Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Επικοινωνία: info@tomaras.gr

4 Δεκ 2016

Ένα σχολικό λεωφορείο γίνεται αίθουσα διδασκαλίας για τους πρόσφυγες

Μια ομάδα εκπαιδευτικών και ακτιβιστών από τη Μεγάλη Βρετανία, με όπλο την τεχνογνωσία και το πάθος τους να προωθήσουν τη μάθηση ως ανθρώπινο δικαίωμα είχε μια πρωτότυπη ιδέα για να φέρει την εκπαίδευση όσο πιο κοντά γίνεται στους εκτοπισμένους πληθυσμούς. Άρχισε να μετατρέπει παλιά και αχρησιμοποίητα λεωφορεία σε κινητά σχολεία!

Η συνέχεια εδώ

3 Δεκ 2016

Κόκκινη κάρτα στους αγέλαστους


Ο Αχιλλέας Κυριακίδης κάθεται στην κεφαλή του τραπεζιού. Απέναντί του η Ιωάννα.
Ανάμεσά τους, τρεις κόρες, εγγονές και γαμπροί. Είναι ένας πατριάρχης που αντιπαθεί τους εθνάρχες.
Εφυγε από την Ελλάδα μόλις επέστρεψε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, λέγοντας «το έργο το ’χω ξαναδεί».
Εζησε τα νιάτα του σε τρεις τόπους: σ’ ένα υπόσκαφο στη Σαντορίνη, όπου άνοιξε το πρώτο καφέ που σέρβιρε εσπρέσο κι έπαιζε Ραχμάνινοφ και Μπαχ.
Σ’ ένα χωριό στην Αφρική, όπου βρέθηκε με τη φαντασία του, ακολουθώντας ένα νεανικό όνειρο που δεν πραγματοποιήθηκε. Και στην πλατεία του Αγίου Θεράποντα, όπου εκβάλλουν οι λεωφόροι του μυαλού του.
Το πανοραμίκ της ζωής του περνάει από τα πρώτα τσιγάρα στον περίβολο της εκκλησίας, το αντικρινό Γυμνάσιο, το δημοτικό γήπεδο «Γρηγόρης Λαμπράκης» και μια αποβολή για τη συμμετοχή του στη διαδήλωση που απέτυχε να δώσει «Προίκα στην Παιδεία».
Περιλαμβάνει επίσης τα καφενεία των φοιτητικών του χρόνων όπου κερδίζει το πρώτο του ταξίδι στην Ιταλία, παίζοντας πρέφα, κανονική, με λεφτά.
Στον Αγιο Θεράποντα παντρεύτηκε, κι αυτός τον προστατεύει από τη νοσταλγία για κείνα που δεν θα συμβούν.
Η συνέχεια εδώ

2 Δεκ 2016

Νάσα Παταπίου, Στις εσοχές του χρόνου

Διέσχισα ερήμους εκτάσεις
Στα βάθη της Ανατολής
Ανάμεσα σε λίμνες πανάρχαιες
Που ακούγονταν στις όχθες τους
Ανάσες και μουρμουρητά
Ενός άλλου κόσμου
Σε αχανή χορτολίβαδα πλανήθηκα
Ως ένα άλογο αενάως καλπάζοντας
Με ανείπωτη θλίψη
Στα τεράστια μάτια του
Πάντα φυλλορροούσα
Στο άγνωστο αλλοτινών εποχών
Κι επιθυμούσα να γνωρίσω
Τα όσα σκέπαζε η αχλύ και το σκοτάδι
Γι’ αυτό καθ’ οδόν
Καθρεφτίστηκα σε βαλτόνερα
Και υψώθηκα δένδρο
Σε παραποτάμιο δάσος
Ν’ αντικρύσω
Πέρα απ’ την απέναντι κοιλάδα
Με τα οροπέδια άξενα
Κάλυπταν τον ορίζοντά μου
Σε σταυροδρόμια γρίφους
Δεν γνώριζα τι δρόμο ν’ ακολουθήσω
Διέσχισα τη χώρα της φωτιάς
Τη χώρα της βροχής
Τη χώρα των ανέμων
Όπως εκείνο το φοβερό
Παραμύθι της μάνας μου
Που τ’ άκουγα μικρή κι αναρριγούσα
Εξερευνούσα τις νύχτες
Τον αστρικό κόσμο
Και πλανήθηκα με τους πλανήτες
Όπου κι αν έφθανα
Της χερσονήσου η άκρη
Μ’ ακολουθούσε
Ως ευχή και κατάρα
Ως πικρή δάφνη
Και επιμήλιο ώριμο
Ξέμεινα σε χανούτια της Κύπρου
Πριν από πέντε αιώνες
Κοιμήθηκα ξάγρυπνη σε χάνια
Και είδα να με παραμονεύει
Η σκιά του θανάτου
Στις εσοχές αενάως του χρόνου
Ασθμαίνοντας τέλος είπα
Τώρα θα σπάσω
Τον πάγο της στέπας
Με τις οπλές μου
Ν’ ανακαλύψω
Την ελάχιστη χλωροφύλλη
Τη θαλπωρή που εξέλιπε
Έστω και εάν ματώσω
Πατρίδα
Έστω Πατρίδα κι αν τρέξει
Το αίμα μου
Στον ασφόδελο πάγο

1 Δεκ 2016

Αυτά τα καφέ της πόλης αγαπάνε τα βιβλία και όσους τα αγαπούν

Ο καφές ταιριάζει στο βιβλίο. Κάποια στέκια της πόλης αυτό το ξέρουν καλά και έχουν διαμορφώσει το κατάλληλο περιβάλλον για αναγνώσεις μετά καφεΐνης.
Poems & Crimes
Στην πολύβουη πλατεία Αγ. Ειρήνης λειτουργεί αυτό το art bar κάτω από τα γραφεία των εκδόσεων Γαβριηλίδη. Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο κατάλογός του που μοιάζει με κεφάλαια βιβλίου, ενώ πολλές φορές θα πετύχετε διάφορες εκδηλώσεις με αφορμή νέες κυκλοφορίες αλλά και λογοτεχνικές συζητήσεις. Αγίας Ειρήνης 17, Μοναστηράκι
Booze Cooperativa
Ένα από τα πιο γνωστά καλλιτεχνικά στέκια του κέντρου, ένας πολυχώρος που εδώ και χρόνια φιλοξενεί ανήσυχα πνεύματα για εκθέσεις και παραστάσεις στο πανέμορφο τριώροφο νεοκλασικό της οδού Κολοκωτρώνη. Στον πρώτο  όροφο υπάρχει το αναγνωστήριο, ή αλλιώς Etage Litteraire, με την πλούσια βιβλιοθήκη από την οποία μπορείτε να επιλέξετε τον τίτλο που σας ενδιαφέρει ενώ πίνετε τον καφέ σας. Κολοκοτρώνη 57

Booktalks
Στο Π.Φάληρο, λειτουργεί ένα ήσυχο, απλό και φωτεινό βιβλιοπωλείο-καφέ, με πολλά ράφια και βιβλία παντού, ακόμα και στο ταβάνι! Με πολύ καλές τιμές στον καφ  και ιδιοκτήτες πρόθυμους να σας προτείνουν βιβλία ανάλογα με το γούστο σας. Θα κάνετε γνωριμίες και θα απολαύσετε συζητήσεις γύρω από τη λογοτεχνία, ενώ, αν αγοράσετε και κάποιο βιβλίο, σας περιμένουν εκπτώσεις και προσφορές. Αρτέμιδος 47 & Αγίου Αλεξάνδρου 58



Η συνέχεια εδώ

30 Νοε 2016

Ο Μαρκ Τουέιν που όλοι αγαπήσαμε

«Μετά λύπης μου σας πληροφορώ ότι οι φήμες περί του θανάτου μου είναι κάπως υπερβολικές». Μ' αυτήν τη φράση είχε αντιδράσει ο Μαρκ Τουέιν όταν δημοσιεύτηκε σε μια εφημερίδα η είδηση ότι πέθανε. Και είχε προβλέψει την πραγματική χρονολογία της αποδημίας του. «Ηρθα μαζί με τον κομήτη Χάλεϊ το 1835», είπε το 1909. «Του χρόνου θα ξαναπεράσει και περιμένω να φύγω μαζί του. Αναμφίβολα, ο Παντοδύναμος έχει πει: «Υπάρχουν αυτοί οι δύο απερίγραπτοι μουρλοί· ήρθαν μαζί, πρέπει και να φύγουν μαζί»».

Η συνέχεια εδώ

28 Νοε 2016

Andrea Bocelli with his Fiancee "Les Feuilles Mortes' (Autumn Leaves)"




 Les Feuilles Mortes (Autumn Leaves)

 C'est une chanson
Qui nous resemble
Toi tu m'aimais
Et je t'aimais

Nous vivions tous
Les deux ensemble
Toi qui m'aimais
Moi qui t'aimais

Mais la vie sépare
Ceux qui s'aiment
Tout doucement
Sans faire de bruit
Et la mer efface sur le sable
Le pas des amants désunis

(Spoken)
Mais la vie sépare
Ceux qui s'aiment
And the falling leaves
Tout doucement
Sans faire de bruit
Drifted by the window
Et la mer efface sur le sable
The autumn leaves
Le pas des amants désunis
Of red and gold

Mais la vie sépare
Ceux qui s'aiment
Tout doucement
Sans faire de bruit
Et la mer efface sur le sable
Le pas des amants désunis

27 Νοε 2016

Ένσαρκη, Γεωργία Δεληγιαννοπούλου

Όχι του Αοράτου
ένσαρκη η θέα
με τις ρώγες σκληρές διαμάντια
να χαράζουν τις διαδρομές των άστρων
με φωτοβόλες τις λαγόνες για τα πλοία που χάνονται φάρος
με κόλπο αγίασμα να πυρπολεί γνωστούς γαλαξίες κι άγνωστους
ούτε καλή ούτε κακή
με σάρκα από τo αίμα μου και αίμα από τη σάρκα σου
με χώρο τόσο όσο να αντέχει  πληγές μελλούμενες
πληγές αρχαίες που εξιστορεί σαν παραμύθι
με στόμα μέλι  γλώσσα  από μαχαίρι
βλέμμα που ξετινάζει τα στρωσίδια του ύπνου
δίνει πίσω παρθενικό το χνούδι στον πανσέ
και καβαλώντας το Βοριά θερίζει όλα τα λάθη
να τα ζυμώσει στο ψωμί
αυτή είναι η Παναγιά μου η Γητεύτρα

χρόνια και χρόνια σου ξεφεύγει το κορμί της
όπως άρωμα δυόσμου μετά από βροχή.

26 Νοε 2016

Βικτωρία Καπλάνη, Άτιτλο

Πρόσωπα του μύθου
επάλληλοι διπλοί καθρέφτες
μέσα στο λαβύρινθο του ιστορείν
λόγια φτερωτά τους δίνουν σχήμα και μορφή
επαναλαμβάνουν τα λάθη τους
για να υπάρξουν
θρυλούν τα πάθη τους
σε ευήκοα ώτα
πρόσωπα συμπαγή
αντιστέκονται στων βροτών τα είδωλα
ο ανίδωτος κόσμος της σκιάς
η μοίρα

παρουσία αναπαράσταση
μια ιλιγγιώδης εναλλαγή
απροσχημάτιστη
ψηφιακή νωπογραφία

είδωλα σκιές ινδάλματα του μύθου
μας επινοούν
χαμογελούν με νόημα στις συμπτώσεις
μας δίνουν το άλλοθι
της αποταύτισης
τα πρώτα βήματα
του δικού μας πεπρωμένου.


(Aπό τη συλλογή "Η άγνωστη φίλη", εκδ. Γαβριηλίδης, 2015)

25 Νοε 2016

«Για τη Βούλα Μάστορη» του Μάνου Κοντολέων

«Δεν μπορείς να πετάξεις κρατώντας το κλουβί σου»
Το έργο ενός συγγραφέα αποτιμάται όταν πλέον μπορεί να θεωρηθεί πως έχει περατωθεί. Και η περάτωση ενός συγγραφικού έργου είμαστε βέβαιοι πως συντελείται με το θάνατο του δημιουργού του.
Η Βούλα Μάστορη δεν είναι πλέον ανάμεσά μας. Υπάρχουν όμως τα βιβλία της. Πρέπει να πλησιάζουν τα πενήντα. Το πρώτο κυκλοφόρησε το 1975 και το τελευταίο λιγότερο από δυο μήνες πριν από το θάνατό της. Με λένε Αλέξη – με αυτό τον τίτλο η Βούλα Μάστορη δήλωνε το «παρών» της στο χώρο της παιδικής λογοτεχνίας. Σήμερα το βιβλίο εκείνο δεν κυκλοφορεί, αλλά ο τίτλος του νομίζω πως είναι δηλωτικός για την πορεία της Μάστορη. Μια πορεία που δεν πέρασε απαρατήρητη – καθόλου μάλιστα. Λες και η τριαντάχρονη τότε πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας είχε αποφασίσει να έχει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανανέωση της λογοτεχνίας για παιδιά και νέους που θα υλοποιηθεί μέσα στη δεκαετία του ’80 και θα ολοκληρωθεί εντός των χρόνων της δεκαετίας του ’90.
Η Βούλα Μάστορη τα τρία περίπου πρώτα χρόνια –από το 1975 έως το 1978– αναζητά τη συγγραφική της ταυτότητα. Θα τη βρει στο βιβλίο Ένα γεμάτο μέλια χεράκι και δεν θα είναι άλλη παρά η καταγραφή των σχέσεων μέσα σε μια οικογένεια. Αυτό το θέμα θα υπάρξει κυρίαρχο και στα επόμενα έργα της, μαζί με την ανίχνευση της γυναικείας ταυτότητας. Οι δυο αυτοί άξονες θα βρουν την πληρότητά τους στην τετραλογία Τ’ αυγουστιάτικο φεγγάρι (1982), Στο γυμνάσιο (1991), Ένα-Ένα-Τέσσερα (1993) και Κάτω απ’ την καρδιά της ( 1995).

Η συνέχεια εδώ

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...