Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

10 Μαΐ 2012

Οδυσσέας Ελύτης, Ad Libitum


“1. Είμαι άλφα χρονών κι Ευρωπαίος ως τη μέση
 των Άλπεων ή των Πυρηναίων / το χιόνι μήτε που άγγιξα ποτέ
 δεν υπάρχει ουτ’ ένας που να μ’ εκπροσωπεί
 πόλεμος και ειρήνη μ’ έφαγαν από τις δυο μεριές
 ό, τι απομένει αντέχει ακόμη / ως πότε / φίλοι
 θα σηκώνουμε το αφορεσμένο παρελθόν
 γιομάτο βασιλιάδες και υπηκόους
 προσωπικά/ νιώθω σαν αποπλανημένο κυπαρίσσι
 που δεν του ‘μεινε καν μια πλάκα τάφου
 μόνον άδεια οικόπεδα κοτρόνια μάντρες
 κι ο απαρηγόρητος βοριάς
 χτυπώντας πέρα στα ψηλά τα τείχη των εργοστασίων
 έγκλειστοι όλοι μας εκεί δουλεύουμε όπως
 άλλοτε μέσα στην Ιστορία
 τα / Επερχόμενα / χρόνια χυμένα θα ‘λεγες ακάθαρτο πετρέλαιο
 που το βάλανε φωτιά / βοήθεια
 Rintrah roars and shakes/ his fires in the burden’ d’ air
 δύστυχο καταμόναχο ένα μου / τι θ’ απογίνεις
 θα σε φάνε από το πλάι πέντε- εξ μηδενικά
 και πάει τετέλεσται / να τηνε από τώρα κιόλας
 ντύνεται Μοίρα η Εξουσία και σου σφυράει
 Ad libitum.”

*Οι παραπάνω στίχοι είναι το πρώτο μέρος από τα εφτά του εκτενούς ποιήματος “Ad Libitum” που περιέχεται στη συλλογή του Ελύτη “Τρία ποιήματα”.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...