Μέρες παρακμής

 

 

Υπάρχουν κάποιες ειδήσεις, που περνάνε στα ψιλά, δεν αναδημοσιεύονται και δεν τις μαθαίνεις και ποτέ. Μια από αυτές, που  λίγοι πρόσεξαν, ήταν η καταστροφή με κόκκινη μπογιά των βιβλίων του εκδοτικού οίκου Ελληνικά Γράμματα, από τον όμιλο Λαμπράκη...


Το 1933, στην πλατεία της όπερας στο Βερολίνο, το ναζιστικό καθεστώς, 100 μέρες μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, καίει δημόσια 2.500 βιβλία, που «δεν αντιπροσώπευαν το γερμανικό πνεύμα».

Ο συμβολισμός που υπάρχει στην καταστροφή των βιβλίων, είναι ο πιο ισχυρός στις κοινωνίες που ζουν την απόλυτη παρακμή. Την ίδια στιγμή, δημόσιες βιβλιοθήκες, ιδρύματα και σχολεία, παρακαλάνε για κρατική επιχορήγηση για να εμπλουτίσουν τις βιβλιοθήκες τους.

Ο οργανισμός Λαμπράκη, θεωρεί προφανώς απλή επιχείρηση την ενασχόλησή του με τον χώρο των εκδόσεων. Μια μπίζνα, που αν δεν «πάει», την διαγράφεις με κόκκινη μπογιά.

Στο blog sibilla, διαβάσαμε την είδηση και στη σελίδα του Aris Grandman, στο facebook, είδαμε τις αποτρόπαιες φωτογραφίες. Ο υπουργός πολιτισμού, κος Γερουλάνος, μπορεί να συνεχίσει να ανησυχεί για την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό και ο Καμίνης να μαζεύει τις σκηνές από την πλατεία. Και όλοι οι δήθεν κουλτουριάδηδες που κόπτονται για τον πολιτισμό επίσης. Για όλους αυτούς, ο πολιτισμός σταματά στις κρατικές επιχορηγήσεις.

http://logioshermes.blogspot.com

Παρουσίαση του βιβλίου του Σταύρου Σταυρόπουλου "Πιο νύχτα δεν γίνεται" στο Ενετικό Κάστρο Νάξου

Το Domus Festival και οι εκδόσεις Οξύ παρουσιάζουν
το Σαββάτο 10 Σεπτεμβρίου, στις 7.30μμ,
σε μια ξεχωριστή βραδιά στον ιστορικό χώρο του Ενετικού Κάστρου της Νάξου, το τελευταίο βιβλίο του
Σταύρου Σταυρόπουλου, «Πιο νύχτα δεν γίνεται».

Θα ακολουθήσει μικρή δεξίωση με ντόπιο κρασί και θέα την Σύρο, την Πάρο, την Αμοργό και τα ερείπια του αρχαίου ναού του Απόλλωνα.

Ενετικό Κάστρο Νάξου

Domus Della Rocca-Barozzi
www.naxosfestival.com
www.naxosisland.gr/VenetianMuseum
Tel: +30 22850 22387

"ΠΙΟ ΝΥΧΤΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ"

Σημειώσεις για το τέλος του ανθρώπινου μύθου

του Σταύρου Σταυρόπουλου

Τα κείμενα αυτά δεν προσχωρούν σε κανένα κίνημα· έχουν όλα τα κινήματα μέσα τους, μπερδεμένα. Άλλωστε, δεν έχουν αποφασίσει καλά καλά αν είναι δημιουργημένα από τον συγγραφέα τους ή αν ο συγγραφέας τους είναι το δημιούργημά τους. Εκείνο που αναδεικνύεται και υπερασπίζεται σ’ αυτή την ομάδα κειμένων είναι η ιδέα του φωτός στην πιο απόλυτα σκοτεινή εκδοχή του. Εκεί που τα πράγματα συνεχίζονται με άπειρες δυνατότητες, μέσα στο πέπλο της νύχτας που είναι μνήμη. Αβάσταχτη. Εκεί περιμένουν αβοήθητα σπάνια ευρήματα. Σαν ανυπόφοροι κρύσταλλοι, θαμμένοι. Και οι λέξεις. Μοναδικό ρεύμα στο κέντρο μιας εποχής που φεύγει, που τελεί σε διάσταση, που αντιγράφει σκηνές. Οι λέξεις, πλήρεις αδιεξόδων. Για όσα δεν ήρθαν. Όσα ακόμη δεν βρέθηκαν. Οι λέξεις που γίνονται άθυρμα, νέμεση, ηλικία. Ούτε ζωντανές, ούτε νεκρές. Μόνο θάνατος που περιγράφει ζωή.

Όταν ο κόσμος φύγει από την εικόνα που έγινε, και οι απουσίες μετρηθούν ξανά, ο ανθρώπινος μύθος θα συναντήσει πάλι την εξ αίματος προϊστορία του.
Μέχρι τότε, απώλεια φωτισμού.
Πιο νύχτα δεν γίνεται.

Τραγωδία, Θωμάς Γκόρπας

Κανείς δεν σκέφτηκε να κλείσει φεύγοντας την πόρτα
κανείς δεν σκέφτηκε τον άνεμο που θα ‘ρχονταν σε λίγο
κανείς δεν σκέφτηκε τι άφηνε και τι έπαιρνε κοντά του
φύλλα μαχαίρια βλέμματα ή τα τελευταία λόγια
που θα ‘διναν στην παρεξήγηση ένα τέλος.
Θέλω να σ’ αγαπήσω μα δε γίνεται έχω αργήσει
θέλω να σ’ αγαπήσω όσο δε μ’ αγάπησε κανένας
να σκιστώ για σένα ν’ αλλάξω γειτονιά ν’ αλλάξω στέκια.
Τώρα πελώρια άγνωστα χέρια ασυνείδητα με δέρνουν
τώρα ξαφνικά νερά μου έκλεισαν όλους τους δρόμους
τώρα παλιά τραγούδια λαϊκά βαραίνουν τον αέρα…
Αν θα σε ξαναβρώ δεν ξέρω που θα σε τρακάρω πάλι
σε πόλη ολοκαίνουργια με εναέριους δρόμους
ή σε μοντέρνα ερημιά ή μες το τελευταίο σκοτάδι…
Και θα ‘χω άραγε ακόμα την παλιά καρδιά;

Γεύση και άρωμα, ΚΑΚΙΑ ΠΑΥΛΙΔΟΥ

Άφησα την πρώτη συλλαβή
ατελή… τρεμάμενη… διχασμένη
μέσα στην παλάμη σου…
Άνθισε ποίημα...
Με πήρες κοριτσάκι ποιητικής παράδοσης
και με σεργιάνησες
σε ουτοπίες δύσκολης προσέγγισης…
σ’ ένα σουρεαλισμό ερωτικού απροσδιόριστου…
Πήρες τις συλλαβές της σκέψης μου…
μου χάρισες το κλειδί της Συγγραφικής Ιδέας…
Ξεκλείδωσα τις Πύλες του Νοήματος…
Μπήκα φορώντας το υγροποιημένο φιλί…
με δέχτηκαν πλάσματα παράξενης μορφής,
χαμαιλεοντικά προσαρμοσμένα στη σκέψη…
κι όμως με σταθερή αύρα, γεύση και οσμή…
Αναδύθηκαν κρυστάλλινα με ήχο ευθύ
μέσα από τον πρώτο στίχο του χορού της πέννας…
Ήσουν ο γλύπτης…
με λεκτικές αξίνες δημιούργησες ρωγμές
και στάλαξες τ’ όνομά μου
σαν νοηματική γέφυρα ανάμεσα στα οξύμωρα και αντιφατικά…
Μου απέδωσες ρόλο:
Διασταλτικό υλικό νοηματικών συνδέσεων…
Δεν ήμουν ορατή.
είχα μόνο Γεύση Και Άρωμα…
Κάθε που έγραφες, σιωπηλός
και γυρτός στο γραφείο τριανταφυλλιάς,
έγλυφες τα χείλη σου…
εκεί είχε στεγνώσει η πρώτη μου σταγόνα ρίμας…
Οσφρυζόσουν την Άνοιξη του χώρου…
εκείνη της αειφόρας έμπνευσης…
Το ρολόι τοίχου νεκρό…
πλημμυρισμένο εσωτερικά
με θάλασσες ανούσιων στιγμών…
Αυτοκτονία χρονικής ανίας…
Τώρα η αιωνιότητα σου ανήκει…
Δεν σε κατατρέχει τίποτε…
μόνο η Γεύση και η Οσμή του Κόσμου…
Γιατί το Αληθινό έχει Γεύση και Άρωμα…
δε χωρά σε μια μόνο εικόνα, ούτε σε μιμήσεις Ιδεατής Ζωής…
Θέλει αλμύρα, γλύκα, πίκρα, στυφό Γιατί, μεστό μεθύσι…
Θέλει γιασεμί, τριανταφυλλιά, βανίλια, άγρια φράουλα…
Μη μου φωτογραφίζεις άδεια χρώματα…
Περιέγραψέ μου τη γεύση και την οσμή του Κόσμου…
Διψάω και πεινάω…
Το βλέμμα μου χόρτασε…
τώρα εστίασε στις άλλες αισθήσεις μου…
Ποιητής τυφλός..
Ποίημα αόρατο, δίχως χρώμα..
μόνο με Γεύση και Άρωμα…

Οι αόρατοι κίνδυνοι για τη διδασκαλία και τη σκέψη

ΤΟΥ ΜΙΜΗ ΣΟΥΛΙΩΤΗ

Την καραμούζα της αξιολόγησης των ελληνικών πανεπιστημίων την παίζουν διάφοροι, προφορικάριοι στα ραδιόφωνα και αρθρογράφοι εφημερίδων, με τρόπο που συχνά μαρτυρεί πως δεν ξέρουν για ποιο ακριβώς πράγμα μιλούν. Κανοναρχούμαστε αίφνης από την «πικρή διαπίστωση» ότι τα πανεπιστήμιά μας πατώνουν στις διεθνείς λίστες αξιολόγησης, πράγμα αληθές. Αλλά πώς και γιατί; Κυρίως διότι για την περιβόητη αξιολόγηση ενός πανεπιστημιακού τμήματος καθοριστικό ζητούμενο είναι η αντιβολή των εισαγόμενων φοιτητών με τα πτυχία που απονέμονται• απλό παράδειγμα: αν σ' ένα τμήμα εισάγονται ετησίως 100 φοιτητές, στα ενδιάμεσα εξάμηνα παίρνουν συγγράμματα μόνο οι 50 και τελικά αποφοιτούν εμπροθέσμως οι 25, τότε το τμήμα θα έχει χαμηλό δείκτη στην αξιολόγηση. Πράγματι, λόγω των «αιώνιων» φοιτητών αρκετά πανεπιστημιακά τμήματα εμφανίζουν τέτοια χαμηλή αξιολόγηση - τη διαγραφή τους την είχε επιχειρήσει η κ. Γιαννάκου και προς αυτήν την κατεύθυνση κινείται και ο προς ψήφιση νόμος της κ. Διαμαντοπούλου. Αυτά έχει ο φορμαλισμός της Μπολόνια. (Κατά την ταπεινή και ανειδίκευτη γνώμη μου, η διαγραφή ενός πολυκαιρισμένου φοιτητή είναι αντισυνταγματική πράξη.)

Ενα ακόμη κριτήριο αξιολόγησης, που αφορά στους πανεπιστημιακούς δασκάλους, είναι οι ετεροαναφορές, ήγουν οι παραπομπές των άλλων στο έργο κάποιου επιστήμονα. Οσο πιο πολλές και διεθνείς οι παραπομπές τόσο ο δείκτης ανεβαίνει. Σωστό ακούγεται, αλλά εξίσου φορμαλιστικό με το προηγούμενο: ένας φιλόλογος που έχει ασχοληθεί π.χ. με τον Σκαρίμπα ή με τον Πεντζίκη περιορισμένες διεθνείς ετεροαναφορές μπορεί να εκμαιεύσει.

Δεν μπαίνω σε άλλες λεπτομέρειες. Ακόμη και με τον γνωστόν αγοραίο και πρόχειρο τρόπο αν το δούμε το ζήτημα, εκατοντάδες πτυχιούχοι των ελληνικών πανεπιστημίων γίνονται αποδεκτοί και βρίσκουν δουλειά στις διάφορες Νέες Ζηλανδίες - πρόσφατη είναι η πληροφορία ότι ήδη 300 έλληνες γιατροί ζουν και εργάζονται στο Βερολίνο ευτυχείς.

Το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν κινδυνεύει από τους υπαρκτούς ορατούς κινδύνους (νεποτισμός, αναξιοκρατικές προσλήψεις, προεκλογικές συναλλαγές με τις φοιτητικές παρατάξεις, «αιώνιοι» φοιτητές κ.λπ.) επειδή ακριβώς είναι ορατοί και διευκολύνουν την προφύλαξη (όσων θέλουν να προφυλαχθούν). Από τους αόρατους κινδύνους κινδυνεύει κατ' ουσίαν και περισσότερο, καθώς μπαίνουμε σε μεταβατική, νέα και άγνωστη εποχή: (α) συρρίκνωση έως εξαφάνιση της προφορικής διδασκαλίας, η οποία επιτείνεται λόγω των ζαβλακωτικών πάουερ - πόιντ που «υποστηρίζουν» τις πανεπιστημιακές παραδόσεις ενώ εν τοις πράγμασιν εξωθούν συχνά σε άκρατο και άκριτο φορμαλισμό, (β) συρρίκνωση έως εξαφάνιση της επιστημονικής σκέψης γενικώς• μόλις ξεφύγει η συνομιλία από τη καθιερωμένη ύλη του μαθήματος, ο πανεπιστημιακός δάσκαλος σκέπτεται και συμπεριφέρεται όμως ακριβώς και ο αγράμματος υδραυλικός της ενορίας. Γενικώς, τα πανεπιστημιακά μαθήματα αποκτούν έναν ολοένα και αυξανόμενο διεκπεραιωτικό χαρακτήρα, ενώ μια πανεπιστημιακή παράδοση πρέπει να φιλοδοξεί ν' αποτελέσει διανοητικό και συγκινησιακό συμβάν που πιστοποιείται εύκολα και αμέσως. Το κριτήριο κατ' εμέ δεν είναι η συμπλήρωση των ερωτημάτων της φορμαλιστικής αξιολόγησης α λα μπολονέζ παρά οι φοιτητές live: συζητούν κάτι για το μάθημα εξερχόμενοι ή φραπεδιάζοντας αμέσως έπειτα από αυτό στο κυλικείο; Το πρώτο μάθημα π. χ. του καθηγητή Γρηγόρη Σηφάκη, που είχε υποστηρίζει στο αμφιθέατρο του ΑΠΘ προ τεσσαρακονταετίας ότι η διαφήμιση είναι η πιο πρόσφατη τέχνη στα αστικά/καπιταλιστικά πλαίσια (μυθιστόρημα> κινηματογράφος> τηλεόραση> διαφήμιση), το συζητούσαμε στις φοιτητοπαρέες για μέρες. Οι πανεπιστημιακές παραδόσεις αξίζουν στον βαθμό που επηρεάζουν βαθέως τον φοιτητή, τον αλλάζουν και τον κάμνουν εμφανώς ανώτερο από τον περιπτερά της ενορίας. Ή αλλιώς, η δομή της επιστημονικής σκέψης πιστοποιείται στα διαλείμματα.

Και δεν υπονοώ μόνον τις ανθρωπιστικές σπουδές: στο Πανεπιστήμιο Κύπρου πήγα και παρακολούθησα από περιέργεια το 2008 ένα μάθημα με τον αποσβολωτικό τίτλο «Σύγχρονη Φυσική για ποιητές», μάθημα προσφερόμενο ως επιλογή - όχι στη Φιλοσοφική, όπως θα υπέθετε κανείς, παρά στο Τμήμα Φυσικής. Και το δίδασκε όχι φιλόλογος, παρά ο αν. καθηγητής της Θεωρητικής Φυσικής Σταύρος Θεοδωράκης (με προϋπηρεσία στα πανεπιστήμια του Ορεγκον, του Τζονς Χόπκινς στο Μέριλαντ και του Στάνφορντ• σχετικά πρόσφατο δημοσίευμά του το «Oscillations of a Bose - Einstein condensate in a rapidly contracting circular box», Physics Letters Α 373 (2009). Περιττό να προσθέσω ότι παρακολούθησα την δίωρη παράδοση και κράτησα σημειώσεις με φοιτητικόν ενθουσιασμό, παρά την ηλικία μου. Παραθέτω τον σχεδιασμό του μαθήματος όπως είναι αναρτημένος στην ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου: «Ο πολιτισμός ως συνάρτηση των αντιλήψεών μας για το χώρο, το χρόνο, τα όρια, το κενό, το χάος. Αρχή σχετικότητας - αντιστροφή συνήθους επόψεως. Γενική και ειδική σχετικότητα. Στρέβλωση χώρου και χρόνου, τοπολογία, τέχνη του Εσερ. Απόψεις περί χώρου - χρόνου στο Μεσαίωνα και στην αφελή - πρωτόγονη - ανατολική τέχνη. Ποιητικός χρόνος. Ο χώρος για τη Σύγχρονη Τέχνη. Κβαντική κυματοσυνάρτηση - θολά σύνορα. Μεταίχμιο δυνατότητας - πραγματικότητας. Ενωση αντιθέτων μέσω αποκλεισμού τρίτου. Επαλληλία - πολυσημία - ερμηνεία. Μεταφορικές εικόνες στον κυβισμό, φουτουρισμό, σουρεαλισμό. Ο παρατηρητής (αναγνώστης, θεατής) ως συμμέτοχος στη Φυσική (Λογοτεχνία, Τέχνη). Υπερκείμενα. Αριστοτέλεια και πλειότιμη λογική. Αυτοαναφορά, μορφοκλασματικά, άπειρη παλινδρόμηση. Σωματίδια - αντιύλη - δυνάμεις. Το κενό ως δυναμική έννοια στη σύγχρονη Φυσική και Τέχνη. Κοσμολογία. Δυναμικές έννοιες στο μεταμοντέρνο πολιτισμό.» Οντως εξαίρετα πράγματα, που θα έλεγε ο Καισάριος Δαπόντες.

Περαίνω με μια «τεχνική» λεπτομέρεια: ο εν λόγω καθηγητής, ένας ευγενής και υπερκινητικός μεσήλιξ ξερακιανού τύπου, δεν χρησιμοποίησε μήτε πάουερ πόιντ μήτε καν κομπιούτορα. Πρόβαλε πενιχρές διαφάνειες με το υποτυπώδες επιδιασκόπιον και διένειμε στους είκοσι περίπου φοιτητές ματσάκια φωτοαντιγράφων με τις σημειώσεις του επ' αυτών χ ε ι ρ ο γ ρ α φ ε ς. Ωστε να μάθουμε, ω αξιότιμη κυρία υπουργέ της Παιδείας, ευλόγως έκθαμβη από τα υπερατλαντικά επιτεύγματα, πώς να ξεχωρίζουμε τον άνοστο φορμαλισμό του διαδραστικού πίνακα, που επιδεικνύεται πλέον στη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή μας ως πανάκεια ή όπως τα καθρεφτάκια τους ιθαγενείς, από την αληθινή επιστημονική προσπέλαση• αξίζει να επιληφθείτε και επ' αυτού.

Ο Μίμης Σουλιώτης είναι ποιητής και διδάσκει λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας

Πηγή: http://www.tanea.gr/

Eθισμοί μιας χρήσεως: συμπτώματα και θεραπεία

Σήμερα έπιασα στα χέρια μου τη ραπτομηχανή της γιαγιάς μου μετά από... 20 χρόνια. Παλιά όλο και κάτι γάζωνα σε αυτή, ρουχαλάκια  πρόχειρα, με ντιζάιν ράσου στο πιο χίπικο. Τώρα την επισκεύασα, μπας και τη χρησιμοποιήσω πάλι για απλά γαζιά σε μικροδουλειές του νοικοκυριού. Θυμήθηκα μια εποχή που η μοδίστρα ερχόταν σπίτι μας κι έραβε σε όλους μας ρούχα, θυμήθηκα τη μάνα μου να αγοράζει υφάσματα, τις καρφίτσες στα στριφώματα να με κεντάν στις γάμπες. Άλλη εποχή. 

 

Ο άγριος καπιταλισμός τα πήρε όλα αυτά, τις μοδίστρες, τις φόδρες, τα εξάωρα στην κουζίνα με τη ραπτομηχανή σε πλήρη περιστροφή, και τα εξαφάνισε. Άγριος γιατί μας ξέμαθε από το να έχουμε επαφή με το προίόν που χρησιμοποιούμε. Μας έμαθε αντίθετα να έχουμε μια εντελώς αλλοτριωμένη σχέση με το  προϊόν, να το προμηθευόμαστε χωρίς προσωπική συμμετοχή πέραν αυτής που υπαγορεύει ποια μάρκα να προτιμήσω στο σούπερ μάρκετ ή στη βιτρίνα του πολυκαταστήματος (mall, το λένε πια). Τόσο βαθιά αλλοτριωμένη σχέση, ώστε να χάσουμε κάθε επαφή με τη διαδικασία παραγωγής ή κατασκευής το κάθε αγαθού και να θεωρούμε κεκτημένο δικαίωμά μας ότι θα το βρούμε όποτε και όπου θέλουμε, όπως θέλουμε, για να το καταναλώσουμε χωρίς την παραμικρή περίσκεψη. Χωρίς επίσης να μας απασχολεί ούτε το πού πάει το κατάλοιπο όσων καταναλώσαμε. Έτσι τρώμε ντομάτες στο καταχείμωνο, φράουλες το Φλεβάρη, πετάμε τους πλαστικούς κεσέδες από το γιαούρτι και τις fresh pack συσκευασίες στα σκουπίδια, κι όλα φαντάζουν εύκολα και ειδιλλιακά.  

 

Ο άγριος καπιταλισμός βρίσκει την πιο λυσσαλέα του έκφραση στη λειτουργία αυτή της κατανάλωσης, που παράγει ανθρώπους ανίκανους να αυτο-συντηρηθούν και τόνους παράλογων αποβλήτων. Η ερώτηση "από πού προ-έρχεται αυτό το πράγμα;" φαντάζει το ίδιο περιττή με το "πού πηγαίνει, πού καταλήγει". Έχει χαθεί η διαδρομή που συνδέει τον άνθρωπο και τις κοινωνίες με το παρελθόν και το μέλλον τους. Δημιουργήσαμε υπέροχες κοινωνίες του εφήμερου που πέφτουν σαν τραπουλόχαρτα με όλες αυτές τις άυλες κρίσεις που ζούμε  σήμερα. 

 

Έτσι επέστρεψα στη ραπτομηχανή της γιαγιάς μου, έστω με γυαλιά πρεσβυωπίας κι αναστοχάζομαι. Επέστρεψα στο να μην πετάω τίποτα, όσο μπορώ. Να το χαρίζω, να το ξαναχρησιμοποιώ, να το κάνω λιπασματάκι. Κι ακόμα έχω δρόμο, γιατί ο εθισμός της μιας χρήσης είναι πολύ δύσκολο να καταπολεμηθεί. 

 

Θα σας πω ένα παράδειγμα: ας πούμε ότι βάζω στις ντουλάπες το καλοκαίρι αντισκωρικά για τα ρούχα, όπως όλοι. Αγοράζω τα προϊόντα από το σούπερ μάρκετ, κάτι πλαστικούρες που έχουν κάτι έντονες χημικές αναθυμιάσεις και κοιμάμαι ήσυχη ότι οι σκώροι δε θα φάνε τα ρουχαλάκια μου για κάποιους μήνες. Τον επόμενο χρόνο πετάω τις προηγούμενες πλαστικούρες κι αγοράζω άλλες, με νέα πιο έντονη χημική αναθυμίαση. Και πάει λέγοντας. Εξαρτώμαι από το προϊόν και το φόβο του σκώρου όλο και περισσότερο, υπνωτίζομαι απ' τη διαφήμιση χωρίς να το αντιληφθώ κτλ. Κι έχω ξεχάσει το αυτονόητο: ότι η φυσική λεβάντα είναι πιο αποτελεσματική για το σκώρο από όλα τα χημικά, την αγοράζεις χύμα και πάμφθηνα σε μαγαζιά με βότανα, όπως του κύριου Μανώλη, εδώ στο Μαρούσι, και την βάζεις μέσα σε παλιές κάλτσες ή πουγκάκια από τουλπάνι ή ακόμα και σε αυτές τις ίδιες πλαστικούρες που ήταν τα χημικά αντισκωρικά. Το 'χω ξεχάσει, γιατί έχω ξεμάθει να ενεργώ ή ίδια για την οικο-νομία μου, εντελώς υλικά και καθόλου άυλα. Να εργάζομαι εγώ η ίδια με υπαρκτική αυτενέργεια ώστε να νέμω τα του οίκου μου.

 

Μήπως είναι κατάλληλος καιρός να αυτοπροσδιοριστούμε, ξεκινώντας από πρακτικά πραγματάκια της οικιακής μας οικονομίας; Να ξαναβρούμε τη χαρά και την ευθύνη, όπως οι παλιές γυναίκες, ότι κάνω - πάντα υλικά και καθόλου άυλα - "κουμάντο" στο σπίτι μου; Κουμάντο στη ζωή μου; Όχι στο μοναχικό διάδρομο του σούπερ μάρκετ αλλά στη συναναστροφή την ανθρώπινη,  στη συνεργασία; 

Αυτά... και καλό κουμάντο με τον Σεπτέμβρη που έρχεται...

 

Πηγή: http://boukalistithalassa.blogspot.com/

 

Η ελιά, ΛΑΜΠΡΟΣ ΠΟΡΦΥΡΑΣ

Ούτ' ένα φύλλο! Πέσανε και σκόρπισαν. Σπασμένα
 Κλωνάρια ολύγυρά μου-
Και μέσα στα συντρίμμια αυτά -γεια σου, χαρά σου εσέν-
 Ακόμ' ανθείς ελιά μου.

Α! πώς ο αγέρας ο τρελλός απάνου τους χυμάει
 Και πώς χτυπιούνται! Μόνο
Μονάχα, εσύ, παράμερα του Κηφισσού το πλάι,
 Γιορτάζεις μέσ' τον πόνο.

Ας τα, κι ας κλαιν στην παγωνιά την άγρια, κι ας βογγούνε
 Στης μπόρας τη μαυρίλα,
Εγώ κοντά σου στέκομαι ν' ακούσω να μου πούνε
 Τ' αμάραντά σου φύλλα,

Ν' ακούσω να μου πουν σιγά τα πρόσχαρά τους χείλη,
 Πώς είναι μέσ' τα χιόνια,
Είναι ψυχές μέσ' τον βοριά, κι όμως το φως του Απρίλη
 Γύρω τους φέγγει αιώνια...

Η ελιά, ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Eίμαι του ήλιου η θυγατέρα
H πιο απ' όλες χαϊδευτή.
Xρόνια η αγάπη του πατέρα
Σ' αυτόν τον κόσμο με κρατεί.
Οσο να πέσω νεκρωμένη,
Aυτόν το μάτι μου ζητεί.
 Eίμ' η ελιά η τιμημένη.

Δεν είμ' ολόξανθη, μοσχάτη
Tριανταφυλλιά ή κιτριά·
Θαμπώνω της ψυχής το μάτι,
Για τ' άλλα μάτια είμαι γριά.
Δε μ' έχει αηδόνι ερωμένη,
M' αγάπησε μία θεά·
  Eίμ' η ελιά η τιμημένη.

Οπου κι αν λάχω κατοικία,
Δε μ' απολείπουν οι καρποί·
Ως τα βαθιά μου γηρατεία
Δε βρίσκω στη δουλειά ντροπή·
Μ' έχει ο Θεός ευλογημένη
Kι είμαι γεμάτη προκοπή·
  Eίμ' η ελιά η τιμημένη.

Φρίκη, ερημιά, νερά και σκότη,
Tη γη εθάψαν μια φορά·
Πράσινη αυγή με φέρνει πρώτη
Στο Nώε η περιστερά·
Ολης της γης είχα γραμμένη
Tην εμορφιά και τη χαρά·
  Eίμ' η ελιά η τιμημένη.

Εδώ στον ίσκιο μου από κάτου
Ηρθ' ο Χριστός ν' αναπαυθεί,
Kι ακούστηκε η γλυκιά λαλιά του
Λίγο προτού να σταυρωθεί·
Το δάκρυ του, δροσιά αγιασμένη,
Εχει στη ρίζα μου χυθεί·
  Eίμ' η ελιά η τιμημένη.

Η κρίση αδειάζει τα ιδιωτικά σχολεία

Μείωση του αριθμού των μαθητών της τάξης του 25% καταγράφεται στα ιδιωτικά σχολεία, καθώς οι γονείς αδυνατούν να ανταποκριθούν στα υψηλά δίδακτρα, προτιμώντας τα δημόσια σχολεία. Ήδη 7 ιδιωτικά δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια σε όλη τη χώρα έχουν κλείσει, 20 νηπιαγωγεία αναμένεται να κλείσουν, ενώ από το Σεπτέμβριο που ανοίγουν τα σχολεία, η εικόνα θα είναι περισσότερο ξεκάθαρη.

Σύμφωνα με τα πρώτα διαθέσιμα στοιχεία, όπως αναφέρει ρεπορτάζ του «Έθνους», στα γυμνάσια-λύκεια η μείωση ανέρχεται περίπου στο 25%, στα μεγάλα παραδοσιακά σχολεία η μείωση είναι κάτω από 10%, στα δημοτικά η μείωση φτάνει στο 10-12%. Παράλληλα, παρατηρείται μείωση ενδιαφέροντος στα σχολεία όπου υπήρχε μεγάλη λίστα αναμονής, ενώ στα στοιχεία για τη μείωση των μαθητών που παρατίθενται δεν περιλαμβάνονται στοιχεία των μαθητών των σχολείων που έκλεισαν.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας, τα δύο τελευταία χρόνια εγκατέλειψαν τα ιδιωτικά περίπου 4.000 μαθητές. Αν συνυπολογιστεί και η χρονιά 2008-2009, οπότε άρχισε να εκδηλώνεται το φαινόμενο, ο αριθμός ανεβαίνει στους 17.276 μαθητές!

Οι εκπαιδευτικοί που εργάζονται στα ιδιωτικά σχολεία αποδίδουν τη μείωση των εγγραφών στην ιδιωτική εκπαίδευση οφείλεται κυρίως στους εξής λόγους:
• Στην οικονομική κρίση η οποία έχει πλήξει τα μεσαία στρώματα (μισθωτούς, μικρομεσαίους επιχειρηματίες και αυτοαπασχολούμενους), που όμως είναι και οι κυριότεροι πελάτες των ιδιωτικών σχολείων. Προφανώς τα συγκεκριμένα νοικοκυριά θεώρησαν ότι το ιδιωτικό σχολείο καταναλώνει μεγάλο κομμάτι του οικονομικού τους προϋπολογισμού.
• Στις μεγάλες αυξήσεις στα δίδακτρα. Όταν το 2004 απελευθερώθηκαν τα δίδακτρα για τις εισαγωγικές τάξεις των ιδιωτικών σχολείων, αυτά έφτασαν στα ύψη και παρατηρήθηκαν αυξήσεις συνολικά μέχρι και 200%. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα οι γονείς πλήρωναν και πληρώνουν σε ιδιωτικά σχολεία φύκια για μεταξωτές κορδέλες, αφού οι εκπαιδευτικές υπηρεσίες που προσφέρουν είναι κάτω του μετρίου.
«Τους τελευταίους μήνες γίναμε μάρτυρες της επίμονης προσπάθειας του συνδέσμου των ιδιοκτητών ιδιωτικών σχολείων (ΣΙΕΙΕ) να αποκομίσουν οφέλη με επικοινωνιακούς χειρισμούς και μαγειρεμένα στοιχεία, διογκώνοντας το πρόβλημα καθυστέρησης καταβολής των διδάκτρων από γονείς και της μικρής μείωσης των εγγραφών. Πιο συγκεκριμένα, με αφορμή τα παραπάνω, κάποια σχολεία που είτε προέκυψαν από φροντιστήρια είτε βλέπουν την ιδιωτική εκπαίδευση ως πεδίο κερδοσκοπίας, προβαίνουν σε παράνομες μειώσεις μισθών, προγράφουν απολύσεις έμπειρων εκπαιδευτικών για οικονομικούς και μόνο λόγους, απειλούν και τρομοκρατούν. Τέτοια σχολεία, ευτυχώς όχι πολλά, δεν μακροημερεύουν στην εκπαίδευση. Αντίθετα, σχολεία που αποτελούν πυρήνες μόρφωσης και πολιτισμού έχουν πολύ μικρή μείωση εγγραφών -από 4 έως 7%- και εξακολουθούν να συσπειρώνουν γύρω τους την εμπιστοσύνη γονέων και μαθητών», τονίζει στην εφημερίδα ο γενικός γραμματέας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Β. Ελλάδας – ΙΕΛΒΕ, Δημήτρης Σελέκος.

«Η ιδιωτική εκπαίδευση στην Ελλάδα δεν είναι ένα τοπίο ομοιόμορφο και ομοιογενές. Αντιθέτως, υπάρχουν σχολεία διαφορετικών 'ταχυτήτων' που έχουν επιδείξει διαφορετικές αντοχές στην οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα», σημειώνει, από την πλευρά του, ο πρόεδρος της ΟΙΕΛΕ, Μιχάλης Κουρουτός.

«Όπως προκύπτει από την επεξεργασία των στατιστικών στοιχείων η μείωση μαθητών που υφίστανται τα σχολεία είναι αντιστρόφως ανάλογη της ποιότητάς τους. Τα τελευταία χρόνια υπήρξε μερίδα ιδιωτικών σχολείων που, εκμεταλλευόμενη την απελευθέρωση των διδάκτρων την περίοδο 2005-09, προέβη σε παράλογες αυξήσεις από 60 έως και 200%. Τα σχολεία αυτά είναι κυρίως σχολεία που λειτουργούν με όρους ασύδοτης αγοράς, χωρίς σταθερό προσωπικό, με απουσία αρμονικού εκπαιδευτικού κλίματος, με παράνομο προσωπικό, ώστε οι ιδιοκτήτες να φοροδιαφεύγουν, με παροχές βιτρίνας κι όχι με παιδαγωγική δουλειά ουσίας. Αυτά τα σχολεία σήμερα βρίσκονται αντιμέτωπα με ραγδαία μείωση μαθητών και κάποια από αυτά απειλούνται ακόμη και με λουκέτο», συνεχίζει.

«Κάποιοι σχολάρχες θεώρησαν πως μπορούν να μετατρέψουν την εκπαίδευση σε φθηνό προϊόν εύκολου πλουτισμού. Η κρίση τούς ξεγυμνώνει. Η κοινωνία γυρίζει την πλάτη της στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια που λειτουργούν με απαράδεκτα υψηλά δίδακτρα, με εκπαιδευτικούς που δεν έχουν ούτε τα ουσιαστικά ούτε τα τυπικά προσόντα για να σταθούν σε τάξη, με διευθύνσεις που αντιμετωπίζουν τους γονείς και τους μαθητές ως πελάτες. Η παρούσα δυσμενής οικονομική συγκυρία δίνει και μια ευκαιρία. Να καθαρίσει η ήρα από το στάρι. Να ανασυγκροτηθεί εκ νέου η δημόσια παιδεία και να αναδειχθούν τα ιδιωτικά σχολεία που προσφέρουν. Δυστυχώς, στη συγκυρία αυτή η πολιτική ηγεσία του Υπ. Παιδείας και η υφυπουργός δεν έχουν σταθεί στο ύψος των περιστάσεων», καταλήγει ο κ. Κουρούτος.

Πηγ'η: http://tvxs.gr

«Κίνδυνοι»: της μαθήτριας Έλενας Γκιόκα

Το διαδίκτυο είναι ένα μέσο μαζικής επικοινωνίας  (ΜΜΕ) το οποίο χρησιμοποιούν εκατομμύρια άνθρωποι

καθημερινά.

Μέσα από το διαδίκτυο αντλούν πληροφορίες για διάφορα ζητήματα, επικοινωνούν με άλλους

ανθρώπους, ψυχαγωγούνται μέσα από διάφορες σελίδες κλπ.

Στο διαδίκτυο όμως, δυστυχώς υπάρχουν και πολλοί κίνδυνοι, οι οποίοι μπορούν από το να μας μπλοκάρουν τον υπολογιστή, δημιουργώντας μας έτσι διάφορα τεχνικά προβλήματα, μέχρι και να βλάψουν τη σωματική/ψυχολογική μας υγεία.

Παρά λοιπόν τα πλεονεκτήματά του το διαδίκτυο εγκυμονεί πολλούς κινδύνους. Κάποιοι από αυτούς είναι οι εξής:

Η μεταφορά ιών, οι οποίοι μπορούν να εισβάλλουν στον υπολογιστή μας μέσα από μηνύματα ή κακόβουλα προγράμματα και με πολλούς άλλους τρόπους.

Τα σκουλήκια και οι δούρειοι ίπποι που κάνουν ζημιές στον Η/Υ.

Οι χάκερς οι οποίοι είναι ευφυείς, νέοι συνήθως, που μπορούν να εισβάλλουν σε έναν υπολογιστή οποιουδήποτε χρήστη και να αντλήσουν τα προσωπικά δεδομένα του ή να εισβάλλουν στο λογισμικό μιας εταιρείας ή μιας κρατικής υπηρεσίας και να δώσουν διάφορες εντολές.

Οι συζητήσεις με άγνωστα άτομα, οι οποίες μπορούν να αποβούν μοιραίες αφού το chat (υπηρεσία συνομιλίας) θα μας φέρει σε επαφή με άτομα που δεν είναι ειλικρινή και προσποιούνται ως προς τις πραγματικές τους διαθέσεις. Αυτοί οι άνθρωποι είναι ικανοί να μας προσβάλλουν, να μας εκφοβίζουν, να μας εκβιάσουν, να μας διαβάλλουν, να αντλήσουν προσωπικά δεδομένα (δικά μας ή της οικογένειάς μας), ακόμα και να μας κακοποιήσουν εάν τους συναντήσουμε!

Άλλοι κίνδυνοι

Έχει αποδειχτεί ότι οι κίνδυνοι στο διαδίκτυο παραμονεύουν, γιατί οι περισσότεροι μαθητές βρίσκουν εύκολα τρόπους να παρακάμπτουν τα φίλτρα των σχολικών υπολογιστών και με τη δικαιολογία ότι αναζητούν πηγές για τις σχολικές τους εργασίες επισκέπτονται ιστοσελίδες με πορνογραφία, βία, διαδικτυακά παιχνίδια,

στοιχήματα κλπ. Το περιεχόμενο των δικτυακών αυτών τόπων αυξάνει τον κίνδυνο για εξάρτηση από το διαδίκτυο, εκθέτει την ταυτότητα των μαθητών και τους καθιστά ευάλωτους σε φαινόμενα αποπλάνησης και βίας. Πολλά από τα παιδιά δεν γνωρίζουν τους κινδύνους στο διαδίκτυο και αγνοούν τρόπους αποφυγής τους.

Η εκτεταμένη και λανθασμένη χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών μπορεί να καταστεί αίτιο πολλών ψυχικών και βιολογικών προβλημάτων υγείας. Η μη φυσιολογική στάση του σώματος, η λανθασμένη τοποθέτηση του υπολογιστή, ο κακός φωτισμός του χώρου συνεπάγονται οπτικές και ορθοπεδικές διαταραχές, όπως γλαύκωμα, αρθρίτιδα, πόνους στη μέση, τα δάχτυλα, τους ώμους και τον αυχένα.

Η κατάχρηση δημιουργεί φοβίες, απομόνωση, πνευματική, ψυχική και συναισθηματική εξάντληση. Τα πολύχρωμα και φωτεινά γραφικά, οι πολύ-αισθητηριακές παρουσιάσεις, η μουσική, τα ηχητικά εφέ των ηλεκτρονικών παιχνιδιών δελεάζουν τα παιδιά και τα κρατούν καθηλωμένα στην οθόνη, ενισχύοντάς τα με πόντους μέχρι την τελική νικητήρια έκβαση του παιχνιδιού.

Πηγή: Ελληνικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου - Δράση Ενημέρωσης Saferinternet.gr

ΟΙ ΧΩΡΟΙ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ, ROBERT DESNOS

Στη νύχτα μέσα υπάρχουν φυσικά τα επτά θαύματα
του κόσμου και το μεγαλείο και το τραγικό και η χάρις.
Εκεί μέσα τα δάση εναντιώνονται εν συγχύσει
με πλάσματα του θρύλου κρυμμένα στις λαγκάδες.

Υπάρχεις εσύ.

Στη νύχτα μέσα υπάρχει του περιπατητή το βήμα
κι αυτό του δολοφόνου κι αυτό του χωροφύλακα
και του φανοστάτη το φως
κι εκείνο του φαναριού που ’χουνε οι ρακοσυλλέκτες.

Υπάρχεις εσύ.

Στη νύχτα μέσα περνούν τα τραίνα και τα πλοία
και ο αντικατοπτρισμός των χωρών που ξημερώνει.
Του λυκόφωτος οι έσχατες πνοές
και οι πρώτες της αυγής φρικιάσεις.

Υπάρχεις εσύ.

Ένας σκοπός στο πιάνο, μιά έκλαμψη φωνής.
Μιά πόρτα χτυπάει. Ένα ρολόι.
Και όχι μόνο τα όντα και τα πράγματα και
ο υλικός τους θόρυβος.
Αλλά και εγώ που κυνηγώ τον εαυτό μου
και που τον ξεπερνάω ακαταπαύστως.
Είσαι εσύ, της θυσίας το ολοκαύτωμα,

εσύ που εγώ περιμένω.

Πότε-πότε γεννιούνται κάτι μορφές μυστήριες
επ’ ευκαιρία του ύπνου και ύστερα χάνονται.
Όποτε κλείνω τα μάτια,
ανθοφορίες κάνουν την εμφάνισή τους φωσφορίζουσες
και μαραίνονται και ξαναγεννιούνται
σάμπως τίποτα πυροτεχνήματα ένσαρκα.
Άγνωστοι τόποι που τους διασχίζω με συντροφιά μου
διάφορα πλάσματα.
Υπάρχεις εσύ το δίχως άλλο, ω πανέμορφη

και διακριτική μου κατάσκοπε.

Και η ψηλαφητή ψυχή της διάρκειας.
Και τ’ αρώματα τ’ ουρανού και τ’ αστέρια
και το λαλητό του κόκορα εδώ και 2000 χρόνια
και η στριγκλιά του παγωνιού στα φλεγόμενα πάρκα

και τα φιλιά.

Χέρια που σφίγγονται αδέξια σ’ ένα φως μέσα αχνό
και άξονες που τρίζουν σε δρόμους που σε πετρώνουν
σα μέδουσες.
Υπάρχεις το δίχως άλλο εσύ, εσύ που δεν γνωρίζω

που αντίθετα γνωρίζω.

Αλλά εσύ, παρούσα στα όνειρά μου,
επιμένεις ν’ αφήνεσαι να σε μαντεύουν δίχως
να εμφανίζεσαι.
Εσύ, εσύ που μένεις ανεξείκαστη

στην πραγματικότητα μέσα και στ΄ όνειρο.

Εσύ που μου ανήκεις απ’ τη θέλησή μου
να σε κατέχω αυταπατώμενος
και που δεν πλησιάζεις το πρόσωπό σου στο δικό μου
παρά μόνο τα μάτια τα κλειστά μου τόσο στ΄ όνειρο

όσο και στην πραγματικότητα.

Εσύ που πας πέρα από μιάν εύκολη ρητορική
όπου το κύμα πεθαίνει στο γιαλό
ή όπου η κουρούνα πετάει στα ερειπωμένα εργοστάσια

ή όπου το ξύλο σαπίζει σκάζοντας μες στο λιοπύρι.

Εσύ που είσαι των ονείρων μου η βάση
και που ταράσσεις το πνεύμα μου,
όταν σφύζει από μεταμορφώσεις,
και που μου αφήνεις το γάντι σου,
όποτε φιλάω το χέρι σου.
Στη νύχτα μέσα υπάρχουνε τ’ άστρα
και η ερεβώδης της θάλασσας κίνηση,
υπάρχουν ποταμοί, δάση, πόλεις, χόρτα,
υπάρχουν πνεύμονες σ’ εκατομμύρια

και εκατομμύρια όντα.

Στη νύχτα μέσα υπάρχουν τα θαύματα του κόσμου.
Στη νύχτα μέσα δεν υπάρχουνε φύλακες άγγελοι,
αλλά υπάρχει ο ύπνος.
Στη νύχτα μέσα υπάρχεις εσύ.Όπως επίσης και μες στην ημέρα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

Χρήστος Θηβαίος - Ημερολόγιο

Στίχοι: Χρήστος Θηβαίος
Μουσική: Χρήστος Θηβαίος
Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Θηβαίος

Τόσα χρόνια μες τους χάρτες μου σε ψάχνω,
κι ας μην έσκυψες ποτέ στο μέτωπο μου
με τα δυο σου χείλια να αφήσεις
μια ανάσα στη ζωή μου.

Κι αν η προσευχή μου οινόπνευμα μυρίζει,
καπνό και πυρετό,
στο γυάλινο το κύμα τ' όνομά σου
φωνάζω να καθρεφτιστεί η φωνή μου.

Και στην όχθη που χτενίζεσαι ακουστεί
σαν αλμυρό τραγούδι που σου φέρνει
ερωτευμένο το νερό.

Και στο διάβολο πουλάω τη ψυχή μου εγώ,
για να βρεθώ απόψε τυλιγμένος
στου κορμιού σου το βυθό.

Κάπου η νύχτα μεσοπέλαγα κρεμιέται
στην αγχόνη τ' ουρανού
κι ο δαίμονας καβάλα στο σκοτάδι
αρπάζει τη μετέωρη ευχή μου.

Και σαν άστρο καυτερό προς το νησί σου
τα λόγια μου πετάει
πληγώνοντας τα βράχια και την άμμο,
στη χτένα σου καρφώνει την ψυχή μου.

Και σταγόνα τη σταγόνα κυλάω εγώ
σαν αλμυρό νερό στους ώμους
και στον ακριβό σου το λαιμό.

Κι ας το ξέρω πως του λόγου του
στην ανεμόσκαλα εκεί, με περιμένει
για να μου λιμάρει το σκοινί.

Πάνε χρόνια που αντίκρυ αναβοσβήνουν
τα φώτα κάποιας γης,
τα φώτα κάποιας ξεχασμένης νήσου,
που λένε είν' οι κορφές του παραδείσου.

Μα το ξέρω είναι της θάλασσας τα μάγια,
δεν υπάρχει αυτή η στεριά,
μιας και κανείς ποτέ του εκεί δεν πήγε,
γι αυτό σφιχτά κρατιέμαι στο κορμί σου.

Και μπροστά απ' τους κολασμένους
περνάω εγώ σαν μια σκιά
που σεργιανάει στον Άδη
τη δικιά σου μυρωδιά.

Κι είναι λέω ο παράδεισος για μας, αγάπη μου μικρή,
να μοιραζόμαστε τούτη τη κόλαση μαζί.

Έφυγε από τη ζωή ο Νίκος Θέμελης

Υπήρξε επί πολλά χρόνια στενός συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη του οποίου διετέλεσε και διευθυντής του γραφείου του.

Την τελευταία του πνοή άφησε σήμερα το απόγευμα ο συγγραφέας και πολιτικός Νίκος Θέμελης σε ηλικία 64 ετών, μετά από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο.

Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και μετά το στρατιωτικό του συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία, όπου το 1975 έκανε και το Διδακτορικό του σε θέματα Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Εργάστηκε στην Αγροτική Τράπεζα, στο υπουργείο Οικονομικών και στη Νομική Υπηρεσία του Συμβουλίου Υπουργών στις Βρυξέλλες.

Από το 1981 υπήρξε συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, ακολουθώντας τον στα υπουργεία Γεωργίας, Εθνικής Οικονομίας, Παιδείας, Βιομηχανίας και στα πρωθυπουργικά του καθήκοντα μεταξύ 1996-2004.

Δικά του μυθιστορήματα είναι τα: «Η αναζήτηση» (1998), «Η ανατροπή» (2000), «Η αναλαμπή» (2003), «Για μια συντροφιά ανάμεσά μας» (2005), «Μια ζωή δυο ζωές» (2007) και «Οι αλήθειες των άλλων» (2008).

Το 2000 ο Νίκος Θέμελης τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας και το Βραβείο του λογοτεχνικού περιοδικού «Διαβάζω» για το μυθιστόρημά του «Η ανατροπή».

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η λογική του παραλόγου , Λίζα Δουκακάρου

Ήταν άρρωστος. Έσκυβε το κεφάλι του πολύ. Ο άτλας, εκείνος που στήριζε την υδρόγειο σφαίρα του, για να περιστρέφεται και να μαθαίνει τη ζωή, για να κοιτάει μπροστά , για να κοιτάει ψηλά και να μαθαίνει το παν και το σύμπαν, τον είχε εγκαταλείψει στη τύχη του. Η τύχη του σ' αυτή τη ζωή, τη μοναδική που του έλαχε, ήταν να νοσήσει ψυχικά. Και έτσι το κρανίο του, έσκυβε μόνιμα προς το χώμα. Έμενε λίγο πιο κάτω από το σπίτι μας. Μέχρι που κάποια στιγμή χάθηκε από τη γειτονιά. ''Εγκλεισμός'' σιγομουρμούριζαν οι γείτονες.

Ο γείτονάς μου, εκείνος που δεν έστρεφε το βλέμμα του στον άλλο, στον κόσμο ή στον ουρανό, που έμοιαζε να μην αποζητά τον άνθρωπο και την αγάπη του, τη φύση και την ομορφιά της, το θεό και την παρηγοριά του, περπάταγε σκυφτός, πάντα μόνος.

Μια φιγούρα χωρίς όνομα, χωρίς πρόσωπο, χωρίς ψυχή. Είχε εγκαταλείψει την προσπάθεια. Κάθε προσπάθεια. Που εμείς, οι άλλοι, δε μπορούμε, δε πρέπει, δε θέλουμε να την εγκαταλείψουμε.

Δε μίλαγε. Κι εμείς τον προσπερνούσαμε . Κοιτούσαμε το ρολόι, βιαζόμασταν να φτάσουμε σε κάποιο προορισμό. Μια συνάντηση με ένα φίλο, μια εκδρομή, μια δουλειά,. Εμείς οι ''νορμάλ'' έχουμε ωράρια, υποχρεώσεις, χρήματα -αφού είμαστε λειτουργικοί και χρήσιμοι. Έχουμε επαφές, κινητό,κλειδιά για το σπιτικό μας και σπιτικό χάρη στο ότι είμαστε νορμάλ!!!

Τον θυμήθηκα διαβάζοντας τη νέα παρανοϊκή απόφαση των κυβερνώντων.

Οι ψυχικά πάσχοντες θα πληρώνουν για τη νοσηλεία τους.

Ακόμη και οι πιο αδύναμοι καλούνται να συμβάλουν-με το έτσι θέλω-στην κάλυψη των ελλειμμάτων. Έτσι οι χρονίως ψυχικά πάσχοντες, που νοσηλεύονται σε δημόσια ψυχιατρεία, θα υποστούν παρακράτηση από τη σύνταξη τους.

Η οποία σύνταξη κυμαίνεται συνήθως γύρω στα 360 ευρώ -αφού στην πλειοψηφία τους οι ασθενείς έχουν εργαστεί ελάχιστα και από τα οποία θα παρακρατείται ποσοστό 40% !!!

Είτε φιλοξενούνται σ' έναν ξενώνα, είτε σε πτέρυγα χρόνιας παραμονής ιδρύματος. Είτε η περίθαλψη αυτή τους επιτρέπει να βγαίνουν έξω για έναν καφέ, είτε είναι δεμένοι σ' ένα κρεβάτι, ή κλεισμένοι σ' ένα κλουβί.

Δεδομένου μάλιστα ότι συνήθως δεν υπάρχει οικογενειακό πλαίσιο στήριξης και δυνατότητα, για προσωρινή ή μονιμότερη, αυτόνομη διαβίωση, αυτοί οι άνθρωποι θα βρεθούν κυριολεκτικά στο δρόμο, χωρίς καν να το αντιληφθούν...

Και όλο αυτό για τη "μείωση της κρατικής επιχορήγησης". Για τη "σπατάλη" που προκαλούν και το "οικονομικό βάρος" που αποτελούν στον προϋπολογισμό οι πιο ευάλωτοι συμπολίτες μας. Με αυτή την απόφαση και το τελευταίο ίχνος "κράτους πρόνοιας" ακυρώνεται .

Από ''νορμάλ'' ανθρώπους που έχουν καριέρα, φιλοδοξίες, φιλίες, έρωτες.

Που έμαθαν σκοποβολή στα χαρακώματα... Όπλισαν τις αντιστάσεις τους και τώρα πυροβολούν ανεξέλεγκτα. Μια υπουργική απόφαση. Μικρή και σύντομη. Σα σφαίρα...

Πηγή: http://www.metrogreece.gr/