι μαθητές της Γ΄ Τάξης v  Ουρανέ (Στίχ. Ν. Γκάτσος-Μουσ. Μ. Χατζιδάκις) v  Κάνε το δάκρυ σου χαρά (Στίχ. Ν. Γκάτσος-Μουσ. Μ. Χατζιδάκις) v  Άσπρο περιστέρι (Στίχοι Ν. Γκάτσος-Μουσ. Μ. Χατζιδάκις) v  Είσαι ένα περιστέρι (Στίχ. Ν. Γκάτσος-Μουσ. Μ. Χατζιδάκις) v  Κάτω στον Πειραιά (Στίχοι Ν. Γκάτσος-Μουσ. Στ. Ξαρχάκος) v  Μίλησέ μου (Στίχοι Ν. Γκάτσος-Μουσ. Μ Χατζιδάκις) v  Σ΄ έβλεπα στα μάτια (Στίχοι Ν. Γκάτσος-Μουσ. Δ. Μούτσης) v  Γεια σου χαρά σου Βενετιά (Στίχ. Ν. Γκάτσος-Μουσ. Στ. Ξαρχάκος) v  Αχ! Ελλάδα σ΄ αγαπώ (Στίχ. Μ. Ρασούλης-Β. Αλαγιάννη)

ΜΑΧΜΟΥΝΤ ΝΤΑΡΟΥΙΣ (محمود درويش‎) - Κατάσταση πολιορκίας

[...]
Αύριο θ’ αγαπήσουμε τη ζωή.
Oταν έρθει το αύριο, η ζωή θα είναι κάτι
που μπορεί να το λατρέψουμε όπως ακριβώς είναι:
απλή ή περίπλοκη, μουντή ή πολύχρωμη…
χωρίς θείες κρίσεις και κριτήρια…
Κι αν η χαρά είναι απολύτως αναγκαία,
ας φωτίσει την καρδιά και τα λαγόνια.
Οποιος καεί με τη χαρά φυσάει και τη ζωή.
[...]

Απόσπασμα από την ποιητική συλλογή «Κατάσταση πολιορκίας»,
μτφρ.: Γιώργος Μπλάνας, επιμ.: Robyn Creswel, Κοινωνία των Δεκάτων 2010

Κήπος, Κάκι​α Παυλίδου

Περνούσα αιώνες
έξω από τους φράχτες σου
φορώντας πολύχρωμα υφάσματα....

Εσύ σκυφτός σκάλιζες τον Κήπο...

Επέστρεφα για αιώνες
έξω από τους φράχτες σου
γυμνό κορμί, έτοιμο προς καλλιέργεια...

Εσύ σκυφτός πότιζες τον Κήπο...

Ξημέρωνα τις βόλτες μου αιώνες τώρα
έξω από τις Εποχές σου
υγρή περιπέτεια σταλίδας συναισθήματος..

Εσύ σκυφτός κλάδευες τον Κήπο....

Νύχτωνα τις Σκέψεις μου για αιώνες
έξω από το Σύνορό σου
προς Αφαιρετική Συλλογή των Άπιαστων Ιδεών....

Εσύ σκυφτός μύριζες λουλούδια....

Και μια μέρα
στιγμή, κουκκίδα στο τοπίο του Χρόνου
κατάλαβα....

Πέρασα ανοχύρωτη Ύπαρξη
δίχως ρούχα
δίχως κορμί
δίχως συναίσθημα
δίχως Ιδέες
μόνο Εγώ, στην Καθαρή Μορφή μου.....
εκείνο το ατόφιο Υλικό
που συνθέτει τον Πυρήνα μου..

και γύρισες να με μυρίσεις.....

Avril Lavigne - Nobody's Home

Ισίδωρος Ζουργός, Στη σκιά της πεταλούδας, Εκδόσεις Πατάκης

Πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα του ευρύτερου βορειοελλαδικού χώρου μέσα από το χρονικό δύο οικογενειών που απλώνεται σε τρεις ολόκληρες γενιές. Από την Ανατολική Ρωμυλία και την Αδριανούπολη στα τέλη του 19ου αιώνα και από τα καμένα χωριά των φυλετικών ανταγωνισμών στη Μακεδονία της ίδιας εποχής, έως τη σημερινή Θεσσαλονίκη, οι πόλεμοι, η προσφυγιά, ο ιδρώτας και τα πάθη τόσων χρόνων έρχονται και στραγγίζουν στη συνάντηση ενός άντρα και μιας γυναίκας έναν τριήμερο καύσωνα του Αυγούστου κάτω από περίεργες συνθήκες. Είναι ακόμη ένα μυθιστόρημα-έπος του αγώνα της καθημερινής ζωής, καθώς και μια ελεγεία των «αποτυχημένων», του έρωτα και του χρόνου που περνά. Πιο πολύ όμως είναι το εκτενές μυθιστόρημα της Θεσσαλονίκης.

Άννα Φρανκ (12 Ιουνίου 1929 - Μάρτιος 1945)

Άννα Φρανκ, πλήρες όνομα Άνελιζ Μαρί Φρανκ, νεαρή Εβραία, η οποία περιέγραψε στο ημερολόγιό της τη δίχρονη παραμονή της οικογένειάς της σε ένα κρησφύγετο στο Άμστερνταμ, κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής (Φρανκφούρτη του Μάιν 1929 - στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλσεν, κοντά στο Ανόβερο, Γερμανία, 1945).

Μετά την εγκαθίδρυση του ναζιστικού καθεστώτος στη Γερμανία, ο Γερμανός επιχειρηματίας και πατέρας της Άννας, ΄Οτο Φρανκ (1889-1980),μετανάστευσε με τη σύζυγο και τις δύο κόρες του στο Άμστερνταμ. Όταν οι Γερμανοί κατέκτησαν την Ολλανδία το 1941, η Άννα αναγκάστηκε να μεταγραφεί από το δημόσιο σχολείο σ΄ένα ειδικό σχολείο για Εβραίους. Αντιμετωπίζοντας την απειλή της εκτόπισης (σε στρατόπεδο καταναγκαστικών έργων), οι Φρανκ και άλλοι τέσσερις Εβραίοι αποφάσισαν να κρυφτούν (9 Ιουλίου 1942) στην αποθήκη της επιχείρησης εδώδιμων προϊόντων του Ότο Φρανκ. Εξασφαλίζοντας τρόφιμα και προμήθειες χάρη στη Βοήθεια ορισμένων μη Εβραίων φίλων τους, έζησαν στο κρησφύγετό τους μέχρι τις 4 Αυγούστου 1944, οπότε τους ανακάλυψε η Γκεστάπο, η οποία είχε ειδοποιηθεί από Ολλανδούς πληροφοριοδότες της. Η οικογένεια οδηγήθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς στην Πολωνία, όπου η μητέρα της Άννας πέθανε το 1945. Η Άννα και η αδερφή της μεταφέρθηκαν στο Μπέργκεν-Μπέλσεν και πέθαναν εκεί από τύφο. Ο Ότο Φρανκ βρέθηκε ζωντανός στο Άουσβιτς, όταν το στρατόπεδο απελευθερώθηκε από τον ρωσικό στρατό.

Οι φίλοι της οικογένειας, που μετά την αναχώρησή της είχαν ερευνήσει το κρησφύγετο, παρέδωσαν στον Ότο Φρανκ διάφορα έγγραφα, μεταξύ των οποίων περιλαμβανόταν το ημερολόγιο της Άννας. Ο πατέρας της το εξέδωσε το 1947 με τον τίτλο Het Achterhuis (ελλ. τίτλος "Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ"). Το βιβλίο διακρίνεται για το ώριμο ύφος και τις οξυδερκείς παρατηρήσεις του και αποκαλύπτει τη συναισθηματική ωρίμανση της συγγραφέως μέσα στις αντιξοότητες, που δεν την εμπόδισαν να γράψει "Παρ΄όλα αυτά, εξακολουθώ να πιστεύω ότι οι άνθρωποι είναι κατά βάθος καλοί".

Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 30 γλώσσες και έχει γνωρίσει ευρεία απήχηση. Το καταφύγιο της οικογένειας στο Άμστερνταμ έχει μετατραπεί σε μουσείο.

Πηγή: Πάπυρος Larousse Britannica

Π. Κοροβέσης: «Επανάσταση είναι η υπεράσπιση της ζωής!»

Ο Περικλής Κοροβέσης μιλά για το κίνημα της άμεσης Δημοκρατίας, στην στην δημοσιογράφο και Σύμβουλο Ανθρωπίνων Σχέσεων, Κρυσταλία Πατούλη.

Τι έχετε να πείτε για το νέο κίνημα της πλατείας Συντάγματος και τις λαϊκές συνελεύσεις;
Όλα αυτά που λέγονται στο Σύνταγμα - όχι ως λόγος της μαζικής συνέλευσης αλλά ως ιδέες- κάποιοι από εμάς τα λέμε εδώ και 40 χρόνια, επομένως ως νέες ιδέες δεν μας λένε τίποτα. Αυτό που ανακουφίζει τη ψυχή μας είναι ότι τώρα τα λένε… άλλοι! Τα λένε άλλοι εκτός από εμάς! Και επιπλέον αυτό είναι ένα μαζικό κίνημα.
Απ’ ότι έχω κουβεντιάσει με παλιούς φίλους και συντρόφους, έχουμε καταλήξει ότι καλό είναι σε αυτή την περίπτωση η δικιά μας προσφορά να είναι η σιωπή! Δεν έχουμε να πούμε εμείς τίποτα καινούργιο! Ας ακούσουμε λοιπόν, τι νέο θα φέρουν…
Επομένως: Πρωτοβουλία δεν παίρνουμε, μανιφέστα δεν κάνουμε, συμβουλές δεν δίνουμε, και οποιαδήποτε προσφορά, όπως π.χ το κείμενο του Γιώργου Κοντογιώργη που κάνει έκκληση στην κοινωνία πολιτών για τον αποκλεισμό της Βουλής -και συμφωνώ, δεν έχω αντίρρηση- ας το αφήσουμε να περάσει μέσα από αυτό το κίνημα, να βρει το δρόμο του.
Θά ‘μαστε από δίπλα τους, θα ‘μαστε στους εκατοντάδες χιλιάδες ένας ακόμα. Και ας αφήσουμε, από εκεί και πέρα, η άμεση δημοκρατία να περάσει από το σχολείο, να περάσει από το νοσοκομείο, να περάσει από τον ΟΤΕ, να περάσει απ’ το ταμιευτήριο, να περάσει από παντού, από κάθε δήμο και από εκεί και πέρα τα λέμε… Εδώ είμαστε, δεν χανόμαστε. Αλλά δυστυχώς χάσαμε το προνόμιο να προτείνουμε κάτι.

Μήπως δεν είναι το θέμα μόνο αν έχετε να πείτε κάτι καινούργιο, αλλά και αν χρειάζεστε κάποιοι από εσάς να δώσετε από τις γνώσεις σας ώστε να μπορέσουν να υλοποιηθούν στο δια ταύτα οι αποφάσεις αυτής της λαϊκής συνέλευσης; Δηλαδή στο πώς να μην εξαντληθεί όλη αυτή η δυναμική μόνο στην πλατεία;
Είναι ένα πρόβλημα όταν ο αέρας, τα κύματα, δημιουργούν ηλεκτρισμό, αν αυτή η ενέργεια αξιοποιηθεί! Το αντίστοιχο πρέπει να συμβεί και με την πλατεία. Αυτή η ενέργεια θα δώσει ηλεκτρισμό! Έχουμε το now how να δημιουργήσουμε ηλεκτρισμό; Από εκεί και πέρα είναι πάρα πολλές οι δυνάμεις που πιθανότατα θα βγάλουν «ηγέτες». Κι όταν λέμε ηγέτες δεν εννοούμε αρχηγούς, αλλά ανθρώπους που να ξέρουν να χειριστούν την κρίση, ικανούς ανθρώπους, άντρες ή γυναίκες.

Αν όμως μείνουν μόνο στα της πλατείας και δεν μπορέσουν να αλλάξουν κάτι;
Είναι κι αν θα μπορέσουν να επιλέξουν συμμαχίες. Δηλαδή εμείς είμαστε οι παλιοί. Μας φωνάξανε; Ή θα πάμε να κάνουμε τον αρχηγό εκεί πέρα; Δεν γίνεται αυτό το πράγμα. Αν θελήσουνε ενισχύσεις ή οτιδήποτε άλλο, είμαστε στη διάθεσή τους! Το θέμα είναι ότι δεν μπορούμε να πάμε εμείς και να ζητήσουμε… δουλειά ως καθοδηγητές ή κριτές.

Μπορείτε μονάχα συμμετέχοντας ισότιμα.
Ως συμμετέχοντες εδώ είμαστε! Από τη μέρα που άρχισε αυτή η ιστορία εγώ δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτε άλλο, είμαι εδώ δίπλα, σκέφτομαι… κάνω, δείχνω. Αλλά αυτό το κίνημα είναι έξω από μένα, δηλαδή ξεκίνησε από ανθρώπους που δεν ξέρω. Είναι ένας καινούργιος κόσμος, νέα παιδιά, τα παρακολουθώ, συμμετέχω, συμπαραστέκομαι, θέλω να τους βοηθήσω όσο μπορώ πιο πολύ, αλλά δεν είμαι προϊόν αυτού του κινήματος. Εγώ προέρχομαι από προηγούμενες καταστάσεις και δεν μπορώ να ανοιχτώ, από την άποψη ότι κανείς δεν μου ζήτησε να ανοιχτώ!

Πριν ξεσπάσει αυτό το κίνημα έλεγαν ήδη κάποιοι ότι εφόσον όλα τα προβλήματα λύνονται με brain storming, χρειάζεται να… καθίσουμε κάτω, να εκφράσουμε όλοι τη γνώμη μας και στο τέλος είναι σίγουρο ότι θα υπάρξει λύση. Επίσης ότι πρέπει να πάμε στο Σύνταγμα και να παραμείνουμε εκεί μέχρι να βρούμε μαζί αυτές τις λύσεις, αλλά και να τις κάνουμε πράξη… Δηλαδή αυτό που γίνεται!
Αυτό το έχω προτείνει, και μάλιστα σε ανύποπτο χρόνο, δηλαδή το «να πάμε να καθίσουμε στο Σύνταγμα»…
Άρα εκεί που μίλαγαν όλοι… μόνοι τους, είδαμε ξαφνικά ότι ενώθηκαν σε ένα τεράστιο κύμα. Οπότε μην λέμε ότι είστε έξω από αυτό! Στην πρακτική διαδικασία μπορεί να μην είστε, αλλά…
Εγώ γράφω εδώ και 40 χρόνια και παραπάνω... Αλλά ας πούμε την αλήθεια. Είμαι 70 χρονών. Αυτό είναι ένα κίνημα που κάνουν τα εγγόνια μου. Ένας 20χρονος είναι άνετα εγγονός μου. Φοβάμαι, μην τυχόν για παράδειγμα ενοχλήσω; Μην πει, ο… παππούς και κάτι παραπάνω; Μην τυχόν ο παππούς κάνει τον έξυπνο; Δηλαδή, οποιαδήποτε έννοια πατριάρχη μπορεί να κουβαλάω εγώ μέσα μου. Δεν θέλω. Τώρα είναι η ώρα να ακούσω. Και αυτό κάνω, ακούω!

Δεν θα ταν καλό, όμως, όλο αυτό το δυναμικό από ανθρώπους που έχουν εμπειρία να αξιοποιηθεί μέσα από τη συμμετοχή τους έστω σε μία συνέλευση; Ή να καλέσουν κάποιους από εσάς, όπως κάλεσαν τους οικονομολόγους; Ή να κατεβείτε και μόνοι σας να συμμετέχετε;
Κατεβαίνουμε. Σκέφτομαι χίλιους δυο τρόπους. Πως θα μπορέσει αυτή η λαϊκή συνέλευση να βγάζει ιδέες, να προωθεί πράγματα, σχέδια, προτάσεις, αποτελεσματικότητα. Απλά είναι δύσκολος ο τρόπος. Ποιος είναι αυτός ο τρόπος;
Δεν είναι σίγουρο ότι οι άνθρωποι που κατεβαίνουν στην πλατεία έχουν όλοι τις ίδιες προθέσεις. Για παράδειγμα κάποιους εκεί μπορεί να τους ενοχλεί ο δικός μου ο διεθνισμός. Κάποιοι άλλοι μπορεί να ενοχλούνται από το ότι εγώ θεωρώ την Ελλάδα προτεκτοράτο από τότε που γεννήθηκε ως κράτος.
Μα εκεί δεν υπάρχει «ενοχλούμαι» ή «δεν ενοχλούμαι». Εκεί ο καθένας μιλάει και ψηφίζεται αυτό που λέει, όποιος κι αν είναι. Η διαδικασία είναι δεδομένη.
Σύμφωνοι. Αλλά οι άνθρωποι δεν είναι ούτε αθώοι ούτε ένοχοι. Σκέφτονται με τον τρόπο που μπορούνε! Και τι μπορεί να βγάλουν ως συμπεράσματα είναι… αλλουνού παππά ευαγγέλιο. Άρα λοιπόν, είναι πώς θα μπορέσει κάποιος να προσφέρει κάτι χρήσιμο, στο σημείο που θα γίνει κατανοητός. Και το ‘κανα! Οπότε εγώ δεν έχω καμία βεβαιότητα ότι μπορεί να είμαι χρήσιμος σε μια τόσο μεγάλη γενική συνέλευση, αλλά μπορεί να είμαι χρήσιμος όταν γράψω ένα κείμενο και να αφορά εμένα, κι ας το κρίνουν οι άλλοι. Αυτή είναι η διαφορά.

Έχετε να προσθέσετε κάτι άλλο;
Ένα τελευταίο θέλω να πω. Ότι η έννοια του έρωτα, είναι η έννοια του Θείου. Η μόνη δυνατότητα που έχουμε εμείς οι άνθρωποι να επικοινωνήσουμε με το Θείο είναι ο έρωτας. Κι όταν κάποιος έχει ορμές και ενοχοποιείται, αυτή η ενοχή είναι προϊόν του ιδεοχριστιανισμού που ενοχοποιεί τη ζωή, διότι σημαίνει επικοινωνιακή γονιμοποίηση!
Η έννοια του έρωτα είναι ταυτισμένη με το Θεό για άλλους πολιτισμούς , όπως οι Αζτέκοι για παράδειγμα. Άρα στην ουσία οι ερωτευμένοι είναι βαθιά θρήσκοι!
Και μετά από κει και πέρα, είναι η έννοια της επανάστασης. Γιατί η επανάσταση είναι η υπεράσπιση της ζωής! Η επανάσταση είναι ένας όρος που επινόησε ο Κοπέρνικος: Revolution. Και ήταν η πορεία των άστρων που επανέρχονται στην συμπαντική αρμονία. Στα ελληνικά το revolution μεταφράζεται ως ανακύκλωση. Άρα λοιπόν η επανάσταση είναι αρμονία, δεν είναι αταξία.