Ζ.Δ. Ἀϊναλῆς: Παραμύθια τῆς ἔρημος

ΤΟΤΕ ΗΤΑΝ ΠΟΥ ΣΤΑΘΗΚΑ γιὰ πρώ­τη φο­ρὰ μπρο­στὰ σὲ κα­θρέ­φτη. Ἀ­πὸ τὴν πρώ­τη-πρώ­τη στιγ­μὴ ἐ­κεῖ­νο ποὺ μοῦ ‘κά­νε τὴν με­γα­λύ­τε­ρη ἐν­τύ­πω­ση ἦ­ταν πὼς μέ­σα του κα­θρε­φτί­ζον­ταν τὰ νῶ­τα μου. Ἦ­ταν ὁ­πωσ­δή­πο­τε μιὰ ἀλ­λό­κο­τη δι­α­πί­στω­ση ποὺ δι­έ­ψευ­δε κά­θε ἐμ­πει­ρι­κὴ πα­ρα­τή­ρη­ση. Ὁ­πό­τε ἔ­σκυ­ψα, πλη­σι­ά­ζον­τας λι­γά­κι ἐγ­γύ­τε­ρα τὸ πρό­σω­πό μου στὴν λεί­α του ἐ­πι­φά­νεια, καὶ πί­σω ἀ­πὸ τὴν πλά­τη μου σ’ ἕ­να ἀ­προ­σμέ­τρη­το βά­θος δι­έ­κρι­να κά­τι ποὺ νὰ λαμ­πυ­ρί­ζει πα­ρά­ξε­να.

Η συνέχεια εδώ