Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

25 Ιουν 2017

Ψυχολίμανο, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

Ένα λιμάνι
Για εξωτικά πτηνά υπό εξαφάνιση
Πλην απροστάτευτα

Όπως ακριβώς στα όνειρα

Ανεστραμμένος ο ουρανός
Η θάλασσα να γεωμετρειται
Και το ζευγάρι εκείνο να ερωτοτροπεί   καταμεσής του κόσμου
Με φωταγωγημένη ανάσα και γυμνά τα μάτια
Βαθιά στο Αλφα του Κενταύρου

Ας στάξει ο κόσμος καλό μέλι πάλι

23 Ιουν 2017

Ἐ­νύ­πνιος προ­σευ­χή, Ἀν­τώ­νης Ζέρ­βας

ΜΙΑ ΞΑΦΝΙΚΗ ΕΥΦΟΡΙΑ ἀ­πὸ λί­γο ἥ­λιο καὶ ἱ­κα­νο­ποι­η­τι­κὴ θερ­μο­κρα­σί­α μέ­σα στὸ γρα­φεῖ­ο —τὰ πε­ρισ­σό­τε­ρα λε­φτά μου πᾶ­νε στὶς θερ­μά­στρες— ἐ­νῶ πολ­λα­πλα­σι­ά­ζον­ται νυ­χθη­με­ρὸν τὰ χάρ­τι­να κρεβ­βά­τια στὶς μπρο­στι­νὲς φάτ­νες τῶν πο­λυ­κα­τοι­κῶν.

Η συνέχεια εδώ 

21 Ιουν 2017

Τέσσερις μέθοδοι για μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία

Τι χρειάζονται τα παιδιά; Αγάπη! Τι άλλο; Φροντίδα, στοργή, νοιάξιμο, την προσοχή μας, τον χρόνο μας, μια ζεστή αγκαλιά, σωστή διατροφή, επαρκή κοινωνικοποίηση, ένα ασφαλές οικογενειακό περιβάλλον… Κι όμως, τα περισσότερα αγαθά είναι άυλα, προσφέρονται αμισθί και δεν κοστίζουν τίποτα. Είναι στο χέρι μας, στην πεποίθηση μας, στην στόχευση μας, την απόφαση μας τελικά, να αναλάβουμε υπεύθυνα τον ρόλο μας ως γονείς, προκειμένου να προσφέρουμε στα παιδιά μας τα εχέγγυα για μία ευτυχισμένη παιδική ηλικία. Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας, Ψυχολόγος – Οικογενειακός Σύμβουλος

Η συνέχεια εδώ 

20 Ιουν 2017

Λίλη Λαμπρέλλη, Μικρό αλφαβητάρι αφήγησης, Εκδόσεις Πατάκη

Αυτό το μικρό αλφαβητάρι μοιάζει με εγχειρίδιο εργόχειρου, καθημερινού στοχασμού πάνω στην οδύνη και στην ομορφιά της ζωής - ομορφιά που είναι πιο δυνατή από τον κακάσχημο κόσμο και πολύ πιο μεγάλη -, πάνω στον θάνατο που είναι ένα μικρό κομμάτι της ζωής, πάνω στον άνθρωπο, και κυρίως πάνω στον άνθρωπο που αφηγείται, τον "Homo Fabulator". 

Πάνω απ' όλα, είναι μια ελεγεία για τα λαϊκά παραμύθια, αυτές τις φαινομενικά ανώδυνες ιστορίες που μπορούν να μας σώσουν από ανίατη οδύνη, ανίατη κενότητα, ανίατη δειλία, ανίατη μιζέρια, ανίατη ανία - όλα τα κακά που οδηγούν σε άσκοπο παραγέμισμα ελεύθερου χρόνου κι ελεύθερου πόνου. Σύντροφοι πιστοί, αυτά τα παμπάλαια αφηγήματα μας συντροφεύουν στον νόστο για τη δικιά μας Ιθάκη χωρίς να γίνονται γουρούνια στην ποδιά της Κίρκης, χωρίς να τρώνε τα βόδια του Ήλιου. Μας διδάσκουν εμπιστοσύνη στη ζωή, μας προσφέρουν δύναμη και ομορφιά κι αντέχουν να μας ομορφαίνουν το ταξίδι ως το τέλος.

19 Ιουν 2017

Φίλια πυρά

Σταμάτησε για μια στιγμή και έφερε το χέρι στο τραυματισμένο του πόδι. Τα βήματά του γίνονταν όλο και πιο βαριά. Σχεδόν σερνόταν. Παρόλο που πολλές φορές είχε υπερβεί τα όριά του και είχε εκπλαγεί με την αντοχή του, αυτή τη φορά ένιωθε τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν. Τρεις μέρες και τρεις νύχτες τώρα βάδιζε σχεδόν αδιάκοπα, με ελάχιστη ξεκούραση και ελάχιστο νερό, χωρίς τροφή και χωρίς ύπνο. Όλες αυτές τις μέρες δεν είχε ακούσει ανθρώπινη φωνή. Χωρίς πυξίδα και χωρίς κάποιο μέσο επικοινωνίας δεν ήξερε ούτε πού βρισκόταν ούτε πού πήγαινε. Το τοπίο γύρω του παρέμενε ίδιο κι απαράλλαχτο όλες αυτές τις μέρες, σαν να περνούσε χιλιάδες φορές απ’ το ίδιο σημείο. Όταν νύχτωνε συνέχιζε να περπατάει στο βαθύ σκοτάδι.

H συνέχεια εδώ

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...