Φως, Juan Ramón Jiménez

Φως κάθετο
φως εσύ˙ αψηλό φως εσύ,
φως, χρυσάφι˙
φως ασπαίρων,
φως εσύ.
Και γω η τυφλή, κουφή, βουβή, μαύρη οριζόντια σκιά.

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά - Σαβίνα Γιαννάτου

Από τα "Νανουρίσματα", σε ενορχήστρωση του Νίκου Κυπουργού, με ερμηνεύτρια τη Σαβίνα Γιαννάτου, το "Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά", αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους όσοι (προς)εύχονται για μια γέννα φωτός στην καρδιά.

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά
έλα πάρε και τούτο
Μικρό-μικρό σου το 'δωσα
μεγάλο φέρε μου το

Μεγάλο σαν ψηλό βουνό
ίσιο σαν κυπαρίσσι
Οι κλώνοι του να φτάνουνε
σ' ανατολή και δύση

Κοιμήσου και παράγγειλα
στην Πόλη τα προικιά σου
Στη Βενετιά τα ρούχα σου
και τα χρυσαφικά σου

Νάνι, νάνι, νάνι, νάνι
το μωράκι μου να κάνει
Έλα ύπνε, πάρε μού το
και γλυκά αποκοίμισέ το

Νάνι, που το μεγάλωσαν
τρεις αδερφές και μάνα
Και πάλι δεν τους φτάνανε
πήραν και παραμάνα

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά
έλα πάρε και τούτο
Να μου το πας στον γκιουλ-μπαξέ
και πάλι φέρε μου το

Κοιμήσου χαϊδεμένο μου
κι εγώ σε νανουρίζω
Στην αγκαλιά μου σε κουνώ
και σε γλυκοκοιμίζω

Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά

Παραγωγή του Λουκά Λελόβα πρώτο βραβείο Πανελλήνιου Διαγωνισμού
ΕΡΤ 2010
Συντελεστές: Σύλλογος καθηγητών και μαθητές 2ου Γυμνασίου Πρέβεζας.

Κανόνες και εξαιρέσεις στο ελληνικό πανεπιστήμιο

Τα βαρομετρικά της οικονομικής κρίσης από τη μια και η εορταστική ατμόσφαιρα από την άλλη αναδεύονται περίεργα.

Χαρμολύπη; Ανάλογη σύνθεση συναισθημάτων βιώνει εν τω μεταξύ από μέρες όποιος παρακολουθεί τα πράγματα του ελληνικού πανεπιστημίου.

Από τη μια, κλίμα ζοφερό: η φθορά και οι ελλείψεις της υποδομής, οι διδάσκοντες που αλληθωρίζουν προς τα κερδοφόρα της αγοράς και οι έξωθεν κατηγορίες βυθίζουν βαθύτερα στην κατάθλιψη της οικονομικής κρίσης.

Από την άλλη, ικανοποίηση φωτίζει τα πρόσωπα φοιτητών που επιτυγχάνουν σε εισαγωγικές εξετάσεις, ολοκληρώνουν τις σπουδές τους και συνεχίζουν μεταπτυχιακά εδώ ή αλλού, διακρινόμενοι και παραγωγικοί. Διάχυτη είναι η εικόνα της χαράς την ώρα της ορκωμοσίας. Στις μεγάλες σχολές κατά την τελετή συρρέουν οι πολυάριθμοι νέοι πτυχιούχοι με τους γονείς τους. Χαμογελαστοί και υπερήφανοι. Ολοι γνωρίζουν ότι η ανεργία παραμονεύει, αλλά αφήνουν για λίγο το βάρος στην άκρη ανακεφαλαιώνοντας κόπους και προσπάθειες.

Διάφοροι κυβερνητικοί και τηλεοπτικοί τιμητές αυτήν ακριβώς τη χαρά καταπνίγουν σήμερα. Τα προβαλλόμενα περιστατικά που εκθέτουν το ελληνικό πανεπιστήμιο πλήττουν, εκτός από συγκεκριμένους ενόχους, το σύνολο των φοιτητών, των πτυχιούχων και των γονιών τους. Μη χαίρεστε νέοι, μην καμαρώνετε γονείς, είναι το μήνυμα: το πτυχίο που κατόρθωσαν να πάρουν τα παιδιά είναι ευτελές, το δημόσιο πανεπιστήμιο σαθρό, οι πρυτάνεις ύποπτοι, οι καθηγητές φαύλο συγγενολόι. Σας συστήνουμε αυθεντικά την κατάθλιψη, σαν συνταγή αυτογνωσίας και αναγκαίο όρο μεταρρύθμισης.

Τις πρώτες ωστόσο υποψίες για την πονηριά της απαξίωσης τις δημιουργεί η ίδια η αναγνώριση της προπαγάνδας. Ο ψυχροπολεμικός αυτός όρος έχει γνωστό περιεχόμενο: προβολή της εξαίρεσης σαν να είναι κανόνας, διαρκής επανάληψη, προώθηση των τεχνημάτων μέσα σε συσκευασία από αλήθειες και από διακηρύξεις αγνών προθέσεων («εμείς πονάμε για το δημόσιο πανεπιστήμιο»).

Ας θυμηθούμε τα αυτονόητα για τις παραμορφωτικές γενικεύσεις. Στην Ελλάδα, όπως και σε κάθε χώρα, γίνονται εγκλήματα: κλοπές, φόνοι, βιασμοί. Αν ο Τύπος τα πρόβαλλε διαρκώς στο διαρκές περιβάλλον, και μάλιστα κατ' επανάληψη σε ώρες υψηλής θεαματικότητας, θα εμφύτευε μια ψευδή μελανή εικόνα. «Είναι ειδήσεις, οφείλουμε να τα προβάλλουμε», ακούγεται συχνά. Παραλείπουν να συμπληρώσουν πως αν ανάλογα φαινόμενα θα απλώνονταν στο ελληνικό πανεπιστήμιο, είδηση θα έπρεπε να είναι το αντίθετο, το σπάνιο: η προκοπή.

Απλό παράδειγμα αποσιώπησης του γενικού: η υπερβολικά πολυπληθής ως προς τους φοιτητές Σχολή Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου έχει στα τρία τμήματά της περίπου 150 διδάσκοντες. Μόνον δύο από αυτούς είναι γόνοι καθηγητών, γενικά εκτιμώμενοι, αλλά δεν βρίσκεται εκεί το θέμα. Πρόσφατα στη Νομική είχαμε δύο ανοικτές κρίσεις, όπου υποψήφιοι κρίθηκαν αρνητικά, παρά τη λαμπρή πορεία του πατέρα τους ως καθηγητή στο ίδιο Τμήμα. Εξαιρέσεις; Μάλλον δεν ταιριάζει ο χαρακτηρισμός, αφού το δείγμα είναι ιδιαίτερα μεγάλο. Εξαίρεση (υπαρκτή) συνιστά όντως ο νεποτισμός, στο συνολικό πλαίσιο του πανεπιστημίου.

Στους αξιόπιστους γενικούς δείκτες οφείλουμε να κατατάξουμε φαινόμενα όπως η ερευνητική δραστηριότητα πανεπιστημίων που μετριέται με δυσθεώρητα ύψη οικονομικών και φυσικών προϊόντων, καθώς και η μακρόχρονη καταγραφή πολλών Ελλήνων πτυχιούχων που προχωρούν σε μεταπτυχιακά ή διδακτορικό στην Ευρώπη και ξεχωρίζουν. Βοηθά το DNA της φυλής; Αστειότητες. Προφανώς οι προπτυχιακές βάσεις τους είναι γερές.

Αντιτείνεται ότι αυτοί που προοδεύουν είναι η κορυφή του παγόβουνου, ότι οι πολλοί είναι κακοί. Κι όμως, οι διακρινόμενοι έξω δεν είναι καθόλου λίγοι, αλλά οι περισσότεροι από όσους αξιοποίησαν τις σπουδές τους, ξεφεύγοντας από αντικειμενικές αντιξοότητες και υποκειμενικές νωθρότητες. Πρόσφατα ο ίδιος έμαθα ότι οι Ελληνες νομικοί κάτοχοι των γερμανικών υποτροφιών Χούμπολτ είναι περισσότεροι από όλους στην Ευρώπη.

Το παράδοξο είναι ότι στη χώρα μας αποτελεσματικές αναδεικνύονται ακριβώς οι βαλλόμενες βασικές σπουδές, το πρώτο πτυχίο. Πάσχει η συνέχεια, που προϋποθέτει προηγμένο εξοπλισμό, εμπλουτισμένες βιβλιοθήκες, απώθηση των κοινωνικών περισπασμών, ό,τι δηλαδή εδώ είναι δυσεύρετο και εκτός δεδομένο.

Η αποσιώπηση των συλλογικών επιτευγμάτων δεν αποτελεί πρωτόγνωρη πολιτική. Από καιρό οι πολλοί που έχουν προσηλωθεί στο πανεπιστήμιο, προσπαθώντας και παράγοντας, «δεν υπάρχουν». Τα στερεότυπα που τους αφορούν προσδιορίζονται με βάση τη βολική γενική ιδέα της αναξιότητας.

Πραγματικά, το θέμα είναι πού βρίσκεται ο κανόνας και πού η εξαίρεση. Η δημοσίευση του παρόντος άρθρου, για παράδειγμα, αποτελεί μια εξαίρεση στις ομοβροντίες της εποχής.

Πηγή:www.enet.gr

Τι πρέπει να κάνουμε; Χρήστος Γιανναράς

Οι αιτίες που μας έφεραν ως εδώ και κυρίως «τι πρέπει να κάνουμε;» είναι το αντικείμενο έρευνας της Κρυσταλίας Πατούλη, τη δική του απάντηση δίνει ο Χρήστος Γιανναράς.

Οπωσδήποτε επηρεαζόμαστε από τη διεθνή οικονομική κρίση αλλά στη χώρα μας υπάρχουν λόγοι και παράγοντες εντελώς εξειδικευμένοι.

Συγκεκριμένα, έχει επικρατήσει ένας ορισμένος τρόπος οργάνωσης και λειτουργίας της συλλογικότητας ο οποίος πλέον έχει φτάσει στο απροχώρητο και φοβούμαι ότι δεν παίρνει καν επιδιόρθωση. Κάτι πρέπει να αλλάξει ριζικά! Η λεγόμενη Τρόικα μας υποχρεώνει σε κάποιες αλλαγές, οι οποίες όμως είναι αλλαγές των συμπτωμάτων και όχι των αιτιών! Εάν δεν αλλάξουν οι αιτίες που προκαλούν τα συμπτώματα όπως για παράδειγμα η εφιαλτική κλοπή κοινωνικού χρήματος που γίνεται στα νοσοκομεία με το κράτος να αναγνωρίζει αυτό το νόμιμο λαθρεμπόριο επισήμως, δεν θα υπάρξει λύση (Yπουργική απόφαση επιτρέπει ορισμένα ιατρικά είδη να θεωρούνται εκτός ανταγωνιστικότητας, επομένως να έχουν όποια τιμή θέλουν π.χ. ένα στεντ για στήριξη αορτής στοιχίζει στην Ελλάδα 30.000 ευρώ, ενώ στην Ολλανδία 7.000)! Και επιτρέψτε μου εδώ μια θεμελιώδη λογική αρχή: Οι άνθρωποι που εγκλημάτησαν δεν μπορούν να επανορθώσουν το έγκλημα!

Δεν είναι δυνατόν να έχουμε την παραμικρή ελπίδα από το κομματικό σύστημα το οποίο ασέλγησε πάνω στο λαϊκό σώμα με αυτόν τον τρόπο, να διορθώσει ή να βελτιώσει τα πράγματα. Γι αυτό είπα εξ αρχής ότι έχουμε φτάσει σε ένα όριο, στην ανάγκη αλλαγής καθεστώτος που στην Ελλάδα δεν είναι η δημοκρατία! Μην βαυκαλιζόμαστε. Είναι κομματοκρατία! Την απόλυτη εξουσία με την έννοια του απόλυτου μονάρχη όπως στον Μεσαίωνα, την έχουν στην Ελλάδα τα κόμματα. Εάν λοιπόν δεν αλλάξει το Σύνταγμα της χώρας και οι προϋποθέσεις της σύνταξής του, δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα.

Ταπεινά φρονώ, ότι η μόνη δυνατότητα που εγώ τουλάχιστον βλέπω στον ορίζοντα είναι: Να απαιτήσουμε σύγκληση συντακτικής εθνοσυνέλευσης!

Πηγή: http://tvxs.gr/

Αύγουστος - Νίκος Παπάζογλου

Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με 'πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το 'χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Ο Σον Κόνερι απαγγέλει την Ιθάκη του Καβάφη

O Sean Connery απαγγέλει την Ιθάκη του Καβάφη σε μουσική υπόκρουση Παπαθανασίου.
ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ - ΙΘΑΚΗ (1911)

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους,
να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά,
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Το παιδί κότσια έχει, λεφτά όχι! Πώς θα σπουδάσει;

Καλωσορίζοντας φέτος τους πρωτοετείς φοιτητές της Σχολής Γενικών Σπουδών (School of General Studies) του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, ο αντιπρύτανης Ρόμπερτ Ορέσικ ζήτησε να σηκώσουν το χέρι ψηλά «όσοι έχετε φίλους και γνωστούς που, όμοια με σας, ξεκινάνε τώρα σπουδές σε πανεπιστημιακό επίπεδο». Ένα δάσος από χέρια γέμισε αμέσως την αίθουσα όπου είχαν μαζευτεί τα ψαρωμένα πρωτάκια του Boston University (γνωστότερου με τα αρχικά B.U.), και ο αντιπρύτανης Ορέσικ χαμογέλασε πονηρά.
«Είμαι πολύ εντυπωσιασμένος από αυτό που βλέπω», είπε στα παιδιά της Σχολής, που είχαν ακόμα σηκωμένα τα χέρια τους. «Μου προκαλεί έκπληξη», συνέχισε, «που τόσοι πολλοί από σας, ίσως και όλοι εάν βλέπω καλά, ξέρουν κάποιον ή κάποιους που, σαν και σας, θα φοιτήσουν φέτος σε πανεπιστήμιο». Τα χέρια κατέβηκαν σιγά-σιγά, αλλά η αμηχανία στα πρόσωπα των φοιτητών ήταν ολοφάνερη. Είχαν εκπλαγεί με την έκπληξη του αντιπρύτανη!…
«Μα, είναι τόσο παράξενο που όλοι έχουμε φίλους και γνωστούς που αρχίζουν φέτος σπουδές σε κάποιο πανεπιστήμιο;», ψέλλισε ένα παιδί που καθόταν στα ορεινά της αίθουσας, και σαν να είχε λατινική προφορά. »Ναι, είναι πολύ παράξενο. Ασυνήθιστο», απάντησε θριαμβευτικά ο κ. Ορέσικ, που αμέσως έκανε «κλικ» στο Powerpoint και προέτρεψε τα παιδιά «κοιτάξτε, λοιπόν, αυτό». Ήταν δύο γραφικές παραστάσεις. Η μία, έδειχνε ότι στην Αμερική, που θεωρείται «Μέκκα της εκπαίδευσης», από εκείνους που αποφοιτούν από το σχολείο μόνο το 20% συνεχίζει σπουδές σε πανεπιστήμιο. Η άλλη, πληροφορούσε ότι σε παγκόσμιο επίπεδο, το ποσοστό είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό: Mόλις 0.05%.
«Άρα;», πέταξε ο κ. Ορέσικ το… φαρμακερό του ερώτημα και έμεινε εκεί να χαζεύει τους εμβρόντητους φοιτητές. Απόκριση καμία, βεβαίως, οπότε συνέχισε μόνος του: »Αρα, είστε από τους προνομιούχους αυτού του Πλανήτη. Τους εξαιρετικά προνομιούχους».
Το περιστατικό αυτό, ήρθε και πάλι να παιδέψει το μυαλό μου τις τελευταίες μέρες με την απόφαση της Βουλής των Κοινοτήτων στη Βρετανία, να τριπλασιάσει το ύψος των διδάκτρων στα πανεπιστήμια. Μπορεί εμείς οι δημοσιογράφοι να ρίξαμε περισσότερο φως στις διαδηλώσεις και στα επεισόδια που έγιναν, αλλά το ζουμί της ιστορίας βρίσκεται στις συζητήσεις που συνεχίζονται ακόμα, σε εκατοντάδες πανεπιστήμια της Αγγλίας, γύρω από το ερώτημα «πού θα πάει η Παιδεία εάν το κίνητρο που θα υπερισχύσει για την επιλογή ενός φοιτητή είναι πρώτα το πορτοφόλι του και έπειτα όλα τα άλλα»;
Ήδη στη Βρετανία, με την διαφορετική χρέωση διδάκτρων σε «εγχώριους φοιτητές» (δηλαδή, Bρετανούς καθώς και προερχόμενους από την Ε.Ε.) και σε «άλλους» (βλέπε υπόλοιπες χώρες), προτιμώνται σάμβουαρ οι δεύτεροι, προερχόμενοι κυρίως από την Άπω Ανατολή, που πληρώνουν overseas fees, δηλαδή «δίδακτρα εξωτερικού», πολύ υψηλότερα από εκείνα των «εγχώριων». Έρευνες στη Μεγάλη Βρετανία έδειξαν ότι η αύξηση του κόστους της φοιτητικής ζωής ενδέχεται να οδηγήσει ακόμα περισσότερα παιδιά που έχουν τη θέληση αλλά και τις ικανότητες για πανεπιστημιακές σπουδές, στην απόφαση να φοιτήσουν σε κολέγια ή να μάθουν κάποια τέχνη.
Ούτε τα κολέγια είναι άσχημα, ούτε η «άλλη τέχνη» είναι προς εμπαιγμό. Όμως, η «φραγή μιας ευκαιρίας» σε ένα παιδί που έχει τα κότσια, αλλά δυστυχώς όχι τα λεφτά, για να πετάξει στον ουρανό της επιστήμης, είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Μια ματιά, μόνο, αν ρίξουμε στα βιογραφικά των «μεγαλύτερων μυαλών» που έβγαλε ποτέ αυτός ο κόσμος, θα μας δείξει ότι η Επιστήμη μεγαλούργησε από εκείνους που δεν είχαν αναπαυτικό οικονομικό μαξιλάρι για να πληρώσουν τις σπουδές τους, και όχι από εκείνους που την χρησιμοποίησαν απλώς ως «όχημα» για να μπουν μετά σε μια, έτοιμη (από τον μπαμπά) ή όχι, καλοπληρωμένη δουλειά.
Πηγή:www.aixmi.gr

American History X

American History X Πολιτική 1998 Διάρκεια: 115

Σκηνοθεσία: Tony Kaye με τους: Edward Norton Edward Furlong και Beverly D΄Angelo

O 16χρόνος Ντάνι γράφει μια ιδιότυπη εργασία για το μάθημα της ιστορίας με θέμα τις περιστάσεις που οδήγησαν στη φυλακή τον μεγαλύτερο αδερφό του Ντέρεκ. Μέσα από το κείμενο της εργασίας και αλλεπάλληλα φλασ μπακ σε ασπρόμαυρο πληροφορούμαστε τα γεγονότα που καθόρισαν τη συμπεριφορά του τελευταίου. Η δολοφονία του πατέρα του τον ωθεί σε μια φιλοσοφία μίσους στην οποία διοχετεύει την αδιαμφισβήτητη ευφυία του. Μετατρέπεται σε αρχηγό ενός τοπικού κινήματος νεοναζί για να βρεθεί στη συνέχεια στη φυλακή για διπλή ανθρωποκτονία. Πλήρως αναμορφωμένος πλέον προσπαθεί να σώσει τον αδερφό του ο οποίος τον λάτρευε σαν είδωλο από τη βία και τον φανατισμό που πρέσβευε.

Το θέμα των φυλετικών διακρίσεων έχει απασχολήσει (και συχνά ταλαιπωρηθεί από) πολλές ταινίες στο βάθος του χρόνου. Ελάχιστες ωστόσο έχουν κατορθώσει έστω να προσεγγίσουν την επιδραστικότητα και αμεσότητα της δημιουργίας του Tony Kaye. Παρά τις όποιες αφέλειες και ευκολίες που επιλέγονται σεναριακά, η αμεσότητα του λόγου και της σύγχρονης θεματικής προσδένουν το θεατή στο άρμα της και τον απελευθερώνουν τελικά ζαλισμένο, σοκαρισμένο και προβληματισμένο. Οι ασπρόμαυρες εικόνες πλημμυρίζουν από σκληρότητα και μίσος και η ανάγκη του μικρού Ντάνι να παραθέσει τις απόψεις του για το ρατσισμό μέσα από τη ζωή του μετανοημένου πρώην αρχι-Ναζιστή αδερφού του γίνεται η αφορμή για ένα μάθημα ζωής τόσο για τον ίδιο όσο και για το θεατή. «Η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περάσεις οργισμένος». Πόσο καλύτερο επιχείρημα θα μπορούσε να παραθέσει κανείς;

από τον Βρεττό Λιάπη

Πηγή:www.cine.gr

Τα 2 δισ. αγγίζει ο διαδικτυακός πληθυσμός

Διπλάσιος είναι σε σχέση με 5 χρόνια πριν ο αριθμός των χρηστών του διαδικτύου, ο οποίος αναμένεται να ξεπεράσει τα 2 δισ. εντός του 2010.

Σύμφωνα με στοιχεία της Διεθνούς Ένωσης Τηλεπικοινωνιών (ITU) των Ηνωμένων Εθνών, από τους 226 εκατομμύρια νέους χρήστες το 2010, τα 162 εκατομμύρια θα προέρχονται από αναπτυσσόμενες χώρες, όπου οι ρυθμοί ανάπτυξης είναι πλέον μεγαλύτεροι.

Αξιοσημείωτο είναι, ωστόσο, και το γεγονός ότι οι χρήστες του διαδικτύου αγγίζουν το 71% του πληθυσμού στις ανεπτυγμένες χώρες, ενώ μόλις το 21% βρίσκεται στις αναπτυσσόμενες.

Ο γενικός γραμματέας της ITU Χαμαντούν Τουρέ δήλωσε πως «η προώθηση του Διαδικτύου και των ευρυζωνικών συνδέσεων έχει ζωτική σημασία για την ευημερία του αναπτυσσόμενου κόσμου. Η ευρυζωνικότητα είναι το επόμενο σημείο καμπής. Μπορεί να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, να αυξήσει την ανάπτυξη και την παραγωγικότητα και να στηρίξει τη μακροπρόθεσμη οικονομική ανταγωνιστικότητα».

Το ποσοστό των χρηστών στο γενικό πληθυσμό διαφέρει ανάλογα με την περιοχή: Η Ευρώπη προηγείται με 65% και ακολουθεί η Αμερική με 55%, ενώ η περιοχή της Ασίας/Ειρηνικού περιορίζεται στο 21,9% και η Αφρική στο 9,6%.

Πηγή:tvxs.gr

Βίκυ Μοσχολιού - Πρέπει / Α. Πάνου

Στίχοι & μουσική: Άκης Πάνου.
Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού, δίσκος 45 στροφών, 1971.
Οι σκηνές είναι από την ταινία «Όμορφη πόλη» του Νίκου Κούνδουρου, 1956

Ασφαλώς και δεν πρέπει να μας δούνε παρέα
Επεράσαμε ωραία λίγες ώρες μαζί
Είναι η πρώτη μας νύχτα, πρώτη και τελευταία
Ασφαλώς και δεν πρέπει να μας δούνε παρέα.

Ασφαλώς και το ξέρω πως δεν είμαστε ίδια
Μοναχά στα παιχνίδια είμαστε όλοι παιδιά
Και αν εσύ το ξεχάσεις η ζωή στο θυμίζει
Και πεθαίνει η αγάπη και σωπαίνει η καρδιά.

Είμαι εκείνη που είμαι και έχεις όνομα κάποιο
Σε χρυσό κόσμο σάπιο δεν χωράω να μπω
Κάνε εκείνο που πρέπει, όλα τα επιτρέπει
Το δικό σου το πρέπει ένα πρέπει θαμπό.

We certainly should not!

We certainly should not be seen together in public!
We just spent a few pleasant hours together;
all in all, this is our first and last night together.
We certainly should not be seen together in public!

I do certainly know that we dont belong to the same class.
Only in the playgrounds, all children are equal.
And if you happen to forget this reality, life reminds it to you!
And thus love dies; and the heart keeps silent!

I know who I am, and I know that you belong to a great family.
It is practically impossible for me to enter this golden world made of rotten people.
Do as you feel you should; everything is permissible
according to your tenets that are so ambiguous.

Μες τη διαφάνεια του πρωινού, Νικηφόρος Βρεττάκος

Μες τη διαφάνεια του πρωινού

άνοιξα τα παράθυρά μου

και σ' είδα απ' όλα τα σημεία

χαρούμενη να κατεβαίνεις,

πλαγιά-πλαγιά τους ουρανούς,

πλαγιά-πλαγιά τους λόφους,

σαν άρχεσαι από την αρχή

κι απ' την πηγή του κόσμου.

Κουδούνια και χαμόγελα

το φόρεμά σου που το φιλούν,

και το γυρίζουν οι αύρες

στο γαλάζιο κι είσαι παντού

με μια αγκαλιά τριαντάφυλλα

που φέγγουν τις πέτρες

χρωματίζοντας

γύρω μου όταν βραδιάζει.

Μα όταν νυχτώνει,

κλείνοντας τα τέσσερα

παράθυρά μου,

ενώ στο σκούρο θαλασσί

παίρνουν ν' ανθίζουν τ' άστρα,

σμίγω έξω με του σύμπαντος

το μέγα φως, το φως σου,

λιώνοντας την εικόνα σου

σ' αχνά συννεφάκια.

Κι ενώ κάτω απ' τη στέγη μου

γέρνω το μέτωπό μου

κι ακούω σκυμμένος

του δικού μου κόσμου

τις καμπάνες,

απ' έξω υπάρχεις εσύ:

φως, στερέωμα, ουρανός

Αισθηματικό τραγούδι, ΝΙΚΟΣ - ΑΛΕΞΗΣ ΑΣΛΑΝΟΓΛΟΥ

Αν φύγεις εκεί που η θάλασσα σμίγει με μουσικές και με φώτα
να θυμάσαι κάνει κρύο σ' αυτόν τον παράξενο κόσμο
δεν έχω τίποτε άλλο, μόνο δάκρυα
που παίζουν με το μουσκεμένο φως του δρόμου.


Ποίημα από τη συλλογή «Ο δύσκολος θάνατος», Νεφέλη 2007

Τίτλοι τέλους και για τα μουσικά σχολεία;

Οι τουλάχιστον αμφιλεγόμενες περικοπές στον τομέα της εκπαίδευσης συνεχίζονται, αφού μετά το κλείσιμο των αθλητικών σχολείων με απόφαση του υπουργείου Παιδείας, σειρά παίρνουν τα μουσικά σχολεία της χώρας. Το συμπέρασμα αυτό βγαίνει πολύ εύκολα από τις δηλώσεις της υφυπουργού, που μίλησε για σπατάλες και αντιπαραγωγικότητα.
Τα όσα είπε η κ. Εύη Χριστοφιλοπούλου μοιάζουν σε μεγάλο βαθμό με τις αντίστοιχες δηλώσεις της για τα αθλητικά σχολεία, τα οποία είχε χαρακτηρίσει «αντιπαραγωγικά για τον αθλητισμό και αντιπαιδαγωγικά για την εκπαίδευση». Αυτή τη φορά, η υφυπουργός έκανε λόγο “για σπατάλες στη σίτιση των μαθητών των μουσικών σχολείων”, μετά από σχετική ερώτηση της βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Ευαγγελίας Αμανατίδου-Πασχαλίδου.
Συγκεκριμένα, η απάντηση της κ. Χριστοφιλοπούλου ήταν πως "η σίτιση και η μεταφορά των μαθητών είναι αρμοδιότητες της νομαρχιακής αυτοδιοίκησης μέχρι τον Δεκέμβριο και των καλλικρατικών δήμων από 1-1-2011. Παρ’ όλα αυτά το υπουργείο Παιδείας, επειδή ενδιαφέρεται, και ας μην έχει την αρμοδιότητα, στήριξε και στηρίζει σε συνεργασία με το υπουργείο Εσωτερικών τις λύσεις που μπορούμε να δώσουμε μέσα από νομοθετική διευκόλυνση στους δήμους μεθαύριο και στις νομαρχίες τώρα".
"Γνωρίζετε πολύ καλά ότι υπάρχει και πολύ μεγάλη σπατάλη σε πάρα πολλά σχολεία και στους εφήβους μας πολλές φορές δεν τους αρέσει αυτή η σίτιση" συνέχισε η υφυπουργός, ενώ εξήγησε πως "Μιλάμε για τρία εκατομμύρια ευρώ που ξοδεύονται για τη σίτιση των μαθητών, ποσό που είναι υπέρογκο, που δεν τους καλύπτει και πολλές φορές πετάγεται αυτό το φαγητό, είτε γιατί δεν είναι κατάλληλο είτε γιατί, όπως στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης, έχουμε καθυστερήσεις στους διαγωνισμούς”.
Έτσι, το μέλλον των 56 μουσικών σχολείων που λειτουργούν στην Ελλάδα από το 1988 είναι εξαιρετικά αμφίβολο και παρά τις εξαγγελίες της υπουργού Παιδείας, Άννας Διαμαντοπούλου, πως δίνει έμφαση στην ανάπτυξη των ειδικών δεξιοτήτων των παιδιών, φαίνεται ότι η ειδική εκπαίδευση των μαθητών που έχουν κάποιο ιδιαίτερο καλλιτεχνικό ή αθλητικό ταλέντο, είναι από τα πρώτα θύματα των περικοπών.
Πηγή:tvxs.gr

Συνέντευξη του αντιστασιακού Στέφαν Εσέλ: Νέες και νέοι, εξοργιστείτε! Εξεγερθείτε!

Ο Στεφάν Εσέλ αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ήταν μάλιστα και ένας από τους συντάκτες της Διακήρυξης Ανθρώπινων Δικαιωμάτων.

Σήμερα 93 χρονών είναι ακόμα πολιτικά ενεργός. Το βιβλίο του, που μόλις κυκλοφόρησε, με τον τίτλο «Εξοργιστείτε» προτρέπει τη νέα γενιά να εξεγερθεί. Ο Εσέλ δηλώνει βαθιά αριστερός άνθρωπος δίπλα στους άστεγους, τους μετανάστες, όσους αντιστέκονται και αγωνίζονται, σε κάθε χώρο, εναντίον των αδικιών του κόσμου. «Το χειρότερο από όλα είναι η αδιαφορία, να λέει κανείς πως δεν µπορεί να κάνει τίποτα, την ώρα που ξεθεµελιώνονται όλες οι κοινωνικές κατακτήσεις», λέει ο γάλλος αντιστασιακός και διπλωμάτης. «Το μέλλον είναι η νεολαία. Γι’ αυτό εξοργιστείτε. Εξεγερθείτε», φωνάζει από τα αμφιθέατρα. Σήμερα δημοσιεύουμε συνέντευξη που έδωσε στο περιοδικό «YO» (Youth Opinion), όπου δεν δίνει συμβουλές στους νέους αλλά εκφράζει τις ελπίδες του να αντισταθούν στις κυβερνητικές πολιτικές που υποκινούνται από οικονομικά συμφέροντα και ν’ ανατρέψουν αυτόν τον κόσμο.

Ποια είναι τα προβλήματα με τα οποία έρχεται αντιμέτωπη η νεολαία σήμερα;
Ο σημερινός κόσμος είναι γεμάτος κινδύνους για τη νεολαία. Οι αμφισβητήσεις των δικαιωμάτων είναι πολύ πιο δύσκολο να ανιχνευτούν πια. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, τότε που ανήκα κι εγώ στη νεολαία, βρισκόμασταν αντιμέτωποι μ’ έναν ορατό εχθρό. Και η επόμενη γενιά είχε να αντιμετωπίσει ορατές αμφισβητήσεις: άρση του αποικιακού καθεστώτος, ολοκληρωτισμός, απαρτχάιντ… Σήμερα ζούμε σ’ έναν κόσμο, όπου η βία είναι ακόμα παρούσα. Πρέπει, όμως, να λάβουμε υπόψη την απειλή του καπιταλισμού όπως αυτός εφαρμόζεται σήμερα. Η νεολαία πρέπει να αντιληφθεί την αναγκαιότητα που υπάρχει ν’ αντισταθεί ενάντια στη φτώχεια, την εκμετάλλευση και την περιφρόνηση των εργαζομένων από τους έχοντες. Τέλος, υπάρχει μία ακόμα αμφισβήτηση: η επιδείνωση του πλανήτη μας. Αν δεν λάβουμε δραστικά μέτρα, σε 50 χρόνια μπορεί να μην είναι βιώσιμος για τον άνθρωπο.

Ποιες είναι οι συνέπειες των προβλημάτων της νεολαίας;
Οι κυβερνήσεις προσπαθούν να επιβάλουν ορισμένες συμπεριφορές, που είναι μάλιστα αντίθετες με τις Διακηρύξεις και τις Συνθήκες των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Συγκεκριμένα φυλετικές, θρησκευτικές ή φτωχές μειονότητες παραμελούνται από την κυβέρνηση στο όνομα της εθνικής ασφάλειας. Αυτή είναι απαράδεκτη συμπεριφορά απέναντι στη νεολαία που έχει γαλουχηθεί με τη Διακήρυξη Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Κρύβουν πολλούς κινδύνους οι επιλογές που κάνουν οι κυβερνήσεις προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία ή να έχουν προνομιούχες σχέσεις με τους κεφαλαιοκράτες.

Θεωρείτε απαραίτητη τη δημιουργία Χάρτας Δικαιωμάτων Νεολαίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο;
Από το 1989 έχει ψηφιστεί η Συνθήκη Προστασίας Δικαιωμάτων του Παιδιού, ωστόσο δεν υπάρχει καμία για τη νεολαία. Η προστασία της νεολαίας πρέπει να κατοχυρωθεί από τα κράτη και τους διεθνείς οργανισμούς. Το ερώτημα είναι τι θα περιλαμβάνει. Σήμερα η πλειοψηφία των νέων σπουδάζει. Ωστόσο, οι κυβερνήσεις αμελούν ότι παιδεία δεν σημαίνει απλώς μετάδοση της γνώσης, αλλά και της ηθικής και των κοινωνικών αξιών.

Είναι απαραίτητη η εξασφάλιση της δυνατότητας των νέων για μια ανεξάρτητη ζωή;
Έχουμε την πολιτική ευθύνη να εξασφαλίσουμε τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που θα επιτρέπουν την υλική ανεξαρτησία των νέων. Οι μακροχρόνιες σπουδές και η υψηλή ανεργία των νέων, ωστόσο, αποτελούν εμπόδιο. Οι κυβερνήσεις παραμένουν αδιάφορες στα αιτήματα των φοιτητικών συλλόγων και των νεολαιίστικων οργανώσεων.

Θεωρείτε ότι δίνεται χώρος συμμετοχής στη νεολαία στα κέντρα λήψης αποφάσεων σ’ εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο;
Η αποπολιτικοποίηση της νεολαίας σήμερα είναι ένα τεράστιο σφάλμα. Οι νέοι δεν πρέπει να γυρίσουν την πλάτη στην πολιτική. Δεν πρέπει να πειστούν ότι η πολιτική είναι άχρηστη. Όποιος εμπλέκεται με την πολιτική -φοιτητικοί σύλλογοι ή κόμματα- δεν σημαίνει ότι ενδιαφέρεται για τα προσωπικά του συμφέροντα και ότι θα πρέπει να εγκαταλείψει το όραμά του για ένα καλύτερο μέλλον. Η ιστορία έχει δείξει ότι οι πιο κρίσιμες πολιτικές περίοδοι ήταν εκείνες που οι νέοι και νέες αναλάμβαναν σημαντικές ευθύνες. Μόνο η νεολαία μπορεί να φέρει την ελπίδα. Οι νέοι άνθρωποι που αγωνίζονται σήμερα θα αποτελέσουν τα καλύτερα στοιχεία της αυριανής κοινωνίας.

Γιατί να εμπλακούν οι νέοι με την πολιτική;
Η γενιά μου έμαθε τη λέξη «αντίσταση», λόγω της κατοχής. Πιστεύω ότι η λέξη αυτή έχει την ίδια αξία και για τη σημερινή νεολαία. Η μεγαλύτερη νίκη, που μπορεί να πετύχει, είναι να μάθει να αγωνίζεται ενάντια σ’ ό,τι την προσβάλλει και να μάθει να οργανώνεται και να αντιστέκεται. Θα πρέπει, επίσης, να μάθουν τη διαφορά του νόμου και της νομιμότητας. Πολλές φορές ο νόμος κρύβει μέσα του οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα. Η ανυπακοή σε αυτούς τους νόμους μπορεί να έχει την αστική νομιμότητα. Η νεολαία σήμερα έχει ένα ισχυρό εργαλείο, που εμείς δεν είχαμε: το διαδίκτυο, που διευκολύνει την οργάνωση εθνικών, ευρωπαϊκών και παγκόσμιων δικτύων αντίστασης.

Ποια η διαφορά της συμμετοχής της σημερινής νεολαίας στη πολιτική ζωή, με τη δική σας γενιά;
Μέχρι τα 20 μας δεν είχαμε καμία πολιτική συμμετοχή, πέρα των μαχών που δίναμε στο δρόμο, οι αριστεροί απέναντι στους δεξιούς. Η κατανόηση των πολιτικών προβλημάτων σήμερα γίνεται σε πιο μικρή ηλικία και αυτό είναι κάτι ελπιδοφόρο, γιατί έτσι η νεολαία μπορεί να καταφέρει περισσότερες ανατροπές. Όποτε μιλάω σε αμφιθέατρα, λέω στους φοιτητές: «Το πρώτο που πρέπει να καταλάβετε είναι τι σας εξεγείρει. Τι βρίσκετε δυσβάσταχτο στη ζωή σας, τη ζωή των φίλων σας, της οικογένειάς σας και των συνανθρώπων σας». Εκεί θα βρουν τις πρώτες πηγές για τα προβλήματα των πολιτών. Οι νέοι έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι από κάποια ηλικία και μετά. Ωστόσο είναι πολύ σημαντικό να συνειδητοποιήσουν όσο πιο νωρίς γίνεται την αναγκαιότητα της πολιτικοποίησής τους.

Ποιοι είναι οι μεγαλύτεροι φόβοι σας για το μέλλον;
Αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι η οικολογική καταστροφή. Ωστόσο δεν υποτιμώ την αναγκαιότητα αποδοχής των πολυπολιτισμικών κοινωνιών. Οι νέοι άνθρωποι πρέπει να μάθουν να συνυπάρχουν με όλους.

Ποιες είναι οι μεγαλύτερες ελπίδες σας;
Υπάρχει ελπίδα για το μέλλον, σήμερα που έχουμε τη γνώση για την εξέλιξη του ανθρώπου και για τη δημιουργία των ιδεών… Έτσι μπορούμε να χτίσουμε έναν περισσότερο αρμονικό κόσμο. Η αναζήτηση της αρμονίας μπορεί να βρεθεί στη νεολαία που είναι άγρυπνος φρουρός των δικαιωμάτων.

Τι μήνυμα στέλνετε στους νέους ανθρώπους;
Εξοργιστείτε! Εξεγερθείτε!

Ν’ αμφισβητήσουμε τη νομιμότητα της κυβέρνησης

Τον προηγούμενο μήνα κυκλοφόρησε το μόλις 32 σελίδων βιβλίο του Στεφάν Εσέλ, με τον τίτλο «Εξοργιστείτε», το οποίο έγινε ανάρπαστο. «Είμαι 93 χρονών. Το μέλλον μου δεν φαντάζει μακρύ. Η κινητήριος δύναμη της αντίστασης είναι η αγανάκτηση. Ψάξτε και θα βρείτε: την τεράστια απόσταση που χωρίζει τους πολύ φτωχούς με τους πολύ πλούσιους, τις διακρίσεις απέναντι στους μετανάστες χωρίς χαρτιά και τους Ρομά, την άθλια κατάσταση του πλανήτη, τη δικτατορία των χρηματοπιστωτικών αγορών», δηλώνει σε συνέντευξή του ο Στεφάν Εσέλ, στο εβδομαδιαίο γαλλικό περιοδικό «Ο πολίτης». Ο Στεφάν Εσέλ οραματίζεται «μια κοινωνία για την οποία θα είμαστε περήφανοι, όπου δεν θα θίγονται οι συντάξεις, οι κατακτήσεις της Κοινωνικής Ασφάλισης, όπου τα ΜΜΕ θα είναι στην υπηρεσία των αδυνάτων». «Πρέπει να πάψουμε να είμαστε απαθείς» συμπληρώνει ο Εσέλ «Το συναίσθημα που επικρατεί σήμερα είναι ότι “δεν υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε” επειδή τα πράγματα δεν αλλάζουν και επειδή οι πολιτικές αποφάσεις παίρνονται από τους έχοντες. Το χειρότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να νίψουμε τας χείρας μας. Όπως λέει και ο Σατρ “ο αδιάφορος άνθρωπος δεν είναι άνθρωπος”. Πρέπει να γίνουμε υπεύθυνοι πολίτες. Όταν λέμε “δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα” παραιτούμαστε, μας αφαιρούμε το νόημα της ύπαρξής μας». Τέλος, ο Εσέλ υπογραμμίζει τη διαφορά του νόμου με τη νομιμότητα: «Η νομιμότητα των αξιών είναι πολύ πιο σημαντική από τους νόμους του κράτους. Έχουμε το καθήκον, ως πολίτες, να αμφισβητήσουμε τη νομιμότητα της κυβέρνησης. Οφείλουμε να σεβόμαστε τη δημοκρατία, όταν, όμως, κάτι είναι νόμιμο αλλά χωρίς νομιμότητα, πρέπει να διαμαρτυρόμαστε, να αντιστεκόμαστε και να δείχνουμε ανυπακοή».

Πηγή:tvxs.gr

Σε θέλω, Βαγγέλης Γερμανός - Ελευθερία Αρβανιτάκη & Διονύσης Σαββόπουλος

Στίχοι / Μουσική: Βαγγέλης Γερμανός
Πρώτη εκτέλεση: Βαγγέλης Γερμανός, Ελευθερία Αρβανιτάκη & Διονύσης Σαββόπουλος

Σε μια ατέλειωτη παρτίδα σε κερδίζω και σε χάνω
και ποντάρω τη ζωή μου στην αγάπη σου απάνω
Ερωτόκριτος θα γίνω και το δράκο θα ξεκάνω
γιατί σε θέλω, ναι σε θέλω

Δεν ακούς που ρονρονίζω σαν ερωτευμένος γάτος
σαν της Βίβλου το καμίνι και σαν φλεγομένη βάτος
Με τραγούδια σκάβω τούνελ τρεις χιλιάδες μέτρα βάθος
γιατί σε θέλω, ναι σε θέλω

Ξανά είχα αγαπήσει κι αρρώστησα καιρό
μα τούτο είναι φρενίτιδα και πάθος φοβερό

Με βελόνες πυρωμένες τατουάζ θε να χτυπήσω
μια καρδιά και μ' αλυσίδες κι άγκυρες θα τη στολίσω
και τα μπράτσα με ξυράφι πόντο-πόντο θα μετρήσω
γιατί σε θέλω, ναι σε θέλω

Πάρε κρητικό μαχαίρι κι έλα κόψε το λαιμό μου
και το αίμα σε μαντήλι μάζεψέ το το δικό μου
και στον κόσμο, αν σε ρωτήσει, πες πως το 'κανες μωρό μου
γιατί σε θέλω, ναι σε θέλω

To κάλεσμα του εραστή, Xαλίλ Γκιμπράν

Πού είσαι αγαπημένη;
Μήπως σ’ εκείνο το μικρό παράδεισο,
να ποτίζεις τα λουλούδια που σε κοιτάνε
όπως τα βρέφη το στήθος της μάνας;

Ή μήπως στο δωμάτιό σου,
όπου ο βωμός της αρετής στήθηκε προς τιμή σου
και που σ’ αυτόν προσφέρεις θυσία
την ψυχή και την καρδιά μου;

Ή ανάμεσα στα βιβλία,
γυρεύοντας ανθρώπινη γνώση
ενώ είσαι γεμάτη ουράνια σοφία;

Ω συντρόφισσα της ψυχής μου, πού είσαι;
Προσεύχεσαι στο ναό; Ή καλείς τη Φύση στο λιβάδι,
λιμάνι των ονείρων σου;

Είσαι στις καλύβες των φτωχών,
παρηγορώντας τους πονεμένους με τη γλύκα της ψυχής σου
και γεμίζοντας τα χέρια τους με τη γενναιοδωρία σου;

Είσαι το πνεύμα του Θεού παντού. Είσαι δυνατότερη απ’ τους αιώνες.
Θυμάσαι τη μέρα που συναντηθήκαμε,
όταν μας τύλιγε το φωτοστέφανο του πνεύματός σου;
Και πλανούνταν γύρω μας οι άγγελοι του Έρωτα δοξολογώντας τις πράξεις της ψυχής;

Θυμάσαι τα μονοπάτια και τα δάση που περπατούσαμε μ’ ενωμένα τα χέρια,
σφιχταγκαλιασμένοι σα να κρυβόμαστε μέσα στους ίδιους μας τους εαυτούς;
Θυμάσαι την ώρα που σ’ αποχαιρέτησα και το αγνό φιλί σου πάνω στα χείλη μου;

Εκείνο το φιλί που με δίδαξε ότι η ένωση χειλιών ερωτευμένων
φανερώνει ουράνια μυστικά ανέκφραστα απ’ τη γλώσσα.
Ήταν η εισαγωγή σ’ ένα μακρόσυρτο στεναγμό
σαν την ανάσα του Παντοδύναμου που έκανε άνθρωπο το χώμα.

Εκείνος ο στεναγμός μ’ οδήγησε στον πνευματικό κόσμο
δείχνοντάς μου τη δόξα της ψυχής μου.
Κι αιώνια εκεί θα μείνει μέχρι πάλι να ενωθούμε.

Θυμάμαι όταν με φίλαγες και με φίλαγες
και δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλά σου
κι έλεγες: “Συχνά πρέπει να χωρίζονται τα γήινα σώματα
για γήινους σκοπούς και χώρια να ζουν ο κόσμος τ’ αναγκάζει.

Μα ο Έρωτας κρατάει στα χέρια του το πνεύμα ενωμένο
μέχρι να φτάσει ο θάνατος, να πάρει ενωμένες ψυχές.
Πήγαινε, αγαπημένε. Η Ζωή σε διάλεξε εκπρόσωπό της.

Υπάκουσέ την,
γιατί είναι η Ομορφιά που προσφέρει
στον πιστό της την κούπα της γλύκας της ζωής.

Όσο για τη δική μου αδειανή αγκαλιά,
η αγάπη σου θα ‘ναι η παρηγοριά μου.
Κι η θύμησή σου Αιώνιος Γάμος.”

Πού είσαι τώρα, άλλε μου εαυτέ;
Είσαι ξύπνια μέσα στη σιωπή της νύχτας;
Ας σου φέρνει ο καθάριος άνεμος
τους χτύπους της καρδιάς μου κι όλη μου την αγάπη.

Χαϊδεύεις άραγε το πρόσωπό μου με τη θύμησή σου;
Η εικόνα δεν είναι πια σωστή,
γιατί η θλίψη έριξε τη σκιά της
στην άλλοτε χαρούμενη έκφρασή μου.

Τα δάκρυα μάραναν τα μάτια μου
που καθρέφτιζαν την ομορφιά σου
και ξέραναν τα χείλια που γλύκαινες με τα φιλιά σου.

Πού είσαι αγαπημένη;
Ακούς το κλάμα μου πέρα απ’ τον ωκεανό;
Καταλαβαίνεις την ανάγκη μου;
Γνωρίζεις πόσο μεγάλη είναι η υπομονή μου;

Υπάρχει στον άνεμο κάποιο πνεύμα
για να σου φέρει την ανάσα της ετοιμοθάνατης νιότης μου;
Υπάρχει μυστική επικοινωνία ανάμεσα στους αγγέλους
για να σου φέρει το παράπονό μου;
Πού είσαι, όμορφο αστέρι μου;

Το σκοτάδι της ζωής μ’ έριξε στην αγκαλιά του.
Η θλίψη με νίκησε.
Πάρε το χαμόγελό σου στον ουρανό.
Θα ‘ρθει και θα με ζωντανέψει!
Ανάσανε την ευωδιά σου στον άνεμο!
Θα με στηρίξει!

Πού είσαι, αγαπημένη;
Ω, πόσο μεγάλη είναι η Αγάπη!
Και πόσο μικρός εγώ!

Όταν είναι η ώρα, Βασίλη Μπατζόγλου

Όταν είναι η ώρα να δραπετεύσω
κρεμάω ένα στίχο σαν το σκοινί
στο πλευρό μου
όπως οι ανταύγειες απάνω στους τοίχους
που ποτέ δε φωνάζουν
χορεύουν
περνούν μέσ' απ' τα δάχτυλα και τρέχουν
στην πεδιάδα που στέγνωσε μόνη.
Δε μεταφέρω καλούπια για τις καλύβες
μοτίβα για τα κανάλια των ποταμών
και τα άλση απάνω στις ψυχές των γυναικών.
Για να φύγω παροπλίζομαι στα ρείθρα των καλαμιών
αφού κρεμάσω το στίχο μου
που ξενυχτάει.